https://fa.jahad.ir/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Kazemi10000 2026-06-04T21:08:04Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.23.5 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C:Sidebar 2023-07-05T13:32:17Z

<p>Kazemi10000: اضافه کردن فهرست همه صفحات به سایت</p> <hr /> <div><br /> * navigation<br /> ** mainpage|mainpage-description<br /> ** https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7 | فهرست همه مقالات<br /> ** recentchanges-url|recentchanges<br /> ** randompage-url|randompage<br /> ** helppage|help<br /> * SEARCH<br /> * TOOLBOX<br /> * LANGUAGES</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2021-08-30T13:47:40Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق&lt;br /&gt;<br /> با بیش از &lt;big&gt;'''15 هزار'''&lt;/big&gt; مقاله در جهت معرفی شهدا، عملیاتها و مناطق راهیان نور و گردشگری<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/fm ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [https://fa.jahad.ir/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2021-08-30T13:47:07Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق<br /> با بیش از '''15 هزار''' مقاله در جهت معرفی شهدا، عملیاتها و مناطق راهیان نور و گردشگری<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/fm ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [https://fa.jahad.ir/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4_%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87:%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%84%DB%8C 2021-07-21T17:52:04Z

<p>Kazemi10000: /* در زبان دانش‌نامه قضاوت وجود ندارد. */</p> <hr /> <div>در ذیل شما سیاست‌های کلی دانش‌نامه را مشاهده می‌نمایید که عدم پیروی از آن موجب حذف مطالب می‌شود! حتما در مطالعه‌ی آن دقت لازم را مبذول فرمایید.<br /> <br /> = دیدگاه بی‌طرف =<br /> <br /> همان طور که از اسم دانش‌نامه پیداست هدف آن، قرار دادن اطلاعات صحیح در اختیار مخاطب است به گونه‌ای که از نظری خاص دفاع نشده و قضاوت بر عهده مخاطب گذاشته می‌شود. دانش‌نامه &lt;u&gt;اختلاف نظرها را توضیح دهد&lt;/u&gt;، اما در آن‌ها دخالت نمی‌کند! <br /> <br /> رعایت بی‌طرفی وابسته به حسن نیت ویراستاران است که باید تلاش کنند که اطلاعات را ارائه کنند، نه این‌که یک دیدگاه خاص را ترویج کنند. با رعایت این نکات، دستیابی به سطحی از بی‌طرفی برای یک دانش‌نامه فراهم می‌شود.<br /> <br /> = عقاید به عنوان حقیقت ارائه نشود! =<br /> <br /> مطالبی که در متن مقالات دانش‌نامه بیان می‌شود یا نوعی دیدگاه است و یا اینکه در توضیح و تبین هرچه بهتر یک دیدگاه می‌کوشد که در هر دو حالت نباید مطالب طوری بیان شود که مخاطب آن حرف یا نظر را، نظر یا حرف دانش‌نامه بداند. <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> به عنوان مثال، یک مقاله نباید بگوید که «'''کشتار حلبچه بسیار شیطانی بود'''»، بلکه باید بگوید که «'''کشتار مردم حلبچه بوسیله صدام نمودی از جنایات جنگی وی &lt;u&gt;بیان شده است&lt;/u&gt;'''».<br /> <br /> مثال دیگر به جای جمله '''«عملیات بازی دراز یکی از بهترین عملیات های خلبانان جان بر کف نیروی هوایی در دوران دفاع مقدس است»''' باید این‌چنین گفت:'''«پشتیبانی خلبانان هوانیروز كرمانشاه و در راس آنها شهید علی‌اكبر شیرودی سبب پیروزی در عملیات بازی دراز شد»'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = از ارائه‌ی دیدگاه‌هایی که به شدت مورد جدال هستند به عنوان حقایق خودداری شود. =<br /> <br /> اگر منابعی معتبر، نظرات متناقضی در مورد یک موضوع ارائه می‌کنند، این نظرات، به عنوان دیدگاه‌های مختلف در مقاله بیان شود و نه به عنوان حقایق، و هرگز نباید آن‌ها به صورت عبارات مستقیم ارائه شود.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> مثل اینکه: آیا رژیم بعث آغازگر جنگ هشت ساله با ایران بوده یا ایران شروع کننده بود، دیدگاه‌های مختلفی در این زمینه وجود دارد:<br /> <br /> '''اول: درگیری‌های پراکنده مرزی دو کشور با یورش همزمان نیروی هوایی عراق به ده فرودگاه نظامی و غیرنظامی ایران و تهاجم نیروی زمینی این کشور در تمام مرزها به یک جنگ تمام‌عیار تبدیل شد.'''<br /> <br /> '''دوم:&amp;nbsp;عراق بعد از انقلاب و برای مرزگشایی به مرزهای ایران حمله کرد.'''<br /> <br /> '''سوم: به علت روابط تیره و تار بین دو کشور جنگ بین آن‌ها در گرفت.'''<br /> <br /> '''چهارم: اختلاف مرزی بین دو کشور ایران و عراق موجب شروع جنگ بین آن‌ها شد.'''<br /> <br /> '''پنجم:&amp;nbsp;ایران بعد از انقلاب و برای مرزگشایی به مرزهای عراق حمله کرد.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = دیدگاه‌های غالب، به عنوان منبع برای دانش‌نامه استفاده&amp;nbsp;می‌شود. =<br /> <br /> مثال اینکه '''&quot;''''''ایران پس از اشغال خرمشهر توسط نیروهای بعث عراق، با انجام چندین عملیات نهایتا در عملیات الی بیت‌المقدس موفق به بازپس‌گیری این شهر شد''''''&quot;''' <br /> <br /> و یا اینکه '''&quot;''''''ایران توانست در دو سال اول جنگ، پدافند هوایی عراق را نابود کند.''''''&quot;'''<br /> <br /> = در زبان دانش‌نامه قضاوت وجود ندارد. =<br /> <br /> در یک دیدگاه بی‌طرف، نسبت به موضوع مقاله (و آن چه منابع معتبر درباره‌ی موضوع مقاله گفته‌اند) نه ابراز علاقه وجود دارد نه بی‌توجهی و این یعنی &amp;nbsp;باید با شفافیت، در مورد دیدگاه‌های مختلف صحبت کرد و البته از هیچ‌کدام جانب‌داری نکرد.<br /> <br /> *مثال اول:<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> '''بیان غلط: جنگ ایران و عراق بین &lt;u&gt;مردم بی‌دفاع و مظلوم ایران&lt;/u&gt; (در این جمله نوعی جانب‌داری و بیان احساسات وجود دارد) و &lt;u&gt;نیروهای تا دندان مسلح ارتش حزب بعث عراق&lt;/u&gt; رخ داد.'''<br /> <br /> '''بیان درست: در جنگ ایران و عراق، از یک‌طرف مردم ایران و از طرف دیگر ارتش حزب بعث عراق وارد میدان مبارزه شدند.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> *مثال دوم:<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> '''بیان غلط: عراق در جنگ 8 ساله علیه ایران به طور گسترده از سلاح های شیمیایی علیه زنان و کودکان و مردم بی دفاع استفاده کرد.'''<br /> <br /> '''بیان صحیح: طبق اسناد سازمان ملل، عراق به طور وسیع از سلاح های شیمیایی علیه ایران استفاده کرد.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> *مثال سوم:<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> '''بیان غلط: عراق همواره شهر های غیر نظامی و مردم مظلوم ایران را بیرحمانه بمباران میکرد.'''<br /> <br /> '''بیان صحیح: عراق در طول جنگ با ایران همواره به بمباران مواضع غیر نظامی ایران پرداخته است.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> <br /> = جایگاه یکسان و متناسب&amp;nbsp;دیدگاه‌های مختلف =<br /> <br /> دیدگاه‌های مختلف در متن مقاله بیان می‌شوند و با توجه به مقبولیت و اعتبار منابع از آن‌ها حمایت می‌شود؛ این حمایت باید به میزان یکسان بین دیدگاه‌های مختلف انجام شود و باعث برتری یکی بر دیگری نگردد.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> به این مثال توجه کنید:<br /> <br /> در حمله شیمیایی عراق به شهر حلبچه دو دیدگاه وجود دارد:<br /> <br /> #'''این حمله به صورت تدافعی و برای از بین بردن نیروهای ایرانی صورت گرفت.'''<br /> #'''ارتش بعث عراق برای ایجاد رعب و وحشت و جلوگیری از ورود نیروهای ایرانی به عراق این حمله را انجام داد.'''<br /> <br /> *'''نکته مهم: هر دو این نظریات مدافعان و مخالفانی دارند و در این میان مدافعان نظریه دوم به این عقیده هستند که چون زمان حمله، نیروهای ایران داخل حلبچه نبوند، پس فرض اول صرفاً یک ادعای بدون دلیل است.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = دستیابی به دیدگاه بی‌طرف =<br /> <br /> مطالب دانش‌نامه بی‌دلیل حذف نشوند. اگر مطلب یا مطالبی جانب‌دارانه به نظر می‌رسند با ویرایش متن-بازنویسی و اضافه کردن منابع می‌توان آن‌ها را به تعادل رساند. حذف مطالب را زمانی انجام دهید که دلیل خوبی داشته باشید مثل اینکه نتوان از راه‌هایی چون ویرایش متن-بازنویسی و اضافه کردن منابع، متن را اصلاح کرد و یا اینکه فلان مطلب باعث نشر اطلاعات غلط یا گمراه کردن خواننده‌ها شده است.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> به این مثال توجه کنید''': واکنش ایران به این قطعنامه این بود که آن را نه قبول و نه رد کرد.'''<br /> پس از ویرایش:'''واکنش ایران به این قطعنامه این بود که آن را نه قبول و نه رد کرد و همانند قبل خواستار آن بود که عراق به روشنی به عنوان متجاوز شناخته شود. خواسته‌ای که در هیچ‌کدام از قطعنامه‌های سازمان ملل منظور نشد.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> در مثال فوق دیدگاهی بیان می‌شود که در صورت متعادل نشدن و اضافه نکردن منبع، موثق نخواهد بود و در ادامه می‌بینیم که با اضافه کردن منبع مناسب دیدگاه به تعادل می‌رسد.<br /> <br /> = نام‌گذاری مقالات =<br /> <br /> در نام‌گذاری به این نکات توجه کنید:<br /> <br /> *عبارات بی‌طرف ارجح‌اند<br /> *&amp;nbsp;نامی که خوانندگان بیشتر با آن آشنا هستند می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد، هر چند برخی آن را جانب‌دارانه تلقی کنند. برای مثال، نام‌های پر استفاده‌ی کشتار حلبچه، رسوایی بنی‌صدر ، نام‌هایی درست برای اشاره به موضوعاتی همراه با چون و چرایی هستند، اگر چه ممکن است به نظر برسد که به قضاوت گذاشته‌شده‌اند.<br /> *نام باید به محتوا مرتبط باشد<br /> *از نام‌هایی که موجب اختلاف است پرهیز کنید<br /> *عناوین توصیفی را بی‌طرفانه انتخاب کنید: عنوان '''«نقد منتظری»''' بهتر است به '''«نظرات جامعه ایران درباره حسینعلی منتظری»''' تغییر نام یابد.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> به این مثال‌ها دقت کنید: '''عملیات فتح المبین / عملیات بیت‌المقدس / عملیات والفجر 5 / جنگ نفت‌کش‌ها / بمباران شیمیایی سردشت'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = ساختار مقاله =<br /> <br /> در ساختار یک مقاله باید به نکات زیر توجه شود:<br /> <br /> *دیدگاه‌ها نباید به گونه‌ای بیان شوند که گویی حقیقت‌اند!<br /> *دیدگاه قالب و مورد قبول را در متن مشخص کند هرچند که به پیام نظریات مختلف می‌پردازید<br /> *دیدگاه‌هایی که طرفداران کمتر، منابع نامعتبر یا مورد شک و ابهام دارند دیدگاه‌های حاشیه‌ای محسوب می‌شوند و باید توجه داشت این دیدگاه‌ها به اندازه دیدگاه‌های قالب در متن مورد توجه قرار نگیرند زیرا باعث ترجیح اقلیت (دیدگاه حاشیه‌ای) بر اکثریت (دیدگاه قالب که طرفدار بیشتر و منبع موثق دارد) می‌شوند.<br /> *از پرداختن به دیدگاه‌هایی که مورد اختلاف شدید است پرهیز کنید.<br /> *اگر می‌خواهیم مناقشه را منصفانه مطرح کنیم باید به دیدگاه‌های رقیب و متخاصم به نسبت میزان مقبولیتشان در میان اهل فن یا طرف‌های مربوط(درگیر) بپردازیم.<br /> *آرای اقلیت‌های کوچک در مقاله‌های مربوط به خودشان مورد توجه قرار گیرد.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> به این مثال توجه کنید: '''در طول جنگ، هر دو کشور ایران و عراق، یکدیگر را به نقض حقوق اسرای جنگی و شکنجه آنان متهم کرده و در این زمینه شکایاتی را به سازمان ملل ارائه نمودند'''. ( این مثال بیان شده مورد تردید است و افراد مختلف در مورد آن نظریات مختلفی داده اند؛ این مثال بیان کننده حقیقت نیست و تنها در مقام اطلاع رسانی میباشد )<br /> <br /> مثال''': ایالات متحده آمریکا در اواخر جنگ به شکل مستقیم وارد درگیری با ایران شد. '''( این مثال نیز مورد تردید و ابهام است. در این مثال از پرداختن به دیدگاه های مختلف افراد اجتناب شده است و این جمله در مقام بیان حقیقت نیست )<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = تعادل =<br /> <br /> زمانی که منابع مشهور با یکدیگر در تناقض‌اند و نسبتاً از نظر شهرت برابرند، روی هر دو رویکرد کارکنید تا تعادل برقرار شود. مثال اختلاف در تعداد شهدای یک عملیات که به وسیله دو ارگان مختلف ارائه‌شده، سبب شرح دادن شفاف نظریه‌های مخالف هم می‌شود، بدین گونه که با ترسیم اوضاع با استفاده از منابع دست دوم یا سوم، این اختلاف عقیده را از دیدگاهی بی‌طرف توصیف می‌کند.<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> مثال: '''جنگ در نهایت پس از حدود ? سال در مرداد ???? با قبول آتش‌بس از سوی دو طرف و پس از به جا گذاشتن یک میلیون نفر تلفات و ???? میلیارد دلار خسارات به دو کشور خاتمه یافت.'''<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> = لحن بی‌طرف =<br /> <br /> دانش‌نامه اختلافات را توصیف می‌کند، اما در آن‌ها درگیر نمی‌شود و این توصیف به لحنی بی‌طرف نیاز دارد. مقاله‌های دانش‌نامه باید طوری باشد که نه بر عقیده‌ای صحه بگذارد و نه آن را رد کند. سعی کنید از شرکت‌کنندگان در اختلافات بزرگ نقل‌قول مستقیم نکنید، مناقشه را خلاصه کرده و با لحنی بی‌طرفانه آن را ارائه دهید.<br /> <br /> *به نکته زیر توجه کنید:<br /> <br /> جانب‌داری لزوماً آگاهانه نیست. &lt;u&gt;مثلاً کسی که در زمینه‌ای تازه‌کار است از درک این نکته بازمی‌ماند که آنچه به نظرش بدیهی و منطقی می‌آید در واقع طرفداری از یک جانب خاص است&lt;/u&gt;. باید توجه کرد داشتن دیدگاهی بی‌طرف به معنای پنهان کردن دیدگاه‌های مختلف نیست، بلکه نشان دادن گوناگونی دیدگاه‌هاست. &lt;u&gt;در صورت وجود مناقشه، جنبه‌های قوی و ضعیف هر دیدگاه نشان داده خواهد شد بدون اینکه به نفع دیدگاه خاصی سو گیری شود&lt;/u&gt;.&amp;nbsp;<br /> <br /> = بازنویسی =<br /> <br /> گاهی یک یا چند جمله‌ی بالقوه جانب‌دارانه می‌تواند به صورتی بیشتر «بیطرفانه» بازنویسی شود. مثلاً «عملیات والفجر8 بهترین عملیات دفاع مقدس بود» می‌تواند به صورت '''«از عملیات والفجر8 به‌عنوان بهترین عملیات دفاع مقدس یاد شده است.»''' بازنویسی شود و صورت بهتر آن اینگونه‌است: '''«عملیات والفجر8 به اذعان بسیاری از کارشناسان نظامی جهان بهترین عملیات در دوران دفاع مقدس بود.»''' البته به شرط اینکه این دعاوی درست و قابل‌اثبات باشد.<br /> <br /> = تأیید پذیری =<br /> <br /> محک گنجاندن مطالب در دانش‌نامه، قابل تأیید بودن آن‌ها است و نه حقیقت داشتن و درستی آن‌ها&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;. &lt;/span&gt;به عبارت دیگر محک گنجایش مطالب این است که خوانندگان مقاله قادر باشند، مطالب اضافه‌شده به دانش‌نامه را از نظر منابع معتبر مورد بررسی قرار دهند، و نه اینکه نویسندگان مقاله به حقیقت و درستی آن‌ها معتقد باشند. هر مطلبی که منبعِ آن یاد نشده باشد می‌تواند مورد چالش قرارگرفته و در نهایت حذف شود. ویرایشگران باید منبع معتبری برای هر نقل‌قول یا هر مطلبی که امکان به چالش کشیده شدن آن باشد، ارائه کنند، وگرنه آن مطالب برچسب خورده و نهایت پاک خواهند شد&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;.&lt;/span&gt;<br /> <br /> = منبع =<br /> <br /> تمام نقل‌قول‌ها و محتواهایی که به چالش کشیده شده یا ممکن است به چالش کشیده شوند، باید دارای منبعی معتبر باشند که در متن، مورد ''یادکِرد'' قرار گرفته باشند&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;.&lt;/span&gt; منابع را به طور واضح و دقیق استفاده کنید، و هر زمان که لازم است شماره‌ی صفحه را هم ذکر کنید&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;.&lt;/span&gt;<br /> <br /> '''نکته مهم''' : مسئولیت ارائه مدرک با ویرایشگری است که مطلب را اضافه می‌کند یا بازیابی می‌کند&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;.&lt;/span&gt; شما می‌توانید هر محتوایی را که فاقد منبع است پاک‌کنید. اینکه به چه سرعت این کار باید انجام شود بستگی به محتوا و وضعیت کلی مقاله دارد. برخی ویرایشگران ممکن است به شما اعتراض کند که چرا بدون اینکه به آن‌ها فرصت منبع گذاشتن بدهید مطالب را حذف کردید&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;. &lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span dir=&quot;RTL&quot;&gt;بهترین راه آن است&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; که در حد معقولی قوطی بلندش تا خودتان منابعی را پیدا کنید و به مقاله اضافه کنید. اما توجه داشته باشید که ''هیچ'' محتوای بدون منبع (یا دارای منبع ضعیف) را در مقاله‌هایی که ممکن است بر اعتبار افراد زنده لطمه بزنند، باقی نگذارید&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;.&lt;/span&gt;<br /> <br /> = نقل‌قول‌ها =<br /> <br /> <br /> <br /> = القاب =</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7:%D8%AB%D8%A8%D8%AA%E2%80%8C%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%AF 2021-07-21T17:49:33Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>فعاليت در دانش‌نامه فرهنگ ايثار، جهاد و شهادت، فقط از طريق ثبت نام در سايت امکان پذير مي‌باشد!<br /> <br /> براي اين منظور، افراد داوطلب مي‌بايست با ارسال رايانامه‌اي به آدرس info@jahad.ir و ذکر نام کامل و همچنين تلفن همراه خود، نام خود را جهت ساخت نام کاربري در سامانه ثبت نمايند. نام کاربري در کمتر از يک هفته براي ايشان ارسال خواهد شد.<br /> <br /> پس از دريافت نام کاربري و رمز عبور، مي‌توان از طريق صفحه ورود به سيستم وارد شد.<br /> <br /> [[پرونده:ورود.به.سامانه.1.jpg|قاب|وسط|دکمه ورود به سامانه در صفحه اصلي]]<br /> <br /> <br /> [[پرونده:ورود.به.سامانه.2.jpg|قاب|وسط|صفحه ورود نام کاربري و گذرواژه]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2021-07-21T17:44:53Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/fm ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [https://fa.jahad.ir/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2021-07-21T17:43:27Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/fm ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [http://fa.jahad.ir/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%A7%DB%8C%D8%AB%D8%A7%D8%B1_,_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D9%88_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%AA:%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87 2021-07-21T17:39:43Z

<p>Kazemi10000: تعداد مقالات</p> <hr /> <div>==درباره دانشنامه==<br /> دانش‌نامه فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت، دانش‌نامه‌ای مجازی است که در شبکه جهانی اینترنت منتشر می‌شود و هدف آن بیان و آشنایی با تمامی مفاهیم و مسائل مرتبط بافرهنگ ایثار، جهاد و شهادت است؛ واژگان و نام‌هایی که برای دست‌یابی به این هدف لازم‌اند نیز در این دانش‌نامه تبیین خواهند شد.<br /> <br /> ==اهمیت اجرای طرح دانشنامه==<br /> از دغدغه‌های همیشگی پژوهشگران و فعالان جبهه‌ی فرهنگی انقلاب اسلامی، نبود منبعی معتبر و جامع در مورد فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت است. فعالیت‌های صورت گرفته در این زمینه در سطح وب، نتوانسته این نیاز را برطرف نماید. هرکدام یا در بخش جامعیت و یا در بخش اعتبار و یا هر دو دچار ضعف بوده‌اند و بر این مبنا طرح دانشنامه فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت شکل گرفت که مبنای آن ایجاد سایتی با محتوای جامع، معتبر و به‌صورت چندزبانه جهت گردآوری تمام محتوای مرتبط با این موضوع به جهت ترویج این فرهنگ در جامعه و تبیین این موضوع در جهان اسلام است. از دلایل دیگر این عملیات، تربیت جهادگرانی مسلط به قواعد فعالیت در دانشنامه می¬باشد تا در آینده دانشنامه¬هایی مثل ویکی¬پدیا را تحت تسلط محتوایی درآورند.<br /> <br /> ==دلایل اجرای طرح دانشنامه==<br /> #تشکیل بانک جامع اطلاعات مرتبط بافرهنگ ایثار، جهاد و شهادت<br /> #انتقال مفاهیم ناب انقلاب اسلامی<br /> #ایجاد جبهه‌ای متحد از فعالین عرصه ایثار، جهاد و شهادت<br /> <br /> ==ابعاد محتوایی سایت دانشنامه==<br /> ابعاد محتوایی سایت دانشنامه<br /> * ابعاد اصلی<br /> #شهدا و اشخاص<br /> #حوادث و اتفاقات<br /> #اماکن و مناطق<br /> #مفاهیم<br /> #سازمان‌ها و مؤسسات<br /> #تجهیزات و فن‌آوری نظامی<br /> *ابعاد فرعی<br /> #مراسمات و یادواره‌ها<br /> #تولیدات<br /> <br /> ==مقالات دانشنامه==<br /> برای دسترسی به مقالات موجود در سایت روی لینک زیر کلیک کنید. در حال حاضر بیش از 15000 مقاله روی سایت بارگزاری شده است<br /> <br /> [http://fa.jahad.org/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 لیست مقالات سایت دانشنامه شهدا]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:IMG_20200105_1400551.jpg 2021-07-12T18:48:41Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div></div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C_%D8%B3%D9%82%D8%A7_%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87 2021-07-12T18:10:08Z

<p>Kazemi10000: /* نگارخانه تصاویر */</p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = علی زمانی‌ سقا زاده<br /> |تصویر =10950.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[مشهد]]<br /> |شهادت = [[1362/01/24]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[خواجه‌ربیع‌]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[رزمنده]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = دانش آموز<br /> |خانواده = نام پدر: غلامرضا<br /> }}<br /> <br /> کد شهید:6212359<br /> <br /> نام :علی‌<br /> <br /> نام خانوادگی :زمانی‌سقازاده<br /> <br /> نام پدر :غلامرضا<br /> <br /> محل تولد :مشهد<br /> ‌<br /> تاریخ شهادت :1362/01/24<br /> <br /> تحصیلات :نامشخص<br /> <br /> شغل :دانش آموز<br /> <br /> گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> <br /> نوع عضویت :سایر شهدا<br /> <br /> مسئولیت :رزمنده<br /> ‌<br /> گلزار :خواجه‌ربیع‌<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> به نام خداوند بخشنده مهربان واعتصمو ا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا با دورد وسلام به امام زمان مهدي فاطمه ، اميد و يار مستضعفين و با دورد وسلام بر رهبر کبير انقلاب اسلامي [[امام خمينی]] خدايا پروردگارا اميد وارم هر قدمي که در راه تو مي گذارم بپذيري خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم شکر آن همه نعمتهايت را بکنم خدايا پروردگارا مراببخش که نتوانستم جبران اين همه گناهانم را بکنم خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم از اين بيشتر در راه تو ودين توتلاش وکوشش داشته باشم وباز هم خوشحالم که در راه تو قدم مي گذارم ودر راه تو جان فدا مي کنم واز تو مي خواهم که اين خون ناقابل را از من بپذيري واز ملت شريف ايران مي خواهم که همچون مو به مو به گفته هاي رهبر گوش فرا دهند وبا اتحاد بيشتر آنچنان مشت محکمي بردهان منافقين ومزدوران دست نشانده آمريکابزنند واز شما ملت شريف مي خواهم که هميشه در سر [[نماز]] واميد مستضعفان راتا ظهور حضرت مهدي (عج ) نگهدارد ومن ميدانم که در اين راه مي روم وخيلي خوشحال هستم وازشما پدر ومادر عزيز مي خواهم که گريه نکنيد چونکه خداوند قهرش مي آيد وبايد خدارا شکر کنيد وافتخا رکنيد وبازهم مي گويم خدارا شکرکنيد وافتخار کنيد وبازهم مي گويم خدا را شکر کنيد وگريه نکنيد واگر گريه بکنيد روح مرا آزوده کرده ايد ودر مجلس ختيمي که برايم مي گيرد حتما شيريني شهادتم را بدهيد واز گرفتن مجالس دعوتي خودداري کرده وپول آنرا براي بيت المال ومستضنعفين خرج کنيد وجداً ازآمدن منافقين جلوگيري شود ومرا در خواجه ربيع دفن کنيد ديگر عرضي ندارم بجز سلامتي رهبر وشما خدانگهدار خدايا خدايا تا انقلاب مهدي خميني را نگهدار<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10950 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> [[File:10950.jpg]]<br /> <br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:10950.jpg<br /> Image:400_ghanbarali-afzali-personeli.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:علی زمانی سقا زاده}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان مشهد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C_%D8%B3%D9%82%D8%A7_%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87 2021-07-12T17:45:29Z

<p>Kazemi10000: /* نگارخانه تصاویر */</p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = علی زمانی‌ سقا زاده<br /> |تصویر =10950.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[مشهد]]<br /> |شهادت = [[1362/01/24]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[خواجه‌ربیع‌]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[رزمنده]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = دانش آموز<br /> |خانواده = نام پدر: غلامرضا<br /> }}<br /> <br /> کد شهید:6212359<br /> <br /> نام :علی‌<br /> <br /> نام خانوادگی :زمانی‌سقازاده<br /> <br /> نام پدر :غلامرضا<br /> <br /> محل تولد :مشهد<br /> ‌<br /> تاریخ شهادت :1362/01/24<br /> <br /> تحصیلات :نامشخص<br /> <br /> شغل :دانش آموز<br /> <br /> گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> <br /> نوع عضویت :سایر شهدا<br /> <br /> مسئولیت :رزمنده<br /> ‌<br /> گلزار :خواجه‌ربیع‌<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> به نام خداوند بخشنده مهربان واعتصمو ا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا با دورد وسلام به امام زمان مهدي فاطمه ، اميد و يار مستضعفين و با دورد وسلام بر رهبر کبير انقلاب اسلامي [[امام خمينی]] خدايا پروردگارا اميد وارم هر قدمي که در راه تو مي گذارم بپذيري خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم شکر آن همه نعمتهايت را بکنم خدايا پروردگارا مراببخش که نتوانستم جبران اين همه گناهانم را بکنم خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم از اين بيشتر در راه تو ودين توتلاش وکوشش داشته باشم وباز هم خوشحالم که در راه تو قدم مي گذارم ودر راه تو جان فدا مي کنم واز تو مي خواهم که اين خون ناقابل را از من بپذيري واز ملت شريف ايران مي خواهم که همچون مو به مو به گفته هاي رهبر گوش فرا دهند وبا اتحاد بيشتر آنچنان مشت محکمي بردهان منافقين ومزدوران دست نشانده آمريکابزنند واز شما ملت شريف مي خواهم که هميشه در سر [[نماز]] واميد مستضعفان راتا ظهور حضرت مهدي (عج ) نگهدارد ومن ميدانم که در اين راه مي روم وخيلي خوشحال هستم وازشما پدر ومادر عزيز مي خواهم که گريه نکنيد چونکه خداوند قهرش مي آيد وبايد خدارا شکر کنيد وافتخا رکنيد وبازهم مي گويم خدارا شکرکنيد وافتخار کنيد وبازهم مي گويم خدا را شکر کنيد وگريه نکنيد واگر گريه بکنيد روح مرا آزوده کرده ايد ودر مجلس ختيمي که برايم مي گيرد حتما شيريني شهادتم را بدهيد واز گرفتن مجالس دعوتي خودداري کرده وپول آنرا براي بيت المال ومستضنعفين خرج کنيد وجداً ازآمدن منافقين جلوگيري شود ومرا در خواجه ربيع دفن کنيد ديگر عرضي ندارم بجز سلامتي رهبر وشما خدانگهدار خدايا خدايا تا انقلاب مهدي خميني را نگهدار<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10950 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> [[File:10950.jpg]]<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:علی زمانی سقا زاده}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان مشهد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C_%D8%B3%D9%82%D8%A7_%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87 2021-07-12T17:42:19Z

