پرونده:شهید حمیدرضا سلطانیان.jpg

2020-04-02T12:27:22Z

Shams98: MsUpload

MsUpload

شهید علی حهان بین

2020-04-01T15:24:09Z

Shams98:

کد شهید: 6509889 تاریخ تولد :
نام : علی‌ محل تولد : تربت ‌حیدریه
نام خانوادگی : جهان‌بین‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23
نام پدر : عباس‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : مهندس‌رزمی‌
گلزار : بهشت‌رضا
خاطرات
تقيد به انجام کامل ماموريت
راوی ن. م فخر آبادی
متن کامل خاطره

« شهید جهان بین در آن شب که برادرش مجروح شده بود . ایشان را فقط تا اورژانس رساندند. گفتم شما برادرت مجروح شده ، گفت خوب مجروح شده انشاء ا... خوب می شود . او گفت : من باید بمانم و کارم را ادامه بدهم که واقعاً روحیّه بسیار جالبی داشت . شهید جهان بین توی ناو کار می کرد . یادم هست ایشان مسئولیّت و کار یک راننده لودر و بلدوزر را ، درک کرده بود که چقدر مهم است . با اصرار به من می گفت : اگر اشکالی ندارد بگذارید به من آموزش بدهند و من با دستگاه کار کنم . به گونه ای بود که به خودش اجازه نمی داد بدون اجازه بنشیند پشت دستگاه می گفت : ممکن است من دستگاه را خراب کنم . اجازه می گرفت : این خیلی مهم بود . می گفت : برای چه حالا که می توانی که دستگاه را این طرف آن طرف ببری می گفت نه می خواهم طوری یاد بگیرم که خاکریز بزنم تا اگر یک جایی ماند من بتوانم کار کنم . آخر هم روی بلدوزر شهید شد . برادر کدخدایی آن شب با ایشان بودند ، توضیح داد از علاقه عجیبی که ایشان به یاد گرفتن داشت و نهایتاً هم در آنجا روی بلدوزر ترکش خورد .
عشق به جهاد
راوی حمید ربانی نوغانی
متن کامل خاطره

شهید جهان بین در عملیات کربلای 5 شبهای اول مجروح می شود ، می آورند اهواز ، بدون اجازه دکتر برمی گردد ، روز قبل از این برنامه ، برادرش مجروح شدید می شود ، می خواهند منتقل کنند به اهواز . و بالاخره می گویند می توانید بروید مشهد . بالاخره چون داداشت رفته لااقل تا اهواز یا مشهد برسان خواستی برگردی برگرد . ایشان می گویند خوشا به حالش ایشان اگر مجروح شده کاری نکرد . گناهانش سبک شده است . شاید من هم اگر لایق باشم ، بتوانم بار گناهان خودم را کم کنم و به فکر خودم باشم . بعد از چند روزی مجروح می شود و برمی گردد عقب. او را به اهواز می برند و بدون اجازه پزشک می آید موقعیت و شب مصرانه می آید خط و به او می گویند فعلاً که رفتی خط کنار خاکریز بنشین و استراحت کن . خوب می نشیند. قسمتی از منطقه در دید دشمن بود و دشمن خیلی روشن اجرای آتش می کرد. بنا بوده آنجا خاکریز زده شود و چند تا رانندة لودر می روند، روی دستگاه کار می کنند و وقتی می خواهند خاکریز را به هم وصل کنند این دو نفر یکی شهید و یکی مجروح می شود . از خصوصیات شهید جهان بین این بود که هر وقت بیکار می شد . می رفت و روی دستگاهها کار می کرد ، روی دستگاهها شاید یک موقعی بتواند از رانندگی بهره ای ببرد و بتواند پشت دستگاه بنشیند و در همانجا موقعی که دو تا راننده مجروح و شهید می شوند بالاخره با بی سیم عقب خبر می دهند که راننده نداریم تا کار را تمام کند ، ایشان از فرصت استفاده می کند و می رود روی دستگاه و بعد از اینکه چند بیل خاک می زند بالاخره به آرزوی دیرینه اش می رسد و به دیار معبود می رود
عشق به جهاد
راوی ن. م فخر آبادی
متن کامل خاطره

