دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت - مشارکت‌های کاربر [fa]

پرونده:علی اکبر خاکپور .jpg

2020-08-15T21:49:47Z

Shojaea98: MsUpload

MsUpload

شهید خسرو رهبری

2020-08-10T05:48:02Z

Shojaea98:

تاریخ تولد :
نام : خسرو محل تولد : مشهد
نام خانوادگی : رهبری‌ تاریخ شهادت : 1365/02/31
نام پدر : محمد مکان شهادت :
تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌
گلزار : بهشت‌رضا

خاطرات
به خاطر دارم از طرف سپاه یک موتور به فرزندم داده بودند که با آن به منزل هم بیاید، یکبار به او گفتم: خسرو جان سوار موتورشو و برو نان بگیر که ایشان در جوابم گفت: نه مادر من حاضرم با پای پیاده بروم نان بگیرم ولی با موتور بیت المال نمی روم. گفتم: برو من پول خراب شدن و تعمیرش را می دهم ولی او قبول نکرد که با موتور برود زیرا به مال بیت المال خیلی حساس بود.
<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10511 یاران رضا]</ref>

==پانویس==
<references/>

==نگارخانه تصاویر==
<gallery>
Image:شهید خسرو رهبری .jpg
</gallery>

پرونده:شهید خسرو رهبری .jpg

2020-08-10T05:15:51Z

Shojaea98: MsUpload

MsUpload

شهید محمد عربخانی

2020-05-18T21:19:21Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = محمد عربخانی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[سبزوار]]
|شهادت = [[۱۳۶۱/۵/۲]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = نامشخص
|تخصص‌ها =
|شغل = یگان
|خانواده = نام پدر[[حسینعلی]]
}}

گلزار :

خاطرات

تعاون و همکاري

راوی رحمت الله کاشکی

متن کامل خاطره

اوایل [[انقلاب]] بود که با همیاری مردم و جوانان روستا دست به احداث مسجدی برای روستائیان زدیم، بیشتر وقت ها جوانان خسته می شدند ولی [[محمد عربخانی]] با روحیه ای که داشت می گفت : می دانید برای که دارید کار می کنید که خسته شدید می گفتیم : نه می گفت : این خانه ی خداست و این مسجدی را که شما درست می کنید نسل به نسل در این روستا می گردد و برای ما اسم و یادی خواهد ماند و این سنگ ها و آجر هایی که ما برای ساختن مسجد به کار بردیم و عرقهایی که ریختیم در آخرت برای ما ثواب خواهد شد و هر کاری که برای خدا باشد خستگی ندارد . با این دلداری که محمد به ما داد خستگی را از تن ما بیرون می کرد.<ref>[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%2014588 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==

<references />

شهید محمد عربخانی

2020-05-18T21:17:28Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = محمد عربخانی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[سبزوار]]
|شهادت = [[۱۳۶۱/۵/۲]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = نامشخص
|تخصص‌ها =
|شغل = یگان
|خانواده = نام پدر[[حسینعلی]]
}}

گلزار :

خاطرات

تعاون و همکاري

راوی رحمت الله کاشکی

متن کامل خاطره

اوایل انقلاب بود که با همیاری مردم و جوانان روستا دست به احداث مسجدی برای روستائیان زدیم، بیشتر وقت ها جوانان خسته می شدند ولی محمد عربخانی با روحیه ای که داشت می گفت : می دانید برای که دارید کار می کنید که خسته شدید می گفتیم : نه می گفت : این خانه ی خداست و این مسجدی را که شما درست می کنید نسل به نسل در این روستا می گردد و برای ما اسم و یادی خواهد ماند و این سنگ ها و آجر هایی که ما برای ساختن مسجد به کار بردیم و عرقهایی که ریختیم در آخرت برای ما ثواب خواهد شد و هر کاری که برای خدا باشد خستگی ندارد . با این دلداری که محمد به ما داد خستگی را از تن ما بیرون می کرد.<ref>[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%2014588 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==

<references />

شهید محمد عربخانی

2020-05-18T21:16:36Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = محمد عربخانی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[سبزوار]]
|شهادت = [[۱۳۶۱/۵/۲]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = نامشخص
|تخصص‌ها =
|شغل = یگان
|خانواده = نام پدر[[حسینعلی]]
}}

گلزار :

خاطرات

تعاون و همکاري

راوی رحمت الله کاشکی

متن کامل خاطره

اوایل [انقلاب] بود که با همیاری مردم و جوانان روستا دست به احداث مسجدی برای روستائیان زدیم، بیشتر وقت ها جوانان خسته می شدند ولی محمد عربخانی با روحیه ای که داشت می گفت : می دانید برای که دارید کار می کنید که خسته شدید می گفتیم : نه می گفت : این خانه ی خداست و این مسجدی را که شما درست می کنید نسل به نسل در این روستا می گردد و برای ما اسم و یادی خواهد ماند و این سنگ ها و آجر هایی که ما برای ساختن مسجد به کار بردیم و عرقهایی که ریختیم در آخرت برای ما ثواب خواهد شد و هر کاری که برای خدا باشد خستگی ندارد . با این دلداری که محمد به ما داد خستگی را از تن ما بیرون می کرد.<ref>[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%2014588 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==

<references />

شهید رضا سجادی ثالث

2020-03-17T21:27:20Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = رضا سجادی ثالث
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = مشهد
|شهادت =[[۱۳۶۳/۷/۲۵]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها =رزمنده
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده =
}}

==خاطرات==

روزی در تابلوی داخلی [سپاه] طبس اسامی افرادی که باید خود را آماده [جبهه] کنند نصب کرده بودند . اسم آقای سجادی در لیست اعزام به جبهه نبود . ایشان در آن زمان پایش در گچ بود . صبح که آمد سپاه و دید اسم او جزو لیست اعزام به جبهه نیست ، کاغذ اسامی را به عنوان اعتراض از تابلو کند و پاره کرد . فرماندهی سپاه طبس ایشان را خواست و دلایل این که ایشان جزء نیروهای اعزامی نیست به ایشان توضیح داد . اما آقای سجادی نپذیرفت و با اصرار عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل شد . چندی نگذشت که در ارتفاعات میمک به درجه رفیع شهادت نایل آمد .

منبع : سایت یاران رضا http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11354

شهید حسین سرویها

2020-03-17T21:24:56Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = حسین سرویها
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = مشهد،[۱۳۶۵/۱۰/۴]
|شهادت =
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده =
}}

==وصیت نامه==

بسم الله الرحمن الرحيم با سلام ودرود بر منجي عالم بشريت مهدي موعود و نائب بر حقش امام امت و شهداي گلگون کفن [انقلاب اسلامي ايران] و با سلام خدمت خانواده خود اميدوارم از نبودن من ناراحت نباشيد و گريه نکنيد اگر شهيد شدم گريه نکنيد زيرا که مرگ حق هر انساني است اول از شما حلال بودي مي طلبم و بعد از اقوام و دوستانم . اميدوارم يکايک فاميل از من راضي باشند به خصوص آقابزرگ زيرا خيلي غيبت ايشان را کرده ام . در ضمن به دوستانم بگوييد از من راضي باشند و من سلام به همگيشان مي رسانم . براي من تعزيه بگيريد ولي زياد خرج نکنيد، در تعزيه من همسايگاني را دعوت کنيد که مؤمن باشند و پايبند به جمهوري اسلامي ايران . ديگر عرضي ندارم براي من گريه نکنيد . در ضمن مرا در بهشت رضا يا در حرم امام رضا دفن کنيد . ديگر عرضي ندارم . با عرض معذرت مقداري از دارايي من را به [جبهه ها] و به مستضعفان کمک کنيد . والسلام عليکم و رحمه الله و برکاته

منبع : سایت یاران رضا

http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11493

شهید حسن سعیدی فروتقه

2020-03-17T21:22:41Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = حسن سعیدی فروتقه
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد =کاشمر
|شهادت =[[۱۳۶۵/۱۰/۲۳]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده =
}}

خاطرات:

برادرم حاج حسن خاطرات زیادی برای ما بر جای گذاشته ، به خاطر دارم زمانیکه من هنوز ازدواج نکرده بودم و در خانه پدری زندگی میکردم به خاطر یک موضوع ایشان مرا دعوا کردند ، چند سال بعد که من ازدواج کردم ، یک روز تابستان که هوا بسیار گرم بود ایشان به منزل ما آمد و به بهانه میوه جمع کردن مرا با خود به باغ برد در حالی که اشک می ریخت به من گفت : کفش هایت را از پایت بیرون بیاور ، به خاک بمال و بر روی چشمان من بگذار تا شاید از من راضی باشی ، به خاطر آن موضوع که چند سال پیش اتفاق افتاد ، البته آن روز من مقصر نبودم ، مقصر کس دیگری بود . من اشک از چشمانم جاری شد ، گفتم : خدا از من و شما راضی باشد ، من از شما راضی هستم .

به خاطر دارم همان اولین بار که حاج حسن آقا می خواست به جبهه برود شب خواب دیدم به همراه ایشان به [سپاه] رفتیم ، یک برادر [بسیجی] جلوی درب سپاه ایستاده بود یک اسلحه به حاج حسن دادند و او را داخل سپاه بردند ولی به من اجازه ورود ندادند در حالیکه صدا می زدم حاج حسن مرا هم با خود ببر ، و ناگهان از خواب بیدار شدم ، وقتی بیدار شدم ایشان از من پرسید چه شده است ؟ خوابم را تعریف کردم و حاج حسن آقا گفت : انشاء الله خیر است .

منبع: سایت یاران رضا

http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11567

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حسن_سعیدی_فروتقه}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]

شهید ابراهیم سرچاهی

2020-03-17T21:19:59Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = سید ابراهیم سرچاهی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = نیشابور
|شهادت =[[۱۳۶۷/۱/۳]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت = لشکر۵نصر
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها =خمپاره انداز_ادوات
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده =
}}

==خاطرات==

یادم هست آخرین مرخصی که همسرم سید ابوالقاسم آمده بود به من گفت : مبلغ 500 تومان نذر کرده ام، که در ضریح امام رضا (ع) بیندازم وقتی که به مشهد رفتی و مشرف شدی آن 500 تومان نذر را ادا کن گویا به ایشان الهام شده بودکه این دفعه که به جبهه برود دیگر برنمی گردد و شهید می شود . خلاصه بعد از اینکه ایشان عازم [جبهه] شدند و بعد از چند مدتی خبر شهادت ایشان رسید یکروز قرار شد ما را به زیارت امام رضا (ع) ببرند . وقتی به حرم وارد شدم خیلی گریه کردم و یاد آن روزی که همسرم گفت : نذرم را ادا کن افتادم و مبلغی را که گفته بود ادا کردم . پس از آنکه سوار اتوبوس شدم که به طرف توس حرکت کنیم، شهید تا خود توس با من آمد و به من نگاه می کرد و می خندید که در نزدیکی شهر توس ناپدید شد .

منبع : سایت یاران رضا http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11443

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید ابراهیم_سرچاهی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]
[[رده: شهدای شهرستان نیشابور]]

شهید مهدی زین الدین - بخش اول

2019-12-27T20:24:38Z

Shojaea98:

==زندگینامه==

بسم الله الرحمن الرحیم
شب های جمعه، دعای کمیل به راه بود. زین الدین می آمد می نشست یکی از بچه های خوش صدا هم می خواند. آخرین شب جمعه، یادم هست، توی سنگر بچه های اطلاعات سردشت بودیم. همه جمع شده بودند برای دعا. این بار خود زین الدین خواند. پرسوز هم خواند.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 92
موضوع : عبادی ، دعا

چند روز قبل از شهادتش، از سردشت می رفتیم باختران. بین حرف هایش گفت«بچه ها! من دویست روز روزه بده کارم» تعجب کردیم. گفت «شش ساله هیچ جا ده روز نموندم که قصد روزه کنم. » وقتی خبر رسید شهید شده، توی حسینیه انگار زلزله شد. کسی نمی توانست جلوی بچه ها را بگیرد. توی سر و سینه شان می زدند. چند نفر بی حال شدند و روی دست بردندشان. آخر مراسم عزاداری، آقای صادقی گفت«شهید، به من سپرده بود که دویست روز روزه ی قضا داره. کی حاضره براش این روزه ها رو بگیره؟» همه بلند شدند. نفری یک روز هم روزه می گرفتند، می شد ده هزار روز.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 94
موضوع : عبادی ،‌ روزه

از همه زودتر می آمد جلسه. تا بقیه بیایند، دو رکعت نماز می خواند. یکبار بعد از جلسه، کشیدمش کنار و پرسیدم «نماز قضا می خوندی؟» گفت«نماز خواندم که جلسه به یک جایی برسد. همین طور حرف روی حرف تل انبار نشه. بد هم نشد انگار. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 85
موضوع : عبادی ، نماز

جاده های کردستان آن قدر نا امن بود که وقتی می خواستی از شهری به شهر دیگر بروی، مخصوصا توی تاریکی، باید گاز ماشین را می گرفتی، پشت سرت را هم نگاه نمی کردی. اما زین الدین که هم راهت بود، موقع [[اذان]]، باید می ایستادی کنار جاده تا نمازش را بخواند. اصلا راه نداشت. بعد از شهادتش، یکی از بچه ها خوابش را دیده بود؛ توی مکه داشته زیارت می کرده. یک عده هم همراهش بوده اند. گفته بود «تو این جا چی کار می کنی؟» جواب داده بوده «به خاطر نمازهای اول وقتم، این جا هم فرمانده ام. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 91
موضوع : عبادی ، نماز اول وقت

جلسه که تمام شدف دیدیم، تا وضو بگیریم و برویم حسینیه، نماز تمام شده است. اما مهدی از قبل فکرش را کرده بود. سپرده بود، یک روحانی، از روحانی های لشکر، آمده بود همان جا؛ اذان که تمام شد، در همان اتاق جنگ تکبیر نماز را گفتیم.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 53
موضوع : عبادی ، نماز جماعت

شاگرد مغازه ی کتاب فروشی بودم. حاج آقا گفت:«می خواهیم بریم سفر. تو شب بیا خونه مون بخواب. » بد زمستانی بود. سرد بود. زود خوابیدم. ساعت حدود دو بود. در زدند. فکر کردم خیالاتی شده ام. در را که باز کردم، دیدم آقا مهدی و چند تا از دوستانش از [[جبهه]] آمده اند. آن قدر خسته بودند که نرسیده خوابشان برد. هوا هنوز تاریک بود که باز صدایی شنیدم. انگار کسی ناله می کرد. از پنجره که نگاه کردم، دیدم آقا مهدی توی آن سرمای دمِ صبح، سجاده انداخته توی ایوان و رفته به سجده.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 11
موضوع : عبادی ، نماز شب

هور وضعیت عجیبی دارد و بعضی وقت ها، ساقه های نی جدا می شوند و سر را ه را می گیرند. انگار که اصلا راهی نبوده. ساعت ده شب بود که از سنگر های کمین گذشتیم. دسته ی اول وارد خشکی شده بود. ولی بقیه ی نیروها مانده بودند روی آب. وضع هور عوض شده بود؛ معبر را پیدا نمی کردیم. بی سیم زدیم عقب که «نمی شود جلو رفت، برگردیم؟» آقا مهدی، پشت بی سیم گفته بود «حبیبیتون چشم انتظاره، گفته سرنوشت جنگ به این عملیات بسته س، انجام وظیفه کنید. » بچه ها، تا معبر دسته ی اول را پیدا نکردند و وارد جزیره نشدند، آرام نگرفتند.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 34
موضوع : سیاسی ، امام خمینی

یکی دوبار که رفت دیدار امام، تا چند روز حال عجیبی داشت. ساکت بود. می نشست وخیره می شد به یک نقطه می گفت«آدم وقتی امام رو می بینه، تازه می فهمه [[اسلام]] یعنی چه. چه قدر مسلمون بودن راحته. چه قدر شیرینه. » می گفت «دلش مثل دریاست. هیچ چیز نمی تونه آرامششو به هم بزنه. کاش نصف اون صبر و آرامش، توی دل ما بود. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 71
موضوع : سیاسی ، امام خمینی

موقع انتخابات، مسئول صندوق بودم. دست که بلند کرد، آقا مهدی را توی صف دیدم تازه فرمانده لشکر شده بود. به احترامش بلند شدم. گفتم بیاید جلوی صف. نیامد. ایستاد تا نوبتش شد. موقع رفتن، تا دم در دنبالش رفتم پرسیدم «وسیله دارین؟» گفت:«آره». هرچه نگاه کردم، ماشینی آن دور و بر ندیدم رفت طرف یک موتور گازی. موقع سوار شدن. با لبخند گفت «مال خودم نیس. از برادرم قرض گرفته م. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 23
موضوع : سیاسی ،‌ انتخابات

شب، ساعت ده و نیم از اهواز راه افتادیم من و آقا مهدی و اسماعیل صادقی. قرار بود برویم خدمت امام. حرف ادغام گردان های ارتش و سپاه بود. تا صبح نخوابیدیم. صادقی تو پوست خودش نمی گنجید. دائم حرف می زد. مهدی هم پایش را گذاشته بود روی گاز و می آمد. همان آدمی که شب با ماشین [[سپاه]] هشتاد تا تندتر نمی رفت. حالا رسانده بود به صد و شصت و پنج. جماران که رسیدیم، ساعت ده بود. آقای توسلی گفت «دیر آمدید. قرار ملاقاتتون ساعت هشت بود. امام رفته اند. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 72
موضوع : سیاسی ، امام خمینی

سال شصت و دو بود؛ پاسگاه زید. کادر لشکر را جمع کرد تا برایشان صحبت کند. حرف کشید به مقایسه ی بسیجی ها و ارتشی های خودمان با نظامی های بقیه ی کشورها. مهدی گفت:«درسته که بچه های ما در وفاداری و اطاعت امر با نظامی های بقیه ی جاها قابل مقایسه نیستند، ولی ما باید خودمونو با شیعیان ابا عبدالله مقایسه کنیم. اون هایی که وقت نماز، دور حضرت رو می گرفتند تا نیزه ی دشمن به سینه ی خودشون بخوره و حضرت آسیب نبینه. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 26
موضوع : سیاسی ،‌ ولایت فقیه

نام بلند [[مهدی زین الدین]] در سال 1338 در انبوه نام زمینیان درخشید و هستی آسمانی اش در خاک تجلی یافت. او در خانواده ای مذهبی، متدین در [[تهران]] متولد شد. با ورود به دبستان و آغاز زندگی تازه، مهدی اوقات فراغتش را در کتاب فروشی پدر می گذراند. مهدی در دوران تحصیلات متوسطه اش به لحاظ زمینه هایی که داشت با مسائل مذهبی و سیاسی آشنا شد. او در مسیر مبارزات سیاسی علیه رژیم پهلوی به دلیل نپذیرفتن شرکت اجباری در حزب رستاخیز از دبیرستان اخراج شده بود، با تغییر رشته و علیرغم تنگنا و فشار سیاسی تحصیل را ادامه داد و رتبه چهارم را درمیان پذیرفته شدگان دانشگاه شیراز به دست آورد. اما با تبعید پدر به سقز از ادامه تحصیل منصرف شد و به شکل جدی تری فعالیت مبارزاتی را پی گرفت. پدر پس از زمانی کوتاه به اقلید فارس تبعید شد و دور از خانواده مدتی را در آنجا گذراند. با شروع مبارزات مردمی در سال 1356 پدر مخفیانه به قم رفت و خانواده را نیز منتقل کرد. از آن پس مهدی به همراه پدر و جمعی دیگر در ساماندهی و پیشبردن [[انقلاب]] در شهر قم تلاش های بسیاری کردند. با به ثمر رسیدن تلاش های جمعی و پیروزی انقلاب، مهدی ابتدا به جهاد سازندگی و سپس با تشکیل سپاه پاسداران به این نهاد پیوست و پس از مدتی به عنوان مسؤول اطلاعات و عملیات سپاه پاسداران قم فعالیت های خود را ادامه داد. این مسؤلیت مقارن با توطئه های پیچیده و پی در پی ضد انقلاب بود که او با توانایی، خلاقیت و مدیریت بالایی که داشت به بهترین شکل ممکن آنها را از سر گذراند و این مرحله بحرانی فعالیت سیاسی را طی کرد. هنوز نخستین شعله های جنگ تحمیلی بر افروخته نشده بود که آقا مهدی با طی دوره آموزش کوتاه مدت نظامی همراه با یک گروه صد نفره عازم جبهه های نبرد شد و نخستین تجربه رویارویی مستقیم با دشمن را پشت سر گذاشت. او در طول دوران حضورش مسئوولیت شناسایی یگان های رزمی، مسئوولیت اطلاعات و عملیات قرارگاه نصر، فرماندهی تیپ [[علی بن ابیطالب(ع)]]، فرماندهی لشگر خط شکن علی بن ابیطالب(ع) و فرماندهی لشگر 17 علی بن ابیطالب(ع) را بر عهده گرفت.
سردار سرلشگر مهدی زین الدین در آبان ماه سال 1363 در حالی که به همراه برادرش مجید(مسئول اطلاعات و عملیات تیپ 2 لشگر علی بن ابیطالب) برای شناسایی منطقه عملیاتی از باختران به سمت سردشت در حال حرکت بود، پس از سال های طولانی انتظار، کلید باغ شهادت را یافت و مشتاقانه به سرزمین های ملکوتی آسمان هفتم بال گشود. زين الدين در 25 سالگي بر اثر اصابت [[گلوله]] به سينه و ران پا در تپه ساروين در حومه شهر سردشت به شهادت رسيد. از او يک دختر به يادگار باقي ماند. پيکر پاک و مطهرش را در گلزار شهداي قم به خاک سپردند. برادرش مجيد نيز در راه رسيدن به معشوق جانش را در طبق اخلاص نهاد.
منبع سایت صبح
موضوع : زندگی نامه سرداران

به سرمان زد زنش بدهیم. عیالم یکی از دوستانش را که دو تا کوچه آن طرف تر می نشستند، پیش نهاد کرد. به مهدی گفتم. دختر را دید. خیلی پسندیده بود. گفت «باید مادرم هم ببیندش. » مادر و خواهرش آمدند اهواز. زیاد چشمشان را نگرفت. مادرش گفت:«توی قم، دخترا از خداشونه زن مهدی بشن. چرا از این جا زن بگیره؟» مهدی چیزی نگفت. بهش گفتم: «مگه نپسندیده بودی؟» گفت:«آقا رحمان، من رفتنیم. زنم باید کسی باشه که خانواده ام قبولش داشته باشن تا بعد از من مواظبش باشن. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 14
موضوع : خانواده ، ازدواج