<p>Kazemi10000: /* نگارخانه تصاویر */</p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = علی زمانی‌ سقا زاده<br /> |تصویر =10950.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[مشهد]]<br /> |شهادت = [[1362/01/24]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[خواجه‌ربیع‌]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[رزمنده]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = دانش آموز<br /> |خانواده = نام پدر: غلامرضا<br /> }}<br /> <br /> کد شهید:6212359<br /> <br /> نام :علی‌<br /> <br /> نام خانوادگی :زمانی‌سقازاده<br /> <br /> نام پدر :غلامرضا<br /> <br /> محل تولد :مشهد<br /> ‌<br /> تاریخ شهادت :1362/01/24<br /> <br /> تحصیلات :نامشخص<br /> <br /> شغل :دانش آموز<br /> <br /> گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> <br /> نوع عضویت :سایر شهدا<br /> <br /> مسئولیت :رزمنده<br /> ‌<br /> گلزار :خواجه‌ربیع‌<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> به نام خداوند بخشنده مهربان واعتصمو ا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا با دورد وسلام به امام زمان مهدي فاطمه ، اميد و يار مستضعفين و با دورد وسلام بر رهبر کبير انقلاب اسلامي [[امام خمينی]] خدايا پروردگارا اميد وارم هر قدمي که در راه تو مي گذارم بپذيري خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم شکر آن همه نعمتهايت را بکنم خدايا پروردگارا مراببخش که نتوانستم جبران اين همه گناهانم را بکنم خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم از اين بيشتر در راه تو ودين توتلاش وکوشش داشته باشم وباز هم خوشحالم که در راه تو قدم مي گذارم ودر راه تو جان فدا مي کنم واز تو مي خواهم که اين خون ناقابل را از من بپذيري واز ملت شريف ايران مي خواهم که همچون مو به مو به گفته هاي رهبر گوش فرا دهند وبا اتحاد بيشتر آنچنان مشت محکمي بردهان منافقين ومزدوران دست نشانده آمريکابزنند واز شما ملت شريف مي خواهم که هميشه در سر [[نماز]] واميد مستضعفان راتا ظهور حضرت مهدي (عج ) نگهدارد ومن ميدانم که در اين راه مي روم وخيلي خوشحال هستم وازشما پدر ومادر عزيز مي خواهم که گريه نکنيد چونکه خداوند قهرش مي آيد وبايد خدارا شکر کنيد وافتخا رکنيد وبازهم مي گويم خدارا شکرکنيد وافتخار کنيد وبازهم مي گويم خدا را شکر کنيد وگريه نکنيد واگر گريه بکنيد روح مرا آزوده کرده ايد ودر مجلس ختيمي که برايم مي گيرد حتما شيريني شهادتم را بدهيد واز گرفتن مجالس دعوتي خودداري کرده وپول آنرا براي بيت المال ومستضنعفين خرج کنيد وجداً ازآمدن منافقين جلوگيري شود ومرا در خواجه ربيع دفن کنيد ديگر عرضي ندارم بجز سلامتي رهبر وشما خدانگهدار خدايا خدايا تا انقلاب مهدي خميني را نگهدار<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10950 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> [[File:10950.jpg]]<br /> [[پرونده:400 ghanbarali-afzali-personeli.jpg|بندانگشتی|چپ]]<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:علی زمانی سقا زاده}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان مشهد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C_%D8%B3%D9%82%D8%A7_%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87 2021-07-12T17:40:51Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = علی زمانی‌ سقا زاده<br /> |تصویر =10950.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[مشهد]]<br /> |شهادت = [[1362/01/24]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[خواجه‌ربیع‌]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[رزمنده]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = دانش آموز<br /> |خانواده = نام پدر: غلامرضا<br /> }}<br /> <br /> کد شهید:6212359<br /> <br /> نام :علی‌<br /> <br /> نام خانوادگی :زمانی‌سقازاده<br /> <br /> نام پدر :غلامرضا<br /> <br /> محل تولد :مشهد<br /> ‌<br /> تاریخ شهادت :1362/01/24<br /> <br /> تحصیلات :نامشخص<br /> <br /> شغل :دانش آموز<br /> <br /> گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> <br /> نوع عضویت :سایر شهدا<br /> <br /> مسئولیت :رزمنده<br /> ‌<br /> گلزار :خواجه‌ربیع‌<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> به نام خداوند بخشنده مهربان واعتصمو ا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا با دورد وسلام به امام زمان مهدي فاطمه ، اميد و يار مستضعفين و با دورد وسلام بر رهبر کبير انقلاب اسلامي [[امام خمينی]] خدايا پروردگارا اميد وارم هر قدمي که در راه تو مي گذارم بپذيري خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم شکر آن همه نعمتهايت را بکنم خدايا پروردگارا مراببخش که نتوانستم جبران اين همه گناهانم را بکنم خدايا پروردگارا مرا ببخش که نتوانستم از اين بيشتر در راه تو ودين توتلاش وکوشش داشته باشم وباز هم خوشحالم که در راه تو قدم مي گذارم ودر راه تو جان فدا مي کنم واز تو مي خواهم که اين خون ناقابل را از من بپذيري واز ملت شريف ايران مي خواهم که همچون مو به مو به گفته هاي رهبر گوش فرا دهند وبا اتحاد بيشتر آنچنان مشت محکمي بردهان منافقين ومزدوران دست نشانده آمريکابزنند واز شما ملت شريف مي خواهم که هميشه در سر [[نماز]] واميد مستضعفان راتا ظهور حضرت مهدي (عج ) نگهدارد ومن ميدانم که در اين راه مي روم وخيلي خوشحال هستم وازشما پدر ومادر عزيز مي خواهم که گريه نکنيد چونکه خداوند قهرش مي آيد وبايد خدارا شکر کنيد وافتخا رکنيد وبازهم مي گويم خدارا شکرکنيد وافتخار کنيد وبازهم مي گويم خدا را شکر کنيد وگريه نکنيد واگر گريه بکنيد روح مرا آزوده کرده ايد ودر مجلس ختيمي که برايم مي گيرد حتما شيريني شهادتم را بدهيد واز گرفتن مجالس دعوتي خودداري کرده وپول آنرا براي بيت المال ومستضنعفين خرج کنيد وجداً ازآمدن منافقين جلوگيري شود ومرا در خواجه ربيع دفن کنيد ديگر عرضي ندارم بجز سلامتي رهبر وشما خدانگهدار خدايا خدايا تا انقلاب مهدي خميني را نگهدار<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10950 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> [[File:10950.jpg]]<br /> [[400 ghanbarali-afzali-personeli.jpg]]<br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:علی زمانی سقا زاده}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان مشهد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%A7%DB%8C%D8%AB%D8%A7%D8%B1_,_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D9%88_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%AA:%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87 2020-11-27T22:02:40Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>==درباره دانشنامه==<br /> دانش‌نامه فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت، دانش‌نامه‌ای مجازی است که در شبکه جهانی اینترنت منتشر می‌شود و هدف آن بیان و آشنایی با تمامی مفاهیم و مسائل مرتبط بافرهنگ ایثار، جهاد و شهادت است؛ واژگان و نام‌هایی که برای دست‌یابی به این هدف لازم‌اند نیز در این دانش‌نامه تبیین خواهند شد.<br /> <br /> ==اهمیت اجرای طرح دانشنامه==<br /> از دغدغه‌های همیشگی پژوهشگران و فعالان جبهه‌ی فرهنگی انقلاب اسلامی، نبود منبعی معتبر و جامع در مورد فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت است. فعالیت‌های صورت گرفته در این زمینه در سطح وب، نتوانسته این نیاز را برطرف نماید. هرکدام یا در بخش جامعیت و یا در بخش اعتبار و یا هر دو دچار ضعف بوده‌اند و بر این مبنا طرح دانشنامه فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت شکل گرفت که مبنای آن ایجاد سایتی با محتوای جامع، معتبر و به‌صورت چندزبانه جهت گردآوری تمام محتوای مرتبط با این موضوع به جهت ترویج این فرهنگ در جامعه و تبیین این موضوع در جهان اسلام است. از دلایل دیگر این عملیات، تربیت جهادگرانی مسلط به قواعد فعالیت در دانشنامه می¬باشد تا در آینده دانشنامه¬هایی مثل ویکی¬پدیا را تحت تسلط محتوایی درآورند.<br /> <br /> ==دلایل اجرای طرح دانشنامه==<br /> #تشکیل بانک جامع اطلاعات مرتبط بافرهنگ ایثار، جهاد و شهادت<br /> #انتقال مفاهیم ناب انقلاب اسلامی<br /> #ایجاد جبهه‌ای متحد از فعالین عرصه ایثار، جهاد و شهادت<br /> <br /> ==ابعاد محتوایی سایت دانشنامه==<br /> ابعاد محتوایی سایت دانشنامه<br /> * ابعاد اصلی<br /> #شهدا و اشخاص<br /> #حوادث و اتفاقات<br /> #اماکن و مناطق<br /> #مفاهیم<br /> #سازمان‌ها و مؤسسات<br /> #تجهیزات و فن‌آوری نظامی<br /> *ابعاد فرعی<br /> #مراسمات و یادواره‌ها<br /> #تولیدات<br /> <br /> ==مقالات دانشنامه==<br /> برای دسترسی به مقالات موجود در سایت روی لینک زیر کلیک کنید. در حال حاضر بیش از 12000 مقاله روی سایت بارگزاری شده است<br /> <br /> [http://fa.jahad.org/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 لیست مقالات سایت دانشنامه شهدا]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D9%84%D9%87 2020-11-27T21:56:25Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>کد شهید : 6405540<br /> <br /> نام : محمد <br /> <br /> محل تولد : بیرجند<br /> <br /> نام خانوادگی : خسروی‌عبدله<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1364/11/24<br /> <br /> نام پدر : اله‌داد <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص <br /> <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .<br /> <br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> <br /> گلزار :<br /> <br /> ==خاطرات==<br /> <br /> به خاطر دارم بعد از سه ماه برادرم محمد به مرخصی آمد و با هم دیگر به پارک رفتیم . ایشان روی چمنها خوابید و بعد از چند ساعتی بیدار شد و گفت : خواهر جان خواب دیدم یک تانک به طرف من می آید و نزدیک من نگه داشت و یکی از داخل تانک بیرون آمد و گفت بیا برویم و من هم رفتم و سوار تانک شدم که ناگهان یک خمپاره قسمت جلوی تانک اصابت کرد و تانک متلاشی شد که آنها به صورت معجزه آسا نجات پیدا کردند ولی من در بین آنها نبودم فکر می کنم قسمتش این بود که به شهادت برسد . در ادامه به من گفت : خواهر جان از تو خواهش می کنم به مادر نگویی چون نمی گذارد من به جبهه بروم .<br /> <br /> <br /> دفعه ی آخری که برادر محمد از جبهه برگشته بود خوابی دیده بود که برایم اینگونه نقل می کرد گفت خواب دیدم که همسرم فرزندی به دنیا می آورد که دختر است و در شب یک شنبه به دنیا می آید و از شما می خواهم که اگر این طور که من گفتم شد اسمش را مریم بگذارید ولی اگر پسر بود اسمش را حسن بگذارید وقتی ایشان به درجه ی رفیع شهادت نائل گردید بعد از چهل روز زن داداشم فارغ شد دقیقا شب یک شنبه بود و فرزندش هم دختر بود و اسمش را مریم گذاشتیم .<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8153 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%BE%D9%88%D8%B1 2020-11-27T21:42:08Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>غلامحسین زمانی پور<br /> <br /> فرزند : علی اکبر<br /> <br /> متولد : 1345/11/05 در سمنان<br /> <br /> تحصیلات : زیر دیپلم<br /> <br /> تاهل : مجرد<br /> <br /> یگان : سپاه سمنان - لشکر 17- گردان امام صادق ( ع )<br /> <br /> مدت حضور : 4 ماه و 10 روز<br /> <br /> مسئولیت : تیربارچی<br /> <br /> نوع عضویت : بسیج<br /> <br /> نوع شغل : محصل<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1362/01/08<br /> <br /> محل شهادت : پاسگاه زید<br /> <br /> عملیات : پدافندی<br /> <br /> محل دفن : سمنان امام زاده یحیی<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> پدر و مادر عزيزم، نمي‌دانم از چه برايتان بنويسم؛ از حالات و روحيات برادران و از معنويت جبهه يا از انتظار شب حمله. راستي چه انتظار طولاني ای، انتظاري كه حدود چهار ماه طول كشيد. انتظاري كه ملاقات با پروردگار بايد همراه با رنج و زحمت باشد. انتظاري كه ‌بايد صبور بود. انتظاري كه مشيت الهي بر اين بود كه آزمايش شديم. به مصداق آيه شريفه احسب الناس ان يتركو ان يقولو امنا و هم لايفتنون ... . من بايد باز هم در انتظار بمانم. شايد لياقت اين را كه به عنوان سرباز امام زمان عجل الله تعالي باشم و در عمليات شركت كنم ندارم. خدايا، اين لياقت را به من عطا كن تا بتوانم در عمليات شركت كنم!<br /> <br /> پدر و مادر گرامي، چند روزي به شب موعود نمانده است. برادران رزمنده خود را جهت شركت در عمليات آماده مي‌كنند. اما ما را در اين عمليات شركت نمي‌دهند. از اين جهت خيلي ناراحت هستم و جهت تسلي قلبم سروده زير را زمزمه مي‌كنم.<br /> <br /> اين دل‌تنگم غصـه‌ها دارد گوئـيـا مــيل كـربـلا دارد <br /> <br /> مــي‌روم بينم در كـجا عباس دست و بازو از تن جدا دارد<br /> <br /> بايد شكرگذار باشيم كه خداوند بهشت را به ما نشان داد. امروز روز حركت است و سكون نشانه ذلت و خواري است.<br /> <br /> اگر جسدم به دست شما افتاد آن را در سمنان در جوار امامزاده يحيي عليه‌السلام دفن كنيد!<br /> <br /> فرزندم، از اينكه دست پدر را بر سرت لمس نمي‌‌كني غمگين نباش؛ زيرا، براي ياري دين خدا و براي نابودي دشمنان اسلام كه همه دست به دست هم داده‌اند تا اسلام عزيز را از بين ببرند به جبهه رفت و در راه خدا به شهادت رسيد!<br /> <br /> فرزندم، از تو مي‌خواهم كه حضرت فاطمه و حضرت زينب سلام‌الله عليها را الگوي خود قرار بده! مي‌خواهم همانطور كه برادر شهيدم، عموي بزرگوارت غلامحسين، نامت را اعظم نهاد براي اسلام عظمت آخرين باشي و روحم را شاد كني!<br /> <br /> همسرم، شما كه با وضع خيلي ساده زندگي‌ام، زندگي كردي و مشوقم به رفتن به جبهه بودي از تو تشكر و قدرداني مي‌كنم و از خداوند مي‌خواهم كه به شما صبري مثل صبر حضرت زينب عطا فرمايد!<br /> <br /> بازاريان و كسبه، مبادا زماني كه مردم عزيزانشان را به جبهه مي‌فرستند و اموال خود را براي جبهه هديه مي‌كنند، شيطان شما را وسوسه كند كه گرانفروشي، كم فروشي و يا احتكار كنيد. « ويل للمطفيفين »<br /> <br /> از اينكه بار ديگر خداوند به من لياقت داد تا در جوار سربازان اسلام در بزرگترين آزمايشگاه انسانها، در دانشگاه جبهه به عنوان خادم‌الحسين شركت نمايم ستايش مي‌نمايم! از خداوند مي‌خواهم تا آخرين لحظه حياتم تابش انوار الهي را بر قلبم بيشتر بگرداند تا در روز قيامت پيامبر اكرم را با چهره خشنود ملاقات كنم!<br /> <br /> مي‌دانم از دست دادن دو فرزند در سن جواني و نوجواني براي هر پدر و مادري سخت است اما مي‌خواهم مادر عزيزم وقتي به ياد ما مي‌افتي، همان لحظه به فكر حضرت زينب سلام الله عليها باشيد كه با از دست دادن هفتاد و دو تن از عزيزانش در صحنه كربلا صبر كرد و پيام برادرش حسين را در كاخ يزيد به گوش جهانيان رساند!<br /> <br /> برادران و خواهران عزيزم، در رابطه با تشخيص فتنه و فتنه‌گر بايد دقيق باشيد و از سفينه نجات كه همان قرآن است كمك بگيريد!<br /> <br /> مواظب باشيد كه دشمنان بين شما تفرقه ايجاد نكنند و شما را از روحانيت متعهد جدا نكنند؛ زيرا، جدا شدن از روحانيت آغاز بدبختي مسلمانان و اسلام خواهد شد. اسلام بدون روحانيت مانند بدن بي‌سر است.&lt;ref&gt;[http://www.3000shahid.ir/martyr/bio/573 سايت ستاد کنگره بزرگداشت سه هزار شهيد استان سمنان]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%BE%D9%88%D8%B1 2020-11-27T21:36:20Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>غلامحسین زمانی پور<br /> <br /> فرزند : علی اکبر<br /> <br /> متولد : 1345/11/05 در سمنان<br /> <br /> تحصیلات : زیر دیپلم<br /> <br /> تاهل : مجرد<br /> <br /> یگان : سپاه سمنان - لشکر 17- گردان امام صادق ( ع )<br /> <br /> مدت حضور : 4 ماه و 10 روز<br /> <br /> مسئولیت : تیربارچی<br /> <br /> نوع عضویت : بسیج<br /> <br /> نوع شغل : محصل<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1362/01/08<br /> <br /> محل شهادت : پاسگاه زید<br /> <br /> عملیات : پدافندی<br /> <br /> محل دفن : سمنان امام زاده یحیی<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> پدر و مادر عزيزم، نمي‌دانم از چه برايتان بنويسم؛ از حالات و روحيات برادران و از معنويت جبهه يا از انتظار شب حمله. راستي چه انتظار طولاني، انتظاري كه حدود چهار ماه طول كشيد. انتظاري كه ملاقات با پروردگار بايد همراه با رنج و زحمت باشد. انتظاري كه ‌بايد صبور بود. انتظاري كه مشيت الهي بر اين بود كه آزمايش شديم. به مصداق آيه شريفه احسب الناس ان يتركو ان يقولو امنا و هم لايفتنون ... . من بايد باز هم در انتظار بمانم. شايد لياقت اين را كه به عنوان سرباز امام زمان عجل‌الله تعالي باشم و در عمليات شركت كنم ندارم. خدايا، اين لياقت را به من عطا كن تا بتوانم در عمليات شركت كنم!<br /> <br /> پدر و مادر گرامي، چند روزي به شب موعود نمانده است. برادران رزمنده خود را جهت شركت در عمليات آماده مي‌كنند. اما ما را در اين عمليات شركت نمي‌دهند. از اين جهت خيلي ناراحت هستم و جهت تسلي قلبم سروده زير را زمزمه مي‌كنم.<br /> <br /> اين دل‌تنگم غصـه‌ها دارد گوئـيـا مــيل كـربـلا دارد <br /> <br /> مــي‌روم بينم در كـجا عباس دست و بازو از تن جدا دارد<br /> <br /> بايد شكرگذار باشيم كه خداوند بهشت را به ما نشان داد. امروز روز حركت است و سكون نشانه ذلت و خواري است.<br /> <br /> اگر جسدم به دست شما افتاد آن را در سمنان در جوار امامزاده يحيي عليه‌السلام دفن كنيد!<br /> <br /> فرزندم، از اينكه دست پدر را بر سرت لمس نمي‌‌كني غمگين نباش؛ زيرا، براي ياري دين خدا و براي نابودي دشمنان اسلام كه همه دست به دست هم داده‌اند تا اسلام عزيز را از بين ببرند به جبهه رفت و در راه خدا به شهادت رسيد!<br /> <br /> فرزندم، از تو مي‌خواهم كه حضرت فاطمه و حضرت زينب سلام‌الله عليها را الگوي خود قرار بده! مي‌خواهم همانطور كه برادر شهيدم، عموي بزرگوارت غلامحسين، نامت را اعظم نهاد براي اسلام عظمت آخرين باشي و روحم را شاد كني!<br /> <br /> همسرم، شما كه با وضع خيلي ساده زندگي‌ام، زندگي كردي و مشوقم به رفتن به جبهه بودي از تو تشكر و قدرداني مي‌كنم و از خداوند مي‌خواهم كه به شما صبري مثل صبر حضرت زينب عطا فرمايد!<br /> <br /> بازاريان و كسبه، مبادا زماني كه مردم عزيزانشان را به جبهه مي‌فرستند و اموال خود را براي جبهه هديه مي‌كنند، شيطان شما را وسوسه كند كه گرانفروشي، كم فروشي و يا احتكار كنيد. « ويل للمطفيفين »<br /> <br /> از اينكه بار ديگر خداوند به من لياقت داد تا در جوار سربازان اسلام در بزرگترين آزمايشگاه انسانها، در دانشگاه جبهه به عنوان خادم‌الحسين شركت نمايم ستايش مي‌نمايم! از خداوند مي‌خواهم تا آخرين لحظه حياتم تابش انوار الهي را بر قلبم بيشتر بگرداند تا در روز قيامت پيامبر اكرم را با چهره خشنود ملاقات كنم!<br /> <br /> مي‌دانم از دست دادن دو فرزند در سن جواني و نوجواني براي هر پدر و مادري سخت است اما مي‌خواهم مادر عزيزم وقتي به ياد ما مي‌افتي، همان لحظه به فكر حضرت زينب سلام الله عليها باشيد كه با از دست دادن هفتاد و دو تن از عزيزانش در صحنه كربلا صبر كرد و پيام برادرش حسين را در كاخ يزيد به گوش جهانيان رساند!<br /> <br /> برادران و خواهران عزيزم، در رابطه با تشخيص فتنه و فتنه‌گر بايد دقيق باشيد و از سفينه نجات كه همان قرآن است كمك بگيريد!<br /> <br /> مواظب باشيد كه دشمنان بين شما تفرقه ايجاد نكنند و شما را از روحانيت متعهد جدا نكنند؛ زيرا، جدا شدن از روحانيت آغاز بدبختي مسلمانان و اسلام خواهد شد. اسلام بدون روحانيت مانند بدن بي‌سر است.&lt;ref&gt;[http://www.3000shahid.ir/martyr/bio/573 سايت ستاد کنگره بزرگداشت سه هزار شهيد استان سمنان]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%BE%D9%88%D8%B1 2020-11-27T21:35:27Z

<p>Kazemi10000: اصلاح</p> <hr /> <div>غلامحسین زمانی پور<br /> فرزند : علی اکبر<br /> متولد : 1345/11/05 در سمنان<br /> تحصیلات : زیر دیپلم<br /> تاهل : مجرد<br /> <br /> یگان : سپاه سمنان - لشکر 17- گردان امام صادق ( ع )<br /> <br /> مدت حضور : 4 ماه و 10 روز<br /> <br /> مسئولیت : تیربارچی<br /> <br /> نوع عضویت : بسیج<br /> <br /> نوع شغل : محصل<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1362/01/08<br /> <br /> محل شهادت : پاسگاه زید<br /> <br /> عملیات : پدافندی<br /> <br /> محل دفن : سمنان امام زاده یحیی<br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> پدر و مادر عزيزم، نمي‌دانم از چه برايتان بنويسم؛ از حالات و روحيات برادران و از معنويت جبهه يا از انتظار شب حمله. راستي چه انتظار طولاني، انتظاري كه حدود چهار ماه طول كشيد. انتظاري كه ملاقات با پروردگار بايد همراه با رنج و زحمت باشد. انتظاري كه ‌بايد صبور بود. انتظاري كه مشيت الهي بر اين بود كه آزمايش شديم. به مصداق آيه شريفه احسب الناس ان يتركو ان يقولو امنا و هم لايفتنون ... . من بايد باز هم در انتظار بمانم. شايد لياقت اين را كه به عنوان سرباز امام زمان عجل‌الله تعالي باشم و در عمليات شركت كنم ندارم. خدايا، اين لياقت را به من عطا كن تا بتوانم در عمليات شركت كنم!<br /> <br /> پدر و مادر گرامي، چند روزي به شب موعود نمانده است. برادران رزمنده خود را جهت شركت در عمليات آماده مي‌كنند. اما ما را در اين عمليات شركت نمي‌دهند. از اين جهت خيلي ناراحت هستم و جهت تسلي قلبم سروده زير را زمزمه مي‌كنم.<br /> <br /> اين دل‌تنگم غصـه‌ها دارد گوئـيـا مــيل كـربـلا دارد <br /> <br /> مــي‌روم بينم در كـجا عباس دست و بازو از تن جدا دارد<br /> <br /> بايد شكرگذار باشيم كه خداوند بهشت را به ما نشان داد. امروز روز حركت است و سكون نشانه ذلت و خواري است.<br /> <br /> اگر جسدم به دست شما افتاد آن را در سمنان در جوار امامزاده يحيي عليه‌السلام دفن كنيد!<br /> <br /> فرزندم، از اينكه دست پدر را بر سرت لمس نمي‌‌كني غمگين نباش؛ زيرا، براي ياري دين خدا و براي نابودي دشمنان اسلام كه همه دست به دست هم داده‌اند تا اسلام عزيز را از بين ببرند به جبهه رفت و در راه خدا به شهادت رسيد!<br /> <br /> فرزندم، از تو مي‌خواهم كه حضرت فاطمه و حضرت زينب سلام‌الله عليها را الگوي خود قرار بده! مي‌خواهم همانطور كه برادر شهيدم، عموي بزرگوارت غلامحسين، نامت را اعظم نهاد براي اسلام عظمت آخرين باشي و روحم را شاد كني!<br /> <br /> همسرم، شما كه با وضع خيلي ساده زندگي‌ام، زندگي كردي و مشوقم به رفتن به جبهه بودي از تو تشكر و قدرداني مي‌كنم و از خداوند مي‌خواهم كه به شما صبري مثل صبر حضرت زينب عطا فرمايد!<br /> <br /> بازاريان و كسبه، مبادا زماني كه مردم عزيزانشان را به جبهه مي‌فرستند و اموال خود را براي جبهه هديه مي‌كنند، شيطان شما را وسوسه كند كه گرانفروشي، كم فروشي و يا احتكار كنيد. « ويل للمطفيفين »<br /> <br /> از اينكه بار ديگر خداوند به من لياقت داد تا در جوار سربازان اسلام در بزرگترين آزمايشگاه انسانها، در دانشگاه جبهه به عنوان خادم‌الحسين شركت نمايم ستايش مي‌نمايم! از خداوند مي‌خواهم تا آخرين لحظه حياتم تابش انوار الهي را بر قلبم بيشتر بگرداند تا در روز قيامت پيامبر اكرم را با چهره خشنود ملاقات كنم!<br /> <br /> مي‌دانم از دست دادن دو فرزند در سن جواني و نوجواني براي هر پدر و مادري سخت است اما مي‌خواهم مادر عزيزم وقتي به ياد ما مي‌افتي، همان لحظه به فكر حضرت زينب سلام الله عليها باشيد كه با از دست دادن هفتاد و دو تن از عزيزانش در صحنه كربلا صبر كرد و پيام برادرش حسين را در كاخ يزيد به گوش جهانيان رساند!<br /> <br /> برادران و خواهران عزيزم، در رابطه با تشخيص فتنه و فتنه‌گر بايد دقيق باشيد و از سفينه نجات كه همان قرآن است كمك بگيريد!<br /> <br /> مواظب باشيد كه دشمنان بين شما تفرقه ايجاد نكنند و شما را از روحانيت متعهد جدا نكنند؛ زيرا، جدا شدن از روحانيت آغاز بدبختي مسلمانان و اسلام خواهد شد. اسلام بدون روحانيت مانند بدن بي‌سر است.&lt;ref&gt;[http://www.3000shahid.ir/martyr/bio/573 سايت ستاد کنگره بزرگداشت سه هزار شهيد استان سمنان]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2020-11-27T21:12:33Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/fm ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [http://fa.jahad.org/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7 2020-11-27T20:13:09Z

<p>Kazemi10000: تغییر آدرس ثبت نام</p> <hr /> <div>{| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px;&quot;<br /> | style=&quot;width:100%; border:1px solid #b0bec5; vertical-align:top; padding-top:5px; {{border-radius|10px}}&quot; |<br /> {| style=&quot;width:100%; margin-bottom:2px; margin-top:2px; vertical-align:top; font-size:100%; background:transparent; text-align:center;&quot;<br /> |-<br /> |&lt;span style=&quot;font-size:185%;&quot;&gt;به [[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] خوش‌آمدید!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;<br /> کاری از گروه جهادگران گمنام، وابسته به موسسه فرهنگی مطاف عشق<br /> ::در جهت غنی سازی این سایت، دست هر یاری دهنده‌ای را به گرمی خواهیم فشرد. جهت همکاری، از طریق این آدرس http://mataf.ir/sj ثبت نام بفرمایید.<br /> |-<br /> |&lt;div style=&quot;border-top: 1px solid #b0bec5; padding-top:5px&quot;&gt;[[دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت:درباره|دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت]] {{•}} [[راهنما:فهرست|آشنایی با اصول ویرایش]] {{•}} [[ویژه:صفحه‌های_مورد_نیاز|کارهای قابل انجام]] {{•}} [http://fa.jahad.org/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87%3A%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&amp;from=&amp;to=&amp;namespace=0&amp;hideredirects=1 فهرست الفبایی مقاله‌ها]<br /> |}<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85_%D8%B9%D9%84%DB%8C%E2%80%8C_%DA%AF%D9%86%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-10-25T18:13:34Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = غلامعلی‌ گنابادی‌<br /> |تصویر =غلامعلی‌گنابادی‌.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[بجنورد]]<br /> |شهادت = [[شلمچه،1365/10/23]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[گلزار شهدا بجنورد]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = [[لشکر 5 نصر]]<br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[معاون‌فرمانده‌گروهان ـ ادوات]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =ابتدایی<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = پاسدار<br /> |خانواده = نام پدر:محمد<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> کد شهید: 6531764 تاریخ تولد : <br /> نام : غلامعلی‌ محل تولد : بجنورد<br /> نام خانوادگی : گنابادی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمد مکان شهادت : شلمچه<br /> <br /> تحصیلات : ابتدایی منطقه شهادت : <br /> شغل : پاسدار یگان خدمتی : لشکر 5 نصر<br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : معاون‌فرمانده‌گروهان ـ ادوات<br /> گلزار : گلزار شهدا بجنورد<br /> ==خاطرات==<br /> <br /> * موضوع خاطرات سياسي<br /> <br /> قبل از انقلاب اسلامی یک روز دامادمان غلامعلی گنابادی از مشهد به روستا آمده بود و چند عکس هم از حضرت امام همراه خودش داشت روحانی روستا به ایشان گفت: یکی دو تا از آن پوسترها ی امام را به من بده تا در داخل مسجد نصب کنم ایشان به بیرون یک نگاهی کرد و وقتی دید کسی نمی آید پوستر را داد. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع تعاون و همکاري<br /> <br /> یک روز خواستیم یک خروس را ذبح کنیم و این زمانی بود که پدر غلامعلی در جبهه بود. غلامعلی به من گفت: همین خروس را ذبح کن و به همراه نان ها و رب هایی که آماده کردی به جبهه بفرست. شاید به دست پدر برسد و اگر به دست پدر هم نرسد چند تا [[بسیجی]] بتوانند یک وعده از آن استفاده کنند. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع خاطرات نحوه مجروحيت<br /> <br /> یک روز که به طرف خانه ی پدر غلامعلی می رفتم یکی از بچه های [[سپاه]] به نام محمد خاکپور را دیدم. ایستاد و آمد جلو و سلام و احوالپرسی کرد و بچه ها را از بغل من گرفت و او را بوسید و رفت با خودم گفتم: آقای خاکپور قبلاً هر وقت مرا می دید. سلامی می کرد و رد می شد. به منزل پدر [[شهید]] رفتم وارد خانه که شدم دیدم گریه می کند. گفتم: چه شده به من هم بگویید. رو به من کرد و گفت: اگر بگویم باور نمی کنی. گفتم: کسی که کوله بار همسرش را برای رفتن به جبهه پر می کند تحمل شنیدن هر حرفی را دارد. ناگهان گفت: غلامعلی در عملیات [[خرمشهر]] از ناحیه پا و سر مجروح شده است و هم اکنون در تهران است خیلی ناراحت شدم بعد از مدتی خبر سلامتی ایشان را آوردند و پس از چند روز خودشان آمدند. راوی زهرا اسحاق زاده<br /> <br /> * موضوع خبر شهادت<br /> <br /> وقتی که خبر [[شهادت]] غلامعلی را به من دادند، خیلی اندوهگین و متأثر شدم. رفتم [[سپاه]] که جنازه ایشان را ببینم. در را که باز کردند چشمم به پیکر مطهر ایشان افتاد. یکی از برادران [[سپاه]] رو به من کرد و گفت: حاج آقا من خودم شاهد بودم که پسر شما چندین نفر را به کام مرگ فرستاد و بعد خودش به [[شهادت]] رسید. راوی محمد گنابادی<br /> <br /> * موضوع دقت در بيت المال<br /> <br /> بعد از [[شهادت]] غلامعلی یک نفر از مردم روستا به من گفت: زمانی که غلامعلی عضو شورای پایگاه بود روزی به ایشان مراجعه کردم و گفتم: من اینقدر گوسفند دارم، شما دو برابر آن را بگو تا بتوانم مقدار جوی بیشتری برای گوسفندهایم بگیرم. غلامعلی از گفته من ناراحت شد و این کار را انجام نداد و گفت: من مال حرام نمی خورم و نمی گذارم که شما از اموال بیت المال سوء استفاده کنی و از آن تاریخ به بعد من با ایشان صحبتی نکردم. راوی رمضانعلی گنابادی<br /> <br /> * موضوع حجب و حيا<br /> <br /> روزی به ما خبر دادند که غلامعلی مجروح شده است و ایشان را در بیمارستانی بستری کردند. وقتی به بیمارستان رفتیم تا ایشان را ملاقات کنیم، دیدیم که یک طرف صورتش کاملاً سیاه شده است. تا چشمش به ما افتاد از روی تخت حرکت کرد و نشست و گفت: مادرجان طوری نشده وقتی علت را از او سؤال کردیم، گفت: در حین آموزش [[نارنجک]] بودیم و برای اینکه نحو استفاده از [[نارنجک]] عملاً به نیروهایش آموزش داده شود، [[نارنجک]]ی را از ضامن خلاص کرده و جهت انفجار پرت کردند ولی [[نارنجک]] منفجر نشد، رفتم جلو تا اینکه ببینم چرا [[نارنجک]] منفجر نشده است که بلافاصله [[نارنجک]] منفجر شد. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع ابتکار و خلاقيت<br /> <br /> در مانوری که در بجنورد برگزار شد، غلامعلی گنابادی به فرد پاسداری نقش صدام را واگذار کرده بود و در حین برگزاری مانور عده ای از رزمندگان فردی را که در نقش صدام ایفای نقش می کرد را دستگیر کردند و زدند. بعد از [[شهید]] گنابادی سؤال کردند که چرا همچین فردی را به نقش صدام درآورده اید، ایشان در جواب گفت: این خواسته خود او بوده است، ما این فرد را به نقش صدام درآورده ایم تا مردم هم ببینند که این شخص بازیگر نقش صدام بوده است. راوی علیرضا صابری مقدم<br /> <br /> * موضوع علاقه مندي ها و آرزوها<br /> <br /> روزی که خداوند آرزویش را برآورده کرد و فرزندمان به دنیا آمد. غلامعلی گنابادی در پادگان بودند شب که به خانه برگشته بود باران شدیدی می بارید. با توجه به وضعیتی که در خانه داشتیم. علی رغم اصرار زیاد ایشان به خانه پدرشان رفته و خوابیدن. صبح که آمد و مطلع شد که فرزندمان پسر است، گفت:&quot; خدا مرا به آرزویم رساند و اسم پسرمان را مهدی گذاشت.&quot; راوی زهرا اسحاق زاده<br /> <br /> * موضوع خاطرات بعد از مجروحيت<br /> <br /> غلامعلی در یکی از عملیات ها مجروح شده بود. وقتی که من خبردار شدم آدرسش را که در یکی از بیمارستان ها در تهران بود را گرفتم و به عیادتش رفتم. وقتی که وارد اتاق شدم، با دیدن من خیلی خوشحال شد و گفت: چگونه توانستی من را پیدا کنی. به او گفتم: جوینده، یابنده است. بعد از دو سه ساعتی که پیش ایشان بودم، برگشتم و موضوع را به پدر و مادرش اطلاع دادم. راوی محمد علی خاکپور<br /> <br /> * موضوع حالات معنوي قبل از شهادت<br /> <br /> فاصله مکانی که بین ما و گردان پیش آمد، ما مجبور شدیم از گردان جدا شویم برای تأمین بچه هایی که برای عملیات جلو می رفتند، قبل از آن اصلاً در پوست خود نمی گنجید و مشخص بود که در آن شب به آرزوی دیرینه اش که همان [[شهادت]] است برسد. و من همان لحظه که باید بالا سر [[شهید]] باشم، نبودم. پیش بینی هایی که در غیاب ایشان با دوستان می کردیم، حالا می توانستیم [[شهادت]] را در چهره ایشان ببینیم. راوی محمود وضیع<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=18017 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس== <br /> &lt;references /&gt;<br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض: غلامعلی گنابادی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان شمالی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بجنورد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85_%D8%B9%D9%84%DB%8C%E2%80%8C_%DA%AF%D9%86%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-10-25T18:07:28Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = غلامعلی‌ گنابادی‌<br /> |تصویر =غلامعلی‌گنابادی‌.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد =[[بجنورد]]<br /> |شهادت = [[شلمچه،1365/10/23]]<br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل دفن =[[گلزار شهدا بجنورد]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = [[لشکر 5 نصر]]<br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها =[[معاون‌فرمانده‌گروهان ـ ادوات]]<br /> |جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]<br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات =ابتدایی<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = پاسدار<br /> |خانواده = نام پدر:محمد<br /> }}<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> کد شهید: 6531764 تاریخ تولد : <br /> نام : غلامعلی‌ محل تولد : بجنورد<br /> نام خانوادگی : گنابادی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمد مکان شهادت : شلمچه<br /> <br /> تحصیلات : ابتدایی منطقه شهادت : <br /> شغل : پاسدار یگان خدمتی : لشکر 5 نصر<br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : معاون‌فرمانده‌گروهان ـ ادوات<br /> گلزار : گلزار شهدا بجنورد<br /> ==خاطرات==<br /> <br /> * موضوع خاطرات سياسي<br /> <br /> قبل از انقلاب اسلامی یک روز دامادمان غلامعلی گنابادی از مشهد به روستا آمده بود و چند عکس هم از حضرت امام همراه خودش داشت روحانی روستا به ایشان گفت: یکی دو تا از آن پوسترها ی امام را به من بده تا در داخل مسجد نصب کنم ایشان به بیرون یک نگاهی کرد و وقتی دید کسی نمی آید پوستر را داد. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع تعاون و همکاري<br /> <br /> یک روز خواستیم یک خروس را ذبح کنیم و این زمانی بود که پدر غلامعلی در جبهه بود. غلامعلی به من گفت: همین خروس را ذبح کن و به همراه نان ها و رب هایی که آماده کردی به جبهه بفرست. شاید به دست پدر برسد و اگر به دست پدر هم نرسد چند تا [[بسیجی]] بتوانند یک وعده از آن استفاده کنند. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع خاطرات نحوه مجروحيت<br /> <br /> یک روز که به طرف خانه ی پدر غلامعلی می رفتم یکی از بچه های [[سپاه]] به نام محمد خاکپور را دیدم. ایستاد و آمد جلو و سلام و احوالپرسی کرد و بچه ها را از بغل من گرفت و او را بوسید و رفت با خودم گفتم: آقای خاکپور قبلاً هر وقت مرا می دید. سلامی می کرد و رد می شد. به منزل پدر [[شهید]] رفتم وارد خانه که شدم دیدم گریه می کند. گفتم: چه شده به من هم بگویید. رو به من کرد و گفت: اگر بگویم باور نمی کنی. گفتم: کسی که کوله بار همسرش را برای رفتن به جبهه پر می کند تحمل شنیدن هر حرفی را دارد. ناگهان گفت: غلامعلی در عملیات [[خرمشهر]] از ناحیه پا و سر مجروح شده است و هم اکنون در تهران است خیلی ناراحت شدم بعد از مدتی خبر سلامتی ایشان را آوردند و پس از چند روز خودشان آمدند. راوی زهرا اسحاق زاده<br /> <br /> * موضوع خبر شهادت<br /> <br /> وقتی که خبر [[شهادت]] غلامعلی را به من دادند، خیلی اندوهگین و متأثر شدم. رفتم [[سپاه]] که جنازه ایشان را ببینم. در را که باز کردند چشمم به پیکر مطهر ایشان افتاد. یکی از برادران [[سپاه]] رو به من کرد و گفت: حاج آقا من خودم شاهد بودم که پسر شما چندین نفر را به کام مرگ فرستاد و بعد خودش به [[شهادت]] رسید. راوی محمد گنابادی<br /> <br /> * موضوع دقت در بيت المال<br /> <br /> بعد از [[شهادت]] غلامعلی یک نفر از مردم روستا به من گفت: زمانی که غلامعلی عضو شورای پایگاه بود روزی به ایشان مراجعه کردم و گفتم: من اینقدر گوسفند دارم، شما دو برابر آن را بگو تا بتوانم مقدار جوی بیشتری برای گوسفندهایم بگیرم. غلامعلی از گفته من ناراحت شد و این کار را انجام نداد و گفت: من مال حرام نمی خورم و نمی گذارم که شما از اموال بیت المال سوء استفاده کنی و از آن تاریخ به بعد من با ایشان صحبتی نکردم. راوی رمضانعلی گنابادی<br /> <br /> * موضوع حجب و حيا<br /> <br /> روزی به ما خبر دادند که غلامعلی مجروح شده است و ایشان را در بیمارستانی بستری کردند. وقتی به بیمارستان رفتیم تا ایشان را ملاقات کنیم، دیدیم که یک طرف صورتش کاملاً سیاه شده است. تا چشمش به ما افتاد از روی تخت حرکت کرد و نشست و گفت: مادرجان طوری نشده وقتی علت را از او سؤال کردیم، گفت: در حین آموزش [[نارنجک]] بودیم و برای اینکه نحو استفاده از [[نارنجک]] عملاً به نیروهایش آموزش داده شود، [[نارنجک]]ی را از ضامن خلاص کرده و جهت انفجار پرت کردند ولی [[نارنجک]] منفجر نشد، رفتم جلو تا اینکه ببینم چرا [[نارنجک]] منفجر نشده است که بلافاصله [[نارنجک]] منفجر شد. راوی نرگس اسحاق پور<br /> <br /> * موضوع ابتکار و خلاقيت<br /> <br /> در مانوری که در بجنورد برگزار شد، غلامعلی گنابادی به فرد پاسداری نقش صدام را واگذار کرده بود و در حین برگزاری مانور عده ای از رزمندگان فردی را که در نقش صدام ایفای نقش می کرد را دستگیر کردند و زدند. بعد از [[شهید]] گنابادی سؤال کردند که چرا همچین فردی را به نقش صدام درآورده اید، ایشان در جواب گفت: این خاصه خود او بوده است، ما این فرد را به نقش صدام درآورده ایم تا مردم هم ببینند که این شخص بازیگر نقش صدام بوده است. راوی علیرضا صابری مقدم<br /> <br /> * موضوع علاقه مندي ها و آرزوها<br /> <br /> روزی که خداوند آرزویش را برآورده کرد و فرزندمان به دنیا آمد. غلامعلی گنابادی در پادگان بودند شب که به خانه برگشته بود باران شدیدی می بارید. با توجه به وضعیتی که در خانه داشتیم. علی رغم اصرار زیاد ایشان به خانه پدرشان رفته و خوابیدن. صبح که آمد و مطلع شد که فرزندمان پسر است، گفت:&quot; خدا مرا به آرزویم رساند و اسم پسرمان را مهدی گذاشت.&quot; راوی زهرا اسحاق زاده<br /> <br /> * موضوع خاطرات بعد از مجروحيت<br /> <br /> غلامعلی در یکی از عملیات ها مجروح شده بود. وقتی که من خبردار شدم آدرسش را که در یکی از بیمارستان ها در تهران بود را گرفتم و به عیادتش رفتم. وقتی که وارد اتاق شدم، با دیدن من خیلی خوشحال شد و گفت: چگونه توانستی من را پیدا کنی. به او گفتم: جوینده، یابنده است. بعد از دو سه ساعتی که پیش ایشان بودم، برگشتم و موضوع را به پدر و مادرش اطلاع دادم. راوی محمد علی خاکپور<br /> <br /> * موضوع حالات معنوي قبل از شهادت<br /> <br /> فاصله مکانی که بین ما و گردان پیش آمد، ما مجبور شدیم از گردان جدا شویم برای تأمین بچه هایی که برای عملیات جلو می رفتند، قبل از آن اصلاً در پوست خود نمی گنجید و مشخص بود که در آن شب به آرزوی دیرینه اش که همان [[شهادت]] است برسد. و من هم همان لحظه که باید می خواستم بالا سر [[شهی]]د باشم، نبودم. پیش بینی هایی که در غیاب ایشان با دوستان می کردیم و حالا می توانیم [[شهادت]] را در چهره ایشان ببینیم. راوی محمود وضیع<br /> &lt;ref&gt;[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=18017 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس== <br /> &lt;references /&gt;<br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض: غلامعلی گنابادی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان شمالی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بجنورد]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/Martyr_general_qasem_soleymani 2020-10-04T12:17:47Z