شهید جهان بین بعنوان رابط بود ، نیروی بسیار جالبی بود من با شهید جهان بین رفتم که اوضاع و احوال را ببینیم که چه هست و بچه ها چطورند و چه کارهایی می شود توی منطقه کرد . با شهید جهان بین داشتم می رفتم منطقه آنچنان باتلاقی بود که نیروهای پیاده که می آمدند تا زانو توی گل می رفتند این جوانهای بسیجی را می دیدیم که دارند می آیند و مجروح هستند و حسابی گرسنه و تشنه هستند، شب را تا صبح دویده بودند عملیات کرده بودند ، چه غواص ها چه نیروهای ساده ای که ایشان توضع دادند که وقتی رد می شدند مین ها را می خواستند با بلدوزر پاکسازی کنند مخفی می شد ، نیروهای بسیجی از کنارشان رد می شدند و این ها می آمدند . من یادم هست شهید جهان بین این باد گیرهایی که تنشان بود ، جلوی این بادگیرها یک زیپ و یک جایگاهی دارد - جیره هایی که برای نیروهای بسیجی آورده بودند در سنگرها زیر ریخته بود ، بیسکویت بود ، شکلات بود ، واز این ها برداشت گفت : از اینها بردارید و من هم برداشتم ، ایشان هم برداشت ، و پر کردیم ، × که می رفتیم بسیجی که می آمدند ، حالت های ایشان را می خواهم بگویم که چقدر به فکر این مسائل بود ، خیلی مسائل ریزی را دنبالش بود ، به اینها یکی یکی می رسید و اینها را می بوسید و صحبت می کرد شما گرسنه نیستید ، از این بیسکویت ها به آنها می داد که جلوی ضعف آنها را بگیرد ، توی همین مسیر که می آمدیم یادم هست که نیروهای بسیجی را می دیدم که پاش از ران ترکش خورده بود ، تقریبأ شاید حدود 8-9 سانت دهن باز کرده بود و شلوارش که پاره شده بود ، معلوم بود که خون هم آمده بود دیگر خون نمی آمد و بسته شده بود × ما به عنوان فردی که سالم بود بدنمان توی گل ها و باتلاق جدأ برامون مسئله مشکل بود . چون ما به طرف خط می رفتیم و آنها بر می گشتند ، این با آن زخم جراجت و خستگی که داشتند پا توی این باتلاق و آوردن بالا جدأ مشکل بود تا رسیدیم به آن آخر پیج ضلعی که نیروهای مجروح را می آوردند روی دژ و آب گرفتگی سمت چپ محور عملیاتی خشایارها می آمدند اینجا و اینها را می گذاشتند روی این ها روی اینها . من جوان بسیجی را دیدم که این را رفت سوار شد و دقیقأ انگشتان پایش قطع بود و شکسته بود و خون می آمد . آنچنان محکم و مصمم و استوار نشسته بود و نگاه می کرد و حالا بعضی ها بودند که مجروح بودند ، ناله می کردند و اینها می گفتند حرکت کن برو . ایشان را من یادم هست نشسته بود ساکت و من وقتی نگاه کردم به پای او و چهره اش جددأ متعجب شدم که خدایا این ایمان که در قلب اینها واقعأ هست چی هست که اصلأ درد را احساس نمی کنند و این معلوم می شد که ارتباطی هست با جای دیگر.
اخلاص عمل
راوی حمید ربانی نوغانی
متن کامل خاطره

این شهید بزرگوار با توجه به اخلاصی که داشت کمتر از زندگی خود سخن می گفت. بعد از شهادت ایشان از دوستان نزدیکتر او در مورد زندگی ایشان پرسیدیم متوجه شدیم که علی کمتر از روستاهای دور افتاده و محروم بیرجند زندگی می کند و پدر کشاورز می باشد و از نظر مادی در مضیقه است این شهید بزرگوار اکثر روزها را روزه می گرفت تا شاید در مواد غذایی صرفه جویی شود شهید علی جهان بین پس از اخذ دیپلم مدت زیادی را در جبهه خدمت می کرده است وقتی ایشان گفته می شود شما باید ادامه تحصیل بدهید در جواب گفت وقت برای تحصیل بسیار است فعلاً باید در اینجا جبهه ماند و از میهن دفاع کرد.
عشق به جهاد
راوی حمید ربانی نوغانی
متن کامل خاطره