خرید عقدمان یک حلقه ی نهصد تومانی بود برای من. همین و بس. بعد از عقد، رفیم حرم. بعدش گل زار شهدا. شب هم شام خانه ی ما. صبح زود مهدی برگشت جبهه.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 15
موضوع : خانواده ، ازدواج

خانواده ام می خواستند مراسمی بگیرند که فامیلمان هم باشند، برای معرفی دامادشان، نشد. موقع عملیات بود و مهدی نمی توانست زیاد بماند. مراسم، در حد یک بله برون ساده بود. بعضی ها به شان برخورد و نیامدند. ولی من خوش حال بودم.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 18
موضوع : خانواده ، ازدواج

روی بچه های متاهل یک جور دیگر حساب می کرد. می گفت «کسی که ازدواج کرده، اجتماعی تر فکر می کند تا آدم مجرد. » بعداز عقد که برگشتم جبهه، چنان بغلم کرد و بوسید که تا آن موقع این طور تحویلم نگرفته بود. گفت «مبارکه، جهاد اکبر کردی. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 64
موضوع : خانواده ، ازدواج

ازش گله کردم که چرا دیر به دیر سر می زند. گفت «پیش زن های دیگه م ام. » گفتم «چی؟» گفت «نمی دونستی چهار تا زن دارم؟» دیدم شوخی می کند. چیزی نگفتم. گفت «جدی می گم. من اول با سپاه ازدواج کردم، بعد با جبهه، بعد با شهادت، آخرش هم با تو. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 70
موضوع : خانواده ، ازدواج

می گفت قیافه برایم مهم نیست. قبل از عقد، همیشه سرش پایین بود. نگاهم نمی کرد. هیچ وقت نفهمید برای مراسم دستی توی صورتم بردم.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 16
موضوع : خانواده ، انتخاب همسر

نزدیک عملیات بود. می دانستم دختردار شده. یک روز دیدم سر پاکت نامه از جیبش زده بیرون. گفتم «این چیه؟» گفت«عکس دخترمه. » گفتم «بده ببینمش» گفت «خودم هنوز ندیدمش. » گفتم «چرا؟» گفت «الآن موقع عملیاته. می ترسم مهر پدر و فرزنده ی کار دستم بده. باشه بعد. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 65
موضوع : خانواده ، فرزند
همه دور تا دور سفره نشسته بودیم؛ پدر و مادر مهدی، خواهر و برادرش. من رفتم توی آشپزخانه، چیزی بیاورم وقتی آمدم، دیدم همه نصف غذایشان را خورده اند، ولی مهدی دست به غذایش نزده تا من بیایم.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 19
موضوع : خانواده ، همسرداری

وضع غذا پختنم دیدنی بود. برایش فسنجان درست کردم. چه فسنجانی! گردوها را درسته انداخته بودم توی خورش. آن قدر رب زده بودم، که سیاه شده بود. برنج هم شورِشور. نشست سر سفره. دل تو دلم نبود. غذایش را تا آخر خورد. بعد شروع کرد به شوخی کردن که «چون تو قره قروت دوست داری، به جای رب قره قروت ریخته ای توی غذا. » چند تا اسم هم برای غذایم ساخت؛ ترشکی، فسنجون سیاه. آخرش گفت«خدارو شکر. دستت درد نکنه. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 49
موضوع : خانواده ، همسرداری

ظرف های شام، دو تا بشقاب و لیوان بود و یک قابلمه. رفتم سر ظرف شویی. گفت«انتخاب کن. یا تو بشور من آب بکشم، یا من می شورم تو آب بکش. » گفتم «مگه چقدر ظرف هست؟» گفت «هرچی که هس. انتخاب کن. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 50
موضوع : خانواده ، همسرداری

توی ظل گرمای تابستان، بچه های محل سه تا تیم شده اند. توی کوچه ی هجدمتری. تیم مهدی یک گل عقب است. عرق از سر و صورت بجه ها می ریزد. چیزی نمانده ببازند. اوت آخر است. مادر می آید روی تراس «مهدی! آقا مهدی! برای ناهار نون نداریم ها برو از سرکوچه دو تا نون بگیر. » توپ زیر پایش می ایستد. بچه ها منتظرند. توپ را می اندازد طرفشان و می دود سر کوچه.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 2
موضوع : خانواده ، والدین

چند روزی بود مریض شده بودم تب داشتم. حاج آقا خانه نبود. از بچه ها هم که خبری نداشتم. یک دفعه دیدم در باز شد و مهدی، با لباس خاکی و عرق کرده، آمد تو. تا دید رخت خواب پهن است و خوابیده ام، یک راست رفت توی آشپزخانه. صدای ظرف و ظروف و باز شدن در یخچال می آمد. برایم آش بار گذاشت. ظرف های مانده را شست، سینی غذا را آورد، گذاشت کنارم. گفتم:«مادر!چرا بی خبر؟» گفت: « به دلم افتاد که باید بیام. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 12
موضوع : خانواده ، والدین

وقتی رسیدیم دزفول و وسایلمان را جابه جا کردیم، گفت «می روم سوسنگرد. » گفتم «مادر منو نمی بری اون جلو رو ببینم؟» گفت:«اگه دلتون خواست، با ماشین های راه بیایید. این ماشین مال بیت الماله. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 13
موضوع : خانواده ، والدین

وقتی رسیدیم دزفول و وسایلمان را جابه جا کردیم، گفت «می روم سوسنگرد. » گفتم «مادر منو نمی بری اون جلو رو ببینم؟» گفت:«اگه دلتون خواست، با ماشین های راه بیایید. این ماشین مال بیت الماله. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 13
موضوع : اقتصادی ، بیت المال

عروسم که حامله بود به دلم افتاده بود اگر بچه پسر باشد، معنیش این است که خدا می خواهد یکی از پسرهایم را عوضش بگیرد. خدا خدا می کردم دختر باشد. وقتی بچه دختر شد، یک نفس راحت کشیدم. مهدی که شنید بچه دختر است، گفت «خدارو شکر. در رحمت به روم باز شد. رحمت هم که برای من یعنی شهادت»
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 67
موضوع : اعتقادی ، آرزوی شهادت

سال شصت و دو بود؛ پاسگاه زید. کادر لشکر را جمع کرد تا برایشان صحبت کند. حرف کشید به مقایسه ی بسیجی ها و ارتشی های خودمان با نظامی های بقیه ی کشورها. مهدی گفت:«درسته که بچه های ما در وفاداری و اطاعت امر با نظامی های بقیه ی جاها قابل مقایسه نیستند، ولی ما باید خودمونو با شیعیان ابا عبدالله مقایسه کنیم. اون هایی که وقت نماز، دور حضرت رو می گرفتند تا نیزه ی دشمن به سینه ی خودشون بخوره و حضرت آسیب نبینه. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 26
موضوع : اعتقادی ، امام حسین (ع)

اولین عملیات لشکر بود که بعد از فرمانده شدن حاج مهدی انجام می دادیم. دستور رسید کنار زبیدات مستقر شویم. وقتی رسیدیم، رفتم روی تپه ی کنار جاده. قرار بود لشکر کربلا، سمت راست ما را پر کند. عقب مانده بودند و جایشان عراقی ها، راحت برای خودشان می رفتند و می آمدند. رفتم پیش حاج مهدی. خم شده بود روی کالک عملیاتی. بی سیم کنارش خش خش می کرد. موضوع را گفتم. نگاهم کرد. چهره اش هیچ فرقی نکرد. لب خند می زد. گفت:«خیالت راحت. برو. توکل کن به خدا. کربلا امشب راستمونو پر می کنه» از چادر آمدم بیرون. آرام شده بودم.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 20
موضوع : اعتقادی ، توکل

رک بود. اگر می دید کسی می ترسد و احتیاج به تشر دارد، صاف توی چشم هایش نگاه می کرد و می گفت «تو ترسویی. »
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 89
موضوع : اخلاقی ، ترس

شب دهم عملیات بود. توی چادر دور هم نشسته بودیم. شمع روشن کرده بودیم. صدای موتور آمد. چند لحظه بعد، کسی وارد شد. تاریک بود. صورتش را ندیدیم. گفت «توی چادرتون یه لقمه نون و پنیر پیدا می شه؟» از صدایش معلوم بود که خسته است. بچه ها گفتند «نه، نداریم. » رفت. از عقب بی سیم زدند که «حاج مهدی نیامده آن جا؟» گفتیم «نه. » گفتند «یعنی هیچ کس با موتور اون طرف ها نیامده؟»
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 38
موضوع : اخلاقی ، تواضع

وقتی رسیدم دستشویی، دیدم آفتابه ها خالی اند. باید تا هور می رفتم. زورم آمد. یک [[بسیجی]] آن اطراف بود. گفتم «دستت درد نکنه. این آفتابه رو آب می کنی؟» رفت و آمد. آبش کثیف بود. گفتم «برادر جان! اگه از صدمتر بالاتر آب می کردی، تمیز تر بود. » دوباره آفتابه را برداشت و رفت. بعد ها شناختمش. طفلکی زین الدین بود.
یادگاران، جلد ده، کتاب شهید زین الدین، ص 77
موضوع : اخلاقی ، تواضع
==پانویس==
<references/>

شهید مهدی امید بخش طغرکان

2019-12-27T20:09:37Z

Shojaea98:

[[شهید مهدی امیدبخش‌طغرکان]]

==زندگینامه==

بیست و دوم شهریور ۱۳۴۴، در روستاى عنبرآباد از روستاهای استان [[کرمان]] به دنیا آمد. پدرش پیرمحمد، كارگرى می‌کرد و مادرش زرملك نام داشت. دانشجوى دوره كاردانى بود .
به‌عنوان[[ بسیجى]] در [[جبهه]] حضور یافت. هشتم مرداد ۱۳۶۷، در جبهه شیخ صالح براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن شهید شد. پیكرش را در گلزار شهداى زادگاهش به خاك سپردند .

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۳۰
==پانویس==
<references/>

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی امید بخش طغرکان}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان کرمان]]

شهید مهدی آرزومند ارشادی

2019-12-27T20:08:03Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = مهدی آرزومند ارشادی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = تهران [[زادروزهای|1339/03/08]]
|شهادت = آبادان[[الگو:شهدای25اردیبهشت|1360/02/25]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت = [[خوزستان]]
|محل دفن = تهران-گلزارشهدای بهشت زهرا
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = بسیجی
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = دانشجو
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده =
}}

==زندگینامه==

[[شهید مهدی آرزومند ارشادی]] ؛هشتم خرداد ۱۳۳۹، در [[تهران]] ديده به جهان گشود. پدرش محمد، راننده تاكسى بود و مادرش بلقيس نام داشت. دانشجوى سال اول دوره كارشناسى دانشگاه صنعتى اصفهان در رشته مكانيك بود .
از سوی [[بسيج]] در [[جبهه]] حضور یافت. بيست و پنجم ارديبهشت ۱۳۶۰، در جبهه [[آبادان]] براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن به شهادت رسيد. مزار او در بهشت‌زهرای تهران واقع است .

منبع

فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱
==پانویس==
<references/>

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی آرزومند ارشادی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]
[[رده: شهدای شهرستان تهران]]

شهید مصطفی آزادگان

2019-12-27T20:02:31Z

Shojaea98:

[[شهید مصطفی آزادگان]]

==زندگینامه==

بیست وهشتم مرداد ۱۳۴۷، در [[تهران]] به دنیا آمد. پدرش حسین، نجار بود و مادرش ربابه نام دارد. دانشجوى دوره كارشناسى دانشگاه صنعتى امیركبیر در رشته مهندسى مواد بود .
از سوى [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. ششم مرداد ۱۳۶۷، در جبهه [[شلمچه]] بر اثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن به پهلو، شهید شد. پیكرش را در بهشت‌زهرای شهرستان [[تهران]] به خاك سپردند .

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۳
==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مصطفی آزادگان}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]
[[رده: شهدای شهرستان تهران]]

شهید منوچهر آصفی

2019-12-26T20:44:16Z

Shojaea98:

شهید منوچهر آصفی

زندگینامه

یكم اردیبهشت ۱۳۳۷، در [[بهبهان]] یکی از شهرهای استان خوزستان به دنیا آمد. پدرش نعمت‌الله و مادرش گلاب خانم نام دارد. دانشجوى دوره كارشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز در رشته كشاورزى بود .

به‌عنوان [[پاسدار]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و چهارم آبان ۱۳۵۹ بر اثر اصابت [[گلوله]] دشمن در جبهه [[سوسنگرد]] به شهادت رسید. مزار وى در زادگاهش واقع است. او هنگام شهادت فرمانده واحد روابط عمومى [[سپاه]] سوسنگرد بود .

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۱۸
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:منوچهر آصفی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان:خوزستان]]
[[رده: شهدای شهرستان بهبهان]]

شهید مهدی بهمن زاده

2019-12-26T20:36:32Z

Shojaea98:

[[شهید مهدی بهمن‌زاده]]

زندگینامه

هفتم اردیبهشت ۱۳۴۰، در [[كرمان]] به دنیا آمد. پدرش احمد، ارتشى بود و مادرش كبرا نام داشت. دانشجوى دوره كارشناسى بود .

به‌عنوان [[بسیجى]] در [[جبهه]]، حضور یافت و در جبهه بستان مجروح شد. هشتم آذر ۱۳۶۰ براثر عوارض ناشى از آن به شهادت رسید. مزار وى در گلزار شهداى زادگاهش قرار دارد. برادرش منصور بهمن‌زاده نیز به شهادت رسیده است .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۵۲</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی بهمن زاده}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان کرمان]]
[[رده: شهدای شهرستان کرمان]]

شهید مهدی امیر کاظمی

2019-12-26T20:35:21Z

Shojaea98:

شهید مهدی امیرکاظمی

زندگینامه

یكم بهمن ۱۳۴۴، در جوین از شهرهای استان [[خراسان رضوی]] به دنیا آمد. پدرش غلامحسن كارمند وزارت راه و ترابری (سابق) بود و مادرش فرح نام داشت. دانشجوى سال دوم دوره كاردانى دانشگاه تبریز در رشته ابزارسازى بود .
بیست و هشتم دى ۱۳۶۵، دربمباران هوایى كارخانه اسلحه‌سازی تبریز به شهادت رسید. مزار او در بهشت فضل نیشابور واقع است .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۳۲</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی امیر کاظمی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]

شهید مهدی پرچلویی

2019-12-26T20:34:14Z

Shojaea98:

شهید مهدی برچلویی

زندگینامه

یكم شهریور ۱۳۴۷، در [[همدان]] به دنیا آمد. پدرش علی‌اصغر و مادرش زهرا نام داشت. دانشجوى دوره كارشناسى در رشته ماشین‌ابزار بود .

از سوى [[بسیج]] به [[جبهه]] رفت. ششم مرداد ۱۳۶۷، در عملیات مرصاد هنگام درگیرى با نیروهاى سازمان مجاهدین خلق (منافقین ) براثر اصابت [[تركش]] خمپاره به شهادت رسید. مزارش در باغ بهشت زادگاهش قرار دارد .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۴۴</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی پرچلویی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان همدان]]
[[رده: شهدای شهرستان همدان]]

شهید منصور بانکی

2019-12-26T20:18:57Z

Shojaea98:

شهید منصور بانکی

زندگینامه

یكم مرداد ۱۳۳۸، در [[اصفهان]] چشم به جهان گشود. پدرش محمدصادق و مادرش فاطمه نام داشت. تاپیان دوره كارشناسى در دانشگاه صنعتى خواجه نصیر در رشته مكانیك درس خواند .
به‌عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت. شانزدهم اردیبهشت ۱۳۶۱، در عملیات الی بیت‌المقدس براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن به [[شهادت]] رسید. مزار او در [[گلستان]] شهداى زادگاهش واقع است. او هنگام شهادت فرمانده گروهان پیاده بود .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۴۱</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:منصور بانکی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان اصفهان]]
[[رده: شهدای شهرستان اصفهان]]

شهید مهدی امینی قاضی جهانی

2019-12-26T20:17:51Z

Shojaea98:

شهید مهدی امینی‌قاضی‌جهانی

زندگینامه

هفدهم اسفند ۱۳۴۵، در خوى از شهرهای استان[[ آذربایجان غربی]] دیده به جهان گشود. پدرش ابوالفضل و مادرش جمیله نام داشت. دانشجوى دوره كارشناسى دانشگاه [[امام صادق(ع)]] بود .

به‌عنوان [[بسیجى]] در [[جبهه]] حضور یافت. نوزدهم دى ۱۳۶۵، در عملیات کربلای۵ براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن شهید شد. مزارش در گلزار شهداى زادگاهش قرار دارد .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۳۳</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی امین قاضی جهانی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان آذربایجان غربی]]
[[رده: شهدای شهرستان خوی]]

شهید منصور بانکی

2019-12-26T20:15:49Z

Shojaea98:

شهید منصور بانکی

زندگینامه

یكم مرداد ۱۳۳۸، در [[اصفهان]] چشم به جهان گشود. پدرش محمدصادق و مادرش فاطمه نام داشت. تاپیان دوره كارشناسى در دانشگاه صنعتى خواجه نصیر در رشته مكانیك درس خواند .
به‌عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت. شانزدهم اردیبهشت ۱۳۶۱، در عملیات الی بیت‌المقدس براثر [[اصابت]] تركش خمپاره دشمن به [[شهادت]] رسید. مزار او در [[گلستان]] شهداى زادگاهش واقع است. او هنگام شهادت فرمانده گروهان پیاده بود .<ref>فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۴۱</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:منصور بانکی}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان اصفهان]]
[[رده: شهدای شهرستان اصفهان]]

شهید اسماعیل عظیمی

2019-12-25T19:06:52Z

Shojaea98:

بسمه تعالی

نام اسماعیل عظیمی

نام پدر جعفر

نام مادر سکینه

محل شهادت فاو

محل تولد قزوین - قاقازان تاریخ تولد ۱۳۴۱/۱۰/۰۲

محل شهادت فاو تاریخ شهادت ۱۳۶۴/۱۲/۱۸

استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت فاو

وضعیت تاهل متاهل درجه نظامی

تعداد پسر ۰ تعداد دختر ۰

تحصیلات پنجم ابتدائی رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید قزوین – قزوین

rId4

==زندگی نامه==

عظیمی، اسماعیل : دوم دی ۱۳۴۱ ، در روستای قاقازان از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد . پدرش جعفر، کشاورز بود و مادرش سکینه نام داشت . تا پایان دوره ابتدایی درس خواند . کارگر کارخانه بود . ازدواج کرد . از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت . هجدهم اسفند ۱۳۶۴ ، در [[فاو]] عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به پا، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای شهر زادگاهش واقع است .

==وصیت نامه==

[[شهید، اسماعیل عظیمی]] : پدر، مادر، برادرانم و همسرم ! میدانید که من به همه ی شما فوق العاده علاقه مندم؛ اما عشق به خدا و [[اسلام]]، بنده ی گنه کار و روسیاهی چون من را وادار نمود تا از دیار خود هجرت کنم و در راه معشوق خویش بجنگم . بنابراین از شما تقاضا دارم که اگر خدا من روسیاه را پذیرفت و شهادت را نصیب بنده نمود، اصلاً و ابداً نگران و محزون نباشید که در این صورت دشمنان اسلام و [[انقلاب اسلامی]] خرسند می شوند و قلب امام امت جریحه دار می شود . خوشحال و سربلند باشید که فرزندی را در راه خدا هدیه نمودید . ای مردم مسلمان و مبارز ! ما برای گرفتن خاک عراق یا کشورهای دیگر نمی جنگیم . ما برای پیروزی اسلام و [[قرآن]] می جنگیم و در این راه اگر بِکُشیم، پیروزیم و اگر هم کُشته شویم، شهید محسوب می شویم و نزد خداوند بزرگ - همان گونه که در قرآن فرموده است - روزی می خوریم . من به عنوان قطره ای از دریای خروشان این امت، پیامم به شما این است که ولایت فقیه را تنها نگذارید و آستین ها را بالا بزنید و از جنگ و شهادت در راه خدا نترسید و بر امپریالیست های شرق و غرب و اسراییل غاصب بشورید . آن ها خون جوانان، پیران و کودکان ما را دارند می مَکَند و در کاخ های سر به فلک کشیده ی خودبه خوش گذرانی مشغولند . از خدا بخواهید مرا در زمره ی شهیدان درگاهش قرار دهد؛ - ان شاء الله . اسماعیل عظیمی؛ ۱۴/۱۱/۶۴

منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1323

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:اسمائیل_عظیمی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین ]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید مهدی علی سواری

2019-12-25T18:04:14Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = مهدی علی سواری
|تصویر = a9.jpg
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = تاکستان ، روستای شنستق سفلی [[زادروزهای|1348/06/01]]
|شهادت = عراق ، بصره، فاو [[الگو:شهدای 25 بهمن|1364/11/25]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت = [[عراق]]
|محل دفن = گلزار شهداى تاکستان،روستای شنستق سفلی
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = بسیجی
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = سطح دو حوزوی
|تخصص‌ها =
|شغل = طلبه
|خانواده =
}}
==زندگی نامه==

علی‌سواری، مهدی : یکم شهریور ۱۳۴۸ ، در روستای شنستق سفلی از توابع شهر [[تاکستان]] به دنیا آمد . پدرش علی، کارگری می‌کرد و مادرش طاهره نام داشت . تا پایان سطح دوم در حوزه علمیه درس خواند . طلبه بود . از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در [[فاو]] عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .

==وصیت نامه==

[[شهید، مهدی علی سواری]] : خدایا ! تو را شُکر می کنم که این توفیق را به منِ ناتوان دادی تا بتوانم در راه رضای تو گامی بردارم و عاشق معشوقم - که همانا شهادت در راه خودت است - شَوم و من نمی دانم چگونه این نعمت را شُکر کنم که همان نعمتی را که به آقا [[امام حسین ( ع )]] داده بودی، به من روسیاه هم عنایت کردی؟ ! پدر عزیزم ! اولین خواهشی که از شما دارم این است که مرا ببخشی و از جُرم و خطاهای من بگذری - ان شاء الله - خدا اَجری عظیم به شما عنایت کند . اولین وظیفه ای که یک پدر شهید دارد این است که روحیه ی خود را از دست ندهد و ایمان خود را حفظ کند و با دادن یک فرزند، سست و بدبین به [[انقلاب]] نشود و هم چون حسین ( ع ) و اکثر پدران شهدای ایران، صبور و مقاوم باشد و به گفته این و آن گوش نکند و با عمل های خود، دوست را ناراحت و دشمن را شاد نکند . ... و اما پدر عزیز ! امیدوارم ادامه دهنده ی راه من و شهدای دیگر باشی و خدا به شما - ان شاء الله - توفیقِ نکردن معصیت و انجام دادن وظایف و واجباتْ را عنایت کند . مادر ! وقتی من مرخصی آمدم، موقع برگشتْ از شما طلب کردم مرا ببخشی؛ اما شما گریه کردی و جواب مرا ندادی . من هم به ناراحت شدن شما راضی نشدم و دیگر بر خواسته ام تکیه نکردم؛ ولی الآن از شما عاجزانه طلب دارم که مرا حلال کنی و برای کارهای ناپسندی که - برابر زحماتی که شما برایم کشیده بودی - کرده ام، مرا ببخشی . مبادا با شهید شدن من روحیه ی خود را از دست بدهی و از ایمان خود کم کنی . مادرم ! باید بعد از شهید شدنم، ایمانت قوی تر و روحیه ات عالی تر گردد و هم چون [[زینب ( س )]] مقاوم باشی و استقامت کنی . ... و اما درباره ی وضعیت دنیا : اولاً آن طور که خودتان خبر دارید، بنده یک طلبه بودم و خوشبختانه مال و منال ندارم و تمام دارایی من چند جلد کتاب است که اگر آن را برادرانم استفاده کردند، هیچ و اگر استفاده نکردند، به طلبه های دهات هدیه بدهید . (۱۵۳۲۷۸۸) مهدی علی سواری ت نامه

منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1328

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی_علی سواری}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان تاکستان]]

شهید حسن خنجری

2019-12-25T18:00:43Z

Shojaea98:

rId5

نام: حسن خنجری

نام پدر: برجعلی

نام مادر: شکوفه

محل شهادت: میمک

محل تولد: کرج - ری دشت -بخش طالقان

تاریخ تولد: ۱۳۳۱/۰۸/۰۲

تاریخ شهادت: ۱۳۶۶/۰۶/۲۰

استان محل شهادت: ایلام

شهر محل شهادت: مهران

وضعیت تاهل: متاهل

درجه نظامی

تعداد پسر: ۲

تعداد دختر: ۰

تحصیلات: دیپلم

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - آبیک

==زندگي نامه==

خنجری ، حسن: دوم آبان ۱۳۳۱ ، در روستای ری دشت از توابع شهر [[کرج]] به دنیا آمد. پدرش برجعلی ، قهوه‌‌خانه‌دار بود و مادرش شکوفه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. سال ۱۳۶۰ ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. به عنوان ستوان سوم [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت . بیستم شهریور ۱۳۶۶ ، در میمک توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت [[ترکش]] به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای شهر [[آبیک]] قرار دارد.

پابگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2396

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حسن_خنجری}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان آبیک]]

شهید مرتضی خمسه

2019-12-25T17:46:56Z

Shojaea98:

rId5

نام: مرتضی خمسه

نام پدر: محمد ابراهیم

نام مادر: صدیقه

محل شهادت: آبادان

محل تولد: قزوین - شریف آباد

تاریخ تولد: ۱۳۴۶/۰۲/۰۹

تاریخ شهادت: ۱۳۶۶/۰۹/۱۹

استان محل شهادت: خوزستان

شهر محل شهادت: آبادان

وضعیت تاهل: مجرد

درجه نظامی

تحصیلات: پنجم ابتدائی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید قزوین - قزوین - شریف آباد

==زندگي نامه==

خمسه، مرتضی : نهم اردیبهشت ۱۳۴۶ ، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش محمد ابراهیم، کشاورز بود و مادرش صدیقه نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان [[پاسدار]] وظیفه در [[جبهه]] حضور یافت . نوزدهم آذر ۱۳۶۶ ، در [[آبادان]] دچار سانحه رانندگی شد و به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2395

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مرتضی_خمسه}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید زهرا دادرسان

2019-12-25T17:45:19Z

Shojaea98:

rId5

نام: زهرا دادرسان

نام پدر: محمد

نام مادر: بمانی

محل شهادت: مکه مکرمه

محل تولد: قزوین

تاریخ تولد: ۱۳۲۱/۱۱/۲۴

تاریخ شهادت: ۱۳۶۶/۰۵/۰۹

استان محل شهادت -

شهر محل شهادت: مکه

وضعیت تاهل: متاهل

درجه نظامی

تعداد پسر: ۳

تعداد دختر: ۳

تحصیلات: ششم ابتدایی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - قزوین

==زندگي نامه==

دادرسان، زهرا : بیست و چهارم بهمن ۱۳۲۱ ، در شهرستان [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش محمد (فوت ۱۳۳۸) و مادرش بمانی نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. خانه دار بود. ازدواج کرد و صاحب سه پسر و سه دختر شد. نهم مرداد ۱۳۶۶ ، در [[مکه]] مکرمه هنگام شرکت در راهپیمایی برائت از مشرکین توسط عوامل [[سعودی]] به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش قرار دارد. پسرش اکبر مهدی خانی نیز به شهادت رسیده است.

==وصيت نامه==

[[شهید زهرا دادرسان]]: از توفیقات است که شامل حال این جانب، زهرا دادرسان، فرزند مرحوم مشهدی شده است که در نهایت صحت و سلامت عقل، این وصیت را ذکر کنم. اموال و وسایل من از قبیل منقول و غیر منقول، همه را جمع نمایید . اول قروض موصیه را از اصل مال ادا نمایید و طبق دفتر محاسبات موصیه خمس و سهم جز قرض است و بعد از ادا قرض، ثلث او را معین نمایید و به مصارف زیر برسانید : دفن و کفن و مراسم ختم و چهلم مزار بر حسب الشأن و در شب دفن، چهل تبارک و چهل نماز آیات و یک نماز وحشت بخوانید؛ البته از شما فرزندان و خویشاوندان توقع است که آن را فراموش نکنید و از یاد نبرید . شب های جمعه از خواندن قرآن و فاتحه دریغ نفرمایید؛ چون یاد اموات، سبب وسعت رزق و نجات از قیامت می شود. ۱ (۱۲۸۴۲۱۶) روز دهم شوال المکرمه زهرا دادرسان

پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2397

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:زهرا_دادرسان}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید ولی الله درزی رامندی

2019-12-25T17:41:53Z

Shojaea98:

rId5

نام: ولی الله درزی رامندی

نام پدر: نعمت الله

نام مادر: رقیه

محل شهادت: سردشت

محل تولد: بوئین زهرا - دانسفهان

تاریخ تولد: ۱۳۴۷/۰۶/۳۱

تاریخ شهادت: ۱۳۶۶/۰۴/۰۵

استان محل شهادت: آذربایجان غربی

شهر محل شهادت: سردشت

وضعیت تاهل: متاهل

درجه نظامی

تعداد پسر: ۰

تعداد دختر: ۰

تحصیلات: خواندن ونوشتن

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - بوئین زهرا - دانسفهان

==زندگي نامه==

درزی‌ رامندی ، ولی‌ الله : سی و یکم شهریور ۱۳۴۷ ، در روستای دانسفهان از توابع شهر [[بوئین‌زهرا]] به دنیا آمد. پدرش نعمت‌الله، دامدار بود و مادرش رقیه نام داشت. در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت. سال ۱۳۶۵ ازدواج کرد. به عنوان [[پاسدار]] در [[جبهه]] حضور یافت . پنجم تیر ۱۳۶۶ ، در سردشت توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت [[ترکش]] به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

==وصيت نامه==

[[شهید، ولی الله درزی رضامندی]] : پروردگارا! تو را سپاس میگویم که توفیق شناخت خود را نصیب این بنده گنه کار و ناچیزت کردی ، تا رهنمون به رضای خاطرت گردم و ندای «هل من ناصر ینصرنی » حسین زمان را، لبیک گفته و به یاری دینت بشتابم. بارالها! در این لحظات روحانی ، از درگاهت می طلبم که مرگ مرا شهادت در راه خودت قرار دهی و مرا مفتخر به این افتخار بس والا نمایی . آبروی بندگان در دست توست و این تو هستی که بی ارزشان درگاهت را ارزش های والا می بخشی . خدایا ! دوست دارم در راه تو آن چنان بدنم تکه تکه گردد و در آفتاب های سوزان بسوزد، که در روز قیامت در پیشگاه مقدس [[ابا عبدالله(ع)]] -سرور شهیدان - شرمسار نباشم. پدر و مادر بزرگوارم! نمی دانم با چه زبانی از شما عذر تقصیر -ناشی از زحماتی که یک عمر برای این حقیر کشیدید - بخواهم که در مدت زندگانی ، زحمات بسیاری متوجه شما نموده و هرگز نتوانستم در کوچک ترین حد، آن ها را جبران کنم؛ امیدوارم بنده را با بزرگواری مورد بخشش قرار دهید . می دانم از این که فرزند خود را به اسلام و انقلاب تقدیم کرده اید، صابرانه تحمل می کنید، تا سبب افتخار شما گردم و من نیز افتخار می کنم که پدر و مادری چون شما دارم که رهنمای راه سعادتم شده و هرگز مرا از تأسی جستن به راه شهیدان -نه تنها منع نکرده- بلکه مشوقم بودید؛ خداوند به شما اجر عظیم عنایت فرماید . برادران عزیزم ! از شما می خواهم همواره در اطاعت و بندگی بسر برده و در پیروی از ولی فقیه، کوشا باشید و بدانید همانا تنها راه سعادت، اطاعت از این رهبر بزرگوار بوده و می باشد. سلاحم را در راه مبارزه با کفر و نفاق زمین نگذاشته و در این جهت، تلاش کنید و نیز آگاه باشید که محکم ایستادن شما در سنگر تحصیل و ساعی بودن در این امر، بزرگ ترین ضربه را بر کفر و نفاق وارد خواهد ساخت و شما بدین وسیله تیری خواهید انداخت که بر چشم دشمنان اسلام فرو خواهد رفت؛ چرا که در این شرایط، انقلاب به نیروهای مؤمن و متخصص نیازمند بوده و وظیفه تک تک دانش آموزان است، که متعهدانه در این جهت بکوشند. برادرم علی ! در نبودن من، فرزند بزرگ خانه شما هستی ؛ مبادا بگذارید بعد از من، برادران کوچک، بی سواد بمانند و از آن ها سخنان زشت و رکیک شنیده شود و یا کارهایی را که در شأن اسلام نیست، انجام دهند. خواهران ارجمندم! شما را توصیه می کنم به صبر و تقوا و این که در زندگی ، الگوی خود را سیده زنان عالم، [[حضرت فاطمه زهرا(س)]] قرار دهید و تکرار میکنم توصیه برادر اسیرم را، که در چنگال بعثیون کافر و در سخت ترین شرایط، سخنگوی بهتر ی ن پند برای زنان عالم بود و به حفظ حجاب آهنگ سر داد: «ای زن! به تو از فاطمه(س) این گونه خطاب است / ارزنده ترین زینت زن، حفظ حجاب است». همسر محترمم! دوست داشتم توصیه این نیز برای شما می داشتم ولی کن زبانم الکن است؛ چرا که شما در ابتدای زندگی ، مبتلا به سختی های زیادی شدی . البته می دانم با تعهدی که به اسلام و انقلاب دارید، صبورانه در این راه گام بر خواهید داشت؛ اما به هر حال مقدر بود قبل از این که زندگی مشترکمان را آغاز کنیم، افتخار لباس دامادی رنگ خون داشتن، مرا زیبنده گردد. به هر جهت در مدت کوتاهی که شما با بنده حقیر بودید، چه بسا موجب ناراحتی شما شده باشم، که از حضورتان پوزش می طلبم و البته می دانم که حتماً شما افتخار می کنید، که من تعهد به اسلام را در رأس دیگر تعهدات خویش قرار دادم. در پایان شما را به خدا سپرده و آرزوی سعادت شما را دارم. از پدر و مادر مهربان و دایی و عمو و تمام وابستگانم می خواهم -اگر امکان داشت- جنازه بنده حقیر را چند قدمی خودتان حمل کنید، تا منافقان کوردل بدانند، از این که شما فرزندتان را به خدا هدیه داده اید، ناراحت نمی باشید . ۱ (۱۲۹۱۷۶۵) ولی الله درزی رامندی ۱/۴/۶۶

پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2399

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:ولی الله_درزی رامندی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان بوئین زهرا]]

شهید موسی بان

2019-12-25T17:35:58Z

Shojaea98:

[[شهیدموسی بان]]
زندگینامه

ششم آبان ۱۳۳۷، در [[آبادان]] چشم به جهان گشود. پدرش حسين و مادرش فاطمه سلطان نام دارند. دانشجوى دوره كارشناسى دانشگاه فردوسى مشهد در رشته آماربود.

به عنوان [[بسيجى]] در [[جبهه]] حضور يافت. بيست و پنجم دى ۱۳۵۹، در زادگاهش، جبهه آبادان بر اثر اصابت [[گلوله]] به شهادت رسيد. مزار او در گلزار شهداى این شهر واقع است.

منبع

فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۲۴۲
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:موسی_بان}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خوزستان]]
[[رده: شهدای شهرستان آبادان]]

شهید مهدی بصیری شورکی

2019-12-25T17:34:00Z

Shojaea98:

[[شهیدمهدی بصیری‌شورکی]]
زندگینامه

نوزدهم بهمن ۱۳۳۸، در [[یزد]] به دنیا آمد. پدرش محمدعلى، در كارگاه نساجى كارمى كرد و مادرش عصمت نام داشت. دانشجوى دوره كارشناسى در رشته شیمى بود.

به‌عنوان [[بسیجى]] در [[جبهه]] حضور یافت. شانزدهم فروردین ۱۳۶۵، در [[جبهه]] [[جزیره مجنون]] براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن شهید شد. پیكرش را در گلزار شهداى خلدبرین زادگاهش به خاك سپردند.

منبع

فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۴۷
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی_بصیری_شورکی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان یزد]]
[[رده: شهدای شهرستان خلدبرین]]

شهید مهدی زندی نیا

2019-12-25T17:32:02Z

Shojaea98:

[[شهیدمهدی زندی‌نیا]]
زندگینامه

دریکی از روزهاي سرد بهمن‌ماه سال ۱۳۳۷ در شهر [[سيرجان]] ديده به جهان گشود. تحصيلات ابتدايی و متوسطه را در زادگاهش سپري كرد و در كنار تحصيل باکارهای فنی نيز آشنا شد. پس از اخذ مدرك ديپلم و پذيرفته شدن در رشته راه و ساختمان به [[كرمان]] عزيمت كرد.

با شروع [[جنگ]] تحميلی ضرورت دفاع از آب‌وخاک و [[انقلاب اسلامي]] او را به جبهه‌هاي نبرد كشاند. او همراه با گروه مكانيك جهاد سازندگي سيرجان راهي مناطق جنگي شد. ابتكارات فني او در بسياری از موارد برطرف کننده مشكلات بود. نقش كليدی و فرماندهی دقيق او در عملیات والفجر۸ به خاطر آتش دقيق تيپ ادوات لشکر۴۱ثارالله ستودنی است. روح پرتلاش او سرانجام در سال ۱۳۶۵ آرام گرفت. شهادت مهدی زندی نیا نام او را برای هميشه جاودان ساخت.

منبع

حسن زاده،فرهاد،باران و آتش،نشر لشکر۴۱ثارالله،کرمان،۱۳۸۸

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی_زندی نیا}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان کرمان]]
[[رده: شهدای شهرستان سیرجان]]

شهید مهدیقلی بیات

2019-12-25T17:30:16Z

Shojaea98:

[[شهیدمهدیقلی بیات]]
زندگینامه

دوازدهم آذر ۱۳۴۰، در تهران به دنیا آمد. پدرش حسینعلى و مادرش فاطمه نام داشت. دانشجوى رشته حقوق و مدیر مدرسه بود.

به‌عنوان [[بسیجى]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و ششم دى ۱۳۶۵، در عملیات کربلای۵ براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن شهید شد. مزار او در بهشت‌زهرای زادگاهش قرار دارد.

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۵۳
77
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی قلی_بیات}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]
[[رده: شهدای شهرستان تهران]]

شهید مهدی بگلری اصل

2019-12-25T17:27:30Z

Shojaea98:

[[شهیدمهدی بگلری‌اصل]]
زندگینامه

دهم بهمن۱۳۴۵ ، در [[تهران]] به دنيا آمد.پدرش بيوك، راننده بود و مادرش ملوك نام داشت. دانشجوى دوره كارشناسى دررشته مكانيك بود.

به عنوان [[بسيجى]] در[[جبهه]] حضور يافت. سال ۱۳۶۴ در جبهه [[جزیره مجنون]] به شهادت رسيد. اثرى از پيكرش به دست نيامد. برادرش محمد بگلری‌اصل نيز شهيد شده است.

منبع

فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱ ، ص۴۷
8
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:مهدی_بگلری_اصل}}
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]
[[رده: شهدای شهرستان تهران]]

شهید پرویز رستمی

2019-12-06T20:48:42Z

Shojaea98:

شهید پرویز رستمی

نام پدر: رحیم

محل تولد: شهرستان چناران(مشهد )

تاریخ تولد: 1341/1/10

تاریخ شهادت: 1363/3/31

محل شهادت: ام الرصاص عراق

نحوه شهادت: اصابت گلوله

درجه یاسمت: آرپی جی زن

==زندگی نامه==

دهم فروردین 1341، در روستای موچنان از توابع شهرستان [[چناران]] به دنیا آمد. پدرش رحیم و مادرش لیلی نام داشت. در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت . سال 1359 ازدواج کرد که ثمره آن یک پسر و یک دختر بود. به عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت. سی و یکم خرداد 1363، با سمت آرپی‌جی‌زن در [[ام‌الرصاص]] عراق بر اثر اصابت [[گلوله]] به شهادت رسید. پیکر او را در زادگاهش به خاک سپردند .

==وصیت نامه==

و اما پدر جان ، امیدوارم که بعد از من شما همسرم را همانطورى که اول مثل خواهرانم جمع آورى مى کردى و دوست مى داشتى حال هم داشته باشى و همچنین فرزندانم را مثل زهرا ؟؟؟ خواهرانم آنها را در آغوش گرم خود بگیرى و از آنها مواظبت کنید .

و اما از زحمات مادر عزیزم که چقدر براى من زحمت هاى فراوانى کشیدى ، امیدوارم که مادر جان بعد از من شما گریه و ناراحتى نکنید، چون من راه خودم را انتخاب کردم و من مستقلا اینجا مى خواهم که شما از آن همه زحمت ها و رنجهائى که براى من متحمل شدید از من راضى باشید و نگذارید حساب من و شما به روز قیامت بکشد . مادر جان ، آخر این بدن من طاقت آتش جهنم را ندارد .<ref>[http://martyrsofislamicworld.blog.ir گنجینه شهدای اسلام]</ref>

==پانویس==
<references />

شهید محمد تقی رسولی

2019-12-06T20:46:05Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = محمد تقی رسولی
|تصویر = q13.jpg
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = قزوین[[زادروزهای|1340/10/01]]
|شهادت = عراق، جزیره مجنون[[الگو:شهدای 24اسفند|1363/12/24]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت = [[عراق]]
|محل دفن = گلزار شهداى قزوین
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = فرمانده گروهان
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = دیپلم
|تخصص‌ها =
|شغل = پاسدار
|خانواده =
}}
==زندگی نامه==

شهید [[محمدتقی رسولی]] ، یکم دی ۱۳۴۰ ، در شهر [[قزوین]] به دنیا آمد . پدرش علی‌آقا، واسطه فروش فندق بود و مادرش طاهره نام داشت . تا پایان دوره متوسطه در رشته اقتصاد درس خواند و دیپلم گرفت . به عنوان [[پاسدار]] در [[جبهه]] حضور یافت . بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳ ، با سمت فرمانده گروهان در [[جزیره مجنون]] عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به شکم، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .

==وصیت نامه==

شهید، محمدتقی رسولی : اگر روزی این کاغذ را باز کنید و آن را به عنوان وصیت نامه شهید بخوانید، خجالت می کشم و شرمنده می شوم؛ زیرا شهدا کجا، حقیر کجا؟ زمین تا فلک فاصله است . بعید می دانم حقیر در جبهه کُشته شوم و مرا شهید حساب کنند؛ چون مقام شهید خیلی بالاست و حقیر عاصی خود را در کنار سربازان با اخلاص [[امام زمان (عج)]]، یعنی [[بسیجی ها]] جا انداخته و دیگران مرا به دید آن ها نگاه می کنند . آیا کسی که برای خدا به جنگ با کافران می رود، معصیت خدا را انجام می دهد؟ آیا کسی که خود را در صف سربازان امام زمان (عج) قرار می دهد، کاری انجام می دهد که با عمل و برخوردش قلب مولا را ناراحت کند؟ پس این کاغذ را به عنوان وصیت نامه شهید حساب نکنید و این چند جمله را به عنوان تذکر از یک بنده عاصی، قبول کنید . ۱- ای امت مسلمان ! قدر این ودیعه الهی و بت شکن قرن معاصر را - که همان [[امام خمینی]] (ولایت فقیه) است - بدانید، که خدا خوب ودیعه ای به ما ارزانی کرده است که مانندش جز در صدر [[اسلام]] و طی ۱۴ قرن به هیچ امت مسلمانی ارزانی نشده است و اگر این حجت و نعمت الهی را شُکرگزاری و اطاعت نکنیم، ترس آن دارم که - خدای نکرده - خداوند متعال این نعمت را از ما بگیرد . والله قسم ! تنها راه سعادت و پیروزی، پیروی از این مرد الهی است؛ که خط او خط اصیل اسلام است و بس . ۲- قدر [[انقلاب اسلامی]] را بدانید که بعد از صدر اسلام دنیای اسلام همچون انقلابی بعد از دوران ائمه اطهار (ع) ندیده است و ملاحظه می کنید - که از فردای پیروزی انقلاب - تا به حال چقدر برای نابودی انقلاب توطئه کردند؟ آیا توانستند نور خدا را از بین ببرند؟ پس این انقلاب، الهی است و امام عزیز نیز فرمودند : می بینم ملت الهی شده است؛ بنابراین اگر - خدای ناکرده - نق بزنید والله از شاه ملعون تر و جانی تر بر این ملت مظلوم، حکومت خواهد کرد . ۳- قرآن کریم می فرماید : « و اعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا » ؛ به ریسمان خدا چنگ زنید و متفرق نشوید . ای ملت حزب الله ! تحت لوای اسلام عزیز وحدت داشته باشید؛ آن چیزی که برای دشمن وحشتناک است، در پناه وحدت و ایمان و شجاعت بودن شماست و بس . مبادا از صحنه خارج شوید . گول شیاطین را نخورید . بعضی از این ها می گویند : انقلاب برای ما چه کرد؟ شما هم فوراً - با جواب منطقی - بگویید : شما برای انقلاب چه کردید؟ برو خارج از کشور و بعد انقلاب را بنگر و برو به روستاها و ببین چقدر جهاد برای محرومین زحمت کشیده است . ۴- مدافع روحانیت اصیل و در خط اسلام فقاهتی، هم چون آیات : مشکینی، خامنه ای، رفسنجانی و غیره باشید . این ها مدافع اسلام راستین بوده و هستند؛ نه آن هایی که در خانه نشسته اند . به شایعات بی اساس، نسبت به آن ها هیچ توجه نکنید که - خدای نخواسته - موجب غیبت شود . مواظب زبان خود باشید . فردا یک وقت از خواب بیدار می شوید و می بینید « بهشتی » عزیزی در کار نیست و از جمع ما رفته بسوی لقاء الله ! ۵- مسؤولین محترم شهرمان ! بیشتر به درد مردم محروم و ستمدیده منطقه، بالاخص روستاهای اطراف، برسید و به پیام ها و رهنمودهای رهبر در رابطه با مردم عمل کنید . نکند - خدای ناکرده - ما خلاف این ها قدم برداریم، که خداوند و خون های شهدا از ما نمی گذرند . حال سخنانی با برادران عزیز سپاهی و بسیجی دارم؛ امام بت شکن فرمودند : « سپاه، نور چشم من است . من از سپاه راضی هستم و نظرم به هیچ وجه بر نمی گردد .» پس بیایید - حالا که نور چشم فرمانده کل قوا شدید - خطا نکنید و یا این که فرمودند : « ای کاش من هم یک پاسدار بودم .» والله حقیر در مقابل کلام امام شرمنده و خوارم . امام چه می گوید و ما چه می کنیم؟ ! راستی فکر کرده اید بعضی از رفتار و اعمال ما باعث ضربه زدن به انقلاب و خون شهداست؟ ! باید در هر مقامی که هستیم، مواظب باشیم، ارزش خود را از دست ندهیم . ناآگاهانه تهمتی و غیبیتی نکنید؛ زیرا شما با غیبت آبروی چندین ساله شخص را برده ای . خواست دشمنان انقلاب هم همین است که ما مشغول تهمت زدن و غیبت کردن و معاصی دیگر شویم و آن ها ضربه خود را از خارج و داخل وارد کنند . تلاش کنید بیشتر دنبال معنویات، یعنی خواندن و عمل کردن احادیث ائمه اطهار، قرآن کریم، دعاها، نماز جماعت و غیره باشید که توشه آخرت است . اما سخنی با مادر مهربان و دلسوز و پدر عزیز و زحمت کشم؛ ای مادر ! می دانم فرزند خوبی برایت نبودم و از صورت چین و چروکی و زحمات بزرگ کردنت شرمسارم و در کارهایم کوتاهی کردم؛ - ان شاء الله - شما مرا می بخشی و حلالم میکنی که در پیشگاه خدا و [[رسول خدا ( ص )]] و ائمه اطهار روسیاه نباشم . اگر در این جهاد مقدس، شهادت نصیبم شد، دعایم کنید تا خدا از سر تقصیرات حقیر بگذرد . انگیزه جبهه رفتنم این بود که انسان یک جان بیشتر ندارد و دادن آن جان، هیچ کجا با ثواب تر از جبهه جنگ حق علیه باطل نیست و جنگ با صدام به قول امام عزیزمان، عبادت است . پدر و مادر عزیزم ! می دانید که - ان شاء الله - نزد [[حضرت زهرا ( س )]] و [[امام حسین ( ع )]] و [[امام زمان ( عج )]] و از همه مهم تر، خداوند سربلند و سرفرازید؛ چرا؟ چون امانت خود را تقدیم صاحبش کردید و فقط از او بخواهید که این امانت ناچیز را قبول فرماید . دُرست است که داغ جوان مشکل است؛ اما چه کنم که پیام شهیدان و ندای « هل من ناصر ینصرنی؟ » حسین ( ع ) زمان، حقیر را بی قرار کرد و به جبهه کشاند . اگر گریه می کنید، برای من نکنید؛ برای مظلومیت حسین (ع) و کودک شیرخوارش، برای پهلوی شکسته زهرای اطهر (س) و شهیدان گمنام و مظلوم کُردستان گریه کنید؛ چون گریه بر شهید، شرکت در حماسه اوست . نماز جمعه فراموش نشود ! برادران قاسم و ناصر و خواهران عزیزم ! همه در قبال این انقلاب و خون شهدا مسؤول هستیم . نباید خودمان را - خدای نکرده - جدا از انقلاب بدانیم . برادران ! در تربیت دانش آموزان برای اسلام عزیز و اخلاق آن ها، سخت کوشا باشید . مبادا در شغل خود ناراحت و بی تفاوت باشید . شغل معلمی، رسالت انبیاست . تا می توانید و قدرت دارید برای تربیت آن ها - که آینده سازان انقلابند - همت به خرج دهید و برای رضای الله کار کنید و بس . در پایان دست والدینم را می بوسم که مرا این گونه تربیت کرده و تحویل جامعه دادند و بسوی خدا فرستادند والله افتخار کنید و شُکرگزار که الحمدلله فرزندان تان منافق و ضد انقلاب نیستند . همین افتخار بزرگ بر شما مبارک باد؛ چون همیشه آرزو داشتم عاقبت بخیر شوم و چه عاقبتی خوش تر و شیرین تر از دیدار با معبود . خبر شهادت حقیر را شنیدید، خدا را شُکر گفته و جلوی در منزل را چراغانی کرده و شیرینی پخش نمایید . آن روز و آن شب، جشن عروسی من خواهد بود؛ به کوری چشم دشمنان انقلاب و اسلام و امام عزیزمان و بی تفاوت ها . خدایا ! رضایم به رضای توست . دیدن مرگ امام سخت است؛ مرگم را قبل از مرگ امام امت قرار بده و تا ظهور حضرت مهدی (عج) عمر با برکتش را طولانی بگردان؛ الهی آمین .۱ (۱۳۳۳۰۱۷) محمدتقی رسولی ۱۰ دی ۱۳۶۳

==آثار==
*دست نوشته

به قلم، شهید محمدتقی رسولی روز پاسدار روز حسین (ع) است و روز علی اکبر و روز عباس و روز قاسم و روز حبیب و مسلم . روز پاسدار روز همه‌ی انسان‌هایی است که قلبشان به عشق حق می‌طلبد و درد دین دارند . روز ۳ شعبان روز میلاد شهادت است روز طلوع حسین (ع) و پاسداران همه حسینی‌اند و ولادت حسین (ع) روز پاسدار است . شنیده بودیم که حنظله از حجله‌ی عروسی تا بستر شهادت هجرت کرد . شنیده بودیم خون بر شمشیر پیروز است و ایمان بر سلاح و مشت بر آهن . می‌گفتند ایثارگرانی بودند در رکاب پیامبر‌ و در کنار علی و در کربلای حسین (ع) که دست از جان شستند و از هستی دل کندند و از زن و فرزند گذشتند و بودن را در نبودن جستجو کردند و بقا را در فنا و ماندن را در رفتن و جاودانگی را در شهادت . در روایت‌ها بود که اصحاب سیدالشهدا شب عاشورا خوشحال بودند و از شوق شهادت در پوست نمی‌گنجیدند و در عاشورا برای شهادت مسابقه می‌دادند و برای رفتن به خط مقدم و درگیری از یکدیگر سبقت می‌گرفتند و آرزویشان شهادت در رکاب حسین (ع) بود که آرزویشان راه خدا بود . می‌گفتند در صدر اسلام در جبهه‌ها گاهی سربازی تشنه، آب را به سرباز مجروح تشنه‌تر ایثار می‌کرد . گاهی تا مسافتی زیاد پیکر مجروح یا جنازه‌ی یک شهید را به دوش می‌کشیدند . گاهی برای نجات یک رزمنده خود جان می‌باخت و ما می‌گفتیم مگر می‌شود؟ آیا شدنی است اما صدر اسلام دوباره تجدید شد کربلا تکرار گشت . یاران حسین (ع) باز در کربلا حماسه آفریدند و ایثار را نشان دادند و جان باختن بر سر ایمان را و رها کردن تن و جان را و فدا کردن همه چیز را به نمایش گذاشتند . حنظله‌ها باز از حجله به سنگر رفتند و قاسم‌ها خود را به زیر تانک انداختند و علی‌اکبرها در کربلاهای خونین شهر، هویزه، بستان، سوسنگرد، پاوه، دشت عباس و رقابیه با خون خویش پیروزی ایمان بر اسلحه را رقم زدند و حبیب بن مظاهرها به جبهه رفتند و مسلم بن عوسجه‌ها به شهادت رسیدند و دست ابالفضل‌ها قلم شد و سرها از بدن‌ها جدا گردید و بدن‌ها پاره پاره شد و کربلا تکرار شد . آری کسانی پیدا شدند از تبار قبیله ثارا ... که مصلح مسلح بودند و عارف مجاهد و سنگر‌نشین زاهد و شیران روز و عابدان شب و قهرمانان نبرد و نیایش و مظاهر خشم و عطوفت . کسانی در تداوم راه کربلاییان ظهور کردند که از خانه و کاشانه دل کندند نام و نان را رها کردند . عاشق شهادت بودند و حسین (ع) را در جبهه‌ها یاد می‌کردند و در شب حمله نماز شب می‌خواندند و قبل از شروع عملیات دعای کمیل و توسل ‌ و در جبهه‌ها و سنگر‌ها خدا را می‌دیدند و فرماندهی مهدی (عج) را شاهد بودند و دعای یک امت را بدرقه‌ی راه داشتند و دست خدا به همراهشان بود و نظر امام زمان به آنان بود . اگر می‌رفتند دلشان خوش بود که امام هست . اگر تیر و ترکش می‌خوردند دعا به جان امام می‌کردند . اگر در جبهه بودند در نامه پدر و مادر را به مقاومت دعوت می‌کردند و برادر و خواهر را به حمایت از روحانیت و ملت را به اطاعت از امام . اگر روی تخت بیمارستان بودند غصه می‌خوردند که چرا شهید نشده‌اند و آرزو داشتند که خوب شوند و دوباره به جبهه برگردند . اگر حمله تمام می‌شد و به خانه و شهر بر می‌گشتند برای نوبت بعدی اعزام لحظه‌شماری می‌کردند . آیا می‌دانید اینان چه کسانی هستند‌؟ اینان که در کردستان و گنبد با ضد‌انقلاب جنگیدند و دوباره سرشان بریده شد و در جبهه‌های غرب و جنوب جان باختند و حماسه آفریدند و در تهران و شهرهای دیگر در خیابان‌ها‌، کوچه‌ها و خانه‌ها ترور شده و در عین حال صحنه را برای ضد‌‌انقلاب خالی نگذاشتند؟ اینان اگر نبودند کشور هم نبود . اینان که امام هم آرزو می‌کرد که کاش از آنان بود، اینان پاسداران انقلاب اسلامی هستند . فرزندان راستین این امت و جوشیده از متن انقلاب . صادق‌ترین چهره‌های حزب‌اله هم اینانند که آمریکا را به وحشت انداخته‌اند و خواب را از چشم ضد انقلاب ربوده‌اند و همه جا هستند . هوشیار و بیدار، مراقب و پیگیر . زیباترین حماسه را آفرید و ماندنی‌ترین نغمه‌ی آزادی‌خواهی و شرف‌دوستی و حق‌طلبی را سرود . اینک حسین (ع) زنده است . در رزم هر پاسدار در نگهبانی هر برادر سپاهی در شهادت هر بسیجی در مقاومت هر رزمنده . پاسدار اهل نماز و راز و نیاز است . زندگی ساده برخوردی متواضعانه اخلاق اسلامی دارد . مردم به پاسدار علاقه دارند و به سپاه اطمینان . مردم آن قدر بچه‌های سپاه را دوست دارند که هرگز نمی‌خواهند غمی بر چهره‌ی معصومشان ببینند و نه خطایی در رفتارشان و نه حرکت زشتی در برخوردشان . برایشان در راهپیمایی‌ها و تشییع جنازه‌ها دعا می‌کنند در نمازها به یادشان هستند . پاسدار ایثارگری بی‌توقع رزمنده‌ای است بی‌چشمداشت نه این که چیزی نخواهد نه، پیروزی اسلام را می‌خواهد و طول عمر امام را و نجات مستضعفین جهان را . پاسدار از مردم است و با مردم و برای مردم . مردم گرفتاری‌های خود را با سپاه در میان می‌گذارند و درد دل خود را با پاسدار می‌گویند . برای این که مردم می‌دانند پاسداری یک شغل نیست یک تعهد است و پاسدار یک شاغل نیست یک عاشق است یک حقوق‌بگیر نیست یک حق‌بگیر است . پاسدار به بچه‌های خود هم می‌رسد آنها را با عشق امام و کینه‌؟ بزرگ می‌کند . پاسدار از جبهه برای بچه‌هایش قصه دارد و شب‌هایی که پست نباشد و در خانه برایشان داستان‌هایی از حماسه‌های برادران می‌گوید حماسه‌هایی که با جوهری از خون و با قلمی از گلوله و بر صفحه‌ای از دشت و بیایان سروده و نگاشته شده است . سوم شعبان میلاد حسین (ع) است و روز پاسدار چه تناسب عجیبی است حسین (ع) سرور شهیدان است و سالار پاسداران . حسین (ع) خود پاسدار بزرگی است که عاشقانه در راه حفظ و نگهبانی دستاوردهای انقلاب الهی جدش [[حضرت محمد (ص)]] از جان، مال، فرزند، زندگی و همه چیز گذشت .

منبع: پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1251

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:شعید_محمد_تقی_رسولی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید کامران احمدی

2019-12-06T20:35:44Z

Shojaea98:

==زندگی نامه==

شهید [[کامران احمدی‌پور]] نوزدهم تیر ۱۳۴۴، در [[كرمانشاه]] به دنیا آمد. پدرش كاظم و مادرش گوهر نام دارند. دانشجوى دوره كارشناسى دانشگاه تبریز در رشته الكترونیك بود .
به‌عنوان [[بسیجى]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و هفتم خرداد ۱۳۶۵، در جبهه [[مهران]] براثر اصابت [[تركش]] خمپاره دشمن شهید شد. مزارش در گلزار شهدای زادگاهش قرار دارد. برادرش شهریار احمدی‌پور نیز به شهادت رسیده است .

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۱۴
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:کامران_احمدی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان کرمانشاه]]

شهید سیروس بهرامی

2019-12-06T20:28:03Z

Shojaea98:

سیروس بهرامی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف

سال ۱۳۶۰ به دبیرستان رفت . او در کنار درس خواندن،کار هم می کردتا کمکی برای خانواده اش باشد .

تولد

[ ویرایش ]

سیروس سال ۱۳۴۵ در خانواده ای متوسط درطاقانک به دنیا آمد . پدرش از کارگران کارخانه ذوب آهن اصفهان بود .

تحصیلات

[ ویرایش ]

در سن هفت سالگی پا به محیط دبستان گذاشت . پس از اتمام دوره ابتدایی در سال ۱۳۵۷ وارد دوره راهنمایی شد . تحصیلات دوران راهنمایی سیروس همزمان با سال پیروزی شکوهمند [[انقلاب اسلامی]] بود .

سال ۱۳۶۰ به دبیرستان رفت . او در کنار درس خواندن،کار هم می کردتا کمکی برای خانواده اش باشد .

حضوردرجبهه

[ ویرایش ]

با اخذ مدرک دیپلم در سال ۱۳۶۵ به خدمت [[سربازی]] رفت . اوپس از گذراندن دوره آموزش نظامی به [[جبهه]] رفت . محل خدمت سیروس،جبهه [[جزیره مجنون]] بود .

سیروس در ۱۱/۱/۱۳۶۶ در جزیره مجنون به علت اصابت [[گلوله]] توپ دشمن به خودروبی نظامی که او درآن بود، به شهادت رسید . سیروس هنگام شهادت ۲۱ ساله بود .

خاطرات

[ ویرایش ]

سیروس از کودکی با درد مردم آشنا بود . با وجود وضعیت مالی بدی که مثل همه مردم در آن زمان داشتیم،او شاکر خداوند بود .

← پدرشهید

سیروس از کودکی با درد مردم آشنا بود . با وجود وضعیت مالی بدی که مثل همه مردم در آن زمان داشتیم،او شاکر خداوند بود . هرگز خدای خود را فراموش نمی کرد .

نوجوانی امین و با لیاقت بود،خوش اخلاق و مهربان ...

وصیتنامه

[ ویرایش ]

بسم رب الشهداء و الصدیقین و الصالحین

انا لله و انا الیه راجعون

همه از اوییم و بازگشتمان نیز به سوی اوست .

پس از عرض آخرین سلام که از اعماق قلبم نشأت گرفته،سلامتی شما خانواده عزیزم را از درگاه ایزد منان مسئلت دارم و امیدوارم که در زندگانی خودتان موفق و دلشاد باشید و خدای بزرگ را از یاد نبرید انشاءالله تعالی .

مطالبی که می خواستم خدمت شریفتان برسانم مسئله جدایی و دیدار به قیامت افتادن است که با چشم گریان چند نکته ای در درجه اول به عنوان وصیت و در درجه دوم که درصد آن خیلی پایین است به عنوان نصیحت، هر چند که من خیلی خیلی حقیرتر از آنم که بخواهم کسی را نصیحت بکنم . چرا که [[حضرت علی ( ع )]] می فرماید : تا بدانجا رسید دانش من که بدانم که همی نادانم . وقتی پیشوای متقیان،مولای ما [[علی ( ع )]] چنین بفرماید . پس منم در برابر عظمت او به مانند ذره ای پوچ هستم، در برابر نور عظیم و تابناک خورشید که از خود حرکتی ندارم .

وصیت به پدرومادر

[ ویرایش ]

به هر حال پدر و مادر گرامی سلام پس از تقدیم آخرین سلام،به عرضتان می رسانم که فرزندتان اگرچه فرزند تنی شما بود ولی امانتی بود از طرف خداوند که هر موقع اراده بکند می تواند بگیرد و شما با پس دادن امانتش ناراحت نشوید چرا که من سرباز [[امام مهدی ( عج )]] هستم و باید از دوری، شهادت، اسارت، مفقودالاثر شدن من نگران نباشید .

البته به خاطر داشته باشید که تا امر از خداوند نشود،برگ از درخت نمی افتد و من هم به امید خدا آمده ام که انجام وظیفه کنم . خلاصه اگر من شهید گشتم باید مرا ببخشید و زحمت هایی که در پای من کشیده ایدوتا به این حد رسانیده اید، حلال کنید تا روح من در آرامش باشد . درست است که داغ مشکل است ولی چاره جز تحمل نیست .

وصیت به برادران وخواهران

[ ویرایش ]

اما خواهران و برادرانم، اینکه در مرگ من گریه و زاری نکنید و اگر از من کوچک ترین ناراحتی دیدید حلالم کنید . برادران من مصطفی و مسعود مرد هستید و قدرت بدنی شما نسبت به خواهرانتان زیاد است با آنها به خاطر احترام به خونم خیلی با نرمی رفتار کنید . چرا که طرف آنها ضعیف است به خصوص مسعود قَسمت می دهم که کوچک ترین زوری به مصطفی، اعظم، فاطمه و سمیه نگویی چرا که تو مردی و آنها بچه و خدای بزرگ را خوش نمی آید . قَسمت به خدا که این کار را بکنی و این سخن را به عنوان آخرین کلام از من گوش کنی والا از حقم نخواهم گذشت و آن موقعی است که حسابت پیش خداوند یکتا پاک نخواهد بود و تو نیز از حق من بگذری و پدر و مادر عزیزم را که سال های عمر خود را برای پرورش فکری - جسمی - من و تو سوزانده اند آزرده خاطر نکنی . اما آقا مصطفی با تو هستم دوسال دیگر که بزرگ شدی و جای سیروس را گرفتی به خواهرانت زور نگویی و پدر و مادر را اذیت نکنی، چرا که اگر انسان پدر و مادر را آزرده کند خداوند از او نمی گذرد و اگر خداوند نگذرد باید پیش کی رفت . اگربا کسی دعوا کردی پیش بزرگ تر می روی ولی وقتی خدا ازتان نگذرد، بزرگ تر از خدای کریم کی را سراغ داری که شکایت بکنی؟ پس آن موقع است که باید شرمنده بسوزی و بسازی .

اما شما خواهران مهربانم در درجه اول مرا حلال کنید . پدر و مادرتان را آزرده نکنید . امیدوارم که حرف های من اثر مؤثر را گذاشته باشد به خصوص روی مسعود و شما نیز ببخشید . امید است که خدای کریم نیز مرا ببخشد . از طرف من از کلیه خویشان و آشنایان حلالی بطلبید .