<p>Kazemi10000: Create Page for Martyr Soleymani</p> <hr /> <div>In The Name Of Allah</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C 2020-05-30T13:32:23Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید بهمن مهدوی<br /> تاریخ تولد :1344/03/01<br /> تاریخ شهادت : 1365/03/01<br /> محل شهادت : نامشخص<br /> محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - هشترود - وادی رحمت<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> بسمه تعالی<br /> احترام به شهید در اسلام به حدی است که قلم از ذکر آن عاجز است. چون بهترین و با ارزشترین چیزی را که جانش باشد در راه خدا انفاق نموده و همین بش که قرآن آنان را هم ردیف و هم تراز پیغمبران و اولیا ذکر می کند.<br /> یکی دیگر از شهدای با ارزش کشورمان شهید بهمن مهدوی فرزند خلیل بود که آسمان شهادت را چون دیگر شهدا منور و پر فروز نمود. او در تاریخ 1344/03/01 در منزلی بسیار ساده و خانواده ای متعهد به دنیا آمد. همواره با توجه به غیرت و مردانگی که داشت با حساسیت خاصی روند و چگونگی وضیعت جنگ تحمیلی را پیگیری نموده و به جان و دل خود خطر دشمن را احساس کرده بود. لذا با پیوستن به تیپ یکم لشگر 64 پیاده ارومیه در منطقه حاج عمران او نیز همچون دیگر رزمندگان این راه حسینی را آغاز نموده و در صحنه های مختلف وظیفه خود را به نحو مطلوب انجام داده ولی دشمن بعثی این گل را نیز بوسیله دشمن در جبهه از این امت اسلامی گرفت و درخت اسلام با خون این شهید پربارتر گردید.<br /> مزار پرشکوه این عزیز در گلستان شهدای هشترود از افتخارات آن سرزمین می باشد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39994 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهمن_مهدوی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان هشترود]]<br /> <br /> ==ن==<br /> jabe</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C 2020-05-30T13:29:24Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید بهمن مهدوی<br /> تاریخ تولد :1344/03/01<br /> تاریخ شهادت : 1365/03/01<br /> محل شهادت : نامشخص<br /> محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - هشترود - وادی رحمت<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> بسمه تعالی<br /> احترام به شهید در اسلام به حدی است که قلم از ذکر آن عاجز است. چون بهترین و با ارزشترین چیزی را که جانش باشد در راه خدا انفاق نموده و همین بش که قرآن آنان را هم ردیف و هم تراز پیغمبران و اولیا ذکر می کند.<br /> یکی دیگر از شهدای با ارزش کشورمان شهید بهمن مهدوی فرزند خلیل بود که آسمان شهادت را چون دیگر شهدا منور و پر فروز نمود. او در تاریخ 1344/03/01 در منزلی بسیار ساده و خانواده ای متعهد به دنیا آمد. همواره با توجه به غیرت و مردانگی که داشت با حساسیت خاصی روند و چگونگی وضیعت جنگ تحمیلی را پیگیری نموده و به جان و دل خود خطر دشمن را احساس کرده بود. لذا با پیوستن به تیپ یکم لشگر 64 پیاده ارومیه در منطقه حاج عمران او نیز همچون دیگر رزمندگان این راه حسینی را آغاز نموده و در صحنه های مختلف وظیفه خود را به نحو مطلوب انجام داده ولی دشمن بعثی این گل را نیز بوسیله دشمن در جبهه از این امت اسلامی گرفت و درخت اسلام با خون این شهید پربارتر گردید.<br /> مزار پرشکوه این عزیز در گلستان شهدای هشترود از افتخارات آن سرزمین می باشد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39994 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهمن_مهدوی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان هشترود]]<br /> <br /> ==ن==<br /> &amp;&amp;&amp;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C 2020-05-30T13:28:54Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید بهمن مهدوی<br /> تاریخ تولد :1344/03/01<br /> تاریخ شهادت : 1365/03/01<br /> محل شهادت : نامشخص<br /> محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - هشترود - وادی رحمت<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> بسمه تعالی<br /> احترام به شهید در اسلام به حدی است که قلم از ذکر آن عاجز است. چون بهترین و با ارزشترین چیزی را که جانش باشد در راه خدا انفاق نموده و همین بش که قرآن آنان را هم ردیف و هم تراز پیغمبران و اولیا ذکر می کند.<br /> یکی دیگر از شهدای با ارزش کشورمان شهید بهمن مهدوی فرزند خلیل بود که آسمان شهادت را چون دیگر شهدا منور و پر فروز نمود. او در تاریخ 1344/03/01 در منزلی بسیار ساده و خانواده ای متعهد به دنیا آمد. همواره با توجه به غیرت و مردانگی که داشت با حساسیت خاصی روند و چگونگی وضیعت جنگ تحمیلی را پیگیری نموده و به جان و دل خود خطر دشمن را احساس کرده بود. لذا با پیوستن به تیپ یکم لشگر 64 پیاده ارومیه در منطقه حاج عمران او نیز همچون دیگر رزمندگان این راه حسینی را آغاز نموده و در صحنه های مختلف وظیفه خود را به نحو مطلوب انجام داده ولی دشمن بعثی این گل را نیز بوسیله دشمن در جبهه از این امت اسلامی گرفت و درخت اسلام با خون این شهید پربارتر گردید.<br /> مزار پرشکوه این عزیز در گلستان شهدای هشترود از افتخارات آن سرزمین می باشد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39994 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهمن_مهدوی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان هشترود]]<br /> <br /> ===نیازمندیها===<br /> &amp;&amp;&amp;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C 2020-05-30T13:28:18Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید بهمن مهدوی<br /> تاریخ تولد :1344/03/01<br /> تاریخ شهادت : 1365/03/01<br /> محل شهادت : نامشخص<br /> محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - هشترود - وادی رحمت<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> بسمه تعالی<br /> احترام به شهید در اسلام به حدی است که قلم از ذکر آن عاجز است. چون بهترین و با ارزشترین چیزی را که جانش باشد در راه خدا انفاق نموده و همین بش که قرآن آنان را هم ردیف و هم تراز پیغمبران و اولیا ذکر می کند.<br /> یکی دیگر از شهدای با ارزش کشورمان شهید بهمن مهدوی فرزند خلیل بود که آسمان شهادت را چون دیگر شهدا منور و پر فروز نمود. او در تاریخ 1344/03/01 در منزلی بسیار ساده و خانواده ای متعهد به دنیا آمد. همواره با توجه به غیرت و مردانگی که داشت با حساسیت خاصی روند و چگونگی وضیعت جنگ تحمیلی را پیگیری نموده و به جان و دل خود خطر دشمن را احساس کرده بود. لذا با پیوستن به تیپ یکم لشگر 64 پیاده ارومیه در منطقه حاج عمران او نیز همچون دیگر رزمندگان این راه حسینی را آغاز نموده و در صحنه های مختلف وظیفه خود را به نحو مطلوب انجام داده ولی دشمن بعثی این گل را نیز بوسیله دشمن در جبهه از این امت اسلامی گرفت و درخت اسلام با خون این شهید پربارتر گردید.<br /> مزار پرشکوه این عزیز در گلستان شهدای هشترود از افتخارات آن سرزمین می باشد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39994 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهمن_مهدوی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان هشترود]]<br /> <br /> ==نیازمندیها==<br /> &amp;&amp;&amp;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C 2020-05-30T13:27:42Z

<p>Kazemi10000: نیازمند جعبه اطلاعات</p> <hr /> <div>شهید بهمن مهدوی<br /> تاریخ تولد :1344/03/01<br /> تاریخ شهادت : 1365/03/01<br /> محل شهادت : نامشخص<br /> محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - هشترود - وادی رحمت<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> بسمه تعالی<br /> احترام به شهید در اسلام به حدی است که قلم از ذکر آن عاجز است. چون بهترین و با ارزشترین چیزی را که جانش باشد در راه خدا انفاق نموده و همین بش که قرآن آنان را هم ردیف و هم تراز پیغمبران و اولیا ذکر می کند.<br /> یکی دیگر از شهدای با ارزش کشورمان شهید بهمن مهدوی فرزند خلیل بود که آسمان شهادت را چون دیگر شهدا منور و پر فروز نمود. او در تاریخ 1344/03/01 در منزلی بسیار ساده و خانواده ای متعهد به دنیا آمد. همواره با توجه به غیرت و مردانگی که داشت با حساسیت خاصی روند و چگونگی وضیعت جنگ تحمیلی را پیگیری نموده و به جان و دل خود خطر دشمن را احساس کرده بود. لذا با پیوستن به تیپ یکم لشگر 64 پیاده ارومیه در منطقه حاج عمران او نیز همچون دیگر رزمندگان این راه حسینی را آغاز نموده و در صحنه های مختلف وظیفه خود را به نحو مطلوب انجام داده ولی دشمن بعثی این گل را نیز بوسیله دشمن در جبهه از این امت اسلامی گرفت و درخت اسلام با خون این شهید پربارتر گردید.<br /> مزار پرشکوه این عزیز در گلستان شهدای هشترود از افتخارات آن سرزمین می باشد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39994 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهمن_مهدوی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان هشترود]]<br /> <br /> &amp;&amp;&amp;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D9%81%D8%BA%D9%88%D8%B1%DB%8C 2020-03-11T03:05:55Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید علی فغفوری<br /> <br /> تاریخ تولد : 1342/09/17 <br /> تاریخ شهادت : 1363/12/16<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص <br /> محل آرامگاه : آذربایجان شرقی - تبریز - وادی رحمت<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> شهید علی فغفوری فرزند عزت اله بود که در تاریخ 1342/09/17 در خانواده ای مذهبی و متدین درتبریز چشم به جهان گشود. درسنین کودکی تحت مراقبت و تربیت اسلامی پدر و مادر با احکام دین مقدس اسلام آشنا گشت و پس از ورود به ارتش و گذراندن دوره های آموزشی لازم به تیپ لشکر 81 زرهی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران اختصاص یافت ولذا به منطقه سرپل ذهاب محل استقرار آن یگان اعزام گردید. همواره با اخلاق حسنه ای که داشت هم سنگران خود را تحت تاثیر قرار میداد ولی بالاخره درتاریخ 1363/12/16 به علت حمله هوایی، شربت شیرین شهادت را گوارا سرکشید وبه سالار و سید شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام پیوست. مزار این شهید در گلستان شهدای وادی رحمت ،طوطیای چشم عاشقان شهادت می باشد.&lt;ref&gt;[http://www.ajashohada.ir/home/martyrdetails/20484 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1568698MAKA003-001.jpg<br /> Image:1568698KAKA001-001.jpg<br /> Image:1568698MAKA002-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:علی_فغفوری}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی ]] <br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان تبریز]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AD_%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B9%E2%80%8C%D8%A8%D9%87%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%B1%DB%8C 2020-02-05T14:01:56Z

<p>Kazemi10000: /* کتاب */</p> <hr /> <div>[[پرونده:600px-Cscr-featuredtopic-fawiki.svg.png|20px|چپ]]<br /> {{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> |تصویر = Abdosaleh.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد = بابلسر، بَهنَمیر، [[زادروزهای 26 فروردین |1364/01/26]] <br /> |شهادت = سوریه، [[الگو:شهدای 16 بهمن |1394/11/16]] <br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل شهادت = [[سوریه]]، روستای رتیان در شمال [[حلب]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها = <br /> |جنگ‌‌ها = <br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات = کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = <br /> |خانواده = <br /> }}<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در [[فکه]] به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در [[26 فروردین 1364]] در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در [[16 بهمن ماه سال 1394]] در شمال [[حلب]] در کشور [[سوریه]] به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارس]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==زندگی‌نامه==<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت [[پایگاه مقاومت بسیج]] محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و [[سپاه]] را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری [[سپاه المهدی (عج)]] بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه [[«رتیان»]] در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در [[گلزار شهدای شهر قم]] آرام گرفت.<br /> <br /> ===روز شمار زندگی شهید===<br /> * 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> * 1371 ورود به مدرسه<br /> * 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> * 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> * 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> * 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> * 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> * 1388 سفر حج عمره<br /> * 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> * 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> * 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> * 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> * 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> * 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> * 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> * 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> ==خاطرات==<br /> * روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در [[عملیات کربلای چهار]] در [[شلمچه]] به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از [[شهید ذوالفقاری]] است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.&lt;ref&gt;راوی: پدر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> <br /> <br /> ==کتاب==<br /> کتاب &quot;عبد صالح&quot; توسط انتشارات مطاف عشق به صورت خاطره نگاری مستند در مورد زندگی این شهید عزیز به قلم سید حمید مشتاقی نیا به رشته تحریر درآمده است که علاقمندان جهت خرید آن می توانند به آدرس اینترنتی [http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق] مراجعه بفرمایند.<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> Image:1.jpg<br /> Image:2.jpg<br /> Image:13941121191219287_PhotoL.jpg<br /> Image:13941121191221175_PhotoL.jpg<br /> Image:dore amozeshi.JPG<br /> Image:DSC00994.JPG<br /> Image:FullSizeRender 4.jpg<br /> Image:IMG_2185.JPG<br /> Image:makke.jpg<br /> Image:mazar.jpg<br /> Image:nahjashi.jpg<br /> Image:Picture 097.jpg<br /> Image:safar soriye1.jpg<br /> Image:soriye (2).JPG<br /> Image:soriye.JPG<br /> Image:tashee.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> # بازنویس: مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397<br /> # فروشگاه اینترنتی برای خرید http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عبدالصالح_زارع_بهنمیری}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای مدافع حرم]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان مازندران]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بابلسر]]<br /> [[رده: مقالات برگزیده]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AD_%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B9%E2%80%8C%D8%A8%D9%87%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%B1%DB%8C 2020-02-05T14:01:19Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>[[پرونده:600px-Cscr-featuredtopic-fawiki.svg.png|20px|چپ]]<br /> {{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> |تصویر = Abdosaleh.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد = بابلسر، بَهنَمیر، [[زادروزهای 26 فروردین |1364/01/26]] <br /> |شهادت = سوریه، [[الگو:شهدای 16 بهمن |1394/11/16]] <br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل شهادت = [[سوریه]]، روستای رتیان در شمال [[حلب]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها = <br /> |جنگ‌‌ها = <br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات = کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = <br /> |خانواده = <br /> }}<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در [[فکه]] به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در [[26 فروردین 1364]] در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در [[16 بهمن ماه سال 1394]] در شمال [[حلب]] در کشور [[سوریه]] به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارس]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==زندگی‌نامه==<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت [[پایگاه مقاومت بسیج]] محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و [[سپاه]] را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری [[سپاه المهدی (عج)]] بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه [[«رتیان»]] در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در [[گلزار شهدای شهر قم]] آرام گرفت.<br /> <br /> ===روز شمار زندگی شهید===<br /> * 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> * 1371 ورود به مدرسه<br /> * 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> * 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> * 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> * 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> * 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> * 1388 سفر حج عمره<br /> * 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> * 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> * 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> * 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> * 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> * 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> * 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> * 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> ==خاطرات==<br /> * روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در [[عملیات کربلای چهار]] در [[شلمچه]] به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از [[شهید ذوالفقاری]] است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.&lt;ref&gt;راوی: پدر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> <br /> <br /> ==کتاب==<br /> کتاب &quot;عبد صالح&quot; توسط انتشارات مطاف عشق به صورت خاطره نگاری مستند در مورد زندگی این شهید عزیز به قلم سید حمید مشتاقی نیا به رشته تحریر درآمده است که علاقمندان جهت خرید آن می توانند به آدرس اینترنتی [http://%20http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق] مراجعه بفرمایند.<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> Image:1.jpg<br /> Image:2.jpg<br /> Image:13941121191219287_PhotoL.jpg<br /> Image:13941121191221175_PhotoL.jpg<br /> Image:dore amozeshi.JPG<br /> Image:DSC00994.JPG<br /> Image:FullSizeRender 4.jpg<br /> Image:IMG_2185.JPG<br /> Image:makke.jpg<br /> Image:mazar.jpg<br /> Image:nahjashi.jpg<br /> Image:Picture 097.jpg<br /> Image:safar soriye1.jpg<br /> Image:soriye (2).JPG<br /> Image:soriye.JPG<br /> Image:tashee.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> # بازنویس: مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397<br /> # فروشگاه اینترنتی برای خرید http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عبدالصالح_زارع_بهنمیری}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای مدافع حرم]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان مازندران]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بابلسر]]<br /> [[رده: مقالات برگزیده]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AD_%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B9%E2%80%8C%D8%A8%D9%87%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%B1%DB%8C 2020-02-05T13:55:40Z

<p>Kazemi10000: اضافه کردن لینک صفحه فروش کتاب</p> <hr /> <div>[[پرونده:600px-Cscr-featuredtopic-fawiki.svg.png|20px|چپ]]<br /> {{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> |تصویر = Abdosaleh.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد = بابلسر، بَهنَمیر، [[زادروزهای 26 فروردین |1364/01/26]] <br /> |شهادت = سوریه، [[الگو:شهدای 16 بهمن |1394/11/16]] <br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل شهادت = [[سوریه]]، روستای رتیان در شمال [[حلب]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها = <br /> |جنگ‌‌ها = <br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات = کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = <br /> |خانواده = <br /> }}<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در [[فکه]] به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در [[26 فروردین 1364]] در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در [[16 بهمن ماه سال 1394]] در شمال [[حلب]] در کشور [[سوریه]] به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارس]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==زندگی‌نامه==<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت [[پایگاه مقاومت بسیج]] محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و [[سپاه]] را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری [[سپاه المهدی (عج)]] بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه [[«رتیان»]] در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در [[گلزار شهدای شهر قم]] آرام گرفت.<br /> <br /> ===روز شمار زندگی شهید===<br /> * 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> * 1371 ورود به مدرسه<br /> * 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> * 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> * 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> * 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> * 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> * 1388 سفر حج عمره<br /> * 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> * 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> * 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> * 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> * 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> * 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> * 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> * 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> ==خاطرات==<br /> * روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در [[عملیات کربلای چهار]] در [[شلمچه]] به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از [[شهید ذوالفقاری]] است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.&lt;ref&gt;راوی: پدر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> Image:1.jpg<br /> Image:2.jpg<br /> Image:13941121191219287_PhotoL.jpg<br /> Image:13941121191221175_PhotoL.jpg<br /> Image:dore amozeshi.JPG<br /> Image:DSC00994.JPG<br /> Image:FullSizeRender 4.jpg<br /> Image:IMG_2185.JPG<br /> Image:makke.jpg<br /> Image:mazar.jpg<br /> Image:nahjashi.jpg<br /> Image:Picture 097.jpg<br /> Image:safar soriye1.jpg<br /> Image:soriye (2).JPG<br /> Image:soriye.JPG<br /> Image:tashee.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> # بازنویس: مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397<br /> # فروشگاه اینترنتی برای خرید http://store.mataf.ir/کتاب_عبد_صالح_مدافع_حرم_مطاف_عشق<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عبدالصالح_زارع_بهنمیری}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای مدافع حرم]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان مازندران]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بابلسر]]<br /> [[رده: مقالات برگزیده]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C 2020-01-21T04:18:12Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> تاریخ تولد :1347/06/01<br /> تاریخ شهادت :1363/12/24<br /> <br /> زندگینامه :<br /> کریمی، محمد: یکم شهریور ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش مختار، پیمانکار بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳، در شرق‌ رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.<br /> وصیتنامه :<br /> شهید، محمد کریمى: اکنون که پایم را در این راه پُر فیض گذاشتم، از خداوند بزرگ مى ‏خواهم مرا یارى کند تا خطایى از من سر نزند؛ که این راه، بهترین راه رستگارى است. از شما مى‏ خواهم به این راه بیایید و از مال دنیا و مقام دنیا، چشم بپوشید که سرچشمه ی همه خطاها است. این دنیا فانى است و همه باید به آن دنیا برویم؛ این دنیا مانند پلى است که بعضى‏ ها پانزده قدم، بعضى دو قدم و بعضی هم صد قدم برداشته و به آن طرف پل مى ‏رسند؛ اصل، آن طرف پل است که باید هر چیزى را که در دنیا در کوله‏ بار آخرتت پُر کرده ‏اى، برداری و به آن طرف پل برسی؛ حال اگر هر قدر در کوله ‏بارت ثواب پُرکرده باشى، به بهشت نزدیک تر هستى و اگر -خداى ناکرده- گناه کرده باشى، عذاب جهنم را به تو خواهند داد. از شما مردم شهیدپرورمى‏ خواهم امام را تنها نگذارید و خط او را ادامه دهید و به حرفها و دردِدل هاى او گوش دهید و عمل کنید که حرف هاى او حرف اسلام است. بارالها! اگر عُمرِ من -بر فرض- شصت سال است، همه را بگیر و بر عُمرِ رهبر بیفزا. اى پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید و ببخشید. پدر عزیزم! خواهش مى‏ کنم مراسم مرا با کمترین خرج اداره کن و مقدار پولى را که برایم مى‏ خواهی خرج کنی و مقدار پولى را که در بانک دارم، همه را به حساب محرومان و بى‏ سرپرستان واریز کن! محمد کریمى ۶۳/۸/۳<br /> <br /> منبع: [http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1152 سایت خط سرخ (پایگاه اطلاع رسانی سه هزار شهید استان قزوین)]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C 2020-01-21T04:16:36Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> تاریخ تولد :1347/06/01<br /> تاریخ شهادت :1363/12/24<br /> <br /> زندگینامه :<br /> کریمی، محمد: یکم شهریور ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش مختار، پیمانکار بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳، در شرق‌ رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.<br /> وصیتنامه :<br /> شهید، محمد کریمى: اکنون که پایم را در این راه پُر فیض گذاشتم، از خداوند بزرگ مى ‏خواهم مرا یارى کند تا خطایى از من سر نزند؛ که این راه، بهترین راه رستگارى است. از شما مى‏ خواهم به این راه بیایید و از مال دنیا و مقام دنیا، چشم بپوشید که سرچشمه ی همه خطاها است. این دنیا فانى است و همه باید به آن دنیا برویم؛ این دنیا مانند پلى است که بعضى‏ ها پانزده قدم، بعضى دو قدم و بعضی هم صد قدم برداشته و به آن طرف پل مى ‏رسند؛ اصل، آن طرف پل است که باید هر چیزى را که در دنیا در کوله‏ بار آخرتت پُر کرده ‏اى، برداری و به آن طرف پل برسی؛ حال اگر هر قدر در کوله ‏بارت ثواب پُرکرده باشى، به بهشت نزدیک تر هستى و اگر -خداى ناکرده- گناه کرده باشى، عذاب جهنم را به تو خواهند داد. از شما مردم شهیدپرورمى‏ خواهم امام را تنها نگذارید و خط او را ادامه دهید و به حرفها و دردِدل هاى او گوش دهید و عمل کنید که حرف هاى او حرف اسلام است. بارالها! اگر عُمرِ من -بر فرض- شصت سال است، همه را بگیر و بر عُمرِ رهبر بیفزا. اى پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید و ببخشید. پدر عزیزم! خواهش مى‏ کنم مراسم مرا با کمترین خرج اداره کن و مقدار پولى را که برایم مى‏ خواهی خرج کنی و مقدار پولى را که در بانک دارم، همه را به حساب محرومان و بى‏ سرپرستان واریز کن! محمد کریمى ۳/۸/۶۳<br /> <br /> منبع: [http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1152 سایت خط سرخ (پایگاه اطلاع رسانی سه هزار شهید استان قزوین)]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C 2020-01-21T04:14:55Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> تاریخ تولد :1347/06/01<br /> تاریخ شهادت :1363/12/24<br /> <br /> زندگینامه :<br /> کریمی، محمد: یکم شهریور ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش مختار، پیمانکار بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳، در شرق‌ رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.<br /> وصیتنامه :<br /> شهید، محمد کریمى: اکنون که پایم را در این راه پُر فیض گذاشتم، از خداوند بزرگ مى ‏خواهم مرا یارى کند تا خطایى از من سر نزند؛ که این راه، بهترین راه رستگارى است. از شما مى‏ خواهم به این راه بیایید و از مال دنیا و مقام دنیا، چشم بپوشید که سرچشمه ی همه خطاها است. این دنیا فانى است و همه باید به آن دنیا برویم؛ این دنیا مانند پلى است که بعضى‏ ها پانزده قدم، بعضى دو قدم و بعضی هم صد قدم برداشته و به آن طرف پل مى ‏رسند؛ اصل، آن طرف پل است که باید هر چیزى را که در دنیا در کوله‏ بار آخرتت پُر کرده ‏اى، برداری و به آن طرف پل برسی؛ حال اگر هر قدر در کوله ‏بارت ثواب پُرکرده باشى، به بهشت نزدیک تر هستى و اگر -خداى ناکرده- گناه کرده باشى، عذاب جهنم را به تو خواهند داد. از شما مردم شهیدپرورمى‏ خواهم امام را تنها نگذارید و خط او را ادامه دهید و به حرفها و دردِدل هاى او گوش دهید و عمل کنید که حرف هاى او حرف اسلام است. بارالها! اگر عُمرِ من -بر فرض- شصت سال است، همه را بگیر و بر عُمرِ رهبر بیفزا. اى پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید و ببخشید. پدر عزیزم! خواهش مى‏ کنم مراسم مرا با کمترین خرج اداره کن و مقدار پولى را که برایم مى‏ خواهی خرج کنی و مقدار پولى را که در بانک دارم، همه را به حساب محرومان و بى‏ سرپرستان واریز کن! (۱۶۲۴۰۵۰) محمد کریمى ۳/۸/۶۳<br /> منبع:سایت خط سرخ<br /> پایگاه اطلاع رسانی سه هزار شهید استان قزوین<br /> http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1152</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%84_1328 2020-01-21T04:13:40Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> <br /> تاریخ تولد : 1328/04/01 <br /> تاریخ شهادت : 1366/10/23<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص <br /> محل آرامگاه : اصفهان - گلپایگان - امامزاده ابراهیم<br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> <br /> شهيد محمد كريمي در سال 1328 در روستاي رباط ابوالقاسم به دنيا آمد. دوران دبستان را با موفقيت در روستاي محل تولدش گذراند و سپس براي ادامه تحصيلات، راهي شهر گلپايگان شد. پس از آن كه ديپلم خود را در اين شهر گرفت، در سال 1353 وارد دانشكده خلباني هوانيروز گرديد.<br /> در تمام دوران عمر كوتاهش، الگوي متانت، وقار، كم حرفي، سخت كوشي و دينداري بود. در انجام تكاليف ديني و امر به معروف و نهي از منكر دقت زيادي داشت. در اين زمينه، همواره به روشنگري و هدايت افراد خانواده نيز مي پرداخت. با آن كه از نظر اقتصادي ادامه تحصيل برايش مشكل بود، ‌ولي با پشتكار و توكّل به خدا، تمام سختي ها را پشت سر گذاشت و هرگز مأيوس و نااميد نگشت.<br /> در دوران پيش از انقلاب و دوران اختناق و ستم شاهي همواره دوستان و افراد خانواده و فاميل خود را نسبت به مسايل آگاه مي ساخت و آنها را متوجه وضعيت نابسامان سياسي و ستم هايي كه بر مردم محروم مي رفت، ميساخت. او همواره چون آتشي در زير خاكستر بود و انتظار طلوع خورشيد انقلاب و فجر پيروزي را مي كشيد. او بهترين مداح محل بود و صدايش در مساجد و تكايا طنين مي انداخت. حتي به خاطر صداي گرم او، چند آبادي دسته عزاداري مشترك تشكيل مي دادند تا بتوانند همگي از صداي گرمش استفاده نمايند.<br /> در دوران انقلاب و زماني كه مي رفت تا با طلوع خورشيد انقلاب، سياهي شب رخت بربندد، شب همگام با بسياري از همكاران متعهد و مسئول خود در اعتصابات متعددي كه به منظور تعرض به رژيم ستم شاهي صورت مي گرفت، شركت مي كرد. او در راهپيمايي ها و فعاليت هاي مسلحانه بر عليه مزدوران رژيم نيز فعاليت هاي چشمگيري داشت، بطوري كه همراه با دوست و همكار وفادارش شهيد خلبان محمد رضا وجداني در دوران حساس انقلاب، در فعاليت هاي ضد رژيم، پيشگام همكاران متعهد خود بودند و لحظه اي از تلاش، فعاليت و مبارزه دست نكشيدند.<br /> پس از انقلاب، شهيد محمد كريمي در اولين فرصت به خدمت امام شرفياب گرديد و اين ديدار تأثير شگرفي بر روحيهي والاي او گذاشت، چنان كه خود مي گفت: من در چهره ي امام نوري خدايي ديدم. در دوران پس از انقلاب و خصوصاً پس از شروع جنگ تحميلي، در ايفاي مسئوليت خود به عنوان خلباني وظيفه شناس و علاقمند به اسلام و ميهن، تا حدي كه در توان داشت مي كوشيد و بارها براي نجات جان مجروحان به پشت جبهه، داوطلبانه اقدام نمود و جان خويش را به خطر انداخت.<br /> شهيد كريمي نسبت به جنگ و انقلاب آن قدر حسن مسئوليت داشت كه وقتي به او اعتراض شد چرا ازدواج نميكني؟ پاسخ داد: بگذاريد اين جنگ را به پايان برسانم كه واجبتر از ازدواج است. علاقه شديد او به قرآن باعث شده بود كه هميشه يك جلد قرآن با خود همراه داشته باشد. كمتر فقيري بود كه نزد ايشان بيايد و بدون كمك برگردد. يك بار كليه ي مخارج درمان بچه اي را كه به دليل بي پولي در بيمارستان نمي پذيرفتند، پرداخت كرد.<br /> عموماً غذايش نام و پنير بود. مي گفت: مگر از امام بالاترم كه بيشتر بخورم. در مورد كمك به مردم نيز بسيار جدي بود و براي ساختن مدرسه و مسجد در محل كمك هاي بسيار ميكرد. بسيار كم حرف و با وقار بود. هرگز با كسي جنجال و نزاع نمي كرد، بلكه هميشه پيرو منطق بود. هرگونه اختلافي را با دليل و برهان حل مي كرد. هرگز با صداي بلند صحبت نميكرد.<br /> همواره در انجام مأموريت ها پيش قدم و داوطلب بود؛ چنان كه مدتي قبل از شهادت به دليل ناراحتي هاي جسماني كه در اثر پروازهاي مكرر و تلاش بسيار برايش پيش آمده بود به مدت يك سال از پرواز معاف گرديد. از او خواسته شد تا براي يك دوره ي شش ماهه به شيراز برود. اما به دليل روح وظيفه شناسي و ايثاري كه داشت، تقاضا كرد كه به او اجازه دهند در كرمان بماند و به مأموريت ها و پرواز ادامه دهد.<br /> شهيد كريمي نزديك به دو ماه قبل از شهادتش نسبت به انجام وظايف ديني خود دقت شديدي پيدا كرده بود و تقريباً هر شب، نماز شب مي خواند. بعد از نماز نيز ساعت ها گريه و زاري مي كرد و با پروردگار خويش به راز و نياز مي پرداخت.روزي هنگام گذشتن از محله شهيدي يك مرتبه گفت: چه خوب است آدم مثل اين ها بميرد.در يكي از روياهايش، شهيد رضا وجداني را ديد كه او را ميطلبد. از اين بابت شادمان شد و سرانجام در يكي از مأموريتهايش به تاريخ 1366/10/23 كه جهت حمل مجروح اعزام شده بود، در اثر مه شديد و شرايط جوي بسيار بد، هلي كوپترش به كوه اصابت كرد و اين ياور امام كه از سلاله ي پاك پيامبر بود، به لقاء الله پيوست.مي گفت: اگر من به شهادت رسيدم، نگران و ناراحت نشويد. بگوييد پسر امام به شهادت رسيد.مزار اين شهيد بزرگوار در سعيد آباد، امامزاده ابراهيم گلپايگان در آرامگاه خانوادگي به خاك سپرده شده است.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/Martyrdetails/22525 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C 2020-01-21T04:12:54Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> تاریخ تولد :1347/06/01<br /> تاریخ شهادت :1363/12/24<br /> <br /> زندگینامه :<br /> کریمی، محمد: یکم شهریور ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش مختار، پیمانکار بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳، در شرق‌ رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.<br /> وصیتنامه :<br /> شهید، محمد کریمى: اکنون که پایم را در این راه پُر فیض گذاشتم، از خداوند بزرگ مى ‏خواهم مرا یارى کند تا خطایى از من سر نزند؛ که این راه، بهترین راه رستگارى است. از شما مى‏ خواهم به این راه بیایید و از مال دنیا و مقام دنیا، چشم بپوشید که سرچشمه ی همه خطاها است. این دنیا فانى است و همه باید به آن دنیا برویم؛ این دنیا مانند پلى است که بعضى‏ ها پانزده قدم، بعضى دو قدم و بعضی هم صد قدم برداشته و به آن طرف پل مى ‏رسند؛ اصل، آن طرف پل است که باید هر چیزى را که در دنیا در کوله‏ بار آخرتت پُر کرده ‏اى، برداری و به آن طرف پل برسی؛ حال اگر هر قدر در کوله ‏بارت ثواب پُرکرده باشى، به بهشت نزدیک تر هستى و اگر -خداى ناکرده- گناه کرده باشى، عذاب جهنم را به تو خواهند داد. از شما مردم شهیدپرورمى‏ خواهم امام را تنها نگذارید و خط او را ادامه دهید و به حرفها و دردِدل هاى او گوش دهید و عمل کنید که حرف هاى او حرف اسلام است. بارالها! اگر عُمرِ من -بر فرض- شصت سال است، همه را بگیر و بر عُمرِ رهبر بیفزا. اى پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید و ببخشید. پدر عزیزم! خواهش مى‏ کنم مراسم مرا با کمترین خرج اداره کن و مقدار پولى را که برایم مى‏ خواهی خرج کنی و مقدار پولى را که در بانک دارم، همه را به حساب محرومان و بى‏ سرپرستان واریز کن! (۱۶۲۴۰۵۰) محمد کریمى ۳/۸/۶۳<br /> منبع:سایت خط سرخ<br /> پایگاه اطلاع رسانی سه هزار شهید استان قزوین<br /> HYPERLINK &quot;http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1152&quot; http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1152</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%841345 2020-01-21T04:11:55Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>شهید محمد کریمی<br /> <br /> تاریخ تولد : 1345/01/01 <br /> تاریخ شهادت : 1367/04/08<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص <br /> محل آرامگاه : تهران - بهشت زهرا<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> <br /> <br /> شهيد محمد کريمي فرزند محمد علي در تاریخ 1345/01/01 در دليجان (رباط کريم) و در خانه اي ساده و خانواده ای مذهبي و انقلابی متولد شد. پدرش باغباني در سازمان ميراث فرهنگي مشغول بود و او که نخستين فرزند خانواده بود در کنار يک برادر و سه خواهرش با تربيت ديني رشد يافت و تحصيلات خود را تا مقطع ديپلم در رشته برق (هنرستان) ادامه داد و موفق به اخذ ديپلم از دبيرستان مصطفي خميني (ره) واقع در ميدان خراسان شد.<br /> پيش از انقلاب به فعاليت بر ضد رژيم شاه و حمايت از انقلاب و امام (ره) مي پرداخت . با اين که در همسايگي آنها گاردي هايي زندگی می کردند اما او با همان سن کمش از راه هاي مخفي از منزل خارج مي شد و به جمع تظاهرات کنندگان مي پيوست.<br /> به گفته پدرش 3 سال در منزلشان هيأت داشتند اما مراقب بودند تا همسايه هاي ضد انقلابشان متوجه نشوند. محمد که جوان شجاع بود در گرفتن کلانتري 14 در ميدان خراسان شرکت داشت؛ به طوري که با ريختن بنزين روي آب و آتش زدن آن موفق به گرفتن کلانتري شده بود. وقتي امام به ايران آمدند خانواده محمد به شهرستان رفتند و از آنجا که مدرسه ها تعطيل بود او تهران در منزل خاله اش ماند. بعدها خانواده نيز به تهران آمدند. محمد پس از پيروزي انقلاب و آغاز جنگ به فعاليت در بسيج مي پرداخت پس از مدتي نيز براي خدمت سربازي به جبهه ها اعزام شد .<br /> او جوان پاکدامن و به گفته پدر و مادرش بسيار مخلص و بي ربا بود؛ مخفيانه خدمت مي کرد و از پول تو جيبي هايش به همسايگان و نيازمندان کمک مي نمود خيلي به پدر و مادرش احترام مي گذاشت، در ساخت مسجد حضرت ابوالفضل در شهر شهيد فياض بخش به همراه پدر شرکت داشت. در زدن حرف حق از هيچ کس نمي ترسيد، بسيار با بچه ها مهربان بود و در برخورد با آنها عصباني نمي شد و پرخاش نمي کرد.<br /> از سن تکليف مقيد به انجام واجبات ديني بود، خيلي خود دار و بي ريا بود، نمي گذاشت از عبادات و کارهای خیر او کسي باخبر شود؛ به طوري که پس از شهادت او نامه اي با مبلغي به خانه شان انداختند که در آن نوشته بود اين پول متعلق به محمد است که چندي پيش آن را به ما قرض داده بود. او برق کار بود، تابلو هم درست مي کرد، در برق کاريمسجد هم شرکت داشت. با سخاوت، اهل مدارا و بسيار مهربان بود.<br /> اين بسیجی دلاور به مدت 20 ماه در جبهه حضور داشت و در آنجا با ديده باني و آر پي چي زني به دفاع از ميهن پرداخت. دو بار بر اثر اصابت ترکش مجروح شد و سرانجام در تاریخ 1367/04/08 در سومار و در سن 22 سالگي بر اثر اصابت ترکش به قلبش به شهادت رسيد. مزار پاکش در بهشت زهرا، قطعه 40، رديف 11 قرار دارد.<br /> روحش شاد و يادش گرامي باد<br /> <br /> ==وصیتنامه==<br /> <br /> <br /> با سلام و درود خدمت رهبر كبير انقلاب اسلامى امام امت و درود بيكران به رزمندگان غرور آفرين جبهه هاى نبرد و سلام بر شهيدان گلگون كفن راه سيد الشهدا و سلام به شما خانواده عزيز و شهيدپرورم. اميدوارم كه به حول و قوه پروردگار سلامت باشيد و حالتان خوب باشد و از دورى من ديگر ناراحت نباشيد.<br /> سخنم را با تو اى مادر عزيز شروع مى كنم. اميدوارم از اين كه من از شما مدتى دور مى مانم ناراحت نباشيد، دوست دارم كه شما مانند مادرى نمونه فرزندانت را درس اسلام بياموزى و آنها را به خدمت در راه خدا تشويق كنى و تو اى پدر دلاور! واقعاً احسنت به تو پدر عزيزم كه با فرستادن فرزندت به جبهه دين خود را به اسلام و امام ايفا كردى و خود نيز در اينامر رضايت كامل داشتى. اميدوارم اعمال خود را در راه خدا به نحو احسنت ايفا كنى.<br /> آخرين سخنم با شما برادرانم و خواهرم است شما بايد همچون زينب پيام آور پيام حماسه آفرينان در جبهه باشيد از شما خواهش مى كنم به حرف هاى منافقين و كسانى كه با رفتن افراد به جبهه مخالفند گوش نكنيد. ديگر حرفى با شما ندارم و از وضعيت خودم برايتان بگويم كه من حالم بسيار خوب است و در وضع بسيار خوبى به سر مى برم، ديگر حرفى با شما ندارم. از شما تقاضا دارم كه سلام مرا به تمامى اقوام برسانيد و دعا براى امام و رزمندگان را فراموش نكنيد.<br /> فرزند كوچك شما محمد كريمى<br /> <br /> ==خاطرات==<br /> خاطراتی از زبان پدر شهيد:<br /> 1ـ پدرش درباره او مي گويد: محمد بسيار شجاع بود و از زدن حرف حق واهمه نداشت؛ قبل از پيروزي انقلاب يک بار در مدرسه آقاي مدير به يکي از شاگردان کلاس توهين کرد، محمد از جا بلند شد و با شجاعت گفت: شما حق نداريد با او اين طور برخورد کنيد؛ بعد هم با هماهنگي بچه ها يک هفته کلاس را تعطيل کردند.<br /> 2ـ ياد شهيدان هميشه در زندگي روزمره باعث بالا رفتن روحيه و اعتماد به نفس در برابر مشکلات و سختي هاي به وجود آمده مي شود.<br /> اگر از کساني که از دور و نزديک با شهيد کريمي آشنا بودند از خصوصيات آن شهيد بپرسيد؛ قطعاً خاطره اي جز اين بيان نخواهند کرد که او يک جوان پاک، بي ريا و بسيار باادب و در برابر بزرگ و کوچک هنگام برخورد با روي باز و با تبسم و خوش رویي بود؛ نزد پدر و مادر در ادب و احترام به والدين، شهره عام بود، در تمام اقوام و فاميل خصوصيات اخلاقي شهيد کريمي مورد توجه قرار داشت.<br /> شهيد کريمي با توجه به اين که از لحاظ مالي خانواده اي چندان مرفه نداشت حتي با جمع کردن پول هاي تو جبيي سعي در کمک به ديگران داشت به عنوان مثال يک نمونه از آن را بيان مي کنيم:<br /> حدوداً يک سال از شهادت شهيد گذشته بود که يک شب صداي درب منزل شنيده شد در پشت در جز يک پاکت نامه نبود وقتي پاکت باز شد متوجه شديم نامه از طرف شخصي ناشناس است که مقداري پول در آن گذاشته و خود را معرفي نکرده بود ولي مشخص بود که وي از طرف شهيد کريمي بوده؛ واقعاً بزرگواري شهيد پس از شهادت چنين انسان را به فکر فرو مي برد؛<br /> من آن گلم که پدر کرده باغبانيم مادر رنج برده به پاي جوانيم<br /> نامم محمد است دهم نان مهديم اينک بسته شد دفتر زندگانيم؛<br /> یک بار برادر کوچکترش به خاطر لجبازي با او رفت و لاستيک جديدي که محمد با زحمت براي دوچرخه اش تهيه کرده بود پاره کرد؛ وقتي به خانه آمد و اين صحنه را ديد خنديد و بي آن که برخورد بدي کند به مادرش هم گفت: چيزي به او نگويد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/Martyrdetails/22524 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%DB%8C 2020-01-11T08:07:20Z