شهید على جهان بین یکسرى در عملیات کربلاى 5 شبهاى اول مجروح مى‏شود که او را مى‏آورند اهواز اما او بدون اجازه دکتر برمى گردد به منطقه و روز قبل نیز برادرش مجروح شدید مى‏شود که مى‏خواهند او را به مشهد منتقل کنند که به شهید گفته مى‏شود. لااقل برادرت را تا اهواز همراهى کن و بعد برگردد اما شهید مى‏گوید اگر برادرم مجروح شده خوشا به حالش چون گناهانش سبک شده است پس من هم باید باشم شاید بتوانم بار گناهان خودم را کم کنم که بعدا خودش نیز مجروح مى‏شود که بدون اجازه پزشک برمیگردد به موقعیت و با اصرار زیاد خودش به خط مى‏رود و برادران به او مى‏گویند که کنار خاکریز بنشین و استراحت کن در آنجا یک خاکریزى برادران داشتند مى‏زدند که قسمتى از این خاکریز توى دید مستقیم دشمن بود و اجراى آتش شدید از طرف دشمن مى‏شد. وقتى مى‏خواهند خاکریز را به هم وصل کنند یکى از رانندگان لودر شهید و دیگرى مجروح مى‏شود. یکى از خصوصیات شهید جهان بین این بودکه هر وقت بیکار مى‏شد، مى‏رفت روى دستگاهها کار مى‏کرد تا بتواند پشت دستگاهها بنشینتد و در همین حین که برادران به عقب خبر مى‏دهند که راننده نداریم تا کار را تمام کند. شهید جهان بین روى دستگاه رفته و بعد از اینکه چند بیل خاک مى‏زند بالاخره به آرزوى دیرینه‏اش مى‏رسد یعنى شهادت و به دیدار معشوق نائل شدن.
منبع سایت:
http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=6031

==نگارخانه تصاویر==
<gallery>
Image:شهید علی جهان بین.jpg
</gallery>

2020-03-28T17:18:37Z

Shams98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = [[محمد رضا سنجاقی]]
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[فریمان]]
|شهادت =[[۱۳۶۷/۲/۱۰]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =[[بهشت صادق]]
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = [[جهادگر]]
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر:محمد
}}

خاطرات:
به خاطر دارم یکی از دوستان همرزمم محمد رضا سنجاقی نحوه ی شهادت ایشان را اینگونه برایم نقل می کرد؛ ظهر روز یکشنبه [[1367/2/10]] بود که ایشان بعد از صرف نهار از سنگرش بیرون آمد و به سمت سنگر ما می آمد ناگهان [[خمپاره]] ی 120 در نزدیکی ایشان فرود می آید و بر اثر اصابت ترکش به ناحیه ی شکمش مجروح می شود و بلافاصله ایشان را به [[بیمارستان فاطمه زهرا (س)]] منتقلش می کنیم و بعد از چند دقیقه ای به خیل عظیم عاشقان الله می پیوندد.

من و همرزمم [[محمد رضا سنجاقی]] مثل دو تا برادر بودیم و اصلا از هم جدا نمی شدیم و همیشه همراه هم بودیم و به هم قول داده بودیم که با همدیگر به شهادت برسیم. یک دفعه که من و همرزمم منصور در [[پاتک عراقیها]] مجروح شدیم ما را به [[بیمارستان اهواز]] و [[گرگان]] منتقل کردند و بعد از اینکه کمی بهتر شدیم به فریمان آمدیم. یک شب در خواب دیدم که رضا به خوابم آمد و از من شکایت کرد و گفت: حمید رضا مگر من وتو برادر نبودیم پس چرا مرا تنها گذاشتی و رفتی، گفتم: من تو را تنها نگذاشتم ما همدیگر را گم کردیم، و از بیدار شدم، بعد از دو روز به [[مشهد]] رفتم تا معالجات روی من انجام بگیرد، به همراه چند تا از دوستانم در مشهد در پارک خیابان امام خمینی (ره) بودیم من به دوستانم گفتم: شما اینجا باشید من الآن می آیم و خود به خود به خیابان بیسیم رفتم و در قسمت جهاد سازندگی به دیدن یکی از دوستانم رفتم که مسئولیت امور شهدا را برعهده داشت. بعد از احوالپرسی و چند دقیقه ای گفتن از خاطرات [[جبهه و جنگ]] به من گفت: بابا خانی دیروز یکی از بچه های هم شهرستانی شما هم به شهادت رسیده است. گفتم:کی؟ گفت: محمد رضا سنجاقی دیگر چیزی نفهمیدم.