هدف حفظ وطن باشد

[ ویرایش ]

چند تکه شعر پراکنده به عنوان یادگاری :

روم بر یاری اسلام

حلالم کن تو ای مادر

به جبهه می شوم اعزام

حلالم کن تو ای مادر

به ایمانم مسلح من

نمایم جنگ با دشمن

برای حفظ این میهن

ندارم خوفی از صدام

هدف حفظ وطن باشد

شکست اهرمن باشد

لباس من کفن باشد

نمایم روز دشمن شام

خداوند یاورم باشد

حسین تاج سرم باشد

روم در جبهه ایران

نویسم از دل و جان نام

اگر گشتم به خون غلطان

برای یاری قرآن

مکن از بحرمن افغان

دهم از سنگرم پیغام

روم بر یاری اسلام

حلالم کن تو ای مادر

سیروس بهرامی

رده‌های این صفحه : شهیدان ارتش | شهیدان استان چهارمحال و بختیاری | شهیدان جبهه جزیره مجنون | شهیدان سرباز ( ارتش ) | شهیدان طاقانک | شهیدان متولد 1345 | شهیدان 1366

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سیروس_بهرامی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان چهارمحال وبختیاری]]
[[رده: شهدای شهرستان طاقانک]]

شهید سید حشمت الله حجازی طاقانکی

2019-12-06T20:22:55Z

Shojaea98:

سیدحشمت اله حجازی طاقانکی

با عشقی که سراز پا نشناخته و شوق پیوستن به راه حق و راه اسلام ناب محمدی را داریم،عاشقانه و آگاهانه راهی را می رویم که در نهایت پیوستن به خداست .

==وصیت نامه==

بسم ا ... الرحمن الرحیم

إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

آنان که گفتند پروردگار ما الله است پس مقاومت کردند و در این راه دیگر هیچ ترس از هیچ چیز و از هیچ کس ندارند .

خداوندا،ای قادر متعال ای صمد و ای لم یلد و لم یولد . سلام بر ختمی مرتبط [[محمد ( ص )]] و روح بی همتای سالار ولایت [[علی ( ع )]] و آله محمد و خاندان اوباد .

با عشقی که سراز پا نشناخته و شوق پیوستن به راه حق و راه اسلام ناب محمدی را داریم،عاشقانه و آگاهانه راهی را می رویم که در نهایت پیوستن به خداست . إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعونَ

بقره ۲-۱۵۶

[[امام خمینی]] که دریای بیکران ایمان و باورهای قرآنی است،همیشه راهش را زنده نگاه دارید .

*وصیت به خانواده

پدر و مادر و برادران و خواهران همیشه به یاد داشته باشید،قال علی علیه السلام :

الیَوم عَمَلٌ وَ لا حِساب وَ غَداً حِسابٌ وَ لا عَمَل

امروز روز عمل است و روز حساب نیست و فردا روز حساب است و روز عمل نیست .

با [[قرآن]] انیس شوید .

راه انبیاء و اولیاء را سرلوحۀ زندگی قرار داده و راه و منش آنان سرمشق بگیرید .

عزت و عظمت اسلام و مسلمین در وحدت و یکپارچگی می باشد .

رفتاری پسندیده یک مسلمان و مؤمن را داشته باشیم .

حفظ دین و [[انقلاب]] را همیشه در نظر داشته باشید .

پدر و مادرم مرا ببخشید . زحمت بسیاری را برایم کشیدید و طلب حلالیت از شما می کنم .

انشاءا ... خداوند ما را قرین رحمت گرداند .

والسلام سید حشمت اله حجازی ۲۴/۹/۶۵

پانویس

۱. ↑ احقاف (۴۶) آیه ۱۳

۲. ↑ بقره (۲) آیه ۱۵۶

۳. ↑ پایگاه اطلاع رسانی حوزه علمیه

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید_حشمت_الله_حجازی_طاقانکی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای استان چهارمحال وبختیاری]]
[[رده: شهدای شهرستان طاقانک]]

شهید عبد الله قلی پور

2019-12-05T16:30:15Z

Shojaea98:

عبدالله قلی‌پور

آن روزها علت آن همه گرایشی که به عبداله داشتم را نمی دانستم. عبداله هم نوجوانی بود مثل من یا بچه های دیگری که با هم به جبهه رفته بودیم. اما حالا که فکر می کنم می بینم او خیلی با من فرق داشت.عبداله هر روز برای خلوت با خدا وقت می گذاشت. عبداله مثل من خدا را نمی پرستید،اوبا خدا دوست بود.

*تولد

سی ام آبان سال ۱۳۴۹ در [[آبادان]] متولد شد.همزمان با تولد او نوای ملکوتی اذان مغرب معنویت خاصی به فضا بخشیده بود.نام نیک از مشخصه های هر مسلمان است , پدر و مادرش اورا عبدالله نامیدند تا فقط بنده ی خدا باشد واینگونه هم شد.
در دوران کودکی عبدالله ,وضعیت اقتصادی خانواده مثل بیشتر خانواده های ساکن در طاقانک خوب نبود. به همین علت وبرای تامین هزینه های زندگی آنها مجبور شدند طاقانک را ترک کنند و ساکن آبادان شوند .مدتی بعد به طاقانک برگشتند.
عبدالله از کودکی معتقد به [[اسلام]] و [[قرآن]] بود ,و عاشق [[مسجد]] و مراسم مذهبی .او در ماههای محرم به تکیه ها و دسته های سینه زنی می رفت وعاشقانه وآگاهانه عزاداری می کرد.

*تحصیلات

تحصیلات ابتدایی را در تنها مدرسه طاقانک گذراند . این دوران همزمان بود با, اوج گیری مبارزات مردم ایران بر علیه ظلم وفساد حکومت ستمشاهی , حکومتی که نه تنها خدمتگذار مردم ایران نبود بلکه بزرگترین افتخارش نوکری بیگانگان بود.
به درس و تحصیل علاقه زیادی داشت .در هر شرایطی مدرسه و درس را تعطیل نمی کرد و در سخت ترین شرایط درس هایش را می خواند. در تابستان و روزهای تعطیل به کار کردن در مزارع دیگران می پرداخت تا کمک خانواده باشد.

*مبارزات انقلاب

انقلاب مردم ایران وارد مرحله ی حساسی شده بود.وقتی آتش خشم مردم افروخته شد ,عبدالله بی درنگ به صف مبارزان با دیکتاتور پیوست .او برای این مبارزه دلایل زیادی داشت ,بی احترامی به دین ودستورات الهی ,بی عدالتی ,بی حرمتی به مردم فساد حاکمان وبی عرضگی شاه در دفاع از اقتدار وکرامت ایران وایرانی .
او دوست داشت در کتابهای درسی از آبادانی ,پیشرفت وجایگاه بلند ایران بخواند اما اینگونه نبود.آن روزها طاقانک یک روستای متوسط بود ومثل همه جای ایران شرایطی پرالتهاب وغیرعادی را سپری می کرد .
عده ای به مبارزه با شاه خائن وستمگر بر خواسته بودند وگروهی هم از روی سادگی و بی خبری از طاغوت حمایت می کردند.
عبدالله تردیدی در طرفداری از انقلاب به خود راه نداد واین یکی از هزاران شگفتی انقلاب اسلامی ایران است؛کودکانی که مثل مردان بزرگ فکر وعمل می کردند.
اوبارها با کسانی که ده ها سال بزرگتر از او بودند به بحث ومجادله پرداخت وبا وجود کمی سن, قا طعانه از عقاید وباورهای خود دفاع کرد.
سرانجام مبارزات مردم نتیجه داد ووعده الهی به تحقق پیوست تا آخرین حاکم وطن فروش از کشور فرار کند.

*ورودبه [[بسیج]]

حالا انقلاب اسلامی پیروز شده بود واین نهال نوپا نیازبه مراقبت وپاسداری داشت.
بعد از انقلاب اوبسیجی شد. همه چیز عبدالله شده بود بسیج .شب ها با دوستانش که مردانه با هم پیمان برادری بسته بودند به پایگاه می رفتند ,گشتهای شبانه انجام می دادند و در سنگر بسیج حضوری فعال داشتند.
موقعی که بسیجی شد ,شبها غذا نمی خورد.وقتی علتش را از او پرسیدند. گفت: "نمی خواهم شب ها از حال کسانی که به نان شب محتاج اند غافل شوم."
به نماز , مسجد , قرآن و بسیج عشق می ورزید,اما تمام این علایق او را از بازی های خاص دوره کودکی و نوجوانی غافل نمی کرد.او مدتی از وقتش را به بازی با بچه ها وبرادر وخواهرش می گذراند.عبدالله از همه خوردنی های عالم فقط انار را دوست داشت , شاید انار شهادت را در ذهن او تداعی می کرد.
اهل عبادت وشب زنده داری بود. استمرار این حالت حکایت از چشیدن طعم شیرین عبادت داشت,طعمی که بندگان خاص خدا آن را چشیده اند.

*نمازشب

مادرش می گوید:" همیشه وقتی شب ها بلند می شدم متوجه می شدم عبدالله درجایش نخوابیده و باز در گوشه ای تاریک جانمازش را پهن کرده و نماز می خواند, دعا می خواند و گریه می کند .نگران می شدم که نکند این بچه مشکلی داشته باشد نکند مریضی دارد و به ما نمی گوید آن روزها نمی دانستم که عبدالله با آن سن کم چه تصمیم بزرگی گرفته است و برای چه حاجتی اینطور نیایش می کند.
عاشق [[قرآن]] و مسجد و نماز شب بود .شب ها موقع نماز شب خیلی گریه می کرد. از یاد خدا غافل نبود . به امام خمینی(ره) علاقه شدیدی داشت. "
با اینکه سن کمی داشت امانسبت به حوادث کشور ومنطقه ی خود حساس بود.در بحث های سیاسی که می شد ,شرکت می کرد و در برابر کسانی که نظر نادرستی به انقلاب وامام داشتند ایستادگی می کرد.اودر این راه خیلی اذیت شد اما کوچکترین بازگشتی از باورهای خود نکرد.
با هر کس رفتاری مناسب با سن وموقعیت اجتماعی اش داشت ,به گونه ای که همه او را دوست داشتند .اگر مشکلی برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان پیش می آمد خود را مسئول حل مشکلشان می دانست.صبور , شجاع, با ایمان و مهربان بود.

*فقط یک درخواست

او از وضعیت اقتصادی خانواده خبر داشت وهیچگاه از پدر یا مادرش چیزی درخواست نمی کرد.تنها یکبار با اصرار از مادرش خواست برایش لباس بخرد.
مادر شهید می گوید:"چند ماهی تا اعزام عبدالله باقی مانده بود که اصرار داشت لباس بسیجی می خواهم. من گفتم :نمی توانم برایت بخرم ,می دانی چقدر پول می خواهد!؟ گفت: می روم از مادر بزرگ قرض می کنم. بعد هر وقت داشتیم می رویم پولش را می دهیم .تعجب کرده بودم, تا حالا نشده بود عبدالله اینطور اصرار کند ، هنوز در فکر بودم که عبدالله از خانه مادربزرگش برگشت ۱۰ تومان قرض کرده بود. گفتم:آخه مادربا ۱۰ تومان که لباس نمی شود خرید.گفت: خودم جایی را بلدم که دوستانم هم از آنجا لباس ارزان خریده اند. با هم به شهرکرد رفتیم .عبدالله مرا به کوچه امامزاده معصومه و سراغ یک مغازه ای که لباس دست دوم می فروخت برد .آن لحظه آن قدر ناراحت بودم که حال خودم را نفهمیدم .گفتم عبدالله نمی گذارم لباس دست دوم بپوشی. عبدالله گفت: نه خیلی هم خوب است ,من از همین لباس ها می خواهم. لباس ها را خریدیم لباس ها آن قدر به عبدالله بزرگ بودند که نمی توانید تصور کنید. خلاصه به هر زحمتی بود اندازه اش کردم چند روز از این ماجرا گذشته بود که یک شب عبدالله وقتی از بسیج آمد قرار؛گفت:قرار است به [[جبهه]] برود. آن لحظه فهمیدم که چرا اینقدر می خواست لباس بگیرد. عبدالله بعد از دو سال که در جبهه بود و شهید شد همان لباس های خون آلود به تنش بود."

*اعزام عبدالله به جبهه توسط مادر

برای جبهه رفتن لحظه شماری می کرد.روزی که او می خواست به جبهه برود مسئولین از اعزام او خود داری می کردند.چون سن او کم بود.
مادر شهید می گوید:" اولین باری بود که عبدالله رفته بود تا به جبهه اعزام شود .عمویش آمد و خبر داد که نمی گذارند عبدالله اعزام شود. با تعجب گفتم: چرا ؟عمو یش گفت: می گویند سن اش کم است .چادرم را سرم کردم و به محل اعزامشان رفتم .دیدم گوشه ای نشسته و زانوی غم بغل کرده.سراغش رفتم:گفت مادر, می گویند باید برگردی, نمی گذارند بروم . از مسئولین پرسیدم چرا با اعزام پسرم موافقت نمی کنید یکی ازآنها گفت :مگر جبهه کودکستان است, پسر شما فقط ۱۳ سال دارد . شناسنامه اش را هم با دست کاری دوسال بزرگتر کرده. او به من گفت :من مانده ام چطور می خواهید اجازه دهید این بچه جایی برود که یک لحظه باران آتش قطع نمی شود.
گفتم راهی است که خودش انتخاب کرده, اگر امروز مانع رفتنش شوم فردا چگونه می توانم جواب بدهم .امضا کردم و مسئولیت اعزام عبدالله را خودم قبول کردم .نگاه معصومانه اش به چشمانم دوخته شد. وقتی اراده مصمم و چشمان مشتاقش را دیدم خوشحال شدم.قدش کوتاه بود, پرید بالا و شروع کرد به بوسیدن من, وقتی به یاد آن روز می افتم گرمی بوسه هایش و دست هایش که به گردنم انداخته بود را احساس می کنم. "

*حضوردرجبهه

اول که به جبهه رفت تک تیر انداز بود . در اعزام بعدی بی سیم چی شد.
وقتی که مرخصی بود در بسیج فعالیت می کرد. شب ها خیلی دیر به خانه می آمد.او ۲سال در جبهه بود و کمتر به مرخصی می آمد.
او در حالی به جبهه رفت که هنوز یک نوجوان بود .عبدالله ۱۳ سال داشت ا ما با ترک مدرسه و ورود به سنگرهای دفاع از دین ومیهن کاری کرد که در افسانه های ملتهای دیگر نیز نمی توان سراغ آن را گرفت .
ا و به عنوان یکی ازکم سن ترین شهیدان استان چهارمحال وبختیاری در تاریخ افتخارات ایران ثبت شده است.
تیر ماه ۱۳۶۵ یکی از حساسترین دوره های جنگ تحمیلی عراق علیه ایران است.ارتش عراق با استفاده از گرمای طاقت فرسای تابستان وکمبود نیروهای رزمنده ایرانی در جبهه ها تمام توان خودرا بسیج کرده بود تا جزایر مجنون را از ایران باز پس بگیرد.

*شهادت

کارشناسان ومستشاران نظامی کشورهای ارو پایی ,آمریکایی وعربی وسربازانی از کشورهای عربی هم مثل تمام دوران جنگ در خدمت [[ارتش]] عراق بودند تا این آرزو را برآورده سازند.
فرماندهان عالی رتبه جنگ نیز با در نظرگرفتن کارایی وقدرت جنگی تیپ ۴۴قمر بنی هاشم(ع)ماموریت دفاع از مهمترین بخش این جزایر را به این تیپ واگذار کرده بودند.در طول نزدیک به یکماه نبرد بی نظیر رزمندگان استان چهارمحال وبختیاری با جانفشانی وحماسه ای تاریخی دشمن را در دستیابی به این جزایر ناکام گذاشتند.
شاهکار بزرگی که در کنار صدها نمونه دیگر هنوز فرماندهان نظامی دنیا را در بهت وحیرت فرو برده است.
۱۸تیر سال ۱۳۶۵ پایان حیات زمینی عبدالله است .
اودر این روزپس از رشادتها ومجاهدتهای بی شماردر اثر اصابت ترکش خمپاره دشمن به سرش شهید تا در کنار اولیاء ومجاهدان راه حق, اجر تلاشهای مقدس خود را در راه اعتلا ی [[اسلام]] ناب محمدی و اقتدار ایران بزرگ وسرافراز,از خداوند قادر متعال بگیرد
واز عالم ملکوت شاهد ما زمینیان باشد.

==خاطرات==

عباس سراغ صاحب خودکار رفته بود و خودکارها را تحویل داده بود و حرفی به مادر نزده بود که چنین اتفاقی افتاده و امانتی هایی را که مرتب عبدالله سفارشان را می کرد را تحویل داده.

← مادر عبدالله

"دوران کودکی را خیلی به سختی گذراند. وقتی مدرسه ها باز بودند به مدرسه می رفت و وقتی هم تابستان می شد به کارگری در مزارع کشاورزان و کاری های سخت می پرداخت.در آن زمان وضعیت اقتصادی خانواده اصلاً خوب نبود."

← پدرشهید

" هنوز آن روز را یادم هست که با عبدالله رفته بودیم چاه بکنیم .من چاه می کندم و عبدالله با آن جثه کوچک وبچه گانه اش خاکها وسنگها را با لا می کشید.
اگر می دانستم که روزی از بینمان خواهد رفت, هرگز او را برای کار کردن با خودم نمی بردم ."

← مادر شهید

"شهیدان همیشه جاویده و زنده هستند .اگرچه با رفتنشان ما را تنها گذاشتند ولی ما به شهادتشان افتخار می کنیم . از اینکه فرزندی تحویل جامعه دادیم که از دین وناموس کشور دفاع کرد و جانش را در این راه از دست داده به خود می بالیم. "
سال ۱۳۶۵همرزمان عبدالله بعداز او,مردانه در مقابل دشمن ایستادندوحاضر نشدند یک قدم عقب نشینی کنند تا دشمنان ایران بدانند,این کشور ومردم آن هیچگاه حضور دشمن را در خاک خود تحمل نمی کنند.
روزی که دشمن از بازپس گیری جزایر مجنون نا امید شد وبه سنگرهایش برگشت,همرزمان عبدالله به طاقانک بر گشتند تا در مراسم او وشهید قبادرفیعی که همراه عبدالله به شهادت رسیده بود,شرکت کنند.سر کوچه ای که خانه عبدالله در آن قرار داشت ,پارچه ای نصب شده بود که بر روی آن نوشته شده بود:
شهادت پاسدار رشید اسلام ,شهید [[عبالله قلی پور]] را به خانواده اش تبریک وتسلیت می گوییم.
آرامگاه او در گلزار شهدای طاقانک قرار دارد.

←← امانتی های مردم

چند وقت از شهادت عبدالله می گذشت و هر وقت از آشنایان و فامیل خواب عبدالله را می دید که پیغام می داد به مادرم بگویید امانتی های مرا به صاحبانشان برسانید. ما هرچه خانه را می گشتیم چیزی را پیدا نمی کردیم ومتوجه نمی شدیم منظور عبدالله از امانتی های مردم چیست! مانده بودیم که چه کنیم که روز که عباس (برادر عبدالله) به خانه مادرم رفته بود .
مادرم چند تا خودکار به عباس داده بود و گفته بود بدون اینکه آنها را به من نشان دهد برای خودش نگه دارد. مادرم به عباس گفته بود آنها را از شهر برایش خریده اما عباس که پسر کنجکاوی بود وقتی به خانه آمده بود خودکارها را باز کرده بود و متوجه شده بود که داخل آنها کاغدهایی است که اسم یکی از بچه هایی که با عبدالله در جبهه بودند نوشته شده بود. عباس سراغ صاحب خودکار رفته بود و خودکارها را تحویل داده بود و حرفی به مادر نزده بود که چنین اتفاقی افتاده و امانتی هایی را که مرتب عبدالله سفارشان را می کرد را تحویل داده.
اما بعد از آن ماجرا عبدالله چند بار به خواب آمده بود باز می خواست تا امانتی هایش را به صاحبانشان برسانیم و این بار بعد از مدتی که دوباره عباس به دیدن مادر بزرگ رفته بود مادربزرگ چند تا کتاب دوم راهنمایی داده بود و گفته بود آنها را بیاورد و جایی دور از چشم من مخفی کند اما عباس روی کتاب ها اسم کسی را خوانده بود که اصلاً مال استان ما نبود و آدرسی که در کتاب نوشته شده بود مال شهرستان خوانسار بود. اینجا بود که بالاخره من هم متوجه شدم ما جرا از چه قرار است و کیف عبدالله را که از جبهه آورده بودند به مادربزرگش سپرده بودند تا در یک فرصت مناسب به من بدهد. چون مادرم دلش نیامده بود آنها را به من بدهد می خواستم کم کم آنها را به عباس بدهد تا آنها را نگه دارد اما اکنون ما نمی دانستیم تکلیف چیست هم عبدالله مرتب به خواب می آمد و هم نمی دانستیم آیا آن آدرس مال صاحب کتاب هاست یا نه. آقای بهرامی دامادمان گفت من هر طور شده تمام ایران را می گردم تا تا نشانی صاحب کتابها را پیدا کنم . حتماً رساندن این کتاب ها به صاحبانش آن قدر ارزش دارد که عبدالله این قدر سفارش می کند. وقتی به نشانی که داخل کتابها نوشته شده بود رفتند از حجله سر کوچه متوجه شده بودند که صاحب کتاب ها هم پسری هم سن و سال عبدالله بوده که شهید شده .ماجرا را برای خانواده شهید تعریف کرده بودند و کتاب ها را هم به آنها سپرده بودند.
در کیف عبدالله به غیر از آن امانتی ها کتاب های سوخته خودش هم بود که عبدالله قبل از اینکه برود چند تا از کتاب هایش را در چاله ی کنتور آب خانه مخفی کرده بود تا من با دیدن آنها احساس دلتنگی نکنم. "

←← وصیت آن روز عبدالله

روزهای شهادت علی ضامن پسر عموی عبدالله بود. عبدالله که به خانه می آمد تا در مراسم شرکت کند از راه رفته بود خانه دایی میرزا و لباس های مشکی اش را از او قرض کرده بود. از همان دقیقه های اول آمدنش فقط یک ریز گریه می کرد و به من و پدرش اصرار می کرد تا به خانه عمویش برویم و نگذاریم آنها برای علی ضامن گریه و بی تابی کنند.یک روز که باز می خواست ما را به خانه عمو بفرستد, گفتیم:علی ضامن فقط پسر عموی توست و تو این قدر گریه می کنی ,چطور توقع داری پدر و مادرش که علی ضامن را بزرگ کرده اند و از او هزار خاطره تلخ و شیرین دارند,گریه نکنند .
عبدالله با لحن غریبی گفت :مادر من باید گریه کنم. گریه من با گریه آنها فرق دارد من برای شهید گریه می کنم می دانی گریه برای شهید چقدر ارزشمند است اما پدر و مادر نباید برای شهید گریه کنند. مخصوصاً اگر فرزند شان شهید شده باشد. روز شهادت عبدالله تازه فهمیدم که آن روز عبدالله داشت برای ما وصیت می کرد و با آن سن کم مثل یک پیر دانشمند گناه و ثواب را یادمان می داد."