<p>Kazemi10000: /* خاطرات */ ایرادات نگارشی</p> <hr /> <div>== زندگینامه == <br /> در سال 1345 صدای گریه نوزادی در محله کوت شیخ خرمشهر پیچید و نام بهنام به وجودش زینت بخشید، دوران شیرین کودکی را با شادی و نشاط سپری کرد، و در کوچه پس کوچه‌های خرمشهر که خونین‌شهر نام گرفت درس آزادگی و صفا آموخت. گام‌های کوچکش را در راه بزرگی نهاد و پس از اتمام تحصیلات ابتدائی به مسجد راه یافت.&lt;br /&gt;<br /> <br /> در جریان پیروزی انقلاب همپای بقیه مردم با جسم کوچکش در تظاهرات شرکت می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب تهدید چنگال‌های تجاوز دشمن را بر میهن عزیزش احساس نمود و دانش‌آموز مدرسه عشق گشت، خانواده وی به مسجدسلیمان مهاجرت کردند، اما بهنام امتناع ورزید تا پرچم‌دار عاشقی در خرمشهر باشد، و مقاومت نماید. او با جثه کوچکش اولین تدارکاتچی جنگ شد و سقایی مدافعان شهرش را نمود و با نارنجک اقدام به سرنگونی دشمن می‌کرد. به شناسایی مواضع استقرار آنان اقدام می‌نمود تا شیرین‌ترین میوه نخل آسمانی‌ترین شهر ایران شد و در تاریخ 28 آبان ماه سال 1359 در سن 14 سالگی 6 روز قبل از سقوط خرمشهر بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت و سینه در نوجوانی به وصال رسید، مزار اسطوره نوجوان ایرانی در گلزار شهدای خرمشهر سم بل عشق به میهن گشت.&lt;br /&gt;<br /> <br /> == خاطرات ==<br /> *کربلای خرمشهر<br /> در میان آتش و خون که خرمشهر رنگ خون را به خود می‌دید نوجوانی زیگزاگ می‌دوید و به سمت ما می‌آمد، بهنام بود، فریاد زدم، «بهنام مواظب خودت باش» با سرعت خودش را به ما رساند برایمان آب آورده بود علی‌اکبر کربلای خرمشهر با قمقمه‌ای که از حوض خانه‌های خالی پر آب کرده بود، حیات دوباره‌ای به ما بخشید، در همه شرایط سخت وجود بهنام برایمان نعمت آور بود، دلیرانه به سراغ دشمن می‌رفت و آر پی چی برایمان تهیه می‌نمود. تهیه نارنجک، خشاب پر از فشنگ، شناسایی و تدارکات در آن شرایط سخت از جمله وظایف او بود. بهنام خاطره شهدای نوجوان دشت کربلا را تکرار کرد و با رشادت پرچ مدار عاشقی گشت.&lt;br /&gt;<br /> راوی: سید صالح موسوی<br /> <br /> *شناسایی<br /> کنار پنجره ایستاده و به دوردست خیره شده بود، با لبخندش سکوت حاکم را شکست و گفت: «من خانه به خانه شناسایی می‌کنم و در هر خانه که عراقی‌ها بودند به شما علامت می‌دهم. بچه‌ها هم پس از شوخی به دنبال وی حرکت می‌کردند، نرسیده به دبیرستان دکتر هشترودی بهنام ایستاد و سریع علامت داد، آر پی جی را برداشتم و خودم را به خیابان رساندم، ایستادم و هدف‌گیری کردم چند لحظه بعد با فشردن ماشه با فریاد الله‌اکبر بهنام متوجه شدم که تانک را منهدم کرده‌ام. بقیه بچه‌ها هم با رگبار، ستون پیاده دشمن را به عقب راندند. از عرض خیابان گذشتیم. بهنام با سرعت از ما دور شد به دنبال او از تقاطع کوچه گذشتیم اما از بهنام اثری نبود. در یک خانه مدتی منتظر او شدیم و تصمیم گرفتیم به سمت مسجد جامع برگردیم، شخصی از پشت سر مرا صدا کرد، بهنام بود، خندید. من بسیار نگران شده بودم اما او با لبخندش امید را به دلم نشاند. سپس آدرس محلی را که تعداد زیادی از عراقی‌ها در آنجا بودند به ما داد و گویا آن‌ها بهنام را به اسارت گرفته بودند، اما او وانمود کرده بود که مادرش را گم کرده و می‌خواهد او را پیدا کند، جثه کوچک بهنام عراقی‌ها را گمراه کرده و او از چنگال آنان گریخته بود. بچه‌ها همه ساکت بودند، بهنام که از سکوت ما تعجب کرده بود آدرس را مجدد تکرار کرد. حرکت کردیم و در یک حمله کوچک توانستیم تمام آن افراد را از بین ببریم. چند قبضه کلاش، یک آر پی چی و مقداری مهمات غنیمت شناسایی بهنام بود، حسین که این رشادت بهنام را تحسین می‌کرد دستی بر سر او کشید و بهنام را بوسید.&lt;br /&gt;<br /> راوی: سید صالح موسوی &lt;br /&gt;<br /> <br /> *پیغام ستاره خرمشهر<br /> مرتضی از خبرنگاران فعال جبهه بود، چند بار خواسته بود که با بهنام مصاحبه کند اما او حاضر نشده بود، روزی به من گفت: «آقا سید همه خرمشهر را می‌شناسند می‌دانند که چطور خونین‌شهر شد، اما نمی‌دانند که کنار رزمنده‌های ما نوجوانی به اندازه تمام عالم مقابل دشمن ایستاد و از سرزمین و آرمانش دفاع کرد، می‌خواهم دنیا صحبت این بچه را بشنود اگر این بچه مثل خیلی از رزمنده‌های دیگر گمنام در تاریخ بماند، گناهش با شماست، من با بهنام صحبت کردم و او راضی به مصاحبه شد. مرتضی ضبط را روشن کرد، بهنام با صدای مرتعش گفت: «بچه مسجدم، بچه خرمشهرم، از مسجد به جبهه راه پیدا کردم». سکوت کرد، مرتضی پرسید: «در جبهه چه کار می‌کنی؟» بهنام خندید و گفت: «هر کاری که بتوانم انجام می‌دهم، قبضه آر پی جی، غذا، دارو، سرنیزه، و هر چیز دیگر که احتیاج داشته باشند، به آن‌ها می‌رسانم» بهنام که دوست داشت سریع‌تر مصاحبه تمام شود، به من گفت: «کافی است»، مرتضی خندید و پرسید: «بهنام چه پیامی برای همسالان خودت داری؟». بهنام آهی کشید و با لبخند گفت: «آقا مرتضی من برای پدر و مادرم پیام دارم، مادرها بچه‌هایشان را جنگجو بار بیاورند، نه مانند بچه‌های لوس که کارشان نشستن در خانه باشد بخورند و بخوابند، طوری آن‌ها را تربیت کنند، که بتوانند بجنگند». مرتضی خندید او را بوسید و گفت: «آقا بهنام، ما را مفتخر کردید» اما بهنام در سکوت فرو رفت؛ و به لانه خالی کبوترها خیره گشت.&lt;br /&gt;<br /> راوی: سید صالح موسوی &lt;br /&gt;<br /> <br /> *شهادت<br /> روز 28 مهرماه سال 1359 دشمن تا خیابان آرش خرمشهر، آمده بود، شهر را به شدت می‌کوبیدند، و می‌خواستند، پل را بگیرند، بهنام تلاش می‌کرد تا دلمان را به دست بیاورد. ما او را با خودمان ببریم اما من به او گفتم: «نزدیک ظهر، ماشین مهمات از راه رسید، پشتم به خیابان آرش بود که متوجه شدم بهنام آمده است، بهنام که عصبانیت را دید گفت: «ببین صالح از تکاورها برایت جوراب سفید گرفته‌ام بیا بپوش». او را گرفتم و به داخل سنگر کشاندم و گفتم: «مگر نگفتم نیا چند روز است که پوتین از پاهایم بیرون نیامده است، حالا تو می‌گویی جوراب بپوشم». مظلومانه گفت: «حالا برایت آورده‌ام، بگذار کنارتان بمانم». دستی بر سرش کشیدم و گفتم: «بهنام تو را به خدا در سنگر بمان و تا بهت نگفتم بیرون نیا» رفتیم گوشه ساختمان تا با بچه‌ها مشورت کنیم، که چگونه با عراقی‌ها مقابله کنیم، ناگهان موج انفجار همه ما را از زمین بلند کرد، ترکش به استخوانم اصابت کرده بود، وانت یکی از بچه‌ها جلوی پایم ترمز کرد، وقتی سوار شدم چشمم به بقیه بچه‌ها که در پشت آن بودند افتاد زمین و زمان در نظرم تیره و تار شد، خدایا چه می‌دیدم بهنام دهانش پر از خون بود و ترکش به سر و صورتش اصابت کرده بود، فریاد زدم: «بهنام تو را به خدا بلند شو». از زیر پلک‌های پرخونش نگاهی به من انداخت و خندید. دستی بر موهایش کشیدم صدایش کردم با جوراب سفیدی که برایم آورده بود، خون را از روی صورت و سینه‌اش پاک کردم، بهنام امانت پیش من بود سینه‌ی پر خونش را لمس کردم بوییدم و تلخ گریستم. تا بیمارستان با او حرف زدم و صدایش کردم، و در آنجا بهنام را به اتاق عمل بردند، لباس‌هایش بر روی تخت جلوی چشمانم بود فریاد می‌زدم و گریه می‌کردم، یک آمپول ضد شوک به من زدند و زمانی که به خودم آمدم بهنام پرواز کرده بود، درست شش روز قبل از سقوط خرمشهر... او تاب دیدن اجنبی را در زادگاهش نداشت.&lt;br /&gt;<br /> راوی: سید صالح موسوی&lt;ref&gt;[http://www.sobh.org/web/Pages/Shohada/Shahid.aspx?Id=309 سایت صبح]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> *موهای آشفته<br /> شهر، دست عراقی‌ها افتاده بود. در هر خانه، چند عراقی پیدا می‌شد که یا کمین کرده بودند و یا داشتند استراحت می‌کردند. خودش را خاکی می‌کرد. موهایش را آشفته می‌کرد و گریه کنان می‌گشت. خانه‌هایی را که پر از عراقی بود، به خاطر می‌سپرد. عراقی‌ها هم با یک بچه‌ی خاکی نق نقو کاری نداشتند. همیشه یک کاغذ و مداد هم داشت که نتیجه شناسایی را یادداشت می‌کرد. پیش فرمانده که می‌رسید، اول یک نارنجک، سهم خودش را از غنائم بر می‌داشت و بعد بقیه را به فرمانده می‌داد.&lt;ref&gt;[http://navideshahed.com/fa/index.php?Page=definitionnews&amp;UID=335774 سایت نوید شاهد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1 (1).jpg<br /> Image:1 (2).jpg<br /> Image:1 (3).jpg<br /> Image:1 (4).jpg<br /> Image:1 (5).jpg<br /> Image:1 (6).jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهنام محمدی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دوران دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خوزستان]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان خرمشهر]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%A8%D8%A7%D9%82%D8%B1%DB%8C 2019-12-11T07:39:57Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>[[شهید سیدرضا باقری]]<br /> <br /> تاریخ تولد :[[1327/11/20]]<br /> <br /> تاریخ شهادت : [[1365/11/03]]<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه : [[مازندران]] - [بهشهر]] - بهشت فاطمه<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> <br /> یک ماه و نیم قبل از تولد [[ستوانیار دوم شهید سید رضا باقری]]، پدرش در خواب می بیند که [[امام هشتم حضرت رضا ( علیه السلام )]] به او نوید پسری خلف و صالح را می دهد که نام او را [[رضا]] بگذارد و به همین مناسبت، قبل از تولد فرزندش، در تاریخ، [[1327/11/08]] ، شناسنامه ای با نام [[رضا]] می گیرد، در حالی که پسرش در [[23 اسفند 1327]] به دنیا می آید .<br /> <br /> <br /> نا گفته نماند که او تنها پسر خانواده خود بود، کودکیش را در [[شهرستان بهشهر]] ( یکی از شهرستان های [[مازندران]] ) آغاز کرد و با دستان کوچک خود، به کمک پدر و مادرش، کار بر روی زمین و شیر فروشی را شروع نمود، به پدر و مادرش احترام فراوان می گذاشت و آنها را صمیمانه دوست می ­ داشت .<br /> <br /> <br /> دوران دبستان و دبیرستان را در [[بهشهر]]، و خدمت در [[نیروی هوايی]] را در [[تهران]] با مشکلاتی که در شهر غریب داشت گذراند و به خاطر هوش و استعدادش در امتحانات خارج از کشور، شاگرد ممتاز شد و دوره تخصصی خود را در آمریکا گذراند .<br /> <br /> <br /> از کودکی مهر [[امام حسین ( علیه السلام )]] در دلش شعله ور بود، در [[سال 1353]] با یکی از دوستانش آشنا شده و [[فعالیت های ضدّ رژیم]] را با سرپرستی روحانیون آغاز کرد . او ابتدا خانواده و سپس دوستانش را علیه مقامات [[رژیم شاه]] آماده کرد و به خاطر فعالیت هایش در این مورد در [[مهر ماه 1355]] به زندان [[ساواک]] افتاد، پس از چهار ماه عذاب روحی و جسمی در زندان، [[ساواک]] از همکاری او با رژیم نا امید شد و بالأخره از زندان آزاد گردید .<br /> <br /> <br /> با آغاز [[انقلاب]] شکوهمند اسلامی، برق امید در دلش روشن شد، در این ایام در سخنرانی ها و پخش اعلامیه های [[امام خمینی (ره)|امام]] به خصوص در قسمت های [[نظامی]] شرکت می کرد، زمانی که امام دستور [[جنگ مسلحانه]] را دادند، او با عده ای از دوستانش شروع به ساختن مواد منفجره کردند تا این که یک روز در حین ساختن مواد منفجره، زخمی شد اما به خواست خداوند زنده ماند تا به آرزویش که دیدن[[پیروزی انقلاب اسلامی]] بود برسد .<br /> <br /> <br /> پس از دستور [[حضرت امام]]، مبنی بر بازگشت ارتشیان به خدمت، به ارتش بازگشت و با استقبال شدید برادران حزب اللهی روبرو شد و در یک رأی گیری همگانی به نمایندگی درجه داران در [[شورای فرماندهی]] انتخاب گرديد که در این ایام با مشکلات زیادی از جمله تهدیدات [[ضدّ انقلاب]] روبرو بود، اما او همچنان در راه حق گام بر می داشت . بعد از مدتی اقدام به تشکیل [[گروه ضربت]] در پایگاه با شرکت عده ای از جوانان مخلص کرد و به یافتن افراد [[ضدّ انقلاب]] و [[خانه های تیمی]] و تحویل آنان به [[محکمه ی عدل الهی]] پرداخت و تا حدودی در این کار هم موفق بود . همچنین از طرف [[انجمن اسلامی]]، اداره ی امور مسجد پایگاه به این [[شهيد]] عزيز محوّل شد و تنظیم برنامه های مذهبی و سخنرانی ها، و دعوت از سخنران ها را به عهده داشت .<br /> <br /> <br /> در کنار مسئولیت [[گروه ضربت]]، شرکت در [[دایره ی عقیدتی ـ سیاسی]] را به او پیشنهاد دادند که وي مسئولیت را به برادر ارجمند دیگری محوّل کرد . به علت مسئولیت پذيري خداپسندانه، مسئولین احترام و اعتماد زیادی نسبت به [[شهيد باقري]] قائل بودند لذا مجدّداً او را برای خدمت در [[دایره عقیدتی ـ سیاسی]] خواندند که وي [[گروه ضربت]] را تحویل داده و این گروه همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد و باعث شادی روان آن [[شهید]] می شود .<br /> <br /> <br /> در همین زمان بنا به پیشنهاد یکی از سربازان، [[صندوق قرض الحسنه]] را در قرارگاه بنا می کنند، پس از مدتی تصمیم گرفتند این صندوق را گسترش داده و به سطح تمامی پایگاه بکشانند که از طریق صندوق، اقدام به تشکیل نانوايی ماشینی و فروشگاه های مختلف دیگری جهت رفع نیاز همگانی نموده و سود آن به حساب صندوق می رفت که با این سودها زیر نظر روحانی عقیدتی سیاسی پایگاه، به خانواده های مستمند، وام بلاعوض می دادند .<br /> <br /> <br /> از جمله فعالیت های این شهید، تأسیس [[هیئت متوسلین به قائم آل محمد ( عج )]] است که همه ساله این هیئت در ايام عزاداری حسینی، فعالیت ­ های چشمگیری داشته است و خلاصه وجودش متعلق به مردم بود و فقط با عشق به خدا و [[امام]] و مردم می زیست .<br /> <br /> <br /> پس از آغاز [[جنگ تحمیلی]]، بخش عمده ی کوشش او صرف خدمت به [[جبهه]] و پشت [[جبهه]] می شد و چندین بار در عملیات، شرکت فعال داشت و پس از حضور در [[عملیات کربلای 4]] و [[کربلای 5]] ، بالأخره در [[روز جمعه، 3 بهمن 1365]] در [[جزیره بوبارین]]، دعوت حق را لبیک گفت و با نوشیدن جام [[شهادت]] به فیض دیدار حق نائل شد .<br /> <br /> <br /> او مظهر مقاومت و اسوه ی تقوی بود، در برابر مشکلات و مشقّات بردباری زيادي داشت و تا آخرین لحظات حیات، از صراط مستقیم و پیروی و حمایت از [[اسلام و قرآن]] خارج نگردید . او زاهد شب و شیر روز بود و در عین حال سخت فروتنی و تواضع داشت، در انجام کارهای محوّله یا حل مشکلات مردم، با تمام وجود می کوشید و در عین داشتن مشغله ی زیاد، همواره نظم را مراعات می کرد .<br /> <br /> <br /> &lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/%203702 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:6504957 (1).jpg<br /> <br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AD_%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B9%E2%80%8C%D8%A8%D9%87%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%B1%DB%8C 2019-12-11T07:36:29Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>[[پرونده:600px-Cscr-featuredtopic-fawiki.svg.png|20px|چپ]]<br /> {{جعبه اطلاعات افراد نظامی <br /> |نام فرد = عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> |تصویر = Abdosaleh.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی<br /> |شهرت = <br /> |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]<br /> |تولد = بابلسر، بَهنَمیر، [[زادروزهای 26 فروردین |1364/01/26]] <br /> |شهادت = سوریه، [[الگو:شهدای 16 بهمن |1394/11/16]] <br /> |وفات = <br /> |مرگ = <br /> |محل شهادت = [[سوریه]]، روستای رتیان در شمال [[حلب]]<br /> |مفقود = <br /> |جانباز = <br /> |اسارت = <br /> |نیرو = <br /> |یگانهای خدمت = <br /> |طول خدمت = <br /> |درجه = <br /> |سمت‌ها = <br /> |جنگ‌‌ها = <br /> |نشان‌های لیاقت = <br /> |عملیات‌ = <br /> |فعالیت‌ها = <br /> |تحصیلات = کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> |تخصص‌ها = <br /> |شغل = <br /> |خانواده = <br /> }}<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در [[فکه]] به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در [[26 فروردین 1364]] در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در [[16 بهمن ماه سال 1394]] در شمال [[حلب]] در کشور [[سوریه]] به [[شهادت]] رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارس]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==زندگی‌نامه==<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت [[پایگاه مقاومت بسیج]] محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و [[سپاه]] را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری [[سپاه المهدی (عج)]] بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه [[«رتیان»]] در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در [[گلزار شهدای شهر قم]] آرام گرفت.<br /> <br /> ===روز شمار زندگی شهید===<br /> * 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> * 1371 ورود به مدرسه<br /> * 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> * 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> * 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> * 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> * 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> * 1388 سفر حج عمره<br /> * 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> * 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> * 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> * 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> * 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> * 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> * 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> * 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> ==خاطرات==<br /> * روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در [[عملیات کربلای چهار]] در [[شلمچه]] به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از [[شهید ذوالفقاری]] است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.&lt;ref&gt;راوی: پدر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.&lt;ref&gt;راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> * بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»&lt;ref&gt;راوی: همسر شهید&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> Image:1.jpg<br /> Image:2.jpg<br /> Image:13941121191219287_PhotoL.jpg<br /> Image:13941121191221175_PhotoL.jpg<br /> Image:dore amozeshi.JPG<br /> Image:DSC00994.JPG<br /> Image:FullSizeRender 4.jpg<br /> Image:IMG_2185.JPG<br /> Image:makke.jpg<br /> Image:mazar.jpg<br /> Image:nahjashi.jpg<br /> Image:Picture 097.jpg<br /> Image:safar soriye1.jpg<br /> Image:soriye (2).JPG<br /> Image:soriye.JPG<br /> Image:tashee.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> # بازنویس: مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عبدالصالح_زارع_بهنمیری}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای مدافع حرم]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان مازندران]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بابلسر]]<br /> [[رده: مقالات برگزیده]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 2019-10-23T09:44:51Z

<p>Kazemi10000: تغییرمسیر به حضرت محمد صلی الله علیه وآله</p> <hr /> <div>#تغییر_مسیر [[حضرت محمد صلی الله علیه وآله]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 2019-10-23T09:44:09Z

<p>Kazemi10000: تغییر مسیر</p> <hr /> <div>#تغییر_مسیر [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B5 2019-10-23T09:42:12Z

<p>Kazemi10000: تغییرمسیر به حضرت محمد صلی الله علیه وآله</p> <hr /> <div>#تغییر_مسیر [[حضرت محمد صلی الله علیه وآله]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B5 2019-10-23T09:39:55Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div>#محمد بن عبدالله ص [[حضرت محمد صلی الله علیه وآله]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B5 2019-10-23T09:39:28Z

<p>Kazemi10000: صفحه‌ای جدید حاوی «#محمد بن عبدالله ص حضرت محمد صلی الله علیه وآله» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>#محمد بن عبدالله ص [[حضرت محمد صلی الله علیه وآله]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%B5%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D9%88%D8%A2%D9%84%D9%87 2019-10-23T09:23:45Z