زمانی که فرزندم محمد رضا خواست به جبهه برود سال اول دبیرستان بود و یک ماه قبل از اعزام به همراه کلاس سوم و چهارمی ها که سن همه ی آنها 16 سال به بالا بود برای دادن خون به کارخانه ی قند رفته بودند، در آنجا رئیس بیمارستان وقتی که به جثه ی ایشان نگاه می کند از خون گرفتن ایشان بدلیل سن وجثه ی کوچکش ممانعت می کند اما ایشانبا اصرار زیاد آن ها را وادار می کند تا از او خون بگیرند، هنگامی که به خانه برگشت خیلی خوشحال بود و در پوست خود نمی گنجید. ما که خبر داشتیم ایشان برای دادن خون به کارخانه ی قند رفته است به او خندیدیم و گفتیم: حتما مثل بچه ها کوچک گریه کردی تا از شما خون گرفتند. اما خیلی محکم و جدی گفت: چه اشکالی دارد آدم با گریه و زاری کار نیکی انجام دهد و ثواب آن را ببرد و با گفتن این جمله ما تحت تأثیر قرار گرفتیم و از آن روز به بعد حساب دیگری روی ایشان باز کردیم و مثل آدم بزرگها با ایشان رفتار می کردیم.

برادرم محمد رضا بازی کردن در تئاتر را خیلی دوست داشت. به خاطر دارم در یکی از تئاتر هایش باید نقش پیرمردی را ایفا می کرد و گاهی اوقات در خانه نقشش را بازی می کرد یک روز که وارد خانه شدم دیدم پیرمردی با ریش سفید و بلند و لباس پیرمردی که روستایی ها می پوشند در خانه نشسته است، تعجب کردم چون ما در فامیلهایمان پیرمردی نداشتیم با این شکل وقیافه وقتی نزدیک تر شدم متوجه شدم برادرم محمد رضا است که زد زیر خنده و خواستم ریشش را بگیرم و از صورتش جدا کنم ولی از دستم فرار کرد و من هم کلی خندیدم.

به خاطر دارم یک روز من به همراه همسرم برای انجام کاری بیرون رفته بودیم و فرزندم محمد رضا به همراه خواهر و برادرانش در خانه بودند و از آنجایی که به ائمه ی اطهار علاقه ی شدیدی داشت کتاب نوحه ای در دست داشت و ما از خانه بیرون رفتیم هنگامی که برگشتیم دیدیم که ایشان بالای درخت رفته است و در حال نوحه خواندن است وبا خودش سینه می زند.خواهران و برادرانش هم در حیاط مشغول بازی بودند یکی از فرزندان نزدیک من آمد و گفت: پدر جان محمد رضا در حیاط راه می رفت ونوحه می خواند و باعث شده بود که ما نتوانیم بازی کنیم و وقتی به ایشان گفتیم دیگر نوحه نخوان و جلوی ما راه نرو رفت بالای درخت و شروع کرد به نوحه خوانی و سینه زنی. ما واقعا با دیدن این صحنه متعجب شده بودیم.