←← عبدالله ازجبهه آمد

آن روز همه چیز زیبا بود, همه همسایه ها جمع شده بودند, اقوام و آشنایان همه در خانه ما بودند ,محله حال و هوای دیگری داشت. مثل اینکه بهار در راه بود ,کوچه را جارو زده بودیم و داخل حیاط نشسته بودیم که یک دفعه دایی کاظم که پیرمرد ی از همسایه هایمان بود شروع کرد به صدا زدن که بیایید عبدالله آمد.
همه به استقبالش رفتیم. عبدالله با لبخند زیبایی که هیچ وقت فراموشش نمی کنم با همه احوال پرسی کرد .خوب که فکر می کنم آن روز هم مثل روز تولد عبدالله از بهترین روزهای زندگی ام بود.
وقتی می دیدم پسرم همان کسی است که همیشه آرزویش را داشتم ,مرد کوچکی که با سن کم خیلی ها را دوستدار خود کرده بود.
همه که رفتند من ماندم و بچه ها و عبدالله با برادر کوچکش بازی می کرد و می گفت که چقدر دلش برایش تنگ شده بود و آنها هم دور عبدالله را گرفته بودند. صدایش کردم و گفتم :عبدالله ببین این قالی را برای عروسی ات گرفته ام .ناگهان حالش تغییر کرد چشمانش مثل قبل نبود. نگاهم کرد و گفت :مادر تو مطمئنی ما هردویمان زنده می مانیم تا یک روز من عروسی کنم. گفت :مادر شما اینجا چیزی از بلایی که بر سر مردم شهرهای دیگر می آید ,نمی دانید. آنجا مردم زیر آتشند وقتی کسی این مصیبت ها را دیده باشد هیچ وقت به خوشی های خودش فکر نمی کند .
هر وقت این خاطره را به یاد می آورم با خود می گویم آن روز عبدالله خیلی خوشحال بود کاش آن حرف را نمی زدم و ناراحتش نمی کردم. "

←← شهادت عبدالله

حال خوشی نداشتم انگار چیزی را گم کرده بودم. گوشه اتاق خوابم برد. خواب عجیبی دیدم. تابوتی گوشه اتاق بود, تابوت را برگرداندم. ناگهان پارچه های سفید از درونش بیرون ریختند. دور و برم شلوغ شده بود. انگار عروسی بود و عمۀ عبدالله با لباس های سیاه ایستاده بود و کل می زد .با صدای فریادهای خودم از خواب بیدار شدم. یاد عبدالله لحظه ای رهایم نمی کرد. مطمئن بودم که عبدالله شهید شده. حالم خیلی بد بود با حالی پریشان رفتم خانه مادر . وقتی برمی گشتم در راه که می آمدم مردم طوری دیگر نگاهم می کردند. انگار از مصیبتی خبر داشتند که من خبر نداشتم. وقتی آمدم خانه رفتم سراغ لحاف نویی که برای عبدالله دوخته بودم .نگاهش کردم , اشک خود به خود از چشمانم جاری شد .جانمازها را از داخل کمد بیرون آوردم و به برادر عبدالله گفتم یادت نره جانمازها را این جا می گذارم. اگر یک دفعه خانه مان شلوغ شد وکسی خواست نماز بخواند بده به او. با تعجب گفت: چرا شلوغ بشه ,مگر می خواهی جایی بروی؟ گفتم: نه پسرم ,می خواهم بروم خانه دایی .چادرم را برداشتم و رفتم ؛سر کوچه شلوغ بود .
عجیب تر از این مردی که خوب می شناختمش سر کوچه ایستاده بود و با دیدن من لبخند می زد. با دیدن او شیطان در برابرم مجسم شد .می دانستم حال و روز مرا مسخره می کند .
وقتی خانه برادرم رسیدم با تعجب دیدم همه فامیل آنجا جمع شده بودند. گفتم :چی شده؟ زن داداشم که بچه اش در بغل بود, گفت: من نمی دانم برو داخل. داخل اتاق شدم, گفتم: چی شده؟ دایی مجتبی گفت: بیا داخل قباد شهید شده. گفتم: دایی فقط قباد شهید شده یا عبدالله هم شهید شده ؟! عبدالله ده روز پیش شهید شده, من خودم خواب دیدم. همه گریه می کردند. دایی گفت: وقتی خودت همه چیز را می دانی ما چه بگوییم. دایی گفت: فردا قباد و عبدالله را از نماز جمعه تشییع می کنند و ممکنه خیلی شلوغ بشه. امروز برویم و عبدالله را ببینیم .قرار شد برویم خانه و بعد برویم ,بغض گلویم را گرفته بود. اما باور کنید بیشتر ناراحتی ام به خاطر شهادت عبدالله نبود به خاطر رفتار آن مرد بود.

←← آن نامرد

سر کوچه درست آن مرد دوباره ایستاده بود و می خندید. نگاهش کردم به چشمانم زل زده بود و می خندید .من آن موقع چیزی نگفتم ,فقط نگاهش کردم و در دلم گفتم خدایا نمی خواهم از جان و مال در این دنیا ضرری به خودش و خانواده اش برسد .فقط می خواهم فردای قیامت جلوی فاطمه زهرا روسیاه باشد. رفتم تا خانه دایی کاظم .بدون اینکه به کسی بگویم وضو گرفتم وگوشه ایوان نشستم ,حال خودم را نمی فهمیدم, تمام حواسم پیش آن مرد بود. چطور این گونه دل مادر داغ دیده ای را می سوزاند.
نمی دانم چند ساعت آنجا نشسته بودم ولی وقتی به خودم آمدم دیگر صدایی از خانه نمی آمد, می دانستم خانه مان شلوغ بود ولی نمی دانستم برای چه وقتی. به خانه که آمدم فقط چند تا بچه بودند. گوشه اتاق نشسته بودم که دو نفر آمدند دنبالم با تعجب گفتند: تو اینجایی همه شهر کرد دنبالت می گردند. گفتم: چرا بیایم شهر کرد ؟گفتند: دایی مجتبی قرار بود تو را کجا ببرد ؟گفتم: نمی دانم! گفتند: مگر قرار نبود بروی پیش عبدالله؟! آن موقع تازه یادم افتاد چه اتفاقی افتاده .گریه نمی کردم اما بی اختیار اشک از چشمانم جاری بود. وقتی به میعادگاه شهدا رسیدیم حال خودم را نمی فهمیدم .
مرا کنار عبدالله بردند. چقدر مظلومانه خوابیده بود. در حالی که سراسر بدنش خون آلود بود. دستم را زیر سرش بردم ,صورت کودکانه اش روشنایی عجیبی داشت. فرقش شکافته بود, ترکش درست وسط پیشانی اش خورده بود.
سرش را بالا بردم, با اینکه روزها از شهادتش می گذشت اما خون تازه از پیشانی اش جاری شد و من دوباره یاد آن مرد افتادم به این فکر می کردم که عبدالله چطور از زندگی گذشته بود و آن مرد چقدر بی رحمانه حال و روز عبدالله را مسخره می کرد. آن قدر ناراحت بودم که فردا موقع نماز بر شهیدان زانوانم به زمین افتاد و وقتی گفتند برای آخرین بار بیا پسرت را ببین نتوانستم دوباره سر خونی اش را ببینم. همیشه با خودم می گویم آن مرد نگذاشت برای آخرین بار حتی با پسرم خداحافظی کنم ولی آیا یک روز خدا و حضرت فاطمه از او می پرسند چرا ...

← دایی شهید

مدت زیادی تا شهادت عبدالله باقی نمانده بود و بچه ها قرار بود در عملیاتی شرکت کنند. پشت خاکریزهایی که چند متری با سنگرها فاصله داشت رفتم. دیدم نشسته و چیزی می نویسد. گفتم: نامه می نویسی؟ جواب داد نه دایی وصیت نامه است. گفتم: دایی جان تو که سنی نداری, این کارها چیه ؟!با لبخند زیبایی نگاهم کرد و جواب داد: مگر وصیت نامه به سن وسال؟!
آن روز آسمان و زمین حال و هوای غریبی داشت, درست مثل حال و هوای عبدالله . کنارش نشستم و گفتم: دایی برای من هم وصیت نامه می نویسی؟ عبدالله گفت: لازم نیست دایی، تو بچه داری خدا کند بلایی سر شما نیاید ,می خواهی بچه هایت چطور زندگی کنند. گفتم: اگر وصیت نامه نوشتن به سن و سال نیست یعنی به بچه داری هم نیست؛ نگاه معنا داری به من کرد و گفت: گفتم که دایی نمی خواهد تو وصیت نامه بنویسی .

← مادر شهید

آخرین باری که عبدالله از جبهه آمده بود ۱۵ روز مرخصی داشت. همان روزها دایی عبدالله تصادف کرده بود و در بیمارستان بود. عبدالله پنج شب بود که پیش دایی اش در بیمارستان مانده بود . یک روز عبدالله به خانه آمد و گفت: مادر من دیگر نمی توانم پیش دایی بمانم. گفتم: مادر تو که هنوز مرخصی داری نکند می خواهی زودتر برگردی جبهه؟ جواب داد کار دارم. بعد بدون اینکه بگوید کجا می رود با حال و هوای که اصلاً نشان نمی داد بعدازظهر اعزام می شود, خیلی عادی از خانه بیرون زد .همان روز اولین نوه دختری ام به دنیا آمد .بعدازظهر آن روز مادرم پیغام داد که اگر آب دستت هست زمین بگذار و بیا کار دارم. وقتی خانه مادر رسیدم, مادر م گفت: می دانی عبدالله رفته که اعزام شود. خندیدم و گفتم نه مادر او ۱۵ روز مرخصی داره ؛من امروز صبح از عبدالله پرسیدم. مادر گفت: نه اشتباه می کنی, دنیا برایم تاریک شده بود .سفر بی خداحافظی چه معنی می توانست داشته باشد. فهمیدم که غروب قرار است اعزام شوند. با نگرانی به خانه برگشتم و منتظر شدم پدر عبدالله که برای کار بیرون رفته بود برگردد. چشم به در دوخته بودم که ناگهان صدای موتور پدر عبدالله آمد. همین که در را باز کرد نگران جلو رفتم وگفتم: عبدالله بدون خداحافظی رفته تا اعزام شود. پدرش هم به هم ریخت, رنگش پریده بود. فریاد زد عبدالله رفت او دیگر برنمی گردد, من خواب دیدم .آن قدر حالش به همه ریخته بود که موتور از دستش افتاد بعد بچه ها را به همسایه ها سپردیم و به محل اعزام رفتیم .جای شلوغی بود ولی به هر ماشینی سر می زدیم خبری از عبدالله نبود. ناامید شده بودیم که ناگهان یکی از آشنایان را دیدم و سراغ عبدالله را گرفتم, گفت :عبدالله می دانست می آیید دنبالش رفته پشت ساختمان تنها نشسته .وقتی او را دیدیم تنها نشسته بود و پوتین هایش را کنار گذاشته بود, صدا زدم :عبدالله .با تعجب گفت :شما ... پدرش گفت: مگر هنوز ۱۰ روز مرخصی نداری, کجا می روی؟ سرش را پایین انداخت و گفت: باید می رفتم ,سکوت غریبانه اش ,حال و هوای غم گرفته آن روز وچشمان معصوم عبدالله و حتی زمین و آسمان انگار زبانی شده بود که فریاد می زد: این آخرین باری است که ما همدیگر را می ببینیم .

←← کفش عبدالله

پدرش که آمده بود عبدالله را برگرداند, همه حرفهایش یادش رفته بود و وجودش چشمی شده بود که با حسرت به عبدالله نگاه می کرد. سوار اتوبوس شدند و عبدالله پوتین هایش را به من داد و گفت ببر خانه ,هوا خیلی گرمه نمی شه پوشید. کفش تازه خریده ام .بعد با لحنی بچه گانه به کفش های سفیدش اشاره کرد و گفت: نگاه کن ببین قشنگه . ومن با این که بغض گلویم را گرفته بود, خندیدم و گفتم آره پسرم, مبارکت باشه. عبدالله سوار اتوبوس شد و پشت پنجره نشست. یک لحظه چشم از او برنمی داشتم .اتوبوس که حرکت کرد و رفت احساس می کردم کسی تمام وجودم را با خودش برد.
یک روز داخل اتاق نشسته بودیم و با زن همسایه مشغول صحبت بودیم , عبدالله هم در اطاق بود. عبدالله گفت: مادر روزی شود که من شهید شده ام و تو به سینه می زنی و می گویی :پسر شهیدم عبدالله من و این سخن را تکرار می کرد. من در آن لحظه از روی احساس مادری به او گفتم خدا نکند و یک حرف بد به او زدم. ولی او گفت: مادر, من دروغ نمی گویم ,روزی به شهادت خواهم رسید ولی مادر وقتی من به شهادت رسیدم و خواستی به سینه بزنی هرگز برای من به سینه ات نزن و گریه نکن.
هر وقت به سینه زدی بگو یا حسین. چون گریه مادر برای فرزند گناه است, هیچ گاه در تشییع جنازه من گریه نکن. "

←← آن ۱۰روز

خواهر عبدالله موقع شهادتش دو ساله بود. یک روز که از خواب بیدار شدیم, دیدم این بچه خیلی گریه و بی تابی می کند و هرچه می کنم ساکت نمی شود, حتی به دکتر هم او را بردیم و او ساکت نمی شد. ۱۵ روز بود که این بچه فقط گریه می کرد و من هم ترسیده بودم .هرچه می کردم نمی توانستم ساکتش کنم تا اینکه وقتی جنازه عبدالله را آوردند و او را به خاک سپردند ساکت شد و دیگر از گریه اش خبری نبود . یک پیراهن قرمز هم تنش بود که عبدالله برایش گرفته بود و هرکار می کردیم این پیراهنش را نمی گذاشت از تنش بیرون بیاوریم .حتی روز تشییع جنازه عبدالله همان پیراهن قرمز تنش بود تا بعدها فهمیدیم که گریه او بی دلیل نبوده. از همان روزی که عبدالله به شهادت رسیده بود تا روزی که جنازه عبدالله به دستمان برسد ۱۰ روز طول کشید و دقیقاً بعد از به خاک سپاری شهید او هم دیگر گریه نمی کرد."

←← شکستن حجله عبدالله!!

روز چهارشنبه ای در خانه بودم که ناگهان حالم دگرگون شد. انگار نگران چیزی بودم و نمی دانستم برای چه نگرانم. چادر به سر کردم و راهی گلستان شهدا شدم .با اینکه زمستان بود و برف سنگینی هم باریده بود,رفتم .وقتی رسیدم به گلستان شهدا دیدم که شیشه های حجله پسرعموی عبدالله ,شهیدعلی ضامن را شکسته اند.
هرچه داخل حجله بوده ریخته اند روی زمین و قرآن را هم تکه تکه کرده اند . باد تعدادی از برگه های قرآن را برده. آن قدر حالم بد شد که نفهمیدم .
با اینکه قبر عبدالله هم کنار قبرپسرعمویش بود و حجله او را هم شکسته بودند، اصلاً نفهمیده بودم. دور آن قبر این طرف و آن طرف می دویدم و مثل دیوانه ها شده بودم . دو تا از همشهری هایمان هم آنجا بودند , وقتی دیدند من اینقدر بی تابی می کنم آمدند جلو و گفتند: چه شده؟ گفتم: ببین چه کار کرده اند. بی تابی مرا که دیدند ،گفتند: طوری نیست الان شیشه بر را خبر می کنیم. سوار موتور شدند و پدر و یکی از فامیل ها را آوردند آنجا . وقتی دیدم پدر عبدالله هم می آید سرم را که برگرداندم دیدم قبر عبدالله هم همانگونه شده !دیگر حال خودم را نفهمیدم و در آنجا نماندم , آمدم خانه .
بعد از آن رفتم پیش دایی مجتبی و موضوع را به او گفتم تا کاری بکند و جلوی این [[منافقین]] را بگیرد .وقتی رفتیم مغازه دایی، او دلداری ام داد و گفت تو طاقت دیدن فرزندت در زیر خاک را داری ,طاقت دیدن خنده های آن مرد را داری, حالا طاقت دیدن این شیشه های شکسته را نداری. بگذار شیشه ها را بشکنند .صد بار دیگر هم که شیشه ها و حجله را بشکنند ما دوباره شیشه می اندازیم و اگر دل این منافقین و ضد انقلاب ها با این کار خوش می شود, بگذار دلشان این گونه خوش باشد. بالاخره روزی چوبش را خواهند خورد.

←← عبدالله زنده است

دایی دلداری ام داد , آرام شدم و کاری نکردم .بعدها فهمیدیم که چه کسی این کار را کرده و هیچ چیز به او نگفتیم و او را سپردم به خدا . مدتی از این موضوع گذشت و همان مرد که این کار را کرده بود یک گرفتاری برایش پیش آمد , او را زندانی کردند .
این گرفتاری بی دلیل برایش پیش نیامده بود . وقتی از زندان آزاد شد ,متوجه شده بود و گفته بود: من آن موقع که می گفتند فرزندان مردم که در جنگ کشته می شوند؛ شهید هستند, قبول نداشتم و زنده بودن شهدا را به تمسخر می گرفتم.
بعد از این گرفتاری متوجه شدم که شهدا واقعاً زنده اند و گرفتاری ام از کجا آب می خورد . من آن موقع سکوت کردم و چیزی نگفتم و فقط گریه کردم و این اندوه را در دل نگه داشتم اما شهدا خود شاهد و ناظر تمامی اعمال ما هستند و هیچ گاه از ما غافل نیستند. "

←← پیام عبدالله

مدتی از شهادت عبدالله نگذشته بود یکی از همسایه ها آمد خانه مان. می گفت :دیشب در خواب عبدالله را دیدم که سوار دوچرخه اش بود.
یک پایش روی رکاب دوچرخه و پای دیگرش روی زمین بود, یک طاقه پارچه هم روی شانه هایش .گفتم: عبدالله این پارچه چیه؟ گفت: اینها پارچه نیست, سفره است گرفته ام و داریم با مادر بزرگ می رویم مسجد تا این سفره ها را با هم در مسجد پهن کنیم.
هنوز زن همسایه خانمان بود که مادرم آمد .او یک طاقه پارچه سفید آورد و گفت: این را آوردم تا با آن روسری بدوزیم و روسری های مشکی را از سر فامیل برداریم .

←← درکنارعبدالله

نزدیک چهلم عبدالله بود. داخل اتاق نشسته بودیم که دیدم که یکی از برادرهای عبدالله آمد و گفت :مادر عبدالله سر کوچه کنار خانه همسایه ایستاده است!! چادر به سر کردم و رفتم , دیدم آنجا ایستاده !رفتم جلوتر, هرچه می رفتم جلوتر او هنوز آنجا ایستاده بود!! وقتی رسیدم سر کوچه و نزدیکش که بگویم بیا تا برویم داخل خانه ؛دیدم دیگر نمی بینمش. شهدا همچون چراغی می درخشند و در هر کجا که باشیم در کنارمان هستند. وای بر آن روزی که ما در حال ارتکاب جرم و گناه باشیم و شهدا ما را ببینند آن گاه ما چگونه جواب خواهیم داد .خدایا ما را یاری نما تا هیچ گاه مرتکب گناه نشویم تا فردای قیامت شرمنده خدا و شهدا نباشیم.

←← بشارت عبدالله

یکی از زن های همسایه می گوید :مدتی از شهادت عبدالله گذشته بود. در خواب عبدالله را دیدم که یک سفره در داخل یکی از اتاق ها انداخته بود.
هرچه از زیبایی این سفره بگویم کم است. این سفره سبز بود و خیلی می درخشید, داخل سفره پر بود از تسبیح و مهر که خیلی زیبا بودند و می درخشیدند تا حالا در عمرم سفره ای این گونه زیبا ندیده بودم. وقتی از او پرسیدم: این سفره چیه؟ گفت: این سفره را برای پدر و مادرم انداخته ام و دست برد توی سفره و یک تسبیح سبز هم به من داد و گفت این تسبیح هم برای تو , ببر نماز جمعه.مدتی بعد ما راهی سفر حج شدیم ودر برگشت از این سفر روحانی داخل همان اتاق سفره انداختیم.

←← بنده خوب خدا

شب جمعه رفته بودم گلستان شهدا .وقتی نزدیک گلستان شهدا رسیدم دیدم یک زن با چادر سیاه که صورتش را پوشیده بود شهدا را یک به یک فاتحه می داد و می رفت جلو ,من هم اصلاً حواسم نبود فکر کردم یک آدم عادی است. او فاتحه می خواند, من هم دنبالش فاتحه می خواندم و می رفتم تا اینکه او رسید به آخرین قبر . من هم یک قبر از او عقب تر بودم. فاتحه دادم و وقتی پدرم را که آن طرف تر بود بلند کردم تا به سمت قبر آخری بروم و فاتحه بدهم ,دیدم دیگر آن زن را نمی بینم با اینکه در کنارش بودم ولی ندیدم که کجا رفت و کی رفت."
قانع بود و هیچ وقت برای نداشته هایمان گلایه نمی کرد. اگر چیزی داشتیم می خورد اگر نداشتیم باز هم خدا را شاکر بود. از ۹ سالگی روزه می گرفت . برای تشویق برادر و خواهر کوچکتر از خودش به روزه گرفتن , به آنها هم می گفت بیایید روزه بگیریم .در طول روز آنها را با بازی های کودکانه مشغول می کرد تا یاد غذا نیفتند .

← علی اکبر رئیسی

"فروردین سال ۱۳۶۵با عبدالله و تعدادی از رزمندگان طاقانک به جبهه جنوب رفتیم. وقتی وارد مقر شهید منتظری شدیم انگار به دنیایی دیگر پا گذاشته بودیم.آدمهای آنجا جوردیگری بودند.انسانهایی که فارغ از تمام تعلقات دنیا جمع شده بودند تا از دین خدا دفاع کنند.عبدالله یکی از این بندگان خاص خدا بود.نوجوانی ۱۳ساله که مثل مردان ۳۰ساله کارمی کرد.مثل مردان ۴۰ساله فکرمی کرد . بعدها از آن جمع ,محمدعلی ترابی, عبدالله ومسعود آقابابایی به شهادت رسیدند .
تا آن روزها من با عبداله آشنا نبودم. قبل از اینکه به جبهه بیاید در یاسوج شاگرد مکانیک بود. بعضی وقت ها هم در پایگاه المهدی او را می دیدم ،اما از روزی که به جبهه رفتیم خیلی با هم صمیمی شدیم.
یک شب در مقر پشتیبانی ودر هیاهوی دادو بیدادبچه ها ،به نقطه ای که عبداله نشسته بود نگاه کردم. او هیچ فرقی با ما نداشت. حتی بیشتر از ما شوخی می کرد و اهل بگو و بخند بود. تنها تفاوتی که با ما داشت خلوت های گاه و بیگاه در چادر کوچکی بود که برای خودش درست کرده بود.