<p>Kazemi10000: Kazemi10000 صفحهٔ حضرت محمد صلی الله علی وآله را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به حضرت محمد صلی الله علیه وآله منتقل کرد</p> <hr /> <div>[[پرونده:600px-Cscr-featuredtopic-fawiki.svg.png|20px|چپ]]<br /> {{جعبه اطلاعات شخصیت‌ها <br /> |نام فرد = محمد بن عبدالله<br /> |تصویر = حضرت محمد.jpg<br /> |توضیح تصویر = <br /> |نام = محمد<br /> |کنیه = ابوالقاسم<br /> |القاب = پیامبر اسلام؛ امین، رسول الله، مصطفی، سید المرسلین، خاتم النبیین، رحمة للعالمین<br /> |تولد = مکه، [[۱۷ ربیع‌الاول]]، [[عام الفیل]]/۵۷۰م <br /> |شهادت = <br /> |وفات = [[۲۸ صفر]]،[[سال ۱۱ هجری]]/۶۳۲م<br /> |محل دفن = مدینه<br /> |مفقود = <br /> |معجزه = قرآن<br /> |خانواده = همسران: خدیجه، سوده، عایشه، حفصه، زینب دختر خزیمه، ام حبیبه، ام سلمه، زینب دختر جحش، جویره، صفیه، میمونه. فرزندان: قاسم،زینب،رقیه،ام‌کلثوم فاطمه،عبدالله،ابراهیم<br /> |امضا = <br /> }}<br /> ==خاندان توحید==<br /> خاندان حضرت محمد(ص) ازخاندان توحید بودند. بنا به اعتقاد عموم علمای امامیه ،پدر واجداد پیامبر اسلام(ص)از عبدالله تا آدم ، همه یکتاپرست بودند. ودر میان آنان مشرک وجود نداشت.در این زمینه در یک سلسله آیات وروایات استدلال شده است .از آن حضرت نقل شده است که فرمودند:خدا پیوسته مرا از صلبهای مردان پاک به ارحام زنان پاک منتقل ساخت تا به دنیا شما آورد وهرگز مرا با آلودگی های جاهلیت آلوده نکرد.ومی دانیم که هیج پلیدی بدتراز شرک نیست واگر مشرکی در میان آنان وجود داشت،هرگز پاک محسوب نمی شدند.علمای امامیه معتقدند،ابوطالب وآمنه بنت وهب یکتاپرست بودند.وحضرت علی (ع)نیزمی فرمود:به خدا سوگند پدرم واجدادم عبدالمطلب وهاشم وعبد مناف هیج کدام بتی را نمی پرستیدند و به سوی کعبه نماز می خواندند .<br /> <br /> ==ازتولد تا نوجوانی==<br /> حضرت محمد(ص)درروزهفدهم ربیع الاول سال عام الفیل درشهر مکه چشم به جهان گشود،دوماهه بود که پدرش عبدالله در بازگشت از سفر بازرگانی شام ،در یثرب چشم ازجهان فروبست وپیامبر یتیم شد.مادرش آمنه در روز های نخستین تولدش به او شیر داد وبعد ازآن نیز ،مدت کوتاهی ثوبیه&quot;کنیزآزاد شده ی ابولهب&quot;اورا شیر داد .آن گاه طبق عادت عرب که فرزندان خودرابه دایه می سپردند ، اورابه حلیمه سعدیه از قبیله بنی سعد که در بادیه زندگی می کرد،سپردندتا به اوشیر دهد.<br /> حلیمه دوسال اورا شیر داد وتا پنج سالگی از او نگهداری کرد ،سپس به خانواده ا ش تحویل داد.سپس آمنه همراه فرزندش وام ایمن با قافله ای به یثرب سفرکرد تاهم سر قبر همسرش بروند وهم با دایی هایش دیدار کنند .پس از یک ماه توقف در یثرب ، هنگام بازگشت به مکه ،آمنه در منزلی به نام أبواه در گذشت ودر همان جا به خاک سپرده شد .درآن هنگام محمد(ص)شش ساله بود.ام ایمن او را با قافله ای به مکه آورد واو را به پدربزرگش عبدالمطلب تحویل داد.محمد (ص)هشت ساله بود که عبدالمطلب نیزدرگذشت وکفالت اورا به ابوطالب که با عبدالله،پدر محمد(ص)از یک مادر بودند سپرد.او به محمد(ص)سخت علاقه مند بود به طوری که او را بیش از فرزندان خویش دوست می داشت .در یکی از سال ها ابوطالب همراه کاروان قریش برای تجارت عازم شام شد.بنا به تقاضای محمد(ص)که برحسب اختلاف مورخان،درآن هنگام12،9،8یا13ساله بود)ابوطالب نیز او را همراه خود برد.زمانی که کاروان به بُصری رسید،در کنار صومعه ای به استراحت پرداخت،درآن صومعه راهبی به نام بحیرا زندگی می کرد که عالم بزرگ مسیحیان بود .در میان جمعیت برادرزاده ی ابوطالب توجه وی را جلب کرد ،زیرا برخی از نشانه هایی را که او درباره ی پیامبر موعود می دانست در محمد(ص)مشاهده کرد .او پس از اندکی گفت وگو با محمد(ص)،طرح پرسش هایی از نبوت آینده محمد(ص)خبر دادوبه ابوطالب سفارش کرد که از او مراقبت ،واز گزند یهود، حفظ کند. <br /> <br /> ==جوانی،ازدواج==<br /> حضرت محمد(ص)در آن هنگام بیست سال داشتند،که در پیمان حلف الفضول &quot;گرفتن حق مرد زبیدی ازعاص بن وائل &quot;ا،که از بهترین وارزشمندترین پیمان های قریش بود شرکت داشتند. شرکت محمد(ص)در این پیمان که حرکتی جوانمردانه ونوعی حمایت از حقوق بشر،درآن جامعه جاهلی بودبیشتراز این نظر اهمیت دارد که جوانان هم سن وسال اوسرگرم عیش ونوش وخوشگذرانی بودند وارزشهای انسانی مانند حمایت از مظلوم ،پاکسازی جامعه واجرای عدالت برای آنها معنایی نداشت او در کنار بزرگان قریش در چنین پیمانی شرکت کرد.وقتی محمد(ص) به بیست وپنج سالگی رسید ،ابوطالب به او گفت من تهیدست شده ام روزگار سخت شده است.اکنون کاروان خدیجه دختر خویلد رهسپار شام می شود،کاش توهم نزد خدیجه که مردانی را برای تجارت می فرستد می رفتی وکار تجارت اورا برعهده می گرفتی.از سوی دیگر خدیجه از راستگویی امانت واخلاق پسندیده ی محمد(ص) آگاهی یافت ودر پی او فرستاد که اگر تجارت مرا عهده دار شوی ،بیش از دیگران به تو می پردازم وغلام خویش میسره را به دستیاریت می فرستم.حضرت محمد(ص)این پیشنهاد را پذیرفت وبه همراه میسره رهسپار شام شد.ودر این سفر ها بیش از گذشته سود عایدشان شد.وبعداز این سفر در حالی که خدیجه 40 سال داشتبا پیامبر(ص) ازدواج کرد.اخلاق ورفتار نیکوی محمد(ص)امانت،درستکاری وراستگویی او مردم مکه را شیفته کرده بود وهمه اورا امین می نامیدند. او چنان در دل مردم جا داشت که از داوری او در مورد نصب حجرالاسود استقبال کردند داو با تدبیری خاص اختلاف آنان را حل کرد.<br /> <br /> ==از بعثت تا هجرت ==<br /> محمد (ص)که به مرز چهل سالگی رسیده بود ،باز به روش چندین ساله در کوه حرا به سر می برد که پیک وحی فرود آمد ونخستین آیات قرآن را از درگاه خدای بزرگ در گوش جانش فرا خواند.&quot;بخوان به نام پروردگارت که جهان وجهانیان را آفرید.آنکه انسان را از خون بسته آفرید .بخوان که پروردگارت بزرگوارترین است .آنکه به وسیله قلم آموخت.آنچه را که انسان نمی دانست به او آموخت .&quot;حضرت محمد (ص)درآغاز رسالت به مدت سه سال به دعوت پنهانی پرداخت.زیرا هنوز محیط مکه برای دعوت آشکار مساعد نبود .او در این سه سال به صورت پنهانی با افرادی که احساس می کرد ،آمادگی پذیرش دارند،تماس می گرفت .آنها را به یگانگی خداوند وپرستش او ونبوت خویش دعوت می کرد. در این مدت قریش از ادعای او خبر داشتند و وقتی او را در معابر می دیدند می گفتند:جوان عبدالمطلب از آسمان سخن می گوید ،اما چون در مجامع عمومی سخن نمی گفت از محتوای دعوتش خبر نداشتند ،به همین علت عکس العملی نشان نمی دادند .دراین دوره خدیجه نخستین زنی بود که مسلمان شد .از میان مردان نیز علی نخستین فردی بود که مسلمان شد .بیشتر مسلما نان از جوانان وگروه های ستم دیده ومحروم بودند ، بزرگان وسالخوردگان، محافظه کاربودند وفرهنگ بت پرستی درافکار آنها ریشه دوانده بود ، اما جوانان به حکم جوانی ،ذهن وفکرشان آماده ی پذیرش افکار جدید بود .پس از سه سال رسالت پیامبر (ص)فرشته وحی فرمان خداوند برای دعوت خویشاوندان ونزدیکان را به او ابلاغ کرد. پیامبر(ص) مهمانی تدارک دیدو حدود 40 یا کم بیش افراد درجلسه حاضرشدند ولی با صحبت های ابولهب جلسه از هم پاشید ومجددا جلسه دوم تدارک دیده شد خداوند به پیامبر(ص) فرمود:خویشاوندان نزدیک خود را انذار کن.وبال پر مهر ونرمی خود را برای مومنان که از تو پیروی کرده اند فرو گسترواگر تو را نافرمانی کنند بگو:من از آنچه شما انجام می دهید بیزارم.با نزول این آیه پیامبر(ص) به علی(ع)دستور داد غذایی آماده سازد وفرزندان عبدالمطلب را دعوت کند تا امر خداوند را به آنان ابلاغ نمایدوعلی(ع)چنین کرد .پیامبر (ص)پس از صرف غذا فرمود:در میان عرب کسی را سراغ ندارم که چیزی بهتراز آنچه من برای شما آورده ام برای قومش آورده باشد .من خیر دنیا وآخرت را برای شما آورده ام .خدا فرمان داده است تا شما را به سوی او فرا بخوانم.اینک کدام یک از شما مرا یاری می کند تا برادر و وصی و جانشین من در میان شما باشد.هیچ کدام پاسخ ندادند علی که کوچک تر بود گفت:ای پیامبر (ص)خدا من تو را یاری می کنم،پیامبر فرمود:این برادر وصی وجانشین من در میان شماست ،سخن اورا بشنوید واز او اطاعت کنید .پس از آنکه پیامبراکرم(ص)مدت پنهانی دعوت به اسلام را آغاز کرده بود ،از طرف خداوند دستور یافت که دعوت خویش را علنی سازد واز مشرکان نهراسد .در آن ایام پیامبر(ص)بسیار مورد اذیت وآزار وتهدید قریش قرار می گرفت ،به دنبال تهدیدهای قریش،ابوطالب (تحت پوشش خویشاوندی)از پیامبراسلام اعلام حمایت وافراد قبیله بنی هاشم را اعم از مسلمان وبت پرست،برای این منظور بسیج کرد.با افزایش روزافزون مسلمانان،قریش که از گفت وگو با ابوطالب نتیجه نگرفتند وبنی هاشم به حمایت از پیامبراسلام (ص)برخاستند ،از آزار جانی پیامبر ناامید شدند وبه آزارو شکنجه مسلمانان پرداختند با این امید که آنها زیر آزار وشکنجه از اسلام برگردند.پیامبر اسلام که خود زیر چتر ابوطالب وبنی هاشم از آزار جانی قریش مصون بود با مشاهده فزونی شکنجه وآزار مسلمانان بی پناه به عنوان راه حل موقت ومقطعی به آنان توصیه کرد که به کشور حبشه هجرت کنند وفرمود :آنجا پادشاه عدالت خواه دارد وسرزمین راستی است.وبا مسلمانان اشتراک عقیده داشته ،وبه دلیل تجارت ورفت وآمد اهل مکه با حبشه آنجا را به خوبی می شناختند.درسال دواز هم بعثت پیامبر(ص)با دوارده نفراز یثربیان ودر سال سیزدهم بعثت نیز با 75نفر بیعت کردند. بعد ازآن پیامبراسلام به مسلمانان اجازه داد تا به یثرب هجرت کنند وفرمودند: رهسپار یثرب شوید خداوند برای شما برادران ومحل امنی قرار داده است.مسلمانان به تدریج ظرف دو ماه ونیم (نیمه ذی الحجه تاآخرصفر)با تمام مشکلاتی که سر راه آنها ایجاد می کردند ،روانه یثرب شدند وجز پیامبر ،علی،ابوبکروچند تن دیگر مسلمان باقی نماندند.در تاریخ اسلام آنان که از مکه به یثرب رفتند ،مهاجران وومسلمانان یثرب که پیامبر را یاری کردند انصار نامیده شدند.هنگامی که پیامبر(ص)از توطئه قریش توسط فرشته وحی آگاه شد از طرف خداوند دستور یافت از مکه خارج شود .رسول خدا ماموریت خود را به علی(ع) اطلاع داد وفرمود :امشب در بستر من بخواب وروپوش سبز یمنی مرا به روی خویش بکش .علی(ع)بی درنگ این مسولیت را پذیرفت.پیامبر رهسپار کوه ثور شد وتا سه روز آنجا ماند هنگامی که پیامبر(ص) وارد یثرب شد ،مردم با شوروشوق واشتیاق استقبال کردند وسران وبزرگان قبایل ناقه ی پیامبر رامی گرفتند و درخواست می کردند پیامبر در محله ی آنها فرود آید .پیامبر(ص) می فرمود: راه شتر را باز کنید ،او ماموریت دارد هرجا بخوابد ،من همان جا فرود خواهم آمد.هجرت مبدا تحول بزرگ ونقطه عطف مهمی در پیشرفت اسلام بود. زیرا در پرتو آن مسلمانان از محیط فشار واختناق رهایی یافته ، ووارد فضای آزاد شدند ودر نقطه ای آزادانه تمرکز یافتند.این در آن شرایط یک پیروزی بزرگ بود .اگر هجرت پیش نمی آمد اسلام در مکه خفه می شد وهرگز امکان رشد وگسترش نمی یافت. پس از هجرت، مسلمانان دارای تشکیلات سیاسی ونظامی شدند واسلام در جزیره العرب گسترش یافت پیامبر (ص) پس از استقرار در یثرب لازم دید مسجدی ساخته شود که مرکز آموزش وپرورش مسلمانان وجایگاه تجمع آنان هنگام نمازجمعه وجماعت باشد. از این روی در زمینی که روز نخست،شتر آنجاخفته بود مسجدی بنا کرد که به نام او یعنی مسجدالنبی معروف گردیده است .گرچه آیین اسلام درجزیره العرب ودر میان قوم عرب ظهور کرد وحضرت محمد(ص)خوداز قوم عرب بود ، اما اسلام مخصوص قوم عرب نبود .اگر پیامبراسلام در سال های دعوت در مکه .چند سال <br /> <br /> ==پس از هجرت و وفات==<br /> گامی در جهت گسترش اسلام در خارج ازجزیره العرب بر نداشت،به خاطر آن بود که دشمنی ها .کارشکنی های مشرکان مکه،یهود .دشمنان دیگر فرصت چنین کاری را نمی داد.اما پس ازاینکه آرامش نسبی در مدینه حکم فرما شد ،در ذی الحجه سال ششم یا محرم سال هفتم هجرت ،طی ارسال نامه هایی به شاهان وزمامداران آن روز آنان را به اسلام دعوت کرد.<br /> وسرانجام پیامبراکرم(ص)پس از بیست وسه سال دعوت ومجاهدت وابلاغ پیام الهی وپس از فراز ونشیب های فراوان در راه انجام رسالت بزرگ خویش ،سرانجام در روز دوشنبه ،بیست وهشتم ماه صفر سال یازدهم هجرت پس از چهارده روز بیماری وکسالت ،به عالم بقا رحلت کرد ودر حجره مسکونی خویش در جوار مسجدی که تاسیس کرده بود به خاک سپرده شد.&lt;ref&gt;پیشوایی، مهدی،تاریخ اسلام (از جاهلیت تا رحلت پیامبر(ص)،قم:دفتر نشر معارف،چاپ27،سال1395&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:محمد بن عبدالله (2).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (3).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (4).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (5).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (6).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (7).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (8).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (9).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (10).jpg<br /> Image:محمد بن عبدالله (11).jpg<br /> Image:مدینه النبی (2).jpg<br /> Image:مدینه النبی (3).jpg<br /> Image:مدینه النبی (4).jpg<br /> Image:مدینه النبی.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع==<br /> #کتاب تاریخ اسلام؛ مهدی پیشوایی<br /> #گردآوری صدیقه عالی پور<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:حضرت_محمد_صلی‌_الله‌_علیه‌_و‌اله_و_سلّم}}<br /> [[رده: معصومین]]<br /> [[رده: چهارده معصوم]]<br /> [[رده: مقالات برگزیده]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AD%D9%85%D8%A7%D8%B3%D9%87%E2%80%8C%DB%8C%DB%B3%DB%B4%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D8%AE%D8%B1%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%B1 2019-10-22T18:16:07Z