قبل از اینکه فرزندم محمد رضا سنجاقی به جبهه برود خوابی دیده بود که اینگونه برایم نقل کرد؛ گفت: خواب دیدم که حضرت [[امام رضا(ع)]] به فریمان آمده است و مردم به استقبال ایشان بودند و کسی جلو نمی توانست برود و همه با ایشان فاصله داشتند تنها من نزد امام رفتم و با ایشان رو بوسی کردم و آقا یک چهره ی بسیار نورانی و خندانی داشتند و از ایشان طلب شهادت کردم و خداحافظی کردند و از میان مردم رفتند.

محمدرضا کتاب نوحه‌ای تهیه کرده بود و بیشتر اوقات تمرین نوحه‌خوانی می‌کرد. یک روز برای انجام کاری از خانه بیرون رفتم. وقتی برگشتم دیدم که محمدرضا روی درخت وسط حیاط نشسته و دارد نوحه می‌خواند و خواهران و برادرانش سرگرم بازی هستند. وقتی علت این کارش را پرسیدم، گفت: ‹‹من داشتم با صدای بلند نوحه می‌خواندم. بچه‌ها گفتند که نخوانم ولی من ادامه دادم آنها دنبالم کردند و من از دستشان فرار کردم و آمدم این بالا.›› خنده‌ام گرفت احساس کردم که او رابطه عمیقی با ائمه دارد.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11828 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==
<references/>

شهید محمد رضا سنجاقی‌

2020-03-28T17:16:00Z

Shams98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = [[محمد رضا سنجاقی]]
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[فریمان]]
|شهادت =[[۱۳۶۷/۲/۱۰]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =[[بهشت صادق]]
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = جهادگر
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر:محمد
}}

خاطرات:
به خاطر دارم یکی از دوستان همرزمم محمد رضا سنجاقی نحوه ی شهادت ایشان را اینگونه برایم نقل می کرد؛ ظهر روز یکشنبه [[1367/2/10]] بود که ایشان بعد از صرف نهار از سنگرش بیرون آمد و به سمت سنگر ما می آمد ناگهان [[خمپاره]] ی 120 در نزدیکی ایشان فرود می آید و بر اثر اصابت ترکش به ناحیه ی شکمش مجروح می شود و بلافاصله ایشان را به [[بیمارستان فاطمه زهرا (س)]] منتقلش می کنیم و بعد از چند دقیقه ای به خیل عظیم عاشقان الله می پیوندد.

من و همرزمم [[محمد رضا سنجاقی]] مثل دو تا برادر بودیم و اصلا از هم جدا نمی شدیم و همیشه همراه هم بودیم و به هم قول داده بودیم که با همدیگر به شهادت برسیم. یک دفعه که من و همرزمم منصور در [[پاتک عراقیها]] مجروح شدیم ما را به [[بیمارستان اهواز]] و [[گرگان]] منتقل کردند و بعد از اینکه کمی بهتر شدیم به فریمان آمدیم. یک شب در خواب دیدم که رضا به خوابم آمد و از من شکایت کرد و گفت: حمید رضا مگر من وتو برادر نبودیم پس چرا مرا تنها گذاشتی و رفتی، گفتم: من تو را تنها نگذاشتم ما همدیگر را گم کردیم، و از بیدار شدم، بعد از دو روز به [[مشهد]] رفتم تا معالجات روی من انجام بگیرد، به همراه چند تا از دوستانم در مشهد در پارک خیابان امام خمینی (ره) بودیم من به دوستانم گفتم: شما اینجا باشید من الآن می آیم و خود به خود به خیابان بیسیم رفتم و در قسمت جهاد سازندگی به دیدن یکی از دوستانم رفتم که مسئولیت امور شهدا را برعهده داشت. بعد از احوالپرسی و چند دقیقه ای گفتن از خاطرات [[جبهه و جنگ]] به من گفت: بابا خانی دیروز یکی از بچه های هم شهرستانی شما هم به شهادت رسیده است. گفتم:کی؟ گفت: محمد رضا سنجاقی دیگر چیزی نفهمیدم.