←← اتفاق آن روز

اتفاق دیروز ،دوباره در ذهنم زنده شد.
ـ سلام برعبداله.
ـ سلام از ماس ،چیه امروز به جای اینکه سربه سرم بزاری،مث بچه آدم داری سلام می کنی ؛ چایی برام می آری!!"
ـ یعنی به ما نمی آد به فکر دوستمون باشیم. چایی که قابل نداره،تو جون بخواه،کیه که بده!
ـ نخیر تو آدم بشو نیستی، چاییت اَم بهونه اس .
ـ نه به جون خودت،اینکه دیگه شوخی نیس،چایی رو که می شناسی،چایی برات آوردم.
ـ چایی را می شناسم ،اما تو و چایی آوردن برای من ،اون اَم روزی که شهردار• نیستی؛از عجایب روزگاره.
ـ دِ همین دیگه،بی معرفت من کم به تو می رسم. اون از روزایی که شهردارم و ته قوری چایی رو برات می ریزم که هرچی خاصیت داره به تو برسه. این اَم از...
ـ خب بسه دیگه، ما هرچی شنیدیم می گن گُل چایی خوبه،نه ته مونده اَش!
ـ همین دیگه ،اونی که تو شنیدی مال آدم هاس،توکه...
ـ من که چی. مگه من آدم نیستم؟
ـ نه که نیستی، تو اگه آدم بودی که رفیق ما نمی شدی!
ـ باید می دونستم که نقشه ات چیه.
با گفتن آخرین جمله عبداله ،لیوان پر از چایی داغ را دیدم که در دست او بالا آمد و صورتم که سوخت.
وقتی لیوان چایی را پاشید تو صورتم ،خیلی ترسیدم.دودستی صورتم را گرفتم . عبداله هم زود از جایش پرید بالا و رفت. وقتی آهسته آهسته دستانم را از روی صورتم برداشتم ،سوزشی نداشت. با خودم گفتم حتما حالا داغم و نمی فهمم،اما دستهایم را ملایم روی صورتم کشیدم ؛چیزی نشده بود.
دلم کمی آرام گرفت. چشمهایم را باز کردم.
دوباره دست هایم را به صورتم مالیدم ،عجیب بود، مثل اینکه عبداله اصلا چایی را به صورت من نپاشیده بود.

←← وضعیت سفید

وضعیت که سفید شد،مسعود فانوس را روشن کرد. محمد گفت :" معلوم نیس کجا رو زدن."
علی محمد گفت:"این نزدیکی ها نبود، جایی که زدن با اینجا فاصله زیادی داره."
میرزا گفت:" نامردا مقرآی سپاه و ارتش رو که نمی تونن بزنن،حتما شهرها رو بمبارون کردن."
تو صورت عبداله نگاه کردم. او هم به من نگاه کرد. سرش را تکان داد ،یعنی که صورتت چطوره؟ من هم سرم را بالا انداختم،یعنی که چیزیم نشد. عبداله خندید . من هم خندیدم.

←← ناقص العقل

صبح که داشتیم از صبحگاه بر می گشتیم ،به عبداله گفتم:"بی معرفت ،فکر نکردی ناقص العضو اَم می کنی!؟"
عبداله گفت:"خب من دیدم تو که ناقص العقل هستی ،فکر کردم
ناقص العضو م بشی که میزون باشی. "
گفتم:" از اون حرف آ زدی ها!"
عبداله خندید و گفت:" نترس رئیس ،تو اگه قرار بود با یه لیوان چای داغ ناقص بشی که جبهه نمی اومدی!"
گفتم:" تو اصلا فهمیدی من می خواستم چی بگم که چایی را پاشیدی تو صورتم!؟"
عبداله گفت:" نه ،مهم نیس،ولش کن."
گفتم:" می خواستم بگم تو فرشته ای."
عبداله گفت:" رئیس ،دیگه از این شوخی ها با من نکن!"
نگذاشتم حرفش تمام شود و گفتم:" این دفعه رو دیگه اصلا شوخی نمی کنم،جدی می گم."
عبداله چیزی نگفت.

←← درحضور اولياء

مولوی شعری دارد به این مضمون:
هركه خواهد همنشيني با خدا
تا نشيند در حضور اولياء
آن روزها علت آن همه گرایشی که به عبداله داشتم را نمی دانستم. عبداله هم نوجوانی بود مثل من یا بچه های دیگری که با هم به جبهه رفته بودیم. اما حالا که فکر می کنم می بینم او خیلی با من فرق داشت. عبداله هر روز برای خلوت با خدا وقت می گذاشت. عبداله مثل من خدا را نمی پرستید ،اوبا خدا دوست بود.
اگر بزرگترین غم عالم را هم داشتم وقتی با او روبه رو می شدم ،یادم می رفت. دور شدن از خانه در سن نوجوانی سخت است،به خصوص که برای حضور در جبهه باشد ،اما چیزی در جبهه بود که اصلا اجازه نمی داد انسان به جدایی از خانواده و غصه های ناشی از آن فکر کند.
اول اینکه خدا در جبهه خیلی به آدم ها نزدیکتر بود،خیلی نزدیکتر از رگ گردن ،وعلت دیگر آن، حضور آدم هایی مثل عبداله بود. آنها اولیاء خدا بودند. همنشینی با اولیاء خدا مثل همنشینی با خداست. مگر می شود انسان با خدا همنشین باشد و خدا بگذارد او غصه ی چیزی را بخورد.

آثارباقی مانده از شهید

حسین راه تو را ازدل پذیرفتیم

← اشعار

در یکی از دفترهایش این نوحه را برای رزمندگان اسیر ایرانی در زندانهای بغداد نوشته است:
حسین راه تو را ازدل پذیرفتیم
برای رفتن راهت گرفتار یزیدانم
چه خواهد بر سرم آید
در این زندان بعثیون
خداوندا رهایم کن
ز دست این ستمکاران
به یاد مادر نالان
کنم افغان شوم گریان
به قربت اندر این زندان
تلاوت می کنم قرآن
به یاد تو شدم گریان
سلامت می کنم مادر
اسیرم من اسیرم من
در این سلول غریبم من
زسلول نم بغداد
سلامت می کنم مادر
اسیرم دست بعثیون
سلامت می کنم مادر
در تقویم سال ۱۳۶۵نیز نوشته:
خداوندا چه سازم من
خداوندا دلم تنگ است
زدست این ستمکاران
ز ضرب آن همه سیلی
در یکی از نامه هایش به سلطانعلی بهرامی ,همسر خواهرش می نویسد:
"...تا خون در بدنم باشد از راه آنها(شهیدان)خارج نخواهم شد...
اگرمرا بکشند و زنده کنند و دوباره بکشند، دست از این راه برنمی دارم..."

*آثارمنتشرشده درباره شهید

تو آمدی اما از ما فاصله داشتی ,تو آسمانی شده بودی و ما هنوز زمینی. تو نشان هویت اسلام عزیز بودی افتخار ایران بزرگ وما...

← نامه برادر به عبدالله

سلام بر تو و عشق و اخلاصت، سلام بر تو و دور اندیشی ات و تصمیم قاطعت، سلامی به سرخی خونت که گلهای همیشه عاشق شقایق را آبیاری می کند.
از راهی دور برایت نامه می نویسم به مقصدی که جایگاه شایستگی توست .نامه ای به مقصد بهشت. روزی که تازه حس کردم پشتوانه ای در کنار خود دارم, دست بی عاطفه دشمنان خدا تو را از من گرفت.
برادرعزیزم, می خواستم وقتی از جزیره مجنون آمدی خیلی حرفها را به تو بگویم.
تو آمدی اما از ما فاصله داشتی ,تو آسمانی شده بودی و ما هنوز زمینی. تو نشان هویت اسلام عزیز بودی افتخار ایران بزرگ وما...
دل تنهایم را به دست طوفان ها و بادها سپردم تا وجودم همراه با زوزه باد به شهری برود ,شهری که از گناه و تیرگی و بدرنگی و بدگمانی و سوء ظن و فساد و تباهی ؛خبری نباشد .دلم می خواهد از اوج آسمان همراه باد به اعماق دریاها سفر کنم , مثل آب دریا زلال و پاک ,همراه با عشق واقعی به خدا از دریا بیرون بزنم. ای کاش می شد از این دنیای پر از آشوب می رفتیم وبه آسمان میرسیدیم,به شهدا می رسیدیم.
یاد اون عشقای قدیمی به خیر
عطر آدمای پردیسی بخیر
کوله باری دارم پر از عشق، کوله باری پر از سپیدی برف، کوله بارم را در این سپیده دم سحر به پشت بام خانه های شهر سرازیر کردم ,روی همه دیوارها اشک ریختم.
کوله بارم را که پر از عشق دوران کودکی بود,به پشتم انداختم تا به شب رسیدم. همه جا تاریک بود. درون کوله بارم دفتری پیدا کردم .تمام دفترم را ورق زدم شاید واژه ای بیابم تا وسعت عشق شهیدان به خدا و سرزمینشان را بنگارم اما هیچ واژه ای نیافتم ,تمامی واژه ها را برهم زدم تا واژه ای یافتم از شجاعت، ایثار، عشق و خلوص و صدها واژه ای که قلم قاصراز گفتن آنها ست.
راضی نشدم, همه جا را گشتم ,واژه ای به زیبایی واژه شهادت نیافتم. آنگاه تمام واژه ها را به دست باد سپردم تا به شهر واژه های شهدا ببرد و به شهدا بگوید :شرمنده ایم ,خدا کند ما را به خاطر قصورمان ببخشید. اگر فردای قیامت کسی به شفاعتمان نیامد ,شما شافی ما باشید.

==وصیتنامه==

بسم الله الرحمن الرحیم
وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
[۱]

و آنها که در راه ما (با خلوص نیّت) جهاد کنند، قطعاً به راه‌های خود، هدایتشان خواهیم کرد؛ و خداوند با نیکوکاران است.
با نام خدا و درود و سلام به حضور یگانه منجی عالم بشریت [[حضرت مهدی (عج)]] و نائب برحقش خمینی کبیر و امت قهرمان پرور ایران.
خدایا من با [[امام خمینی]] میثاق بسته ام و به او وفادارم زیرا که او به اسلام و قرآن وفادار است و اگر چند بار مرا بکشند و زنده ام کنند دست از او نخواهم کشید. سلام مرا به خمینی برسانید و بگویید تا آخرین قطره خونم سنگر اسلام را ترک نخواهم کرد. با خداوند پیمان می بندم که در تمام عاشوراها و تمام کربلاها با حسین (ع) همراه باشم و سنگر او را خالی نکنم تا هنگامی که همه احکام اسلام در زیر پرچم اسلامی امام زمان (عج) به اجرا درآید.

*عظمت امام

برادرها در امام بیشتر دقیق شوید و سعی کنید عظمت او را بیابید و خود را تسلیم او سازید و صداقت و اخلاص خود را همچنان حفظ کنید. اگر فیض شهادت نصیبم گشت آنان که پیرو خط سرخ امام خمینی نیستند به ولایت او اعتماد ندارند بر من گریه نکنند و بر جنازه من حاضرنشوند. برادرها نگویید انقلاب برای ما چه کرده ,بگویید ما برای انقلاب چه کرده ایم چون خدمتی که انقلاب به ما کرده هیچ کس نمی توانست بکند.
ای مردم ,به خدا دین و ناموسمان در خطر بود اگر دو سال دیگر این معجزه الهی به وقوع نمی پیوست؛ دیگر ما نه دین داشتیم و نه ناموس همان طور که نمونه بارزش را در شهرهای بزرگ دیدید. اگر انسان دین و ناموس نداشته باشد پس چه فرقی با حیوان دارد.
چرا می گویید باید صلح کنیم آیا ما حرفی غیر از حرف قرآنی می زنیم که می گوید:وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ
[۲]

ما حقمان را از صدام خواهیم گرفت. ای مادران مبادا از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگیری کنید که فردا در محضر خدا نمی توانید جواب زینب را بدهید که تحمل ۷۲ شهید را نمود.

*عهد با خدا

خدایا من بر آن عهدی که با تو بسته ام پایدارم و برای یاری دینت به جبهه ها آمدم و انواع سختی ها را به جان می خرم به خاطر اینکه راه راست همین راه است و به خاطر اینکه در روز قیامت در محضر حضرت [[امام حسین(ع)]] روسفید باشم و اگر لایقش بودم باعث افتخار پیغمبرت باشم.
ای جوانان نکند در رختخواب ذلت بمیریدکه حسین در میدان نبرد شهید شد. ای جوانان مبادا در غفلت بمیرید که علی در محراب عبادت شهید شدو مبادا در حال بی تفاوتی بمیرید که علی اکبر حسین در راه حسین (ع) شهید شد.

*وصیت به پدرومادر

پدر ومادر اگر بدون اجازه شما جبهه رفتم مرا ببخشید وبرایم گریه نکنید و لباس سیاه نپوشید و اگر هم خواستید لباس سیاه بپوشید حتماً به خاطر امام حسین باشد.
وصیت من این است که مرا پهلوی علی ضامن به خاک بسپارید. از کلیه ی برادرانی که ازما بدی دیده اند معذرت می خواهم و امیدوارم که مرا ببخشند چون از روی نادانی بوده است. دیگر عرض ندارم.
اگر خون عزت به دامن زدم
دلیرانه بر قلب دشمن زدم
سفارش نمایم کنون بر شما
نگردید از رهبر دین جدا
یا که آزادگی یا شهادت
حاصلی از کلام حسین است
عبدالله ،بهار ۱۳۶۵ جبهه شلمچه

• روزی یک یا چند نفر به نوبت کارهایی مثل غذا گرفتن،شستن ظرفها،چایی درست کردن و... را در هر سنگر در خط مقدم وچادر در پشت جبهه انجام می دادند که به "شهردار" معروف بودند.

پانویس

۱. ↑ عنکبوت(۲۹)آیه۶۹
۲. ↑ بقره(۲)آیه۱۹۳

نویسندگان این صفحه

← حسین رئیسی

رده‌های این صفحه : شهیدان استان چهارمحال و بختیاری | شهیدان بسیج | شهیدان تیپ 44 قمربنی‌هاشم(ع) | شهیدان جبهه جزیره مجنون | شهیدان دانش آموز | شهیدان طاقانک | شهیدان متولد1349 | شهیدان1365
=رده==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:عبد_الله_قلی_پور}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دوران دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان چهارمحال وبختیاری]]
[[رده: شهدای شهرستان شهرکرد]]

شهید سیاوش عیسی نژاد

2019-12-05T16:14:47Z

Shojaea98:

سیاوش عیسی نژاد

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف

باران گلوله های خمپاره بود که یکریز در اطراف ماشین فرود می آمد و در طنین صدای الله اکبر بچه ها گم شد . آنها روحیه خود را دوباره باز یافته بودند و سیاوش در آن هنگامه شور و غوغا ،گرم ،پیش می تاخت

==زندگینامه==

در سال ۱۳۴۶ در اردبیل به دنیا آمد . تا کلاس دوم دبیرستان به تحصیل پرداخت .

دوران نوجوانی اوهمزمان بود با مبرزات مردم ایران بر علیه حکومت ظالمانه ی طاغوت . او نیز مانند همه ی ایرانیان آزادی خواه وارد مبارزه با حکومت خود کامه پهلوی شد و تا سرنگونی آن از پا ننشست .

مبارزات دوران انقلاب

[ ویرایش ]

[[انقلاب اسلامی]] که پیروز شد، او در عرصه های مختلف به فعالیت پرداخت . سپاه را بهترین مکان برای خدمت به مردم وکشور برگزید .

پس تجاوز ارتش دشمن به خاک مقدس ایران به [[جبهه]] رفت و تا سال ۱۳۶۵ که به سمت فرمانده گردان فجر درلشکرعاشورا منصوب شد، در جبهه ماند .

سیاوش ۳۰ آذر ۱۳۶۵ در جبهه [شلمچه]] بر اثر اصابت [[ترکش]] خمپاره دشمن به شهادت رسید .

==خاطرات==
شفاهی خانواده ودوستان

می خواست هر طوری که شده نویسنده شعار را پیدا کند . تهدید می کرد که همه تان را تنبیه می کنم . هیچ کس مسئولیت این کار را به عهده نمی گرفت . مدیر ،شاگردان را به باد کتک گرفت ،تا شاید مجرم را پیدا کند .

ناگهان صدای یکی از بچه ها توجه همه را به خود جلب کرد : نزین آقا ! اینها را نزنید من نوشته ام . همه نگاهها به طرف صدا بر گشت . سیاوش بود و این،آخرین روزی بود که او به مدرسه آمد .

← کودک نیکوکار

پدر سیاوش در کارخانه ذوب آهن کار می کرد ،هر وقت که به روستا می آمد برای او مقداری لوازم التحریر می آورد . خوی نیکویی داشت ،بخشی از آنها را به مدرسه می آورد و بی آنکه کسی متوجه شود ،میان بچه های بی بضاعت تقسیم می کرد . هر گاه کسی می خواست در این باره صحبت کند،رشته کلام را عوض می کرد .

آن روز که به مدرسه آمدیم گفتم : سیاوش ! مگر خودت دفتر و قلم لازم نداری که به بچه ها می دهی ؟در حالی که مثل همیشه سرش را پایین انداخته بود،گفت : من که همه اینها را لازم ندارم ،می خواهم آنها که نیاز دارند استفاده کنند .

با اینکه هر دو کوچک بودیم باز مفهموم سخنان وی را می فهمیدیم و در عالم کودکانه خود او را می ستودیم . این نخستین شناخت دقیق من از سیاوش بود .

با گذشت زمان بزرگ می شدیم و دوران بالندگی ما با پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی همزمان بود . آگاهی من از روحیاتش زمانی کامل شد که عملکرد او و خانواده اش را در دوران انقلاب و رویارویی با دشمنان متجاوز مشاهده کردم .

← قهرمان بزرگ

هنوز انقلاب پیروز نشده بود ،صبح یکی از روزها مدرسه حال و هوای دیگری داشت،روی یکی از دیوارها نوشته بودند : مرگ بر شاه ! مدیر مدرسه همه را در حیاط مدرسه جمع کرده ،می خواست هر طوری که شده نویسنده شعار را پیدا کند . تهدید می کرد که همه تان را تنبیه می کنم . هیچ کس مسئولیت این کار را به عهده نمی گرفت . مدیر ،شاگردان را به باد کتک گرفت ،تا شاید مجرم را پیدا کند .

ناگهان صدای یکی از بچه ها توجه همه را به خود جلب کرد : نزین آقا ! اینها را نزنید من نوشته ام . همه نگاهها به طرف صدا بر گشت . سیاوش بود و این،آخرین روزی بود که او به مدرسه آمد .

← انقلاب در روستا

او مشغول مسائل انقلاب بود چندی بعد حادثه ای ،سکون چندین لایه روستا را به التهابی جوشان در افکند؛تنی چند از دانش آموزان با راهنمایی سیاوش و یکی دیگر از دوستانش ،تظاهراتی علیه رژیم شاه به راه انداختند . با شنیدن این خبر افرادی از سر سپردگان رژیم ،سوار بر اسب ،به روستای ما یورش آوردند و یکراست به خانه او هجوم بردند . پدر سیاوش که خود نیز فردی انقلابی بود،خشمگانه و ستبر ،پیش روی آنان ایستاد و گفت : اگر کسی یک قدم جلو تر بگذارد خونش را خواهم ریخت . آنها وقتی او را مصمم دیدند،باز گشتند اما به هنگام مراجعت از ده ،سیاوش را سخت زده و دندانش را شکستند .

این وقایع ،همه ،عزم وی را در اقدام انقلابی خویش جزم می کرد و پخته ترش می کرد تا آتش مبارزه را در قلبهای مردم روستای آتشگاه فروزانتر گرداند .

انقلاب به ثمر نشست اما این پیروزی موافق اهداف استکبار جهانی نبود . پس برای توقف آن ،ارتش بعث را وا داشت تا از تعمیق آن جلو گیری کند . طبیعی بود که مردم در مقابل این تجاوز وحشیانه سکوت نخواهند کرد . همه نیروها بسیج شدند و سیاوش نیز همگام با خیل عظیم جوانان شهر و روستا به مصافت خصم شتافت و به هر ترتیبی بود موانع را پشت سر گذاشت و عازم مناطق جنوبی کشور شد . او فرمانده یکی از گردانهای لشکر [[امام علی ( ع )]] بود در حالی که مردم ،بیشتر او را یک [[پاسدار]] ساده می انگاشتند .

← فرمانده گردان

[[سپاه]] دشمن در منطقه شلمچه شکست سنگینی را متحمل شده بود .

تا جایی که وزیر دفاع،شخصا فرماندهی نیروهای بعثی را به عهده داشت . واحد مهندسی رزمی لشکر امام علی ( ع ) ماموریت یافته بود تا در مناطقی که تازه به دست نیروهای اسلام افتاده ،خاکریز بزند . سیاوش فرمانده گردان فجر از لشکر امام علی ( ع ) بود اما با حفظ سمت مسئولیت محور عملیاتی نیز به او واگذار شده بود . او به سرعت نیروهایش را برای احداث خاکریز آماده می کرد . در ایجاد خاکریز ،گردان فجر و نصر با هم همکاری داشتند . آتش شدید دشمن از یک سو و گرمای سوزان خوزستان از سویی دیگر منطقه را به جهنمی تبدیل کرده بود . برای رانندگان سخت بود که بتوانند ،بیش از دقایقی چند پشت فرمان لودر دوام بیاورند ،با این وجود آنها در هر یک ساعت ،جایشان را با هم عوض می کردند در اولین روز ،کارها با موفقیت پیش می رفت و سیاوش در فاصله چند متری ،این عملیات را رهبری می کرد . روز بعد آتش دشمن سنگین تر می شد . و هر لحظه بر تعداد شهدا افزوده می شد . با این همه ایجاد خاکریز به سرعت ادامه داشت و عملیات با موفقیت پیش می رفت . با باز ایستادن حرکت لودر گردان ،آن شور و شوق التهابی بچه ها فرو نشست . آخرین راننده که رزمنده ای که مشکین شهر بود، فریاد کشید : برادر ! بیا مجروح شدم .