<p>Kazemi10000: /* نقش زنان در مقاومت 34 روزه خرمشهر */</p> <hr /> <div>'''روزی که خرمشهر سقوط کرد...'''<br /> <br /> 59/08/04<br /> <br /> در پی کامل شدن اشغال خرمشهر، نیروهای متجاوز بر فشار خود در جبهه های دیگر افزوده و به خصوص برای تکمیل محاصره آبادان و شکست مقاومت رزمندگان، یورش وحشیانه ای را به این شهر آغاز کردند، چنانکه باران بمب و گلوله تلفات و خسارات فراوانی در آبادان به جای گذاشت. &lt;ref name=&quot;a&quot;&gt;سند شماره 024705 مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: استانداری خوزستان،. 1359/8/7&lt;/ref&gt;<br /> <br /> دشمن با فراغت نسبی از جبهه‌ی خرمشهر، نیروی قابل توجهی به محور آبادان فرستاد.&lt;ref name=&quot;b&quot;&gt;سند شماره 001412 مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزارش شهربانی آبادان،. 1359/8/5&lt;/ref&gt; عراق که روز گذشته با فشار نیروهای خودی تا ناحیه مارد عقب نشینی کرده بود، با رسیدن یگانهای کمکی، به سوی آبادان پیشروی کرد&lt;ref&gt;روزنامه انقلاب اسلامی، 8 / 5 / 1359&lt;/ref&gt; و با تانک و نیروهای پیاده به طرف ایستگاه 7 هجوم آورد، درحالی که نیروی خودی از حداقل امکانات برخوردار بود.&lt;ref name=&quot;b&quot; /&gt; دشمن سعی می‌کرد با ایجاد استحکامات نظامی در بخش غربی خرمشهر، از پل ارتباطی خرمشهر - آبادان وارد آبادان شود، اما با پایداری رزمندگان اسلام موفق نشد.&lt;ref&gt;روزنامه انقلاب اسلامی، 7 / 8 / 1359&lt;/ref&gt; جاده خرمشهر - آبادان، با آنکه زیرآتش شدید توپخانه و خمپاره‌ی دشمن قرار دارد، اما همچنان رفت و آمد در آن جاری است.&lt;ref&gt;سند شماره 048618 مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، مرکز فرماندهی سپاه،. 1359/8/5&lt;/ref&gt; براساس برخی گزارش‌ها، دشمن قصد دارد با نصب پل بین خاک خود و جزیره مینو محاصره‌ی آبادان را تکمیل کند &lt;ref name=&quot;a&quot; /&gt; که در صورت موفقیت، سقوط آبادان جدی‌تر خواهد شد. &lt;ref&gt;[http://www.sajed.ir/detail/81336 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> == فرماندهان ==<br /> [[شهید سید محمد علی جهان آرا|شهید جهان آرا]] فرمانده سپاه خرمشهر.<br /> <br /> == خاطرات ==<br /> === ازهجده مهر تا سی مهر 1359 در خرمشهر ===<br /> ==== هجده مهر ماه 1359 (شب) ====<br /> بالاخره اتفاق افتاد.. ولی خیلی زودتر از موقعی که انتظارش را داشتم. همه دژها سقوط کردند. سیل تانک‌ها و نفربرهای دشمن به طرف خرمشهر سرازیر شد ند. هزارها پیاده نظام با تجهیزات کامل جنگی پیش می‌آیند.<br /> <br /> حالا به ده کیلومتری دروازه های شهر رسیدند. با تمام جاهایی که حدس می‌زدم کمک مان خواهند کرد تماس گرفتم. هیچ کدام جواب درستی ندادند. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم، شاید اصلا آن‌ها باورشان نمی‌شود که کشور در حال جنگ است. این کارشان من را نیز به شک انداخته است. نکند همه این‌ها را در خواب دیده باشم؟! در طول زندگی‌ام چه در هنگام مبارزات سیاسی‌ام بر علیه رژیم شاه و چه هنگام مبارزه با خلق عرب تا این حد خودم را دست بسته ندیده بودم. زنجیرهایی که به دست‌هایم بسته شده‌اند نامرئی‌اند.<br /> <br /> روزها است که در حسرت دو قبضه توپ 106 می‌سوزیم. تمام تجهیزات ما در برابر آن همه سلاح جنگی مدرن، سه آر پی جی، چهار، ژ. 3 و یک، ام .1 است.<br /> <br /> روزهای سختی را به کندی پشت سر می‌گذاریم. نیروهایم با کمک یک افسر ارتشی که ادعا کرده بود می‌تواند با یک قبضه تفنگ 106 خود، پاسگاه شلمچه را آزاد کند؛ در یک نبرد نا‌برابر و سخت بعد ازساعت ها جنگیدن، پاسگاه عراقی را به تصرف در آوردند. چیزی که باعث شادی من و بچه‌ها شده است به اسارت گرفتن 20 عراقی می‌باشد. این پیروزی زیاد دوام نیاورد. عراقی‌ها با سازمان دهی مجدد و آتش پر حجم خود، دست به حمله زدند. بچه‌ها مقاومت می‌کردند و شهید می‌شدند. عراقی‌ها تا دژ مرکزی آن‌ها را به عقب نشینی وادار کردند ولی نتوانستند دژ را تصرف کنند.<br /> <br /> بیشتر ارتباطهای خودی قطع شده. هواپیماهای جنگنده و شناسایی دشمن وقت و بی وقت در آسمان شهر دیده می‌شود. عراقی‌ها پشت انبارهای عمومی و سیل بند صف بسته‌اند. برای مقابله با یک گردان زرهی تا بن دندان مسلح، هشت نفر از نیروهایم را به پشت سیل بند فرستاده‌ام. چاره ای نیست. این تنها راه مبارزه است.<br /> <br /> تنها راه برای جلوگیری از ورود تانک‌های عراقی به شهر، جنگ هوایی است. تلفنگراهایم برای کمک هوایی بی پاسخ مانده است.<br /> <br /> تانک‌های عراقی بعد از سه روز به صورت هلالی به حرکت در آمده‌اند. مدام با ستاد ارتش در تماس هستم، اما از نیرو خبری نیست. برای جلوگیری از ورود تانک‌ها، نیروها ساعتی با یک طرف هلال و ساعتی دیگر با طرف دیگر آن می‌جنگند. هر چند دقیقه یک بار با بی سیم از نیروهایم خبر می‌گیرم. هیچ کدام از خبرها خوش آیند نیستند. عراقی‌ها جهنم را جلوی چشمانمان به تصویر کشیده‌اند. مهمات نیروهایم تمام شده است. باید مهمات به آن‌ها برسانیم. یکی از نیروها داوطلب می‌شود تا چند صندوق گلوله آر پی جی را با جیپ آهو به آن‌ها برساند. از نیروها می‌خواهم که با دقت آن‌ها را شلیک کنند. فشار بی امان تانک‌های عراقی اشک بچه‌ها را در آورده است. صدای گریه بعضی از آن‌ها را از پشت بی سیم می‌شنوم. گریه‌شان ترس از مرگ نیست. ترس از سقوط خرمشهر است. خرمشهر در آستانه سقوط است. او را نیز مانند خودمان تنها و بی کس می‌بینم. اما نه بچه‌ها و مردم هنوز در کنارش هستند. یکی از پشت بی سیم فریاد می‌کشد: پس نیرو و مهمات چی شد؟ فکر نمی‌کنم ... بتوانیم زیاد دوام بیاوریم ...<br /> <br /> صدای پر از بغض داشت. به بیسیم چی می‌گویم برای آرام کردنشان چیزی بگوید. خاموش با چشمان اشک آلود نگاهم می‌کند. هیچ کلمه ای برای گفتن ندارد. من نیز خاموش می‌مانم. اوضاع وخیم‌تر شده است. فکر می‌کنم هیچ وقت این نبرد نابرابر تمام نمی‌شود. از خدا می‌خواهم فقط برای چند ساعت آتش بس اعلام شود. به این فکر می‌افتم که صحنه را از نزدیک ببینم. سوار ماشین می‌شوم. به طرف انبارهای عمومی و سیل بند سرعت می‌گیرم. از زمین و آسمان گلوله می‌بارد. آتش در همه جا شعله می‌کشد. کارون و اروند پوشیده از موج‌های آتش است. مرگ دور تا دور شهر حلقه زده است. در زیر آتش سنگین خمپاره های دشمن خود را به نیروهایم رساندم. همه از بی مهماتی می‌نالند. با این حال سعی می‌کردند چهره‌هایشان را آرام نشان دهند. می‌دانم در دلشان آتش زبانه می‌کشد.<br /> <br /> بی توجه به هشدارهای بچه‌ها، سینه خیز خودم را تا روی سیل بند می‌کشم. چند تیر، سوت کشان از بالای سرم می‌گذرد. لحظه ای همان طور می‌مانم. از یک فرصت استفاده می‌کنم و با احتیاط سرم را بلند می‌کنم. تانک‌ها و نفر برهای دشمن تا کیپ و به ردیف پشت سیل بند ایستاده‌اند. هرگز چنین صحنه ای را تصور نمی‌کردم. با ورودشان همه را قتل عام خواهند کرد. آن‌ها در اصل مردم دست بسته را می‌کشند. پیش نیروهایم بر می‌گردم. نگاه‌ها براق و صداها گرفته و بغض آلود است. در جواب نگاه‌هایشان، با حالتی از درد لب‌هایم را محکم به هم می فشارم. چه دارم که به آن‌ها بگویم؟<br /> <br /> به مقر بر می‌گردم. باید دوباره درخواست کمک کنم. خدا کند جواب سربالا ندهند. کاش این‌ها بودند و وضع را از نزدیک می‌دیدند. دوست دارم با تمام صدایم فریاد بکشم. بعد از تماس‌های پی در پی، خبر می‌دهند سه فروند «اف-4» قصد بمباران عراقی‌ها را دارند. با بیسیم بچه‌ها را خبر می‌کنم و از آنها می‌خواهم که عقب نشینی کنند.<br /> <br /> انتظار کشیدن بیهوده است. تمام وجودم را خشم پر کرده است. چشمانم از بس به آسمان خیره مانده‌اند، به سیاهی می‌زنند. هیچ خبری از هواپیماهای جنگی نیست. انتظار یک اندوه واقعی است. از نیروهایم می‌خواهم با کمک مردم به احداث سنگر و کانال و ساختن کوکتل مولوتف اقدام کنند. دشمن به نزدیکی پلیس راه رسیده است. بی سیم زده‌اند نزدیک کارخانه آسفالت، دو درجه دار و چند سرباز با دو تانکی که در اختیار دارند، مقابل 200 تانک دشمن مقاومت می‌کنند. باید با نیروهایم به کمک آن‌ها برویم.<br /> <br /> تانک‌های عراقی در حاشیه کارون در حال پیشروی هستند. با کمک بچه‌ها و درجه دارها به سوی آن‌ها شلیک می‌کنیم. زمین باتلاقی است و تانک‌ها در گل فرو می‌روند. خدمه تانک‌ها پا به فرار می‌گذارند. یکی ار تانک‌ها را به غنیمت می‌گیریم. پیروزی شیرینی است.<br /> <br /> -....؟<br /> <br /> سر نوشت عده ای چنین است که لقب فرماندهی را یدک بکشند، دیگران باید سرباز ملت باشند، بعضی فرمان بدهند و سایرین اطاعت کنند و منتظر فرمان بعدی باشند.<br /> <br /> من هم فرمانده هستم و هم سرباز ملت. در این صورت است که احساس راحتی می‌کنم.<br /> <br /> ساعت‌ها است که با هفده نفر از نیروهایم، با تجهیزات اندک در انتظار دشمن، پشت نهر عرایض در مجاورت پل نو مستقر شده‌ایم. عراقی‌ها قصد دارند با پیشروی نیروهای زرهی‌شان در محور جاده اهواز-خرمشهر، نیروهای پیاده‌شان را هماهنگ با آن‌ها از روی پل نو عبور دهند و به طرف شهر سرازیر شوند. پشتیبانی جبهه ما صفر است. با این حال امیدوار هستیم، بتوانیم جلوی عبور سربازان دشمن را از روی پل بگیریم.<br /> <br /> تاریکی شب عمیق و ساکت است. ماه پشت توده های بزرگ ابر شناور است. حس غریبی وجودم را فرا گرفته. حضور خدا را در اطراف خود و نیروهایم حس می‌کنم. این باعث کاهش اضطراب درونی‌ام می‌شود. صدای خفه سه انفجار در دور دست به گوش می‌رسد. چیزی در درون پایین می‌ریزد. هیچ فکر نمی‌کردم در این ساعت از نیمه شب شهر را بمباران کنند. همگی به آن طرف می‌ایستیم. دودی غلیظ در آسمان پخش می‌شود. دوباره سکوت با تمام سنگینی‌اش روی شهر چادر می‌کشد. به ساعتم نگاه می‌کنم. 36 ساعت است که گرسنه و تشنه در انتظار نشسته‌ایم. گرسنگی فشار می‌آورد. از خدا می‌خواهم حاصل ساعت‌ها انتظار کشیدن، ساعت‌ها کلنجار رفتن‌ها، ساعت‌ها سوختن، زحمت از بین نرود. چیزی به طلوع سپیده نمانده. بچه‌ها حالا دیگر لحظه‌ها را هم می شمارند. در میان رنگ خاکستری که همه جا را پوشانده است، توده‌هایی از سربازها به چشم می‌خورد. آهسته به پهلو می‌غلتم و همان طور می‌مانم. بچه‌ها نیز سر جاهایشان به زمین می‌چسبند. صفی از سربازها به طور منحنی به طرف پل می‌دوند.<br /> <br /> دسته دیگری از پشت درخت‌ها در جهت پل خمیده خود را به طرف دیگر می‌رسانند. چند دقیقه‌ی طولانی بی برکت می‌مانند.<br /> <br /> خوش خیال نباش، محمد. کی تا حالا با دست خالی توانسته جلوی دویست – سیصد نفر سرباز مسلح را بگیرد.<br /> <br /> از لحظه ای که در انتظار سربازان دشمن نشسته ایم، این سوال را هزار بار از خودم کرده‌ام. فقط به صدایی که در درونم فریاد می‌کشد گوش داده‌ام. صدای درونم کوبنده است.<br /> <br /> اگر خدا بخواهد، می‌شود.<br /> <br /> سر بلند می‌کنم و سربازها را زیر نظر می‌گیرم. وحشت زده هستند و مدام سر می‌چرخانند. انگار فهمیده‌اند که ما در کمینشان هستیم. به تک تک نیروهایم نگاه می‌اندازم. همه منتظر اشاره من هستند.<br /> <br /> نیم خیز می‌شوم و با دست دستور حمله می‌دهم. حرکت بچه‌ها چنان برق آسا است که سربازها را سر جاهایشان میخکوب می‌کنند. گلوله است که به تن سربازان عراقی می‌نشیند. فریاد با صدای انفجار گلوله از هر طرف شنیده می‌شود. بیش از صد نفر از عراقی‌ها را به هلاکت رسانده‌ایم. بقیه پا به فرار می‌گذارند.<br /> <br /> با روشن شدن آسمان و پایان عملیاتمان به طرف روستا سرازیر می‌شویم. باید چیزی برای خوردن پیدا کنیم. روستا چنان خلوت است که توی دل آدم را خالی می‌کند و در یکی از مغازه‌ها چهار تاق باز است. داخل می‌شویم و چند جعبه بیسکویت و چند هندوانه بر می‌داریم. قبل از خارج شدن پول جنس‌ها را روی پیشخوان ترازو می‌گذارم. &lt;ref name=&quot;c&quot;&gt;[http://www.sajed.ir/detail/81338 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==== 20 مهر 1359 خرمشهر ====<br /> سر صبح، با ولی؛ هر کدام یکی یک جعبه مهمات روی کولمان، زیر بارش شدید توپ و خمپاره، تلو تلو خوران؛ همراه چند تا از بچه های خرمشهر، رفتیم طرف «بازار سیف». از سه طرف دارند شهر را می‌کوبند. معنی کلمه انفجار را آدم اینجا می‌فهمد. توی شهر، زمین و زمان دارد از هم می‌پاشد. با هر انفجار هم چند نفر زن و بچه بی گناه تکه تکه می‌شوند. از خرمی خرمشهر فقط اسمش مانده.<br /> <br /> این بی دین‌ها حتی حرمت خانه خدا را نگه نداشته‌اند. صبح تا غروب، با آتش کورشان، دارند اطراف مسجد جامع را می‌کوبند. بی خود نبود که حضرت امام(ره) فرموده بودند مسجد سنگر است.<br /> <br /> ما اینجا کارمان، رساندن مهمات به بچه‌هایی است که توی کوچه پس کوچه‌ها، لابه لای خانه‌ها و بالای پشت بامهای شهر موضع گرفته‌اند، تا به هر قیمتی که شده، پوزه عراقی‌ها را به خاک بمالند. اما با ژ- سه و ام- یک که نمی‌شود از پس خمسه خمسه و تانک و خمپاره بر آمد، آن هم با این قحطی مهمات. شهریار هم دیروز رفت جزو دسته برادر «نعمت زاده».<br /> <br /> نعمت زاده، بچه همین جاست؛ خیلی هم دل و جگر دار و نترس است. از روز اول حمله عراق تا حالا، مثل شیر با کفار بعثی جنگیده. آنهای دیگر هم همین طور. برادر دشتی، برادر مرادی، تکاورهای نیروی دریایی و داوطلب‌ها و خیلی‌های دیگر. &lt;ref name=&quot;c&quot; /&gt;<br /> <br /> ==== 25 مهر 1359 ====<br /> صبح که با صدای انفجار توپ، آن هم درست بالای سرمان؛ که به دیوار یک مدرسه اصابت کرده، از خواب پریدیم. ولی برایم خوابی را که امشب دیده بود تعریف کرد. خواب دیده بود تمام کوچه های شهر را تا چشم کار می‌کرد، بچه های سر تا پا مسلح ما قرق کرده‌اند و عراقی‌ها دارند مثل موش فرار می‌کنند. نمی‌دانم چرا؛ اما این خواب ولی، دلم را حسابی قرص کرد.<br /> <br /> به هر حال، فعلا تنها امیدمان توی این شهر به خداست. مایه دلگرمی مان هم پیامهای اماممان است که از رادیو یک موجی که داریم، می‌شنویم. بعد از نماز ظهر، برادر جهان آرا، فرمانده سپاه خرمشهر آمد مسجد جامع؛ کمی هم برایمان حرف زد. از توکل به خدا گفت و توسل به درگاه ائمه (ع). تا چشم کار می‌کند؛ همین طور اجساد شهداست که در گوشه و کنار مسجد ردیف شده. بیش‌ترشان هم با ترکش و خمپاره شهید شده‌اند. چه می‌شد ما هم خمپاره توی دست و بالمان پیدا می‌شد؟ هر چه قدر مهماتمان کم می‌شود، به تعداد شهدایمان افزوده می‌شود.<br /> <br /> خدایا! جز تو کسی نداریم؛ به فریادمان برس.<br /> <br /> ام من یجیب المضطر اذا دعا و یکشف السوء&lt;ref name=&quot;c&quot; /&gt;<br /> <br /> ==== 28 مهر 1359 ====<br /> از روز اول ورودمان به شهر، شده بودیم مهمات بیار سنگرهای خیابانی؛ اما از سه روز پیش، کارمان عوض شده و رفته برای حمل مجروح؛ با نردبان و زیر آتش بی امان دشمن. برانکارد کم است و تلفات زیاد. مجروحان سرپایی را به هیچ وجه نمی‌توانی راضی به ترک سنگر کنی. آنهایی هم که زخمهایشان عمیق‌تر است، بیش‌ترشان حاضرند توی سنگرها جان بدهند ولی عقب نیایند. حق هم با آن‌هاست. نیرو کم است. طیاره های عراقی، صبح تا شب، شهر را بمباران می‌کنند. حالا دیگر من و ولی صدای هر کدامشان را خیلی خوب می‌شناسیم. فرق میگ با توپولف را هم. عراقی‌ها آب شهر را قطع کرده‌اند. می‌گویند شاه لوله‌ها را ترکانده اند. برق هم از وقتی ما آمدیم، در کار نبوده، نامردها بیشتر شب‌ها حمله می‌کنند. روز، شهر را می‌کوبند و شب هم حمله می‌کنند، مثل شغال‌ها.&lt;ref name=&quot;c&quot; /&gt;<br /> <br /> ==== 30 مهر 1359 ====<br /> این خواهران امدادگر هم چه باغیرتند. به کار زخم بندی برو بچه های مجروح که می‌رسند هیچ، بعضی وقت‌ها خودشان هم دست به تفنگ می‌برند و دوشادوش برادرهای ما با بعثی‌ها می‌جنگند.<br /> <br /> ظهر، از برادر دشتی شنیدم که سه نفر از خواهر های امدادگر اسیر شده‌اند. رفته بودند رسیدگی به چند مجروح اورژانسی در سنگرهای خط مقدم که خورده‌اند به کمین عراقی‌ها. بین آن‌ها خواهر حکیمی هم بوده. او قبل از جنگ، معلم دبستان اینجا بود و همان روز اول جنگ؛ وقتی شهر را به توپ بستند، شوهر و سه بچه‌اش ماندند زیر آوار و شهید شدند؛ حالا خودش هم اسیر شده.<br /> <br /> خیلی با خودم کلنجار رفتم تا گریه نکنم. از همان دو سه روز اولی که اینجا آمدیم، درست مثل مادران از ولی و من مواظبت کرده بود. هیچ وقت خوشم نیامده مثل یک بچه با من رفتار کنند؛ خصوصا اینجاها، اما وقتی خانم حکیمی با من مثل بچه‌اش حرف می‌زد، خیلی به دلم می‌نشست. الان که دارم می‌نویسم ساعت 6 غروب است. ولی، پتو را کشیده روی سرش و رو به دیوار کرده، دارد گریه می‌کند. ولی، همیشه بی صدا گریه می‌کند؛ فقط از تکان شانه‌هایش می‌شود فهمید چه حال و روزی دارد. باید با برادر دشتی حرف آخرم را بزنم. هر چه دست روی دست گذاشتیم، کافی ست. ژ- سه را عشق است.&lt;ref name=&quot;c&quot; /&gt;<br /> <br /> === نقش زنان در مقاومت 34 روزه خرمشهر ===<br /> بعد از ظهر سی و یکم شهریور ماه 1359 آنگاه که سربازان عراقی، میله های مرزی شلمچه را با هدف اشغال 3 روزه خوزستان پشت سر گذاشتند، تصرف سهل و بی دردسر خرمشهر را به عنوان اولین گام در دستور<br /> <br /> برنامه های خود داشتند. شرایط سیاسی حاکم بر منطقه و عدم انسجام نیروهای مسلح ایران، متأثر از انقلاب نوپای اسلامی، اشغال خرمشهر را برای آنان بسیار آسان جلوه می‌داد. برای همین، نیرویی به استعداد تنها یک گردان مأمور اشغال خرمشهر شد. اما خرمشهر با دستهای خالی و تنها با تکیه بر اراده های پولادین جمعی معدود، 34 روز مقاومت کرد و در پایان نه با یک گردان، بلکه با هجوم یک لشگر به اسارت درآمد. همین وقفه 34 روزه بود که فرماندهان عراقی را در ادامه گامهای بعدی دچار تردید نمود. این تردید آنگاه جدی‌تر شد که دریافتند تمام این کابوس 34 روزه را گروه معدودی زن و مرد رقم زده اند که قریب به اتفاق آنان غیر نظامی بوده و کمترین آشنایی با کاربرد سلاحهای سبک نیز نداشته‌اند.<br /> <br /> اینکه در آن 34 روز در خرمشهر چه گذشت و کوچه پس کوچه های شهر شاهد خلق چه صحنه هایی بود، متأسفانه آنگونه که باید منعکس نشده است. شاید هم درخشش تاریخی سوم خرداد و حماسه آزادسازی خرمشهر باعث شده است تا مقاومت اسطورهای این شهر در آغازین روزهای دفاع مقدس کمتر مورد توجه قرار گیرد. باز در این میان نقش مؤثر و شورانگیز زنان مسلمان در شکلگیری حماسه مقاومت بیشتر مورد غفلت واقع شده است. وقتی تاریخ مقاومت خرمشهر را ورق می‌زنیم و رفتار زنان مدافع را در آن می‌بینیم، بهت و حیرت تمام وجودمان را می‌گیرد. آری اینان زنان و دختران خرمشهرند. شهری که نظام شاهنشاهی سال‌ها کوشید تا بافت مذهبی آن را از هم بپاشد. خرمشهر به بهانه بزرگ‌ترین بندر تجاری ایران، محل آمد و شد اتباع خارجی بود و همه تلاش رژیم این بود که فرهنگ بومی از منطقه رخت بربندد و تمدن بزرگ جایگزین آن گردد و در این بین زنان بیشتر از همه در معرض آسیب بودند.<br /> <br /> اما اکنون بعد از 2 سال، خرمشهر نشان می‌دهد دختران و زنانی دارد که می‌توانند خالق حماسه‌هایی باشند که نه تنها زن مسلمان بلکه هر انسانی بر آن ببالد. زنانی که غالب آن‌ها جوان و کمتر از 20 سال سن داشتند اما با تأسی به حضرت فاطمه (س) و زینب کبری (س) در صحنه ماندند تا مردان همچنان مرهون شجاعتهای آنان باقی بمانند. در این مقاله سعی داریم ضمن مرور تاریخ مقاومت زنان در دفاع 34 روزه خرمشهر، اسوه‌هایی قابل پیروی را پیش چشم نسل حیرت زده امروز قرار دهیم تا بدانند چگونه می‌توان با ظرفیتهای کنونی، به عالی‌ترین مراتب انسانی دست یافت. چگونگی حضور با آنکه تحرکات نظامی عراق در مرز شلمچه از مدتی پیش از آغاز رسمی جنگ مشهود بود و این تحرکات در مواردی به درگیری محدود میان پاسگاههای مرزی دو کشور انجامیده بود، اما کمتر کسی انتظار هجوم گسترده ارتش عراق را به خرمشهر داشت. انفجار گلوله های توپ و خمپاره در کوچه‌ها، خیابان‌ها و میادین شهر در سی و یکم شهریور 1359 گرچه باعث رعب و وحشت ساکنین شهر شد اما بسیاری از مردم آن را یک درگیری موقت قلمداد کرده و گمان می‌بردند که طی مدت کوتاهی، شرایط عادی به منطقه باز می‌گردد. اما بعد از چند روز و تشدید قابل توجه درگیری‌ها و اوج گرفتن میزان تلفات جانی، تلخی جنگ در کام همه نشست و مهاجرت آغاز شد.<br /> <br /> بسیاری از مردم سراسیمه و با به جای گذاردن مال و اموال خود، با هر وسیله ممکن، خرمشهر را به مقصد شهرها و روستاهای اطراف ترک کردند. اما گروهی نیز ماندند تا مانع از سقوط شهر گردند. در اینجا تنها مردان نبودند که برای دفاع همه جانبه در برابر هجوم دشمن، صف آرایی کردند. بلکه حضور چشمگیر زنان و دختران نیز در صفوف مستحکم مدافعین، بسیار قابل توجه بود. متأسفانه به دلیل شرایط بحرانی و غیر قابل پیش بینی آن مقطع و نیز به دلیل عدم سازماندهی مشخص در برآورد و ارسال نیرو آمار دقیقی از تعداد زنان حاضر در صحنه نبرد در دست نیست. اما از میان روز نوشتها و همچنین لا به لای خاطرات به چاپ رسیده می‌توان نام ده‌ها زنی را یافت که در آن روزها خالق صحنه هایی بزرگ شدند.<br /> <br /> مسأله حضور زنان در خطوط مقدم نبرد،یک مسئله مسبوق است. برای نمونه تاریخ جنگهای جهانی اول و دوم پر است از صحنه هایی که در آن‌ها زنان، دوشادوش مردان در نبرد شرکت کرده و تلخی جراحت و اسارت را به جان خریده اند و بسیاری نیز جان خود را از دست داده اند. اما هر نگاه منصفانه ای تأیید می‌کند که شرکت جستن یک دختر یا زن مسلمان در رویارویی مستقیم با دشمنی که به هیچ پیمان انسانی و بین المللی پایبند نیست تا چه اندازه دشوار است و همین نکته او را از موارد مشابه خود در جنگهای دیگر متمایز می‌کند. این مسأله را با توجه به روزهای مقاومت خرمشهر بررسی می‌کنیم. مخالفت با حضور زنان اولین گروهی که با ماندن دختران در خرمشهر مخالفت می‌کردند، خانواده‌ها بودند. بسیاری از خانواده هایی که تصمیم به مهاجرت از شهر گرفته بودند مایل نبودند که زنی از آن‌ها در شهر بماند. نوشین نجار یکی از این موارد را بیان می‌کند: دوستان و بستگان نزدیک در منزل ما جمع شدند تا برای خروج از شهر تصمیم بگیرند. من در مقابل پدرم ایستادم و گفتم که همراه شما نمی‌آیم. چون من دختری بودم که از لحاظ اخلاقی و درسی زبانزد فامیل بودم. پدرم به خاطر نافرمانی سیلی محکمی به صورتم زد. بعد از این جریان از خانه خارج شدم. اما مخالفت با حضور زنان و دختران در خرمشهر تنها به خانواده‌ها محدود نمی‌گشت.<br /> <br /> بلکه بسیاری از فرماندهان و رزمندگان مرد نیز با این حضور موافق نبودند، ترس از اسارت، عمده دلیل آنان برای این مخالفت بود. زهرا حسینی در این رابطه خاطره جالبی دارد: روبروی مسجد جامع، مطب دکتر شیبانی بود که تبدیل شده بود به محل تجمع جمعی از خواهران، آنجا هم محل مداوای مجروحین بود، هم انبار مهمات و هم محل استراحت خواهران. بعضی از آقایان و از جمله شیخ شریف دکتر شیبانی را مجاب کرده بودند که مطب را از ما پس بگیرد و ما مجبور شویم از شهر برویم. ما هم جلوی مطب تحصن کردیم. شیخ شریف آمد. ما گفتیم بالاخره این شهر نظافت می‌خواهد، غذا می‌خواهد، کارهای پشتیبانی می‌خواهد. شما مگر چقدر نیرو دارید که این کارها را بکنید. او بعد از صحبت، قانع شد و اجازه داد ما بمانیم. محدودیتهای شرعی برای زنانی که پایبند اعتقادات دینی نیستند و اساساً دغدغه مذهبی ندارند، حضور در میدان امر ساده ای است. آن‌ها با پیوستن به مردان، همچون آنان لباس می‌پوشند. همچون آنان استراحت می‌کنند و همراه آنان در شادی‌ها حضور دارند و تحت تأثیر شرایط نبرد، آنچه برایشان رنگ می‌بازد، حفظ حریم جنسیت و زنانگی است. شواهد به خوبی نشان می‌دهد که در این گونه موارد، مفاسد اخلاقی چگونه محل بروز می‌یابد. اما زن خرمشهری، یک زن مسلمان است. با همه ویژگیهای خاص خود. گرچه اسلام مجوز جهاد در دفاع را برای زنان صادر نموده است. ولی نوع حضور آنان را نیز در میدان محدود کرده است. حفظ حجاب در هر شرایطی، رعایت کامل مسایل شرعی در مراوده با مردان، تفکیک محل استراحت و نظافت و... اکنون باید اعتراف کرد که حضور در چنین میدانی، بسیار دشوار است. زهرا حسینی می‌گوید: به ما خبر دادند که در منطقه پلیس راه، جنازه یکی از شهدا روی زمین مانده. من تصمیم گرفتم هرطور شده بروم و جنازه را به قبرستان منتقل کنم. از طرفی عوامل دشمن و ستون پنجم در شهر پراکنده بودند و ممکن بود به من صدمه برسانند. برای همین 3 سرباز را با خود بردم با هر زحمتی بود بالای سر شهید رسیدیم. چند روز از شهادتش می‌گذشت. ترکش، شکمش را پاره کرده بود و امعاء و احشایش به آسفالت چسبیده بود. به طوری که وقتی برش گرداندیم صدای جزجز بلند شد.<br /> <br /> سربازان گفتند نمی‌شود او را عقب برد، چون روده‌هایش پخش شده بود. اما من اصرار کردم. گفتند باید چیزی باشد که جنازه را در آن بپیچیم و ببریم. هرچه گشتیم چیزی پیدا نکردیم و من ناچار چادرم را درآوردم، شهید را روی چادر گذاشتیم و به عقب منتقل کردیم. البته روسری داشتم. وقتی برگشتم رفتم و چادر مادرم را گرفتم و این تنها روزی بود که من برای چند ساعت بدون چادر بودم. محدودیتهای عرفی تحت تأثیر فضای فرهنگی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، برخی محدودیت‌ها در خصوص زنان به کار گرفته می‌شد که شاید چندان هم ریشه مذهبی نداشت که این گونه موارد هم به نوبه خود کنش اجتماعی زنان را محدودتر می‌کرد. مریم امجدی در خاطراتش می‌گوید: دایی عزیزپس از ناامید شدن از بردن منبا ناراحتی رفت. برگشتم و نزدیک انبار مهمات ایستادم. محمود فرخی آمد و گفت این آقا کی بود. گفتم چطور؟ گفت برای چه باهاش روبوسی کردی؟ گفتم خب دایی ام بود ـ خب داییت باشه. درست نبود تو این محیط و تو این موقعیت شماها باهم روبوسی کنین. نوع سازماندهی هر چند تمامی زنان و دخترانی که برای دفاع از حیثیت ملی و دینی خود در خرمشهر ماندند کاملاً داوطلبانه و به دور از هرگونه اجباری اقدام به این کار کردند اما نوع سازماندهی و به کارگیری آنان در دو قالب قابل بررسی است. وقتی تاریخ مقاومت خرمشهر را مرور می‌کنیم، اسامی برخی تشکل‌ها و گروه‌ها که هر یک گوشه ای از بار سنگینی دفاع را بر دوش داشته اند به چشم می‌خورد و گروهی از مدافعین زن، در قالب همین گروهها مشغول مبارزه بوده اند: مکتب قرآن ـ این تشکیلات بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در خرمشهر تأسیس شد و جهتگیری فعالیت خود را آموزش و بسط ایدئولوژی اسلامی قرار داد. تشکیل کلاسهای عقیدتی و سیاسی و نیز برپایی اردوهای تفریحی از عمده‌ترین فعالیتهای این گروه بود. ساختمان مکتب در خیابان چهل متری قرار داشت و تعداد قابل توجهی از دختران و زنان تحت پوشش این تشکیلات فعالیت می‌کردند. با شروع جنگ، اعضا و وابستگان مکتب قرآن، ساختمان مکتب را محلی برای پشتیبانی رزمی از رزمندگان قرار دادند. گروه ابوذر ـ این گروه بعد از شروع جنگ و با جهتگیری مبارزه با متجاوزین توسط جمعی از جوانان آبادانی و خرمشهری پایه گذاری شد.<br /> <br /> مقر اصلی گروه، در آبادان بود و فعالیت عمده آن، جذب و ارسال نیرو و مهمات به خطوط مقدم نبرد بود. با اینکه بیشتر اعضا و مرتبطین گروه، مردان بودند اما گروهی از زنان نیز در قالب فعالیتهای این گروه در نبردها شرکت می‌کردند. فداییان اسلام ـ این گروه نیز بعد از انقلاب و با هدف مبارزه با ضد انقلاب و متجاوزین بعثی شکل گرفت. عمده فعالیت این گروه در روزهای مقاومت، مبارزه در خطوط مقدم درگیری بود. تعدادی از زنان مدافع نیز تحت پوشش فداییان اسلام فعالیت می‌کردند. این گروه پس از سقوط خرمشهر. در شهر آبادان به طور گسترده تر به فعالیت خود ادامه داد. حزب جمهوری اسلامی ـ این حزب، با پیروزی انقلاب اسلامی اعلام موجودیت کرد و در بیشتر نقاط کشور تأسیس شعبه کرد. عمده فعالیت حزب، آموزش و نشر مسایل عقیدتی اسلام و نیز آشنا ساختن مخاطبین با مباحث سیاسی روز بود. ساختمان این حزب در خرمشهر در خیابان چهل متری واقع شده بود. واحد خواهران این حزب جمعی از خواهران مرتبط با خود را در ساختمان حزب سازماندهی کرده بود. حضور خودجوش ـ در میان زنان مدافع خرمشهر گروهی نیز بی آنکه سابقه فعالیت خاصی داشته باشند به جمع دیگران پیوستند که عمدتاً توسط بسیج خواهران سپاه خرمشهر سازماندهی به کار گرفته شدند. گروهی نیز به مراکز امداد مراجعه و به فعالیت پرداختند. زنان غیر بومی ـ در داستان مقاومت خرمشهر، با افراد غیر بومی بسیاری برخورد می‌کنیم که برای دفاع از هویت ملی و اسلامی خود از جای جای میهن خود را به خرمشهر رسانده و بی هیچ چشمداشتی آنچه در توان داشتند را در طبق اخلاص نهادند. در این میان نیز زنان جایگاه خود را به خوبی حفظ کرده‌اند. خانم فاطمه ناهیدی از آن جمله است. همچنین سهام طاقتی در خاطراتش به دو دختر اصفهانی اشاره دارد که خود را به خرمشهر رسانده و در دفاع شرکت کرده‌اند. طاقتی توضیح می‌دهد که یکی از این دو در حین نبرد به شدت مجروح می‌شود.<br /> <br /> تنوع فعالیت از نکات جالب و تأمل برانگیز در خصوص نوع حضور زنان در ایام مقاومت این است که هیچ یک از آن‌ها با شرط فعالیت مشخص و معینی در شهر نمانده است. تمامی زنانی که بعدها خاطرات خود را به نوعی ارائه داده اند بر این نکته تأکید داشته اند که ما ماندیم تا شاید بتوانیم باری را از دوش مدافعین برداریم. آری آن‌ها در کمال اخلاص هر کاری کردند. نوع فعالیت زنان را در ایام مقاومت می‌توان به چند دسته تقسیم کرد. فعالیت امدادی بسیاری از زنان، به دلیل نیاز مبرم، در بیمارستآنها و مراکز امداد به کار مداوا و پرستاری از مجروحین مشغول بودند. بیمارستآنهای طالقانی، مصدق، شرکت نفت، بیمارستآنهای خصوصی همچنین مراکز و پستهای امداد که در جای جای شهر بر پا می‌شد، محل فعالیت این زنان بود. برخی از آنان که سابقه آموزش یا کار امدادگری نداشتند توسط دوستان و آشنایان خود، یک آموزش فوری را پشت سر گذاشتند و بلافاصله مشغول به کار می‌شدند. در مواردی نیز این امدادگران همراه رزمندگان، به منطقه درگیری اعزام و در همانجا به مداوای مجروحین می‌پرداختند. زهره فرهادی یکی از این صحنه‌ها را توصیف می‌کند: عراقی‌ها در ورودی گمرک را به شدت زیر آتش داشتند. یک نفر کنار این در مجروح افتاده بود. به هر زحمتی بود پانسمانش کردم و آن برادر و خواهر وطنخواه که باهم بودیم مجروح را سوار جیپ کردند و به عقب بردند. من ماندم تنها. امکان داشت هر لحظه اسیر بشوم. چرا که 100 ـ 150 متر بیشتر با عراقی‌ها فاصله نداشتم... از دور دیدم یک نفر با لباس سبز که مخصوص عراقی‌ها بود نزدیک می‌شود. ... آمد نزدیک دیدم از بچه های خرمشهر است به من گفت نمی‌ترسی؟ گفتم اگر می‌ترسیدم اینجا نبودم. پانسمانش کردم و رفت. فعالیتهای خدماتی با توجه به کمبود شدید نیروی رزمنده، بی وجود زنان، امور خدماتی شهر به کلی تعطیل و شرایط بحرانی‌تر می‌شد و شیر زنان مدافع، بی هیچ ادعا و چشمداشتی خاضعانه تمامی کارهای معطل مانده را انجام داده و در این راه از هیچ تلاشی مضایقه نمی‌کردند. آشپزی، نظافت محیط، کفن و دفن شهدا، نگهبانی از قبرستان در برابر هجوم سگ‌ها از جمله این فعالیت‌هاست. زهرا حسینی می‌گوید: سرویس بهداشتی مسجد جامع، به دلیل ازدحام نیرو، چندان وضعیت مطلوبی نداشت. برای همین، هر روز برای تمیز کردن آن اقدام می‌کردیم. باور کنید اگر خانه خودمان بود این کارها را نمی‌کردیم. اما میدان، میدان دیگری بود. تا زانو توی کثافت می‌رفتیم. دستمان را فرو می‌بردیم و چاه را تمیز می‌کردیم. برایمان خیلی سخت بود. اما حفظ شرف و دین اجازه تردید به ما نمی‌داد. باید هر کاری که از دستمان برمیآمد می‌کردیم. پشتیبانی رزمی ساختن سنگر، ارسال مهمات به خط مقدم، نگهبانی از انبار مهمات و تخلیه ماشینهای حاوی تسلیحات از عمده‌ترین فعالیتهای رزمی زنان در ایام مقاومت است.<br /> <br /> سهام طاقتی می‌گوید: یک روز مهدی آلبوغبیش آمده بود که به ما سر بزند. گفت اینجا خطرناکه. نباید شب‌ها اینجا بخوابین. چون تو گوشه و کنارش مهمات انبار کردیم. برین بلوار رو به رو برای خودتان خندق و گودال بکنین و مستقر بشین. تا هم در امان باشین و هم مواظب باشین که منافقا برای بردن مهمات نیان. ما در آن زمان نمی‌دانستیم مهمات تا چه حدی خطرناک است. حتی روی صندوقهای فشنگ می‌خوابیدیم. آلبوغبیش می‌گفت روی صندوق‌ها نخوابین. اگر یه تیر به شما یا به این صندوقهای فشنگ بخوره، همهتون میرین هوا. شرکت در رزم اما بدون شک حضور مستقیم زنان در رویارویی با دشمن متجاوز از شورانگیزترین قطعه های داستان مقاومت است. آنان خود را وقف دفاع از شهر کرده بودند. در هر زمان و هر مکان و برای هر خدمتی. از نظافت خیابان بگیر تا حضور در سنگرهای خون آلود خط. مریم امجدی یکی از دخترانی است که بارها و بارها در نبردهای نزدیک با مزدوران عراقی شرکت داشته است: من و زهره قبل از رسیدن به گمرک از ماشین پایین پریدیم. عراقی‌ها تا گمرک رسیده بودند و ما برای دفاع رفته بودیم. می‌خواستیم تا آنجا که سلاح و مهمات داریم بجنگیم. مسافتی را زیگزاگ رفتیم. از بشکه کارتن و جعبه های چوبی خیلی بزرگ به عنوان سنگر استفاده می‌کردیم و برای هم خط آتش می‌بستیم. یعنی برای جلو رفتن بچه‌ها و کم شدن حجم تیراندازی دشمن اسلحه را روی رگبار می‌گذاشتیم و از بالای سر بچه‌هایی که دولا دولا جلو می‌رفتند به طرف دشمن تیراندازی می‌کردیم تا آن‌ها راحت‌تر بتوانند تغییر موضع بدهند. سنگر به سنگر جلو رفتیم تا به جایی رسیدیم که ریل راه آهن بود... ریاض ثامری بدون هماهنگی جلو رفت یکی از بچه‌ها به دنبالش رفت و بعد از چند دقیقه خبر آورد که ریاض تیر خورده و زمین افتاده است.... حضور روحیه بخش هر چند حضور زنان در آن 34 روز توانست در رفع و فتق امور دفاع، مؤثر و مفید باشد اما بی هیچ تردیدی، بزرگ‌ترین و حیاتی‌ترین فایده حضور آنان را بایستی در ایجاد آرامش روانی و دلگرمی رزمندگان دانست. گرچه در روزهای آغازین مقاومت، مخالفتهایی با حضور زنان در شهر صورت می‌گرفت اما به مرور این دیدگاه تغییر کرد. به واقع همین عامل بوده است که مردان را به آنجا رساند که این حضور را غنیمت شمارند. زن مظهر سکونت و مودت است. در آن واویلای غربت که هر روزی که به پایان می‌رسید، امید به رسیدن نیروهای کمکی را نیز با خود به پایان می‌برد. در آن هنگامهای که هر لحظه خبر شهادت عزیزی ردپای غم را بر چهره‌ها می‌دواند و در آن هیاهویی که سفیر مرگبار گلوله و خمپاره از هر کوچه و گذری به گوش می‌رسید، چهره های معصوم و آرام مادران، همسران و خواهران، غم را از چهره‌ها می‌زدودند، گام‌ها را محکم‌تر می‌کرد و شوق به ایستادن را دو چندان می‌نمود.<br /> <br /> از زبان زهرا حسینی بشنویم: به وضوح می‌دیدیم که حضور ما در آنجا خیلی مؤثر است. همین حضور، شهر را از حالت خشک نظامی بیرون می‌آورد. وقتی رزمندگان خسته از درگیری، برای استراحت به عقب می‌آمدند و خواهران با ظرف آب یا غذایی به سراغ آن‌ها می‌رفتند، مشخص بود که چقدر روحیه می‌گرفتند. در واقع آن‌ها وقتی می‌دیدند خواهران و مادران خودشان هنوز در شهر هستند، برای دفاع از خرمشهر، مصمم‌تر می‌شدند. مشکلات خاص معروف است که میگویند جنگ، یک مسأله مردانه است و چندان نیز بیراه نگفته‌اند. زنان به واسطه نوع خلقت و کنش فطری، دارای ظرافت روحی بالا و قدرت عاطفه فوق العاده هستند و واضح است که این منبع احساس، با جنگ و خونریزی چندان سازگاری ندارد. بنابراین بزرگ‌ترین مشکل زنان در خرمشهر، تحمل صحنه‌هایی بود که به هیچ وجه با روح لطیف آن‌ها سازگاری نداشت. مریم امجدی می‌گوید: کنار یکی از خانه‌ها تنگ ماهی شکسته ای دیدم. نزدیک‌تر شدم. دو ماهی قرمز کوچک کنار خرده شیشه‌ها مرده بودند یاد حوض 5 پر خانه خودمان افتادم. آقاجان به نگهداشتن ماهی خیلی علاقه داشت. چند ماهی قرمز توی حوض خودمان داشتیم. کف حوض اسفنج گذاشته بود تا اگر ماهی‌ها تخم ریزی کردند. تخم‌ها لای اسفنج‌ها بماند تا ماهی‌ها آن‌ها را نخورند... چند روز بعد مارمولکی توی آب حوض افتاد و روز بعد وقتی لب حوض رفتیم، دیدیم همه ماهیهای سرخ و قشنگمان مسموم شده و مرده‌اند. نظافت و پاکیزگی از مسائلی است که با توجه به کمبود آب و امکانات در ایام مقاومت به عنوان معظلی برای زنان مطرح بود. زهرا حسینی می‌گوید: موها بلند بود. آب نبود. شپش هم شایع شده بود واقعاً سخت بود. خیلی از خانم‌ها مجبور شدند موهایشان را کوتاه کنند. آنقدر جنازه جابجا کرده بودم که لباسهایم همیشه خونی بود. لازم بود مرتب لباسهایم را عوض کنم اما... و سهام طاقتی خاطره دیگری دارد: در خرمشهر آب قطع شده بود...<br /> <br /> هفته ای یک بار، پنج ـ شش نفری به حمام می‌رفتیم. آن هم در آبادان. در راه هر ماشینی که گیرمان می‌آمد سوار می‌شدیم. گاهی وانت بود. گاهی ماشین حمل نوشابه که وسطش میله داشت. نوشابه که نداشت. ما وسط می‌نشستیم و می‌رفتیم ایستگاه 12. خانه آشنایی نداشتیم. می‌رفتیم و در خآنه ای را می‌زدیم و می‌گفتیم میتونیم از حمامتان استفاده کنیم. جنگ جنگ است آن‌ها خوب می‌دانستند که اقامت ققنوس وار در میان آتش می‌تواند عواقب تلخی را به همراه داشته باشد. ماندند و تاوان شرف خود را تا به آخر پرداختند. شهادت را، جراحت را، اسارت را و بر بالین عزیزترین خویشان نشستن را با تمام وجود، استقبال کردند تا شاید دین خود را به اسلام و آزادگی ادا کرده باشند. شهادت تعدادی از زنان، در طول 34 روز مقاومت خرمشهر در اثر اصابت تیر و ترکش دشمن، به شهادت رسیدند. [[شهیده شهناز حاجی شاه|شهناز حاجی شاه]] و شهناز محمدی برای امدادرسانی به اهالی خآنه ای که مورد اصابت توپ قرار گرفته می‌شتابند که در فلکه گل فروشی در اثر انفجار خمپاره به شهادت می‌رسند. سیمین سلامی که برای کمک به مجروحین شتافته بود، در کنار ساختمان بیمارستان شرکت نفت توسط ترکش شهید می‌شود. سیمین تنها عضو خانواده بود که برای یاری رساندن به مدافعان در میدان مانده بود. جراحت تاریخ مقاومت خرمشهر شهادت می‌دهد که بسیاری از شیرزنان حاضر در میدان، با سخاوتمندی، رنج جراحت را تحمل کرده و با بدنی مجروح ناچار به ترک صحنه شدهاند. زهرا حسینی، زهره فرهادی، مژده امباشی و خانم دشتی از جمله آنانند. اسارت زنانی هم بودند که در اوج جانفشانی و ایثار، زینب وار به اسارت قوای متجاوز درآمدند.<br /> <br /> فاطمه ناهیدی که به خرمشهر رفته بود تا درمانگاهی را برای کمک به مجروحین برپا کند با شنیدن خبر نیاز به امدادگر در شلمچه به همراه یکی از پزشکیاران و دو سرباز راهی آنجا می‌شود و قبل از ورود به شلمچه به اسارت نیروهای عراقی درمیآید. عصمت جان بزرگی نیز از جمله زنان پاکباخته ای است که درگیر و دار نبرد، اسیر متجاوزین می‌گردد. تحمل مصیبت تاریخ مقاومت 34 روزه خرمشهر مملو است از صحنه های حزن انگیز و در عین حال غرورآفرین وداع آخر مادران با فرزندان، زنان با شوهران و خواهران با برادران. مادر [[شهیده شهناز حاجی شاه]] با صلابتی زینب گونه، عزیز کرده اش را به دست خود به خاک می‌سپارد و در گوشش زمزمه می‌کند که ای شهناز از تو می‌خواهم برای امام(ره) دعا کنی. خدیجه عابدی هنگامی که خبر شهادت همسر پاکباخته اش مهدی آلبوغبیش را می‌شنود در برابر دیدگان اطرافیان از مویه و جزع خودداری می‌کند تا مبادا گرد یأسی بر چهره ای بنشیند و زهرا حسینی وقتی پیکر پاره پاره برادرش علی را می‌یابد بر بالینش می‌نشیند و با روح بلند او از دردهای دلش می‌گوید. نکته ای که به درک بهتر این حماسه‌ها و دریافت واقعی‌تر این ارزش‌ها کمک می‌کند، یادآوری این مسأله است که هیچ یک از این زنان علیرغم میل خود و در یک شرایط اضطراری در شهر نمانده اند. بلکه همه کسانی بوده اند که با انتخابی آگاهانه و حضوری داوطلبانه در شهر، پذیرای حوادث شده اند. اساساً خرمشهر تا آخرین روزهای مقاومت در محاصره کامل نبود. به عبارت دیگر هر یک از حاضران در شهر می‌توانست با گذشتن از پل رودخانه کارون خود را از معرکه به در ببرد.<br /> <br /> اما شیرزنان مقاومت هیچگاه حتی برای یک لحظه دچار تردید در ادامه راه نشدند. سهام طاقتی از روزهای آخر مقاومت می‌گوید: عراقی‌ها شهر را محاصره کرده بودند و صدای انفجار از همه جا بلند بود. در همین وقت یکی از بچه های سپاهی آمد و گفت وسایلتون رو جمع کنین و سوار وانت بشین تا شما رو به کوت شیخ ببریم. ما لجبازی کردیم و گفتیم شهر را رها نمی‌کنیم. گفت شهر را رها نمی‌کنیم یعنی چه؟ عراقی‌ها خیابان به خیابان جلو اومدن. الان تو خیابان پشت سری ما هستن... باز هم گفتیم ما نمی‌آییم. گفت اگر نیاین همین الان به هر کدامتون یک تیر خلاصی می‌زنم تا دست عراقی‌ها نیفتین. سخن آخر اگر بپذیریم که زن‌ها انسانساز هستند و اینکه اگر زنهای انسانساز از ملت‌ها گرفته شوند، ملت‌ها شکست خواهند خورد و منحط خواهند شد، بایستی هرچه سریع‌تر درباره وضعیت نگران کننده ای که گریبانگیر زنان و به خصوص دختران این جامعه شده است فکری کرد. البته فراهم نمودن امکانات و ایجاد تسهیلات در امر تحصیل، اشتغال و... از موارد مهمی است که در بهبود شرایط مؤثر است. اما بی تردید تحول اساسی در حوزه مسایل نرم افزاری صورت خواهد گرفت و آن چیزی نیست جز توجیه تئوریک و نظری زنان نسبت به پیشینه فرهنگی و یادآوری ارزشهای اسلامی یک زن مسلمان و صد البته ارائه الگوهای کارآمد که امید به حرکت و توانستن را در آن‌ها زنده کند. می‌توان گفت مباحث نظری مربوط به زن مسلمان و جایگاه او در جامعه اسلامی تا اندازه ای صورت گرفته. اما آنچه در انجام آن عاجز بوده ایم ارائه الگوهای مناسب و اسوه های دست یافتنی است. مباحث نظری بدون ارائه نمونه عملی هیچ گره ای را نخواهد گشود هر چند عمیق و خدشه ناپذیر باشد.<br /> <br /> متأسفانه هنرمندان ما در این راستا از انجام این رسالت چندان موفق نبوده اند. بعد از 27 سال، زنی که بر پرده های سینما و قاب تلویزیون و صحنه تأتر ظاهر می‌شود موجودی است سردرگم و بی هویت. یا آنقدر بی دست و پاست که تنها در آشپزخانه معنا پیدا می‌کند و یا آنقدر در خیابان پرسه میزند که از انجام عادی‌ترین وظایف خود در خانه عاجز است. یا آنقدر تابع است که جز اطاعت، سرلوحه ای ندارد، و یا آنقدر گستاخ و بی پرواست که مرد را عنصری مزاحم تلقی می‌کند. حتی در آثار جنگی حضور او یک حضور تزئینی است که تنها به کار شارژ عاطفی اثر می‌آید. سرزمینی که بیش از 5 هزار زن جانباز دارد. برای یافتن الگو به کدام بیراهه می‌رود. در این کشور دختران و زنان حماسه هایی آفریده اند که برخی مردان نیز ظرفیت حتی شنیدن آن را ندارند. زنان مقاومت 34 روزه می‌توانند نمونه ای باشند برای دختر و زن مسلمان ایرانی. نمونه عصمت و حیا، نمونه صلابت و شجاعت، نمونه عطوفت و مهر، نمونه تلاش و کاریدی و نمونه شکفتن همه استعدادهایی که خداوند در یک زن به ودیعه سپرده است. از دامان این چنین زنی است که مرد به معراج می‌رود. &lt;ref&gt;[http://www.sajed.ir/cat/4171 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> === نبرد میلی متری با دشمن در خرمشهر ===<br /> علیرضا ملکی:<br /> روزهای ابتدایی جنگ تحمیلی بود و دشمن تا آن روز ده مرحله پیاپی به شهر خرمشهر حمله کرده بود. اما هر بار مقاومت نیروهای مردمی،سپاه و تکاوران نیروی دریایی و دانشجویان دانشکده‌ی افسری، نقشه‌ی آنان را خنثی می‌ساخت.<br /> <br /> من در آن روزها به عنوان دانشجوی دانشکده افسری به همراه سایر همکارانم برای نبرد با دشمن متجاوز به خرمشهر آمده بودم. روزهایی سخت بود. روزی جهت کسب اطلاع از سلامتی خانواده به شهر آبادان رفتم تا با تلفن جویای احوال آنان باشم. هنگام بازگشت و در آستانه‌ی ورودی شهر خرمشهر با عباسعلی شیخی یکی از همدوره هایم برخورد کردم که چهار قبضه اسلحه‌ی کلت و کلاشینکف را به شانه‌هایش آویخته بود. وقتی چگونگی ماجرا را جویا شدم پی بردم که او اسلحه‌ها را با به هلاکت رساندن چند تن از نیروهای متجاوز دشمن به غنمیت گرفته است. به اتفاق او و چند رزمنده‌ی دیگر به تعقیب نیروهای دشمن پرداختیم تا آن که به دهکده ای در حومه‌ی شهر رسیدیم.<br /> <br /> از جاده‌ی غربی این دهکده، یک دستگاه ایفای حامل سربازان دشمن به سمت شرق در حال حرکت بود. دو نفر تیرانداز آر. پی.جی 7 که همراه ما بودند به سمت شرق دهکده رفتند و من مراقب بودم که توسط نیروهای بعثی محاصره نشویم. مدت زیادی منتظر ماندم. از دوستانم خبری نشد. ناگهان متوجه شدم، تعداد زیادی از نیروهای نظامی به سمت غرب دهکده در حرکتند. به تصور این که این نیروها، کماکان در تعقیب دشمن هستند، تصمیم گرفتم به آن‌ها بپیوندم. به 50 متری آن‌ها که رسیدم تازه متوجه شدم نیروهای دشمن هستند. پیش از آنکه فرصتی برای مقابله داشته باشم، در چنگال آنان گرفتار شدم. آن‌ها اسلحه و تجهیزات مرا گرفتند و با ضرب و شتم به سمت نیروهای خودشان حرکت دادند. از این که قادر نبودم عکس العملی انجام دهم زجر می‌کشیدم.<br /> <br /> خوشبختانه انتظارم به سر رسید و هنوز لحظاتی از این ماجرا نگذشته بود که از همه طرف تیراندازی به سمت ما شروع شد. آتش پر حجم و پی در پی گلوله های خودی، دشمن را ناتوان کرد، بی درنگ از فرصت استفاده کردم و روی زمین دراز کشیدم. نیروهای دشمن یکی پس از دیگری به هلاکت می‌رسیدند و من از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم. سرانجام بقیه‌ی افراد دشمن، خود را تسلیم کردند. این بار، سپاه دشمن بود که گرفتار شد. &lt;ref&gt;[http://www.sajed.ir/detail/81335 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> === جنایت‌ها در خرمشهر 1 ===<br /> سروان سعدی فرهان الکرخی:<br /> <br /> لحظه‌ها و ساعت‌ها در خرمشهر به سختی می‌گذشت. در واقع آنچه در روزنامه‌ها و مجلات درباره خرمشهر نوشته شده، کافی نبود.<br /> <br /> یک روز برای بازرسی مواضع تیپ 23 در خرمشهر، به آنجا رفتم. واحد مهندسی شبانه روز کار می‌کرد و ساختمان‌ها را به منظور ایجاد یک دیوار دفاعی و ساختن مواضع، خراب می‌کرد. راننده بلدوزر شخصی به نام احمد رسول الفرطوسی مشغول کار بود. او مست بود، ترانه می‌خواند و می‌رقصید و می‌گفت: امروز قادسیه است. صدام قهرمان رهبر ماست!<br /> <br /> او با بلدوزر خانه‌ها و کارگاه‌ها را تخریب می‌کرد و هیچ توجهی به مردم و وسایل آن نداشت. مردم جمع شده بودند و با چشمان خود می‌دیدند که چگونه بلدوزرها خانه‌ها را خراب می‌کنند و هیچ کس هم نمی‌تواند با این اقدامات مخالفت کند. سربازان مردم را برای تقرب به رهبری مورد انواع شکنجه‌ها و آزارها قرار می‌دادند. معیار واقعی محبت به رهبری، در این گونه اقدامات نمود می‌یافت.<br /> <br /> احمد رسول الفرطوسی در آن روز گرم به کارهای عجیب و قریب خود ادامه می‌داد و هیچ توجهی به عکس العمل ها نداشت. یکبار وقتی من از او سوال کردم: چه می‌کنی؟ این خانه‌ها مسکونی است. در جواب گفت: جناب سروان، فرمانده لشگر به من دستور داده است و من نمی‌توانم دستور دیگری اجرا کنم.<br /> <br /> گفتم: نادان! من مسئول این منطقه هستم.<br /> <br /> گفت: جناب سروان اگر از ترس زندان نبود، جوابت را می‌دادم و با تو غیر مودبانه سخن می‌گفتم.نزد فرمانده لشگر رفتم و جزئیات را برایش بازگو کردم.<br /> <br /> بلدوزر را خاموش و در گوشه ای آن را متوقف کرد و با یکی از خود روها عازم قرار گاه لشگر شد.نیم ساعت بعد مکالمه زیر با من انجام شد:<br /> <br /> سروان سعدی.<br /> <br /> بله، سرورم.<br /> <br /> چرا با دستورات نظامی مخالفت می‌کنی؟<br /> <br /> جناب فرمانده، او طوری رفتار می‌کند که گویی فرمانده همه است.<br /> <br /> بله، او مختار است، بگذار هر طور می‌خواهد رفتار کند.<br /> <br /> راننده بلدوزر در حالی که احساس قدرت و حمایت بیشتری می‌کرد باز گشت. او شعار می‌داد: ارتش صدام حسین بر دشمنان می‌تازد، در سرزمین ما خائنان جایی ندارند و به سراغ ساختمان‌ها رفت. فریاد خانواده‌ها بلند بود، من از پنجره می‌دیدم که چگونه عده ای فرار می‌کنند.<br /> <br /> در همین حال نگاهش به خانم زیبایی افتاد. نزدیک او شد و گفت: به خانه شما کاری ندارم اما به یک شرط!<br /> <br /> آن خانم گفت: من یک دختر مسلمانم و هنوز ازدواج نکرده ام. راننده در جواب گفت: مهم نیست من خودم با تو ازدواج خواهم کرد.<br /> <br /> آن رذل با احساس قدرتی که می‌کرد مصمم بود به خواسته های نفسانی ناپاک خود برسد، اما خداوند چنین نمی‌خواست و ناگهان معلوم نشد چگونه و چه کسی از پشت با کارد ضربه ای بر او وارد کرد و او را کشت و آن زن معصوم بعد از این اقدام توانست با پاکدامنی خود را از آن ورطه نجات دهد و به دفتر من آورده شود.<br /> <br /> وقتی او را به نزد من آوردند به من گفت: او می‌خواست دامن مرا آلوده کند. آخر مگر شما مسلمان نیستید؟ به او گفتم: حزب این گونه اقدامات را محکوم می‌کند و تو آزاد خواهی شد. که خودم هم باور نمی‌کردم.<br /> <br /> در همان روز خانم جوان دیگری را که الهام نام داشت به قرار گاه لشگر آوردند. فرمانده لشگر سر تیپ صلاح العلی او را دید. دستور داد او را به حضورش ببرند. از او پرسید اینجا چه می‌کنی؟خانم گفت:می‌خواستند به من تجاوز کنند اما من مقاومت کردم به همین خاطر؛ مرا به اینجا آورده‌اند.<br /> <br /> فرمانده با صدای بلند خندید، در آن هنگام کاملا مست بود. به سوی آن خانم آمد و گفت: شما چه زیبا هستید! او قصد تعدی به این خانم را داشت، اما به فرمانده اطلاع دادند که نزدیکان این خانم پشت در قرار گاه جمع شده‌اند. فرمانده گفت: لعنت بر آن‌ها! و آن خانم را رها کرد. آن خانم سراسیمه از قرار گاه خارج شد و خود را به دامن پدرش انداخت و گفت: پدر آنها می‌خواستند به ناموس تو تجاوز کنند. چشمان پدر از حدقه بیرون آمد و با صدای بلند به فرمانده ناسزا گفت. در این هنگام افراد محافظ او را دستگیر کردند و دست بسته تحویل استخبارات لشگر دادند. اما خانم الهام به خانه‌اش برگشت، در حالی که مغرورانه خاطر جمع شده بود که مقاومتش در قبال دشمنان موفقیت آمیز بوده است. واقعیت امر هم این گونه بود؛ مبارزه و مقاومت او، دشمنانش را تحت تاثیر قرار داد و آن‌ها را وادار کرد که از وی دست بکشند.<br /> <br /> در تاریخ 1/ 10/ 1980 و طی حضور ما در خرمشهر از جانب فرماندهی محرمانه به ما ابلاغ شد! هر یک از اهالی خرمشهر که مورد سوء ظن هستند دستگیر و اعدام شوند. بالطبع تعدادی از خانواده‌ها در خرمشهر نسبت به رهبری ما به دروغ اظهار وفاداری می‌کردند و برخی از آن‌ها اعمالشان با آنچه در دل و قلبشان می‌گذشت، متفاوت بود. یک روز شخصی به نام ابراهیم سلمان الاسدی را آوردند. او عرب بود و علیه نیروهای ما اعلامیه پخش می‌کرد و بر روی دیوارها شعار می‌نوشت.<br /> <br /> سرهنگ دوم عزیز ثامر العلی مدیر استخبارات سپاه سوم با ضرب و شتم از این مرد بازجویی کرد. او آب دهان به صورت این مرد انداخت و با چوب به وی حمله کرد و گفت: چرا واقعیت را نمی‌گویی؟ چرا اعتراف نمی‌کنی؟<br /> <br /> ابراهیم السعدی در جواب گفت: جناب سرهنگ من شعاری ننوشتم، این‌ها همه‌اش دروغ است.<br /> <br /> سرهنگ مجددا با لگد و چوب به وی حمله ور شد و گفت: احمق به ما درغ می‌گویی، دو تن از همشهری‌هایت به نام علی و خزعلی نسبت به کارهای خود اعتراف کرده‌اند آن‌ها می‌گویند، تو به نفع خمینی و انقلاب ایران تبلیغ می‌کنی، آیا این حرف‌ها حقیقت ندارد؟<br /> <br /> ابراهیم الاسدی در جواب گفت: اگر من درباره انقلاب حرفی زده باشم این بدان معناست که شعارها را من نوشته‌ام؟ علاقه من به انقلاب گویای این نیست که من شعارها را نوشته باشم و آن‌ها به من تهمت زده‌اند.<br /> <br /> سرهنگ گفت: می‌خواهی در باره فلسفه عشق و علاقه به انقلاب به ما درس بدهی؟<br /> <br /> الاسدی پاسخ داد: پناه بر خدا! جناب سرهنگ اما من هم در این کشور یک شهروند هستم مانند سایر شهروندان در کشورهای دیگر؛ شما رئیس جمهورتان را دوست دارید، ما هم رهبر و رئیس جمهورمان را دوست داریم.<br /> <br /> سرهنگ در جواب گفت: خفه شو بزدل، خفه شو احمق، تو خوزستانی هستی و عرب و حضرت رئیس جمهور رهبر، صدام حسین رئیس و رهبر شما و رهبر ماست. ما اینجا به خاطر آزاد ساختن شما آمده‌ایم. به خاطر هدایت شما به سوی آزادی و کمال انسانی، آیا سالهای متمادی که بنده و برده شاه بودید برایتان کافی نیست. آیا آن همه ظلم و محرومیت برای شما بس نبود که حالا همچنان می‌خواهید تحت سلطه این انقلاب خوار و ذلیل باقی بمانید؟ ما خواستار استقلال شما هستیم ما خواهان عزت و سربلندی شماییم.<br /> <br /> ابراهیم الاسدی گفت: جناب سرهنگ، آیا در اینجا فقط یک شهروند زندگی می‌کند، آیا مردم این شهر برای شما نامه فرستادند و شما را دعوت کردند که بیایید؟<br /> <br /> سرهنگ جواب داد: بله، نامه‌هایی به ما نوشته شد، هر چند که ما نیازی به نوشتن نامه نداشتیم تا اقدام کنیم. اهداف ما، اهدافی انسانی و جهانی است. ما آمده‌ایم تا شما را آزاد کنیم. ما قصد مان اشغالگری نیست.<br /> <br /> سرهنگ عزیز ثامر مرتب عبارتهای غیر مودبانه ای بر زبان می‌آورد که به هیچ وجه درشان یک گفتگو و مکالمه نبود. و به همین خاطر، من آن‌ها را حذف کردم.<br /> <br /> سر انجام ابراهیم الاسدی، همراه با تعدادی دیگر که علیه نیروهای ما شعار نویسی کرده بودند، اعدام شد. او یک انسان نمونه انقلابی بود. در آخرین لحظات عمر نیز شعار داد: زنده باد انقلاب و امام خمینی(ره).<br /> <br /> سرهنگ عزیز ثامر با اعدام این شخص خود را از تنگنایی که حتی فرماندهی و رهبری هم گرفتارش شده بودند نجات داد؛ زیرا این رزمنده انقلابی دلایل محکم و قانع کننده ای را مطرح می‌کرد. در حالی که گفت و گوی آن‌ها را دنبال می‌کردند، تا جایی که بین سربازان شایع شد که رهبری ما را بدجوری گرفتار کرده است.<br /> <br /> هنگامی که رهبری احساس کرد که اهالی خرمشهر در میان ما ایجاد خطر می‌کنند، دستورات محرمانه ای به فرمانده لشگرها و تیپ‌ها صادر کرد و اعلام کرد از طریق ترور های محرمانه این گونه افراد را از میان بردارند. از این رو هر شب سرهنگ دوم ستاد عزیز العلی با تعدادی سرباز برای دستگیری هر فرد خرمشهری مشکوک عازم می‌شد. آنگاه این شخص یا اشخاصی دیگر به دور از چشم اهالی برای نجات از این وضعیت به سوی واحدهای ایرانی فرار کردند یا به داخل ایران باز گشتند.<br /> <br /> به خاطر دارم در یکی از شب‌ها که سرهنگ عزیز العلی مست بود، به او گفته شد: جناب سرهنگ آیا امشب هم برای شکار می‌رویم؟<br /> <br /> جواب داد: امشب دنبال شکار ویژه ای هستم.<br /> <br /> منظور او از شکار مخصوص تجاوز به ناموس مردم در خرمشهر بود. او گفت: درست است که من امشب در پی ترور کسی نیستم، اما از شما می‌خواهم که کارتان را درباره اسامی باقی مانده دنبال کنید. شیوه کار آنها به این ترتیب بود که ابتدا از طرف خبر چین‌ها فهرستی از اسامی افراد مشکوک تهیه می‌شد، سپس شبانه به سراغشان می‌رفتند و بدون اطلاع خانواده‌هایشان دستگیرشان می‌کردند.<br /> <br /> در این زمینه تعدادی از شهروندان خرمشهری همکاری داشتند و در قبال خلاص شدن از افراد مشکوک مبالغ هنگفتی به آن‌ها داده می‌شد. اما هنگامی که همه افراد مشکوک تصفیه شدند، نوبت به ترور کسانی رسید که با ما همکاری می‌کردند.<br /> <br /> در شب هفتم مارس 1981 زنگ تلفن دفترم به صدا در آمد، سرهنگ خلیل شوقی در آن طرف خط بود، درباره مسائل مختلفی صحبت کردیم. بیشتر صحبت‌ها درباره خرمشهر و حوادثی بود که در این شهر اتفاق افتاده بود.<br /> <br /> او از من پرسید: ابا سرمد! آیا چیزی هم برای منزل برداشته ای؟<br /> <br /> گفتم: در واقع چیزی به دست نیاوردم، اما خیلی علاقه دارم.<br /> <br /> گفت: بازی در نیار.<br /> <br /> گفتم: شوخی نمی‌کنم، حقیقت را می‌گویم.<br /> <br /> گفت: من همین دیروز یک کامیون پر از تلویزیون و یخچال و دستگاه های تهویه برای منزل فرستادم.<br /> <br /> گفتم: به نظر می‌رسد بخت و اقبال این مرتبه به شما روی آورده است.<br /> <br /> با خنده گفت: شانس به همه رو کرده، اما ظاهرا شما روی خوشی به آن نشان نداده‌اید.<br /> <br /> گفتم: باید امتحان کنم، شما یک کامیون برای ما بفرست تا آخر سر نتیجه آن را ببینم.<br /> <br /> فردا صبح سرباز وظیفه یوشع ذالنون که فردی مسیحی بود، آمد و گفت: جناب سروان یک کامیون پر از اثاث آمده است. ناگهان از جا پریدم و بدون اینکه لباس‌های نظامی‌ام را بر تن کنم. خارج شدم و به راننده گفتم:: بیا اینجا! اینجا را نگاه کن، محل مناسبی است حرکت کن.کامیون به سوی انبار مانند که برای مخفی شدن در نظر گرفته شده بود حرکت کرد و سربازان کالاهایی از آن پایین آوردند. یکی از آن‌ها فریاد زد: جناب سروان اگر قصد فروش آن‌ها را داری من اولین خریدارم.<br /> <br /> گفتم: نه خیر، آن‌ها را به بغداد می‌برم و در آنجا می‌فروشم.<br /> <br /> زندگی نظامی ما در داخل خرمشهر آلوده به انواع ناپاکی‌ها و پلیدی‌ها شده بود. همه ما در مسیر جریانی حرکت کردیم که از بالا هدایت می‌شد. این رهبری بود که به ما اجازه غارت شهر را داده بود. این رهبری بود که دستور داد شالوده خرمشهر را نابود کنیم.<br /> <br /> کامیون ایفا به سوی شهر بغداد حرکت کرد. ایستگاه های بازرسی و کنترل در طول راه به ظاهر مخالفت می‌کردند، اما من می‌گفتم که: جناب فرمانده لشگر این اجازه را به من داده است. یکی از مسئولان منزل به من گفت: جناب سروان این کار نوعی شوخی است، هر چه دوست دارید ببرید، شهر مال خودتان است و این کالاها به مردم عراق تعلق دارد.<br /> <br /> با لبخند به او گفتم: حالا شدی یک هموطن مخلص!<br /> <br /> کامیون به سوی بغداد حرکت کرد. من در شهر النشوه از کامیون پیاده شدم و با اتومبیل سواری خود عازم شدم. به راننده گفتم: در میدان پرواز بغداد منتظرت هستم.<br /> <br /> گفت: چشم جناب سروان.<br /> <br /> به میدان پرواز بغداد رسیدم در آنجا منتظر کامیون شدم. چند بار داخل کافه ای شدم و شراب نوشیدم! اما کامیون نیامد. سر انجام به خانه ای در خیابان اندلس رفتم در آنجا شب هنگام زنگ تلفن به صدا در آمد. گوشی تلفن را برداشتم. سرباز راننده بود. گفت: جناب سروان من در بیمارستان العماره بستری هستم.<br /> <br /> از جا پریدم! خدایا برای چه؟ چه شده است؟!<br /> <br /> با گریه گفت: جناب سروان هواپیماهای ایرانی یک ستون عراقی را که از شمال به سمت جنوب در حرکت بود، بمباران کردند. جناب سروان تمام وسایل با کامیون سوختند.<br /> <br /> گفتم: برای چه احمق، بی شعور، چرا به جای وسایل خودت نسوختی. من وسایل را می‌خواهم، فهمیدی، من وسایل را می‌خواهم.<br /> <br /> این سرباز که عارف البصری نام داشت و از اهالی الحانیه بصره بود، از بیمارستان فرار کرد، چون به شدت زخمی شده بود، دکتر اجازه ترک بیمارستان را به او نداده بود.<br /> <br /> نامبرده برای اینکه سرهنگ خلیل شوقی و مرا راضی کند دوباره برای سرقت کالا به خرمشهر بازگشته و در آنجا مستقیما نزد سرهنگ خلیل رفته بود. این مرتبه آنچه را سربازان دزدیده بودند گرفته و یک کامیون پر از وسایل و کالا های با ارزش برای من فرستادند و به خودم تحویل دادند که ببرم.<br /> <br /> در منطقه النشوه و در ایستگاه بازرسی و کنترل، مسئول ایستگاه خواستار بازرسی از کالاها و ارزش آن‌ها شد و سوالاتی را مطرح کرد. در همین هنگام فرمانده لشگر که با تعدادی از محافظانش از آنجا رد می‌شدند به مسئول بازرسی گفت: به این کامیون اجازه بدهید برود. با صدای بلند گفتم: جناب فرمانده خیلی ممنونم، جناب سرهنگ عزیز العلی شخصا به من اجازه خارج کردن این وسایل را داده‌اند.<br /> <br /> او گفت: پسرم! اشکالی ندارد. هر چه میل دارید بردارید. راز پیروزی ما در این است که روحیه شما همچنان بالا باقی بماند. دشمن را تا آنجا که ممکن است باید تحقیر و غارت کرد.<br /> <br /> این سخنان فرمانده لشگر و دیدگاه او بود. سربازان و زیر دستان هم که به آن‌ها این گونه چراغ سبز نشان داده می‌شد، دست به هر کاری می‌زدند.<br /> <br /> هنگامی که همان سرباز راننده قبلی به منطقه القرنه رسید، تلفنی با من تماس گرفت و گفت: جناب سروان کامیون پر از انواع وسایل است، امیدوارم مرا به خاطر مرحله گذشته ببخشید.<br /> <br /> گفتم: تو را می‌بخشم به شرط این که امشب خودت را به بغداد برسانی.<br /> <br /> گفت: ان شا الله جناب سروان، سعی می‌کنم امشب خودم را به بغداد برسانم و کالاها را در میدان علوی الحله بفروشم. با خود می‌گفتم با مبلغ زیادی که از راه فروش این وسایل به دست می‌آورم یک دستگاه خانه زیبا در مرکز بغداد می‌خرم. سعادت بزرگی بود، من در ذهنم یک خانه زیبا را در منطقه کرخ بغداد تصور می‌کردم که فتح و غارت خرمشهر عادت اصلی خرید آن شده بود. با خود می‌گفتم: شانس به من هم روی آورد؛ خانه جدید، ماشین نو، خانم جدید، دیگر از خرمشهر چه می‌خواهی؟<br /> <br /> اما مثل اینکه یکی به من گفت: مصیبت‌های عده ای مغلوب ممکن است برای عده ای دیگر فایده داشته باشد. اما ما باید مراحل بعدی را هم مد نظر می‌داشتیم. ایرانی‌ها شهرشان را مطالبه می‌کنند و به زودی مواضع ما را به آتش خواهند کشید و از روی جنازه های ما خواهند گذشت. در این باره به خود جواب دادم: از ما خواسته‌اند که خوش باشیم. نباید به فکر دوران سخت بود و نا امید شد. رهبر ما دشمنانش را با سلاح‌های سری، شیمیایی و میکروبی و موشک‌های زمین به زمین که تا تهران هم برد دارند، نابود خواهد کرد. سه ماه از خرید خانه ای که من آن را با فروش اموال مسروقه از خرمشهر صاحب شده بودم گذشته بود که یک حادثه بزرگ مرا به خود آورد. خانه‌ام دچار یک آتش سوزی بزرگ شد و تمام وسایل زندگی و همسر و فرزندانم در آن سوختند.<br /> <br /> وقتی به منزل آمدم تنها مشتی خاکستر دیدم. تمام وسایل شخصی‌ام سوخته و باد آن‌ها را با خود برده بود. یکی از خانم‌ها گفت: پسرم! بقای عمر خودت باشد. همسر و فرزندانت به محض اینکه به بیمارستان انتقال یافتند از دنیا رفتند. ما خیلی تلاش کردیم اما از سر نوشت نمی‌توان فرار کرد.<br /> <br /> پس از ده روز به خرمشهر برگشتم. به دوستانم گفتم: ما در وهم و خیال باطل به سر می‌بریم، برادران! برای من این یقین حاصل شده است که هر کس می‌خواهد خودش و خانواده‌اش سالم بماند باید وسایلی را که از خرمشهر به غارت برده، برگرداند و گرنه دست تقدیر به شدت از او انتقام خواهد گرفت. یکی از آن‌ها در جواب گفت: این حرف‌ها اوهام است. همه در غارت خرمشهر دست داشته‌اند. من خودم به افراد ناشناسی بر خورد کرده‌ام که می‌گفتند این وسایل پیشرفته برای مقامات بالاست. گفتم: این غیر ممکن است، آنها به این وسایل احتیاجی ندارند. اگر چیزی بخواهند با هواپیما از خارج برایشان می‌آورند. گفت: آن‌ها می‌گویند این وسایل، یادگاری پیروزی است، به همین خاطر، افرادی را اعزام کردند تا وسایلی را برای آن‌ها ببرد. این گونه صحبت‌ها وقت ما را تا پاسی از شب گرفت. خرمشهر در آن روزها به خاطر زخم‌های خونینی که بر پیکر داشت، ناله می‌زد و سربازان ما آن را به بازیچه گرفته بودند و چون سگ‌های وحشی و گرسنه یله و رها شده بودند و خوش می‌گذراندند. هیچ قانونی برای ممانعت از سرقت در این شهر وجود نداشت، بلکه هر فرد نظامی در هر درجه و مقامی برای تقرب بیشتر به رهبری و اظهار نهایت وفاداری به او دست به سرقت و غارت می‌زد.<br /> <br /> یک روز به فرمانده تیپ گفتم: جناب فرمانده آیا شما واقعا‌ معتقدید که تاریخ فعالیتهای ما را ثبت خواهد کرد؟ با ناراحتی جواب داد: اگر تاریخ چنین فداکاری‌ها و قهرمانی‌هایی را ثبت نکند، پس چه خواهد نوشت! اگر تاریخ این قهرمانی‌ها و این گونه مردانی را که با تفنگ‌هایشان مجد و عظمت آفریدند به خاطر نسپارد، لعنت بر او! این موقعیت‌ها را باید با کلماتی از نور در تاریخ نوشت! خرمشهر باز پس گرفته شد. تاریخ این زمان و مردانی را که در باز پس گیری آن سهیم بوده‌اند به خاطر خواهد سپرد.<br /> <br /> فرمانده لحظه ای سکوت کرد و سپس ادامه داد: درست است که اشتباهاتی رخ داده است، هر جنگی اشتباهاتی دارد، ولی باید گفت: خرمشهر بعد از این تاریخ دیگر یک شهر ایرانی نیست، این شهر از امروز یک شهر عراقی است و تاریخ مسیر خود را اصلاح کرد. نقشه جغرافیایی نیز تغییر کرد. اما ما خرمشهر را غارت کردیم این مهم نیست، زیرا مسلمانان هم در زمان پیامبر هنگام فتوحات غنائم می‌گرفتند و آن را میان خودشان تقسیم می‌کردند. امروز ما در لحظات فتح اسلامی به سر می‌بریم. امروز ما پیام‌های اسلامی مان را به این سرزمین‌ها منتقل خواهیم کرد و حضرت رئیس جمهور رهبر پیام‌هایی به مردم منطقه خواهد فرستاد. خرمشهر آغاز راه است، شهرها و مردم دیگری نیز در مقابل ما سر تعظیم فرود خواهند آورد. این مهم نیست که ما در راه آزادی و دموکراسی خون‌هایی تقدیم کرده‌ایم، قدر و ارزش ما و تاریخ در این است.<br /> <br /> جناب فرمانده تیپ در حالی که این سخنان را به زبان می‌آورد که بنا به گفته خودش نه تنها هیچ شک و تردیدی نسبت به آن‌ها نداشت، بلکه به این گفته‌ها یقین کامل داشت. حتی برای این گفته های خود از سخنان فرماندهان لشگرها و تیپ‌ها شاهد می‌آورد.<br /> <br /> او گفت: شنیدم فرمانده لشگر دوم گفته است. اگر ایرانی‌های طالب خرمشهر با تمام ارتش‌های دنیا هم جمع بشوند قادر به این کار نخواهند بود. خرمشهر یک شهر عربی است و به پیکره عربی بازگشته است. سر لشگر سعدی النعیمی فرمانده محور جنوب نیز در یک جلسه محرمانه در خرمشهر گفته است: آنها می‌خواهند خرمشهر را از ما بگیرند. ما دنیا را به آتش خواهیم کشید. دریایی از خون به راه می‌اندازیم و آن‌ها را در این دریا غرق خواهیم کرد. ما باید از شرافت عربی در خرمشهر دفاع کنیم، هر انسانی که خونش را برای خرمشهر تقدیم نکند، نه شرف دارد، نه غیرت و نه ناموس. آمادگی هلی دفاعی ما در محمره افق روشنی را در مقابل ما پدید می‌سازد. ما این شهر را به بزرگ‌ترین زراد خانه خاورمیانه از نظر سلاح و مهمات، غذا و دیگر وسایل تبدیل کرده‌ایم. از محاصره و از مرگ در صورتی که ما حمله کردیم و یا آن‌ها حمله کردند – نترسید! امروز روز مبارزه بزرگ تاریخ است و مبارزه بزرگ تاریخ است. مبارزه ای که در سایه آن سرنوشت امت عربی رقم خواهد خورد.<br /> <br /> ما به اینجا آمده‌ایم تا بر امپراتوری توسعه طلبانه فارسی مهر پایان بزنیم و بر ویرانه های آن امپراتوری عربی را احیا کنیم. امروز روز عربیت است، روز نسل عربی، روز رقم خوردن آینده عربی. در محاسبات ما سود و زیان جایی ندارد. مهم این است که ایرانی‌ها را از این منطقه فراری داده‌ایم و تاریخ باید موضع خود را درباره این قضیه مشخص کند. ما خدا را به خاطر این پیروزی سپاس می‌گوییم. محمره همچنان به عنوان شهری که سمبل عزت عرب است،باقی خواهد ماند.<br /> <br /> به خاطر دارم که در اواخر حضور ما در خرمشهر، دستورات بسیار قاطع و شدید بود و نسبت به اعدام هر شخص مشکوک تصریح داشت. یک روز دستگاه های اطلاعاتی ما پی به وجود شبکه ای از اهالی بردند که با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی همکاری می‌کردند. این شبکه شامل 24 نفر بود که نه نفر آن‌ها زن و پنج نفر دیگر افراد سالخورده بودند. بعد از گذشت یک هفته تحقیق و بازرسی همراه با انواع شکنجه‌ها همه از دنیا رفتند.<br /> <br /> ازیکی از افراد مربوط به این قضیه سوال کردم: ماجرای آن‌ها به کجا کشید؟<br /> <br /> با خونسردی جواب داد: زیر شکنجه از دنیا رفتند، اما به هیچ وجه چیزی اعتراف نکردند. سر لشگر فاضل به راک مدیر سازمان امنیت گفت: مردن برای شما بهتر است از زندگی در فضایی که سرشار از آزادی و دمکراسی است!<br /> <br /> هنگامی که در خرمشهر حضور داشتیم دستوراتی به ما رسید مبنی بر اینکه باید چنین کسانی را مسموم کرد. هدف، خلاص شدن از افراد حاضر در خرمشهر و همچنین گسترش جو رعب و وحشت در میان آن‌ها بود. از سوی دیگر فرماندهی در میان سربازان و اهالی این خبر را شایع کرد که ایرانی‌ها قصد دارند آب‌ها را مسموم کنند.<br /> <br /> روز بعد گروهی به راه افتادند و در کمال خونسردی نسبت به ریختن سم در آب‌ها و حوضچه‌هایی که احشام و حیوانات از آن آب می‌خوردند، اقدام کردند.<br /> <br /> اما ظاهرا یک نفر عراقی به نام ستوان وظیفه عدنان صابر البصری با اهالی تماس می‌گیرد و آن‌ها را در جریان حیله و فریب فرماندهی قرار می‌دهد. آن‌ها از نوشیدن آب امتناع می‌کنند. اما نمی‌توانند مانع حیوانات و احشام بشوند. ستوان مذکور نیز به ایران پناهنده شد و بدین ترتیب، سحر ساحر به خودش بازگشت و اهالی علاقه بیشتری به انقلابمان پیدا کردند. &lt;ref&gt;[http://www.sajed.ir/detail/81334 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> === جنایت‌ها در خرمشهر 2 ===<br /> چرا خرمشهر؟<br /> <br /> سرهنگ دوم ستاد ثامر احمد الفلوجی:<br /> <br /> تاریکی وحشتناک، تصمیمات خطر ناک و آینده ای نامعلوم!<br /> <br /> موضوعات مهمی در اندیشه افسرانی که چون ملخ‌های گرسنه به سوی اتاق جنگ در قرار گاه سپاه سوم هجوم آورده بودند، خطور می‌کرد.<br /> <br /> در آن شب سر لشگر ستاد اسماعیل تایه النعیمی (ابوشهید) درباره آینده و آنچه در دل رهبری می‌گذشت، سخن می‌گفت. او چنین آغاز کرد:<br /> <br /> برادران عزیز! امروز در ایران انقلابی واقع شده است، این انقلاب به کشور ما سرایت کرده، شما می‌دانید که 70 در صد از جمعیت عراق را شیعیان تشکیل می‌دهند و آن‌ها بدون شک و به شکل واقعی به این انقلاب علاقمند هستند. بر اساس اطلاعاتی که سازمان‌های اطلاعاتی ما به دست آورده‌اند شیعیان به طور محرمانه به<br /> <br /> رادیو های ایران گوش فرا می‌دهند و تشکل‌های سیاسی وجود دارد که با ایران روابط مستحکمی دارند ...<br /> <br /> در این هنگلام سر تیپ اسعد شیتنه سخن او را قطع کرد و پرسید: بنا بر این چه باید گردد؟<br /> <br /> اسماعیل النعیمی در پاسخ گفت: این همان مساله ای است که ما می‌خواهیم به آن دست بیابیم. ما چه باید بکنیم؟ در واقع در جلسه محرمانه ای که در تاریخ 5/7/ 1980 در ساختمان وزارت دفاع تشکیل شد حضرت رئیس جمهور فرمودند: باید شر فارس‌ها را از خود دور کنیم، لازم است آن‌ها را از مرزها دور سازیم و گر نه نیروهای آنها به میدان «سعد و ام البرون» در بصره خواهند رسید. در ادامه صلاح العلی فرمانده لشگر سوم اظهار داشت: سرورم ما با یک اشاره حزب و انقلاب آن‌ها را تا اطراف تهران دنبال خواهیم کرد. آنگاه النعیمی سخنان خود را چنین تکمیل کرد: آفرین بر شما!<br /> <br /> بارک اله بر شما شیران!... رهبری تصمیم گرفته خرمشهر را اشغال کند، زیرا ممکن است این شهر، در آینده پایگاه و نقطه حرکت نیروهای ایران به سوی خاک ما باشد. بنا بر این، باید خاک ایران و خصوصا خرمشهر را به این عنوان که عربی است اشغال کنیم.<br /> <br /> عبد الجواد ذنون رئیس سازمان اطلاعات ارتش استخبارات در ادامه اظهار داشت: تعداد زیادی از ساکنین این شهر عرب هستند؛ بنا بر این، ما باید در پی شیوه‌هایی باشیم تا این عرب‌ها با ما نظر موافق پیدا کنند. اسماعیل تایه النعیمی پرسید: به نظر شما چه شیوه‌هایی وجود دارد؟<br /> <br /> عبد الجواد ذنون در پاسخ گفت: نسبت به قومیت عربی تاکید می‌کنیم و به اختلافات قومی و طایفه ای دامن می‌زنیم و با طرح این شعار که ما برای آزاد سازی آمده‌ایم نه برای کشور گشایی؛ آتش این گونه مسائل را شعله ور می‌سازیم. به این معنا که ارتش ما برای ایجاد یک ایالت عربی جدید برای شما که همان خوزستان می‌باشد، آمده است. بالطبع عرب‌ها در این زمینه از ما حمایت خواهند کرد.<br /> <br /> در همان زمان عدنان خیر اله وزیر دفاع با هواپیما به قرار گاه سپاه سوم آمد. هدف اطلاع از نتایج این جلسه و اعلام نظر در باره آن بود. هنگامی که اسماعیل تایه النعیمی نتایج َآن نشست و نظراتی را که در آن طرح شد، برای وزیر دفاع تشریح کرد، عدنان خیر اله گفت: حقیقت این است که رهبری منتظر موافقت یا مخالفت شما یا اشغال خرمشهر نیست، تصمیم این امر گرفته شده و ما از آن فارغ شده‌ایم و این تصمیم را چهار روز دیگر به اجرا در خواهد آمد اما ما نیازمند به بررسی کیفیت و نحوه تصرف این شهر هستیم.<br /> <br /> یعنی باید بدانیم که محورهای مهم تصرف کدامند. اراضی ایران سست و نرم است، در حالی که ما احتیاج به خودرو های مکانیزه داریم. از شما می‌خواهیم صحنه عملیات سوق الجیشی را بررسی کنید و همچنین به این پرسش پاسخ دهید که اهداف سوق الجیشی از نظر شما در داخل ایران کدامند و آیا خرمشهر برای ارتش ما یک هدف سوق الجیشی هست یا نه و ما باید چگونه آن را به تصرف در آوریم؟ من از این جلسه می‌خواهم فقط به مسائل نظامی بپردازد. اما از نظر سیاسی، برادران ما در وزارت دفاع می‌گویند: عرب‌های خوزستان شاخه‌هایی از حزب بعث را تشکیل داده‌اند و تعدادی از جوانان آنها به عضویت در تشکل‌های این حزب در آمده‌اند. تلگراف‌هایی که از خوزستان به ما می‌رسد از ما می‌خواهند که برای نجات دادن آن‌ها حرکت کنیم. در واقع این‌ها همه شعارهای ملی ما است، ما دوست نداریم هیچ فردی تحت ولایت خمینی به سر برد. ما در روز روشن سر آن‌ها را از تن جدا خواهیم کرد و شما با چشمانتان خواهید دید. از دیدگاه ما هیچ فرد ایرانی طرفدار واقعی ما نیست همه آن‌ها دشمن هستند. آنها می‌خواهند نظام حکومتی ما را سر نگون کنند. برادران! ما دارای ارتش بزرگی هستیم، با زراد خانه ای عظیم. ما نظر مساعد غرب به ویژه آمریکا را درباره ضرورت اقدام و سر نگون کردن نظام خمینی جلب کرده‌ایم.<br /> <br /> اگر دست روی دست بگذاریم حکومت ما باید همیشه در حالت انتظار و احتضار به سر برد. چه بسا در کشور ما انقلاب خمینی جدیدی رخ دهد که او را به عنوان رهبر خود انتخاب کند.<br /> <br /> از دیدگاه من برانگیختن اختلافات قومی و طایفه ای بهترین شیوه است که ما در سایه آن بتوانیم حرکت کنیم. این سلاحی است که با آن می‌توانیم با ایرانی‌ها بجنگیم و آن‌ها را تکه پاره کنیم. قبایل خوزستانی را غرق کردن در دریایی از اختلافات قومی و طایفه ای و در گیری‌های جانبی، خواسته حضرت رئیس جمهور رهبر و هر انسانی است که حزب بعث در جان و روحش نفوذ کرده است. وزیر دفاع به سخنان خود ادامه می‌داد و همه به دقت گوش فرا می‌دادند. هیچ کس یا نظر مخالفی با دیدهگاه‌های او وجود نداشت. بعضی‌ها شدیدا تحت تاثیر سخنان وزیر دفاع قرار گرفته بودند.حتی یکی از آن‌ها آنچنان مات و مبهوت به وزیر دفاع خیره شده بود که باعث شک و تردید وی شد و پرسید: آیا چیز خاصی است عمیر صلاح؟<br /> <br /> نامبرده در جواب گفت: خیر سرورم! مساله ای وجود ندارد. ما دشمانان را زیر پا لگد خواهیم کرد تا پند و عبرتی جاودان برای نسل‌های آینده باشد. وزیر دفاع اضافه کرد: بله، درس و عبرتی که نسل‌های آینده آن را به خاطر بسپارند. اجداد عرب ما زیر بار ذلت و خواری نرفتند و با همه ابعاد آن مقابله کردند. امروز مردم عراق حامل همه ارزش‌های اخلاقی و رسالت عربی هستند و در برابر هر گونه مبارزه و فشار متجاوزین ایستادگی خواهند کرد.<br /> <br /> فرمانده نیروهای قادسیه، سر لشگر النعیمی در ادامه این گونه سخن گفت: طی گذشت زمان لحظات ویژه ای وجود دارد. آنچه برای ما اهمیت دارد این است که همچنان سر بلند باقی بمانیم. ما از رهبری استدعا داریم دستور آزاد سازی اراضی غصب شده مان در تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی و خرمشهر و شط العرب اروندرود را صادر کنند. جناب وزیر! وقت آن فرا رسیده که سرزمین‌هایمان و سرزمین عربی را از سلطه فارس‌ها آزاد کنیم. به ما اجازه بدهید تا از آن‌ها انتقام بگیریم. تقاضا دارم به اطلاع حضرت رئیس جمهور برسانید که افسران و سربازانش کاملا آمادگی دارند تا وظایف و ماموریت های محوله را انجام دهند.<br /> <br /> در این حین در زده شد و یکی از افسران محافظ وزیر با درجه سرگردی به نام سلمان عبد الله تکریتی وارد شد و به اطلاع وزیر دفاع رساند که یک نفر عربستانی از اهالی خرمشهر هم اینک به قرار گاه آمده. این شخص می‌گوید احمد خیر اله الخفاجی نام دارد. او با لباس عربی – دشداشه و عقال – بر تن دارد.<br /> <br /> وزیر دفاع گفت: برادران! به نام شما و به نام ملت عراق به شیخ الخفاجی خوش آمد می‌گوییم و امیدواریم که زندگانی خوشی در میان برادران عراقی‌اش داشته باشد و با گزارش‌های روزانه رهبری را در جریان اوضاع امنیتی و سیاسی منطقه خوزستان قرار دهد.منطقه ای عربی که اراده کرده‌اند آن را بر پیکره عربی باز گردانند.<br /> <br /> شیخ الخفاجی سخنانی به این شرح گفت: من حامل سلام‌های گرم مردم خفاجیه (سوسنگرد)، اهواز، آبادان و و خرمشهر به شما هستم و آن‌ها می‌گویند به سوی ما بیایید، ما در انتظار شما هستیم. ما موفق شده‌ایم ده‌ها جوان را در تشکیلات حزب بعث منطقه سازماندهی کنیم. با مدارس عراقی در منطقه مذکور هماهنگی به عمل آمده و مبالغ زیادی برای چاپ و انتشار اعلامیه‌هایی در مخالفت با انقلاب اسلامی به دست ما رسیده است. ما اعلامیه‌هایی که به اختلافات قومی و طایفه ای دامن می‌زند، پخش کرده‌ایم. ضمنا افراد ما به افراد انقلابی و سپاه پاسداران حمله کرده و اقدام به قتل و غارت آن‌ها کرده‌اند.<br /> <br /> شیخ مهمان صحبت می‌کرد و وزیر دفاع در حالی که نشانه های رضایت و خرسندی از چهره‌اش پیدا بود، سرش را با لا و پایین می‌برد.<br /> <br /> وزیر سخنان شیخ را قطع کرد و گفت: به عملیات قتل و غارت اشاره کردید. آیا برای ادامه این کارها به منابع مالی نیاز دارید؟<br /> <br /> شیخ الخفاجی جواب داد: بله، برادرانمان در آنجا از حضرت رئیس جمهور درخواست مبالغ زیادی دارند تا عملیات را گسترش دهند و مناطق بیشتری از خوزستان را تحت پوشش عملیات قرار دهند. در خوزستان قیامی بر پا شده و اگر می‌خواهید این انقلاب که مخالفت با انقلاب اسلامی است سریع‌تر به ثمر برسد، به مقدار بیشتری پول احتیاج دارد.<br /> <br /> وزیر دفاع گفت: صحیح است.آقای عبد الجواد ذنون چکی به مبلغ ده میلیون دینار عراقی برای پیشبرد طرح‌های معارضین در جنوب – منطقه خوزستان – می‌نویسد. در رابطه با اسلحه نیز ما به زودی شما را مسلح به انواع سلاح‌ها خواهیم کرد.<br /> <br /> در میان سخنان وزیر دفاع و شیخ الخفاجی افکار و اندیشه های من در جای دیگری سیر می‌کرد و طی آن احساس اطمینان بیشتری می‌کردم.<br /> <br /> بعضی از افسران بر روی عامل داخلی در ایجاد قیام تکیه می‌کردند، به ویژه که شیخ الخفاجی در اظهار سخنان کذب بسیار مبالغه کرد. البته این دروغگویی و حقه بازی گام‌های اولیه ای بود برای کسب مبالغ هنگفت و دوشیدن خزانه عراق.<br /> <br /> در این جلسه که در قرار گاه سپاه سوم در ساعت هفت بعد از ظهر 8/7/ 1980 منعقد شده بود، تصمیمات عدیده ای گرفته شد که مهم‌ترین آن‌ها چنین بود:<br /> <br /> یک – ضرورت تصرف مرزهای ایران.<br /> <br /> دو – باز پس گیری مناطق غصب شده.<br /> <br /> سه – حمایت از عرب‌ها در ایجاد یک انقلاب داخلی که خواستار استقلاب و خود مختاری باشد. به یکی از دوستان بسیار صمیمی‌ام، سرهنگ ستاد صبار الامی گفتم:<br /> <br /> آیا به نظر شما ما در عملیات اشغال موفق خواهیم شد؟<br /> <br /> چواب داد: بله.<br /> <br /> گفتم: چطور؟ در حالی که ایران بزرگ‌ترین ارتش خاور میانه را دارد.<br /> <br /> گفت: سرهنگ ثامر! به نقشه نظامی ایران نگاه کن، این نقشه به سوال های تو پاسخ می‌دهد: دوست من! ارتش ایران از هم پاشیده شده، انقلاب کارهای آن را از بین برده است و بعضی از افراد آن فرار را بر قرار ترجیح داده‌اند. از سوی دیگر نیروهای وفادار به انقلاب تعداد اندکی هستند که به خاطر بازگشت رهبرشان در حالت خلسه به سر می‌برند. آن‌ها گمان نمی‌کنند که عراق به آن‌ها حمله کند. بلکه معتقدند که ارتش عراق دست به دست آن‌ها خواهد داد، زیرا بنا به آنچه ارتش عراق شعار آن را می‌دهد، از جمله مبارزه با اسرائیل و امپریالیزم امریکا، مشترکاتی میان آن‌ها وجود دارد. علائم و نشانه های آشکاری وجود داشت که با سرعت به واقعیت پیوست. علائم جنگ و مصداق بارز آن را در وسایل ارتباط جمعی کاملا آشکار گردید. سرودهای مردمی، شعار و آواز خوانندگان و افراد مبتذل همه می‌گفتند: تبریک به رهبر، به قادسیه جدید. اما هیچ کس نمی‌دانست که پایان این ماجرا کجاست، جز اینکه ارتش وارد خرمشهر شود.<br /> <br /> سرهنگ دوم ستاد ثامرا احمد الفلوجی:<br /> <br /> من فرمانده گروهان سوم تانک لشگر سوم بودم. در واقع لشگر سوم یکی از لشگرهای طلایی ارتش عراق به حساب می‌آمد. من از فرمانده لشگر سوال کردم: آیا عملیات آغاز شده است؟<br /> <br /> گفتم: بله، رهبری خواستار باز پس گیری همه سرزمین‌های غصب شده است.<br /> <br /> پرسیدم: آیا اهداف دیگری هم وجود دارد؟ گفت: بله، ارتش ما ماموریت آزاد سازی دارد و برای ایجاد یک کودتای نظامی در تهران تلاش می‌کند. حداقل ما تلاش می‌کنیم تا ایران را به چندین دولت کوچک در جنوب، شمال و مرکز تقسیم کنیم و نسبت به جدا شدن منطقه خوزستان بیشتر علاقمند هستیم.<br /> <br /> تانک‌های ما اول صبح به حرکت در آمدند. سربازان نسبت به آنچه در اطرافشان می‌گذشت مات و مبهوت بودند. آن‌ها این حوادث و عکس العمل ها را قبول نداشتند. اما واقعیت این است که سربازان ما مهره های شطرنجی هستن که سر انگشتان افسران آن‌ها را به حرکت در می‌آورد و برای آن‌ها فقط شکم و شهوت مطرح است.<br /> <br /> تانک‌های ما کم کم از مرزهای بین المللی گذشتند. روستاهای بی پناه اهداف استراتژیکی تانک‌ها و توپخانه های ما شده بود. همه مردم در حالی که ترس و وحشت تمام وجودشان را فرا گرفته بود فرار می‌کردند و فریاد می‌زدند، عراقی‌ها ... عراقی‌ها ...<br /> <br /> فرمانده لشگر دستور داد افراد غیر نظامی را با تانک هدف قرار دهند. ما ادعای بندگی و عبودیت می‌کنیم اما در پشت سر خود شمشیر های زهر آلودی برای ضربه زدن به مردم بی گناه مخفی کرده‌ایم. به راننده گفتم: همین جا توقف کن، تیر اندازی نکن.<br /> <br /> پس از لحظه ای بی سیم چی آمد و گفتم جناب سرهنگ، جناب فرمانده لشگر می‌گویند چرا دستور توقف دادید؟ دچار وحشت شدم جوابی نداشتم که بگویم و فقط گفتم: مجددا تیر اندازی را آغاز می‌کنیم.<br /> <br /> روستا به دیار اشباح تبدیل شد. ستون‌هایی از دود به هوا بلند شده بود، صدای انفجار از هر طرف به گوش می‌رسید. فریاد و ناله از هر طرف بلند بود، جنازه افراد ناشناخته در گوشه و کنار پراکنده شده بود. در این حال از میان دود و آتش مردی با ابهت به ما نزدیک شد و با صدای بلند گفت: ای ستمگران ای بزدلان! چه می‌خواهید؟<br /> <br /> به خاطر دارم که سر گرد اسماعیل مخلص الدیلیمی فرمانده گردان اول لشگر سوم شدیدا تحت تاثیر ارزشهای حزبی بود و از طرفداران سر سخت آن به حساب می‌آمد. نامبرده با تانک به سوی آن پیرمرد بزرگوار رفت. پیرمرد خواست از این وضعیت نجات پیدا کند. و با قدرت هر چه تمام شروع به دویدن کرد، اما نتوانست و بر روی زمین افتاد و شروع به غلتیدن کرد. صدای فریاد او صفیر گلوله‌ها را شکافت. در این هنگام تانک پیکر شریف او را بلعید و آن پیر مرد آزاده به مشتی گوشت و خون چسبیده به زمین تبدیل شد.<br /> <br /> افسران نسبت به ادامه عملیات و محدوده آن غافلگیر نشدند، زیرا بیشتر آنان درس‌های قبلی را درباره عملیات زمینی که شامل مناطق خرمشهر، شلمچه و آبادان می‌شد فرا گرفته بودند. ماکت این مناطق در دانشکده‌ها، موسسات و مدارس نظامی و مراکز عالی فرماندهی وجود داشت. بالاتر از این مساله، فرماندهی ما بسیاری از تجهیزات را برای این عملیات بسیج کرده بود و حتی از نظر ایجاد فضای سیاسی و فرهنگی نیز اقداماتی انجام داده بود.<br /> <br /> همه افراد غیر نظامی صدمه دیده بودند، اما مسائل مادی موجب شده بود که همه این مصیبت‌ها نادیده گرفته شود و فرد عراقی به جای اینکه به انگیزه های جنگ و دلایل آن فکر کند فقط در فکر دریافت ماشین و خانه بود.<br /> <br /> بالطبع سیاست حمله گرانه صدام تا اینجا برای او موفقیت آمیز بود. او این سیاست را تا مدتی نسبت به مردم شریف در داخل عراق اعمال کرده بود. اما کشو های همجوار نیز با همه توان در کنار ما قرار گرفتند. نگرانی و دغدغه نسبت به قومیت عربی تا حدودی در شتافتن روسای آن کشورها به سوی صدام و عراق سهیم بود.<br /> <br /> به محض ورود تانک‌های ما به روستای حمید یافتن افراد مقاومت، مهم‌ترین مساله برای ما شد. افراد مزبور هر روز فهرستی از اسامی این گونه افراد را به ما می‌دادند و آن‌ها دستگیر و دست بسته تحویل اداره اطلاعات نظامی می‌شدند.<br /> <br /> از سوی دیگر، افسران و سربازان ما آنچنان دست به قتل و غارت و رعب می‌زدند که در تاریخ نظیر ندارد.<br /> <br /> به خاطر دارم که ستوانیار ترکی احمد همراه با پنج سرباز در مقابل خانه ای ایستاد و با لگد به در خانه کوبید و با زور وارد خانه شد و فریاد زد: دست‌ها بالا!<br /> <br /> زن جوانی گفت: برای چه؟ چه می‌خواهید؟<br /> <br /> ستوانیار گفت: طلا می‌خواهیم. آن زن از دادن طلاهایش خودداری کرد. اما یکی از سربازان با قنداق تفنگ ضربه ای به سر آن زن زد و او را نقش زمین کرد. آنگاه همه افراد خانواده به بهانه اینکه با ارتش به مقابله برخاسته‌اند دستگیر شدند.<br /> <br /> بالاخره پس از مدتی شروع به تحکیم مواضع مان در خرمشهر کردیم. ما برای ورود به خرمشهر با موارد زیادی از حالت‌های تمرد و مقاومت مواجه شدیم تا جایی که فقط با گذشتن از دریای خون توانستیم وارد این شهر شویم. این شهر از شدت جراحت‌های وارده بر آن شدیدا ناله می‌کرد. در نامه های محرمانه نظامی آمده بود که باید خرمشهر آزاد شود. شهری که عراقی‌ها بر روی آن حساب خاصی باز کرده و نسبت به آن شرط بسته بودند.<br /> <br /> از دوستم سرهنگ ستاد قیس العامری پرسیدم: این شهر چه اهمیتی برای ما عراقی‌ها دارد؟<br /> <br /> گفت: خرمشهر در نقشه سیاسی نظامی ایران شهر مهمی است و در صورتی که ما این شهر را در تصرف خودمان نگه داریم، نظام فعلی ایران به زودی سقوط خواهد کرد.<br /> <br /> گفتم: جناب سرهنگ خرمشهر شهر کوچکی است و بر روی نقشه سیاسی نظامی شهر های بزرگ‌تری وجود دارد.<br /> <br /> گفت: درست است، این شهر کوچک است، اما ما ایرانی‌ها را تحت فشار قرار خواهیم داد و این شهر را در تصرف خود نگه می‌داریم تا طرفداران خمینی تسلیم ما شوند.<br /> <br /> در منطق رهبری عراق این مفهوم واضح و آشکار است که باید دشمن را وادار به پیمودن راه صدام کرد. رهبری ما می‌خواست که ایرانی‌ها از اهداف انقلابشان دست بردارند، زیرا به خسش اعظم مردم ما شیعه مذهب هستند و در طول تاریخ این مساله معروف است که شیعیان اهل قیام و انقلابند و پیروی از رهبر دینی – مرجع تقلید را امری واجب می‌دانند. از این رو رهبری و در راس آن صدام حسین، خمینی را به عنوان مانع بزرگی در مقابل طرح‌هایی می‌دید که خواستار تغییر مفاهیم و ارزش‌های اسلامی و تبدیل آن‌ها به مفاهیم و ارزش‌های بعثی بود.<br /> <br /> از سوی دیگر رهبری عراق متوجه نشانه‌هایی می‌شد که بیانگر تاثیر گذاری آشکار شیعیان عراقی از انقلاب اسلامی ایران بود. آن‌ها با انقلاب هم فکری می‌کردند و آن را از خود می‌دانستند و انتظار داشتند حکومتی اسلامی در سرزمین آن‌ها ایجاد شود.<br /> <br /> همه این عوامل در ورای تصمیم به جنگ، جنگی که به همراه خود، انواع مصیبت‌ها، درد و رنج‌ها و ظلم و ستم‌ها را داشت، قرار گرفت. نیروهای ما در خرمشهر جنایت‌هایی از نوع دیگری مرتکب شدند و به طور منظم شهر را ویران کردند. ساختمانهای بلند با مواد منفجره ویران می‌شد. حتی خیابان‌ها، مراکز و وسایل ارتباطی را نیز ویران کردند. به خاطر دارم. او ماموریت تخریب را به عهده داشت.<br /> <br /> به او گفتم: اینجا چه می‌کنی؟<br /> <br /> جواب داد: جناب سرهنگ جناب فرمانده لشگر دستور تخریب همه ساختمان‌های واقع در این خطه را صادر کرده‌اند.<br /> <br /> فرماندهی در نظر داشت یک حصار دفاعی در جبهه مقابل با مواضع ایرانی‌ها ایجاد کند و بدین ترتیب، کلیه ساختمان‌ها را تخریب کرد و از مصالح آن‌ها برای ساختن این دیواره دفاعی استفاده کرد.<br /> <br /> یکی دیگر از جنایت‌های دیگری که رخ داد شستشوی مغزی مردم بود. بر اساس نامه های محرمانه ای که به واحد های ما در خرمشهر ابلاغ گردید، باید مردم را در این شهر با اصول و مبانی حزب بعث عرب اشتراکی آشنا می‌کردیم. ما برای وادار کردن مردم به پذیرش اصول و ارزش‌های حزبی مان از وسایل زور بهره می‌بردیم.<br /> <br /> به خاطر دارم پیرمردی از اهالی خرمشهر از من پرسید: شما که می‌گویید اصول و مبانی ما همان اصول انسانی است، پس چرا فرزندان ما را شکنجه می‌دهید و در منطقه ما هرزگی می‌کنید؟<br /> <br /> جواب روشنی برای این پرسش وجود نداشت. این پیرمرد به خاطر همین مشاجرات و بحث‌ها جان باخت. او توسط افراد دژبان لشگر دستگیر و اعدام شد.<br /> <br /> سروان سعدی فرهان الکرخی:<br /> <br /> نیروهای ما وارد خرمشهر شدند. دستورات صادره خیلی واضح و روشن نبود. مهم‌ترین هم و غم افسران و سربازان ما پیشروی به سوی خرمشهر بود. وسایل تبلیغاتی و شعارهای دروغین، عواطف و احساساتی را بر انگیخته بود. یکی از سربازان به من گفت: جناب سروان وقتی وارد خرمشهر شدیم چه کنیم؟<br /> <br /> گفتم: هر کاری می‌خواهید انجام دهید، فرماندهی به شما اجازه داده هر کاری به نظرتان مناسب آمد، انجام دهید.<br /> <br /> گفت: جناب سروان من عاشق طلا و جنس مخالفم.<br /> <br /> این سرباز به کمک دیگر سربازان، دست به سرقت و دزدی می‌زد. همچنین او یک شب به من گفت: که به چندین زن تجاوز کرده است. &lt;ref&gt;[http://www.sajed.ir/detail/81333 وبگاه جامع دفاع مقدس - ساجد]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == منابع ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:حماسه 34 روزه خرمشهر}}<br /> [[رده: عملیات های سال 1359]]<br /> [[رده: عملیات های جنوب غرب کشور]]<br /> [[رده: عملیات های درون مرزی]]<br /> [[رده: عملیات های مشترک سپاه و ارتش]]<br /> [[رده: عملیات های با استعداد یک گردان و بالاتر]]<br /> [[رده: منجر به شکست نظامی]]<br /> [[رده: عملیات های زمینی]]</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84_%D8%AF%D8%A8_%D8%AD%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86 2019-10-03T04:54:26Z