زمانی که فرزندم محمد رضا خواست به جبهه برود سال اول دبیرستان بود و یک ماه قبل از اعزام به همراه کلاس سوم و چهارمی ها که سن همه ی آنها 16 سال به بالا بود برای دادن خون به کارخانه ی قند رفته بودند، در آنجا رئیس بیمارستان وقتی که به جثه ی ایشان نگاه می کند از خون گرفتن ایشان بدلیل سن وجثه ی کوچکش ممانعت می کند اما ایشانبا اصرار زیاد آن ها را وادار می کند تا از او خون بگیرند، هنگامی که به خانه برگشت خیلی خوشحال بود و در پوست خود نمی گنجید. ما که خبر داشتیم ایشان برای دادن خون به کارخانه ی قند رفته است به او خندیدیم و گفتیم: حتما مثل بچه ها کوچک گریه کردی تا از شما خون گرفتند. اما خیلی محکم و جدی گفت: چه اشکالی دارد آدم با گریه و زاری کار نیکی انجام دهد و ثواب آن را ببرد و با گفتن این جمله ما تحت تأثیر قرار گرفتیم و از آن روز به بعد حساب دیگری روی ایشان باز کردیم و مثل آدم بزرگها با ایشان رفتار می کردیم.

برادرم محمد رضا بازی کردن در تئاتر را خیلی دوست داشت. به خاطر دارم در یکی از تئاتر هایش باید نقش پیرمردی را ایفا می کرد و گاهی اوقات در خانه نقشش را بازی می کرد یک روز که وارد خانه شدم دیدم پیرمردی با ریش سفید و بلند و لباس پیرمردی که روستایی ها می پوشند در خانه نشسته است، تعجب کردم چون ما در فامیلهایمان پیرمردی نداشتیم با این شکل وقیافه وقتی نزدیک تر شدم متوجه شدم برادرم محمد رضا است که زد زیر خنده و خواستم ریشش را بگیرم و از صورتش جدا کنم ولی از دستم فرار کرد و من هم کلی خندیدم.

به خاطر دارم یک روز من به همراه همسرم برای انجام کاری بیرون رفته بودیم و فرزندم محمد رضا به همراه خواهر و برادرانش در خانه بودند و از آنجایی که به ائمه ی اطهار علاقه ی شدیدی داشت کتاب نوحه ای در دست داشت و ما از خانه بیرون رفتیم هنگامی که برگشتیم دیدیم که ایشان بالای درخت رفته است و در حال نوحه خواندن است وبا خودش سینه می زند.خواهران و برادرانش هم در حیاط مشغول بازی بودند یکی از فرزندان نزدیک من آمد و گفت: پدر جان محمد رضا در حیاط راه می رفت ونوحه می خواند و باعث شده بود که ما نتوانیم بازی کنیم و وقتی به ایشان گفتیم دیگر نوحه نخوان و جلوی ما راه نرو رفت بالای درخت و شروع کرد به نوحه خوانی و سینه زنی. ما واقعا با دیدن این صحنه متعجب شده بودیم.

قبل از اینکه فرزندم محمد رضا سنجاقی به جبهه برود خوابی دیده بود که اینگونه برایم نقل کرد؛ گفت: خواب دیدم که حضرت [[امام رضا(ع)]] به فریمان آمده است و مردم به استقبال ایشان بودند و کسی جلو نمی توانست برود و همه با ایشان فاصله داشتند تنها من نزد امام رفتم و با ایشان رو بوسی کردم و آقا یک چهره ی بسیار نورانی و خندانی داشتند و از ایشان طلب شهادت کردم و خداحافظی کردند و از میان مردم رفتند.

محمدرضا کتاب نوحه‌ای تهیه کرده بود و بیشتر اوقات تمرین نوحه‌خوانی می‌کرد. یک روز برای انجام کاری از خانه بیرون رفتم. وقتی برگشتم دیدم که محمدرضا روی درخت وسط حیاط نشسته و دارد نوحه می‌خواند و خواهران و برادرانش سرگرم بازی هستند. وقتی علت این کارش را پرسیدم، گفت: ‹‹من داشتم با صدای بلند نوحه می‌خواندم. بچه‌ها گفتند که نخوانم ولی من ادامه دادم آنها دنبالم کردند و من از دستشان فرار کردم و آمدم این بالا.›› خنده‌ام گرفت احساس کردم که او رابطه عمیقی با ائمه دارد.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11828 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==
<references/>