<p>Kazemi10000: </p> <hr /> <div><br /> <br /> دب حردان؛ جنگل و روستایی است واقع در 5 کیلومتری جنوب غربی اهواز، که لشكر 5 مکانیزه عراق با عبور از مرز و رسیدن به جاده اهواز-خرمشهر در روز هفتم جنگ با ده‌ها تانک و نفربر آن را به اشغال موقت خود درآورد و با اجرای مستقیم آتش بر روی اهواز، خسارت قابل توجهی به بار آورد. اما این لشكر به دلیل آب افتادن در منطقه مجبور به عقب‌نشینی تا امام‌زاده سید‌طاهر شد.<br /> <br /> <br /> <br /> در پی اجرای موفق عملیات غیور اصلی و عقب‌نشینی نیروهای عراقی از سوسنگرد و بستان، بخشی از نیروهای زرهی باقی مانده دشمن با عبور از رودخانه کرخه نور، با سه دهانه پل شناور نظامی، در روز دوازدهم جنگ از کنار روستاهای سیار، احمد آباد و حمودی عبور کرده و برای تقویت این جبهه، خود را به 2 کیلومتری دب حردان رساندند و تا اجرای مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس در این منطقه توسط قرارگاه قدس همچنان اهواز را گلوله‌باران می‌کردند.<br /> <br /> <br /> پس از غرقاب کردن مواضع دشمن در حوالی روستای دب حردان با پمپاژ آب رودخانه کرخه نور، دشمن با شکافتن جاده اهواز-خرمشهر و هدایت دوباره آب به شرق جاده توانست در برابر جنگ آب رزمندگان تا حدی مقاومت نماید. اکنون در نزدیکی دب حردان و در شرق جاده اهواز-خرمشهر نماد یادبودی قرار دارد که یادآورد حد نهایی تجاوز ارتش عراق به خوزستان است.&lt;ref&gt; کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 201&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==عملیات‌های مرتبط با یادبود دبّ حردان==<br /> <br /> <br /> در پی اجرای موفق عملیات غیور اصلی و عقب نشینی نیرو های عراقی از سوسنگرد و بستان، بخشی از نیرو‌های زرهی باقی مانده دشمن با عبور از رودخانه کرخه نور، با سه دهانه پل شناور نظامی، در روز دوازدهم جنگ از کنار روستاهای سیار، احمد آباد و حمودی عبور کرده و برای تقویت این جبهه، خود را به 2 کیلومتری دب حردان رساندند و تا اجرای مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس در این منطقه توسط قرارگاه قدس همچنان اهواز را گلوله باران می‌کردند.<br /> <br /> <br /> ==خاطرات مرتبط با یادبود دبّ حردان==<br /> <br /> <br /> بعد از مجروحیتم دیگر عملاً نتوانستم به عنوان بی سیم چی در ادامه‌ی عملیات بیت‌المقدس باشم. در قسمت جاده اهواز-خرمشهر در دب حردان و در مرحله‌ی دوم عملیات که مستقر شدیم، دیگر شده بودم کمک خمپاره انداز و با شهید رحیم خزعلی آمدیم که برگردیم برویم مقر تیپ بیت‌المقدس که در شهرک نورد مستقر بود. با ماشین آمدیم و در مسیر راه که داشتیم می‌رفتیم یک الاغ در کنار جاده دیدیم که به محض دیدن این الاغ، گفتیم این خیلی در منطقه به دردمان می‌خورد. با توجه به سنگینی مهمات و خمپاره‌ها گفتیم حالا ما می‌توانیم از این استفاده کنیم و با هر درد سری بود ما حیوان را سوار لنکروز کردیم و به طرف خط بردیم. غروب و موقع نماز مغرب و عشاء بود که رسیدیم به مقر و بچه‌ها برای نماز آماده می‌شدند. ماشین را در خط بردیم و بچه‌ها تا آن حیوان را دیدند همه زدند زیر خنده و می‌گفتند این چیه این جا آوردید و بالاخره با هر درد سری بود آن را به ته خط بردیم و کنار سنگرهای خودمان پیاده‌اش کردیم. بعد گفتیم خوبه آن حیوان را امتحان کنیم و ببینیم به کار ما می‌آید یا نه.<br /> <br /> <br /> ما سوار الاغ شدیم و با اجازه آن الاغ هم از ما زرنگ‌تر آمد. از جایی رد شد که سیم مخابرات و تلفن بسته شده بود. بعد از زیر آن سیم‌ها دیدیم رد شد و ما هم از آن بالا با توجه به ارتفاع افتادیم پایین. دیدیم به درد ما نمی‌خورد و دردسر هم شده و از طرفی باعث خندیدن بچه‌ها به ما شده و این زبان بسته را هم با خودمان در خط وارد کردیم و نزدیک دشمن بود و دشمن توپ می‌زد. گفتیم خدایا این حیوان را چه کار کنیم و موقعیت هم طوری نبود که همان موقع آن را سر جایش برگردانیم. خب گفتیم تا فردا صبح بماند تا آن را برگردانیم. گفتیم حالا چه کارش بکنیم که به یاد سنگری افتادیم که در ته خط قرار داشت و خالی از نیرو بود و معمولاً در مواقع بحرانی از آنجا استفاده می‌شد.<br /> <br /> <br /> نیروها کم بودند. فاصله هم تقریباً زیاد بود. به این خاطر ما این الاغ را بردیم در آن سنگر و آن را گذاشتیم آن جا و گفتیم لااقل تیر و ترکش نخورد تا فردا صبح که آن را سر جایش برگردانیم. بچه های اطلاعات هم همان شب رفته بودند برای شناسایی و اطلاعی نداشتند که ما آن الاغ را در آن سنگر گذاشتیم. ولی می‌دانستند که ما در آن سنگر نیرو نداریم و خالی است. حالا سر صبح که آمده بودند و دیدند که سر و صدایی از این سنگر می‌آید احتمال داده بودند که شاید نیروهای عراقی یا حالا کمین آن‌ها آمدند توی خط ما. چون این سنگر پرت بود و احتمال این جور مسائل هم دور از ذهن نبود. آن‌ها هم با حساسیت بسیار و با یک عملیات چریکی آمده بودند و پریده بودند در سنگر و با دسته گل ما مواجه شده بودند. بعداً جریان را که تعریف کردند و گفتند که با دیدن آن الاغ همه زده بودیم زیر خنده و کلی خندیدیم.<br /> <br /> <br /> <br /> ==مسافت یادبود دب‌حردان تانام یادمان مسافت از یادمان(km)==<br /> <br /> پادگان حمید 32<br /> <br /> جاده صاحب الزمان 17<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;</div>

Kazemi10000 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%A2%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87_%D8%B4%D8%B7_%D8%B9%D9%84%DB%8C 2019-07-22T17:21:35Z

<p>Kazemi10000: ویراستاری</p> <hr /> <div><br /> <br /> شط‌علی نام آبراه، جاده، اسکله و روستایی در هورالهویزه و در شرق پاسگاه کیان‌دشت است و جاده 20 کیلومتری شط‌علی پس از عبور از هور و از جنوب آبراه شط‌علی به مرز دو کشور منتهی می‌شود.<br /> <br /> <br /> اسکله شط‌علی در زمان جنگ و در زمان عملیات در هور به عنوان یکی از نقاط حرکت قایق‌ها و همچنین به عنوان محور اصلی شناسایی و کسب اطلاعات از دشمن مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفت. قرارگاه سرّی نصرت به فرماندهی شهید علی هاشمی مدت‌ها در این منطقه برای شناسایی عملیات در هور فعالیت می‌کرد.<br /> <br /> <br /> محور شط‌علی یکی از محورهای هجوم قرارگاه نصر در عملیات خیبر نیز بود و رزمندگان لشکر 5 نصر، نبرد خود را از این منطقه آغاز کردند. در این منطقه آموزش غواصان و نیروهای اطلاعات و عملیات یگان‌ها نیز انجام می‌گرفت. در جریان بمباران شیمیایی گسترده مناطق عملیاتی خیبر و بدر، اسکله شط‌علی اولین نقطه‌ای بود که مورد حملات سنگین شیمیایی دشمن قرار گرفت و جمع‌ زیادی از رزمندگان در این منطقه مصدوم و یا به شهادت رسیدند.1&lt;ref&gt;کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 179&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==مسافت جاده شط علی تا دیگر یادمان ها==<br /> <br /> تا بیمارستان امام رضا علیه السلام 19 کیلومتر<br /> <br /> تا جاده شهید همت 9 کیلومتر<br /> <br /> ==پانویس==<br /> <br /> &lt;references /&gt;</div>

Kazemi10000