← دعوت نامه خدا

سیاوش هراسان و عنان اختیار از کف داده به سوی لودر دوید . اما افسوس که دیر شده بود . او نیز به خیل شهدا پیوست . اینک راننده ای نبود که کار او را ادامه دهد . سیاوش بی پروا و به چالاکی پشت فرمان جای گرفت . باران گلوله های خمپاره بود که یکریز در اطراف ماشین فرود می آمد و در طنین صدای الله اکبر بچه ها گم شد . آنها روحیه خود را دوباره باز یافته بودند و سیاوش در آن هنگامه شور و غوغا ،گرم ،پیش می تاخت .

اینک فاصله چندانی باقی نمانده بود تا خاکریز ها از دو نقطه به همدیگر بپیوندند و به ناگاه خمپاره ای در کنار لودر منفجر شد و سیاوش زخمی شد اما او همچنان سر گرم تلاش جانانه خود بود . در حالی که خون از سرش جاری بود به التماس ما توجهی نمی کرد و به کار خویش ادامه می داد . تا اینکه خدایش به خاطر این همه شکوه جانبازی،آفرینش گفت و به سرای ابدیت دعوتش نمود .

رده‌های این صفحه : شهیدان اردبیل | شهیدان استان اردبیل | شهیدان جبهه شلمچه | شهیدان سپاه | شهیدان لشکرامام علی ( ع ) | فرماندهان شهید

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سیاوش_عیسی_نژاد}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان اردبیل]]
[[رده: شهدای شهرستان اردبیل]]

شهید حمید آبروش

2019-12-05T16:07:44Z

Shojaea98:

بسم الله الرحمن الرحیم

شهید حمید آبروش

نام :حمید

نام خانوادگی : آبروش

تاریخ تولد‌ : ۴/۶/۱۳۴۰

محل تولد : قم

نام پدر : ابوالقاسم

نام مادر : نرگس

شغل : نجار

تاریخ شهادت : ۱/۱۲/۱۳۶۱

محل شهادت : تنگه چزابه

محل دفن : قم-گلزارعلی ابن جعفر

==وصیت نامه ==

من راهم را با چشمى باز و نيت پاك و آگاهانه انتخاب كرده‌ام .

راه امام را ادامه دهيد و او و مكتب او را يارى كنيد .

امام را دعا كنيد .

راه شهيدان را ادامه دهيد .

امام را تنها نگذاريد .

بسم الله الرحمن الرحیم

حضور پدر و مادر عزيز و ارجمندم و برادران و خواهران گرامى سلام عرض مى‌كنم . فرصتى پيش آمد كه

يك بار ديگر براى آخرين بار با شما عزيزان وداع كنم در نامه‌ها و صحبتهايم با برادران و شما راهم را

مشخص كرده بودم و آن راهى نيست جز به خدا رسيدن و ايثار كردن از اين رو براى بار ديگر و آخر مكررا

عرض مى‌كنم . من راهم را با چشمى باز و نيت پاك و آگاهانه انتخاب كرده‌ام و شكى ندارم كه اگر خدا

كسى را مورد قبول و شايستگى شهادت بداند او را به خواسته قلبش مى‌رساند .

پس از شما مى‌خواهم كه اگر خواسته باشيد كه روح من از شما راضى و در بين شهيدان سرافكنده

نباشم راه امام را ادامه دهيد و او و مكتب او را يارى كنيد و هرگز حتى براى لحظه‌اى مگذاريد شيطان در

قلبتان رخنه كند و هر وقت خواستيد كه براى من گريه كنيد به ياد حسين و على اكبر او باشيد و فرج

[[امام زمان عليه السلام]] و متصل شدن [[انقلاب اسلامى]] ايران را به انقلاب جهانى مهدى بخواهيد و براى او

دعا كنيد و امام را دعا كنيد و راه شهيدان را ادامه دهيد و امام را تنها م گذاريد .

در خاتمه همان طوری که در وصیت نامه ام نوشته ‌ٔ؛ پدرم قیم و دارایی مرا همان طور که قبلا شرح داده

ام ؛ عمل کنید و طبق آن یک ماه روزه و ثلثی از مالم را برایم نماز و غیره بخوانید و مبلغ ۲۰۰ تومان

از طرف من بابت دینم به حاج سید محمد باقر عارضی همسایه مان بدهید و از جانب من از او حلالیت

بطلبید .

امیدوارم که همگی شما مؤفق و پیروز باشید و از شما پدر و مادر عزیزم که نمی توانم قدردانی کنم و

امیدوارم که خداوند اجرتان بدهد بی اندازه تشکر و سپاس گذاری می کنم .

از همه شما التماس دعا دارم خداحافظ .

ساعت ۸ شب جمعه ۲۹/۱۱/۶۰

[[حمید آبروش]]

منبع: <ref>کتاب آثار و اسناد ش هدا و ایثارگران شهدای استان قم</ref> – ناشر: بنیاد شهید

==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حمید_ابروش}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قم]]
[[رده: شهدای شهرستان قم]]

شهید تقی قنبری

2019-12-04T17:34:28Z

Shojaea98:

بسمه تعالی

نام: تقی قنبری

نام پدر: رضا

نام مادر: امینه خاتون

محل شهادت: شلمچه

محل تولد: قزوین - شریف آباد

تاریخ تولد: ۱۳۳۷/۰۱/۰۵

تاریخ شهادت: ۱۳۶۵/۱۲/۰۷

استان محل شهادت: خوزستان

شهر محل شهادت: خرمشهر

وضعیت تاهل: متاهل

درجه نظامی

تعداد پسر: ۴

تعداد دختر: ۱

تحصیلات: ششم ابتدائی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - قزوین - شریف آباد

rId4

==زندگی نامه==

قنبری، تقی : پنجم فروردین ۱۳۳۷ ، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد . پدرش رضا، کشاورز بود و مادرش امینه‌خاتون نام داشت . تا پایان دوره ابتدایی درس خواند . کارگر بود . سال ۱۳۵۷ ازدواج کرد و صاحب چهار پسر و یک دختر شد . به عنوان [[بسیجی]] در [[جبهه]] حضور یافت . هفتم اسفند ۱۳۶۵ ، در شلمچه بر اثر اصابت [[ترکش]] به دست و پا، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .

==وصیت نامه==

شهید، [[تقی قنبری]]: قبل از هر چیز از خداوند بزرگ می خواهم این جسم و جان آلوده به گناه و معاصی را از من پذیرا باشد و قطرات خونم را کفاره ی گناهانم قرار دهد و به لطف و مهربانی خودش گناهانم را مورد عفو و بخشش خود قرار دهد . پروردگارا ! در این روزهای آخر - که در راه تو قدم برداشتم و به فرمان تو جهاد را شروع نمودم - به این سعادتی که تو نصیبم کردی، افتخار می کنم؛ ولی در این مقطع زمانی، این نفس سراپا آلوده شده به گناه چگونه می تواند به وجود و عظمت تو نگاه نماید و در جوار رحمت تو - که جای اولیا، صالحان و جهادگران « فی سبیل الله » می باشد - راه یابد . پروردگارا ! از تو عاجزانه خواستارم که دست ما را بگیری و در جوار برحقت راه دهی، که پناهی جز تو نداریم . ... و اما چند جمله ای به عنوان وظیفه با امت شهیدپرور ایران و اهالی محترم شهیدپرور شریف آباد؛ همان طور که می دانید امروز ما در شرایطی واقع شدیم که ملحدان، منافقان و استکبار جهانی - با کمک های مالی و تبلیغی سایر دشمنان قسم خورده ی اسلام - دست به دست هم داده اند تا از [[اسلام]] و احکام مقدسش و [[قرآن]] و آیاتش - که با زحمات [[رسول الله ( ص )]] به دست ما رسیده است - اثری باقی نگذارند . دشمنان اسلام - از شرقی و غربی و از کافر و منافق - همه با هم قسم یاد کرده اند که ندای اسلام خواهی را - که بعد از ۱۴۰۰ سال در این کشور اسلامی به رهبری امام امت، خمینی بت شکن، پایه ریزی شده است - خفه کنند و ما را دوباره به دوران سیاه و جاهلی قبل از انقلاب سوق دهند؛ ولی این از خدا بی خبران در غفلتند که با ملتی می خواهند دشمنی کنند که با اراده ی آهنین و قلبی مملو از ایمان، مقاومت و ایثار و با قدم هایی استوار چون کوه در مقابل این ظالمان ایستاده اند . ای عزیزان و ای آشنایان و ای امت حزب الله ! برای رسیدن به اهداف مقدس اسلام و حفظ و حراست از خون پاک شهیدان و احیای قرآن و احکام اسلامی همیشه در صحنه باشید و راه شهیدان را ادامه دهید تا خداوند رئوف از ما راضی باشد . برادران ! وحدت و یکپارچگی خود را حفظ و فرامین امام عزیز را از صمیم دل بپذیرید که ایشان از [[حضرت بقیه الله ( عج )]] امداد و الهام می گیرند . برادران و خواهران ! در نماز جمعه و جماعات شرکت داشته باشید و با هم مهربان باشید و در حق یکدیگر گذشت داشته باشید . امام را تنها نگذارید؛ همیشه جبهه ها را پُر کنید؛ همیشه از روحانیت خط امام حمایت کامل داشته باشید؛ قرآن را زیاد بخوانید و در دعاهای توسل و کمیل شرکت کنید . در آخر از تمامی شما طلب عفو می نمایم .۱ (۱۵۹۹۲۵۲)<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1848 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض: تقی_قنبری}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید ابراهیم کشاورز مکافاتی

2019-12-04T17:30:10Z

Shojaea98:

بسمه تعالی

نام: ابراهیم کشاورز مکافاتی

نام پدر: محمد آقا

نام مادر: فاطمه

محل شهادت: سومار

محل تولد: قزوین - کلج

تاریخ تولد: ۱۳۴۵/۰۶/۱۰

تاریخ شهادت: ۱۳۶۵/۰۳/۲۳

استان محل شهادت: کرمانشاه

شهر محل شهادت: قصرشیرین

وضعیت تاهل: مجرد

درجه نظامی

تحصیلات: سوم راهنمائی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - قزوین - کلج - بخش طارم سفلی

rId4

==زندگی نامه==

کشاورز مکافاتی، ابراهیم : دهم شهریور ۱۳۴۵ ، در روستای کلج از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد . پدرش محمدآقا، کشاورز بود و مادرش فاطمه نام داشت . تا پایان دوره راهنمایی درس خواند . به عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت . بیست و سوم خرداد ۱۳۶۵ ، در سومار توسط نیروهای عراقی بر اثر سقوط خودرو در رودخانه به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1869 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>

==پانویس==
<references/>
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:ابراهیم_کشاورز_مکافاتی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید محمد علی قزل گجلی

2019-12-04T17:28:43Z

Shojaea98:

بسمه تعالی

نام: محمد علی قزل گجلی

نام پدر: علی

نام مادر: فرخنده

محل شهادت: لولان اشنویه

محل تولد: قزوین

تاریخ تولد: ۱۳۴۳/۱۱/۲۹

تاریخ شهادت: ۱۳۶۵/۰۲/۰۳

استان محل شهادت: آذربایجان غربی

شهر محل شهادت: اشنویه

وضعیت تاهل: مجرد

درجه نظامی

تحصیلات: پنجم ابتدائی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید - - -

rId4

==زندگی نامه==

قزل‌گجلی، محمدعلی : بیست و نهم بهمن ۱۳۴۳ ، در شهر [[قزوین]] به دنیا آمد . پدرش علی، کشاورز بود و مادرش فرخنده نام داشت . تا پایان دوره ابتدایی درس خواند . به عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت . سوم اردیبهشت ۱۳۶۵ ، در لولان اشنویه توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید . اثری از پیکرش به دست نیامد .<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1844 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>

==پانویس==
<references/>

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد_علی_قزل_گجلی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

شهید حسن احمدی فرزند احمدعلی

2019-12-04T17:24:17Z

Shojaea98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد =حسن احمدی
|تصویر = q20.jpg
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = بوئین زهرا ، روستای آبخوره[[زادروزهای|1338/04/30]]
|شهادت = عراق، جزیره مجنون[[الگو:شهدای 15فروردین|1363/01/15]]
|وفات =
|مرگ =
|محل شهادت = [[عراق]]
|محل دفن = گلزار شهداى قزوین
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = فرمانده گروهان
|جنگ‌‌ها =
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات = نهضت سواد آموزی
|تخصص‌ها =
|شغل = پاسدار،کارگر کارخانه
|خانواده =
}}

==زندگی نامه==

شهید [[حسن احمدی]] سی‌ام تیر ۱۳۳۸ ، در روستای آبخوره از توابع شهر [[بوئین‌زهرا]] به دنیا آمد . پدرش احمدعلی، کارگر بود و مادرش راضیه نام داشت . در نهضت سوادآموزی درس خواند . [[پاسدار]] و کارگر کارخانه بود . ازدواج کرد و صاحب سه دختر شد . پانزدهم فروردین ۱۳۶۳ ، با سمت فرمانده گروهان در جزیره مجنون عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به کتف، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای شهر [[قزوین]] واقع است .

==وصیت نامه==

شهید، حسن احمدی : حمد و سپاس خداوند را که بر ما منت نهاد و در زمانی به ما نعمت حیات بخشید که خورشید فروزان اسلام پس از چهارده قرن دوباره طلوع کرده و بر دنیای تاریک و غرق فساد پرتو افکنده و می رود تا هر چه تاریکی و ظلمت است را نابود گرداند . شکر خدایی را که ما را در عصری قرار داده که فرزندی برومند از نسل [[خاتم پیمبران ( ص )]] و ادامه دهنده ی خط سرخ [[ابا عبد الله الحسین ( ع )]] و نایب بر حق حضرت ولی عصر ( عج ) رهبری کشتی نجات اسلام را در دست دارد و همچون [[حضرت نوح ( ع )]] این کشتی را در طوفان های هولناک و در دریای پُرتلاطم این جهان پُر از فساد، به طرف ساحل نجات هدایت می کند . حمد بیشمار خدایی را که ما را در کشوری قرار داده که امتی یکپارچه و دلاور دارد که بنا بر گفته ی رهبرمان، مثل این ملت در تاریخ وجود ندارد . شکر خدایی را که در زمانی که دین مبین [[اسلام]] مورد هجوم کفر و شرک و نفاق قرار گرفته، توفیق این را به ما ارزانی داشت و ما را مفتخر گردانید که به جبهه های نبرد نور علیه ظلمت مشرف گردیده و همچون سربازی کوچک، دِینِ خود را به اسلام و رهبر انقلاب ادا نماییم . ... و اما از پدر و مادر عزیز و گرامیم - که رنج و زحمت تربیت مرا بدون منتی تحمل کرده و از اول بچگی ام عشق به خدا و اسلام و ائمه معصومین (ع) را با پوست و گوشت و استخوانم پیوند دادند - حلالیت می طلبم و التماس دعا دارم . از همسر ارجمندم که در غم و شادیها شریک زندگیم بوده و حق زیادی بر گردن من دارد، نیز حلالیت می طلبم و وصیت می نمایم که اگر - ان شاء الله - توفیق شهادت نصیبم گردید، ادامه دهنده ی راه شهدا باشد و همچون [[حضرت زینب (س)]] پیام شهدا را به گوش آیندگان برساند و در تربیت فرزندانمان کوشا بوده و آنها را آن چنان تربیت نماید که الگو و سرمشقشان [[حضرت فاطمه زهرا (س)]] باشد . پدر و مادر و همسر گرامی ام و فرزندان عزیز ! فقط گوش به فرمان امام بزرگوار باشید که تنها راه نجات این است .۱ (۱۰۲۱۲۴۴) حسن احمدی ۴/۴/۶۳ ت نامه

منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1240

شهید کیومرث صالحی

2019-12-04T17:16:25Z

Shojaea98:

بسمه تعالی
نام کیومرث صالحی
نام پدر صفت الله
نام مادر عشرت بیگم
محل شهادت دیواندره
محل تولد آبیک - قشلاق تاریخ تولد ۱۳۴۳/۱۰/۰۱
محل شهادت دیواندره تاریخ شهادت ۱۳۶۳/۰۲/۲۷
استان محل شهادت کردستان شهر محل شهادت دیواندره
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات دوم راهنمائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - آبیک – قشلاق

زندگی نامه
صالحی، کیومرث: یکم دی ۱۳۴۳، در روستای قشلاق از توابع شهر [[آبیک]] به دنیا آمد. پدرش صفت‌الله، کشاورز بود و مادرش عشرت‌بیگم نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان [[سرباز]] ژاندارمری خدمت می‌کرد. بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۶۳، در دیواندره توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت [[گلوله]] به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1284

شهید قدرت الله صمدیان

2019-12-04T17:14:18Z

Shojaea98:

بسمه تعالی

نام قدرت الله صمدیان
نام پدر حمزه علی
نام مادر فاطمه
محل شهادت جزیره مجنون
محل تولد قزوین - حسین آباد تاریخ تولد ۱۳۳۷/۰۷/۲۵
محل شهادت جزیره مجنون تاریخ شهادت ۱۳۶۳/۱۲/۲۴
استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت -
وضعیت تاهل متاهل درجه نظامی
تعداد پسر ۲ تعداد دختر ۰
تحصیلات چهارم ابتدائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین - کمال آباد

زندگی نامه
صمدیان، قدرت‌الله: بیست و پنجم مهر ۱۳۳۷، در روستای حسین‌آباد از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش حمزه‌علی، کشاورز بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا چهارم ابتدایی درس خواند. سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. به عنوان [[پاسدار]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳، در جزیره مجنون عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای روستای کمال‌آباد قزوین قرار دارد. برادرش عیسی نیز به شهادت رسیده است.
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1288

شهید یادگار اسکندری

2019-12-04T17:11:16Z

Shojaea98:

شهید یادگار اسکندری

==زندگی نامه==

تیر ماه سال ۱۳۴۲ شش ماه بعد از وفات پدرش در روستای دورافتاده ای در بخش هلایجان شهرستان [[ایذه]], در استان خوزستان به دنیا آمد. با پشت سر گذاشتن دوران کودکی به دبستان رفت وتحصیلات این دوره را به پایان برد .
آن روزها بیشتر بچه های روستا فقط تا پایان دوره ی ابتدایی امکان تحصیل داشتند اما یادگار که علاقه ی زیادی به تحصیل داشت, بعد از آن برای ادامه تحصیل به شهرایذه رفت و با اجاره کردن کلبه ای محقر به تحصیل در مقطع راهنمایی پرداخت .
از کودکی به دنبال مسائل معنوی بود .
همزمان با اوجگیری انقلاب اسلامی مردم ایران برعلیه حکومت پهلوی, اونقش مهمی در این تظاهرات و مبارزات داشت.یادگار یکی از افراد شاخص وتاثیر گذار دردوران مبارزات [[انقلاب اسلامی]] در استان خوزستان وشهرستان ایذه بود .
انقلاب اسلامی که به پیروزی رسید اودر کلاس اول دبیرستان مشغول تحصیل بود,یادگارهمراه با تحصیل به انجام فعالیتهای وسیعی در انجمن اسلامی دبیرستان و همچنین برقراری جلسات قرآن درمسجد جامع ایذه پرداخت .
با تشکیل [[سپاه پاسداران]] انقلاب اسلامی، مشتاقانه با این نهاد همکاری کرد. با آمدن امام جمعه و برگزاری نماز جمعه در شهر، یکی از تشکیل دهندگان ستاد نماز جمعه در ایذه بود.او فعالیتهای زیادی در برپایی نماز جمعه و مراسم مذهبی در شهرستان ایذه انجام داد .
علاوه بر این که در دبیرستان تحصیل می کرد وفعالیتهای فرهنگی واجتماعی زیادی داشت، برای فراگیری علوم دینی نزد امام جمعه ایذه می رفت .
یادگار در سال تحصیلی ۱۳۶۱-۱۳۶۰ موفق به اخذ دیپلم در رشته اقتصاد و علوم اجتماعی شد. جنگ تحمیلی شدت گرفته بود ودشمنان اسلام ناب محمدی با تجمیع قوای خود در صدد نابودی وشکست ایران بودند, یادگار که از مدتها قبل مشتاق حضور در میادین نبرد بود,فعالانه در [[جبهه]] حضور یافت. او به عضویت [[بسیج]] درآمد وبا گذراندن دوره ی آموزش نظامی همراه با دیگر همرزمانش به جبهه های حق علیه باطل شتافت .
یادگار در ابتدای ورود به جبهه به عنوان معاون فرماندهی گروهان درلشکر۷ ولی عصر (عج) در عملیات محرم شرکت کرد و توانایی های فطریش را به نمایش گذاشت .
بعد از این عملیات یادگار به عنوان نیروی گزینش در سپاه شروع به فعالیت کرد. او در مدت کوتاه فعالیت در این بخش توانست نیروهای مؤثری برای سپاه وجنگ جذب و سازماندهی کند .
در عملیات والفجر ۸ شرکت کرد و در آزادسازی بندر استراتژیک فاو از سلطه ی حکومت بعث نقش شاخصی داشت .
ازاین مقطع به بعد او به سمت فرمانده لشکر۹بدر منصوب شد. دراین مسئولیت نیز مانند مسئولیتهای قبلی خود بی هیچ چشمداشتی فعالیت می کرد, غیر از رضایت خدا واجرای دستورات [[امام خمینی (ره)] [و فرماندهان عالی رتبه جنگ به چیز دیگری فکر نمی کرد.او فرمانده لشکر بود اما خیلی از افراد خانواده اش از این موضوع بی خبر بودند.یادگار برای حضور در عملیات آرام و قرار نداشت و عشق به جهاد فی سبیل لله یک لحظه آسوده اش نمی گذاشت .
او با لشکر ۹ بدر در عملیات کربلای ۵ شرکت کرد و در آزاد سازی جزیره صالحیه نقش مهمی ایفا کرد.یادگار اسکندری در آن زمان جوانی ۲۳ ساله بود اما درسمت فرمانده لشکر مانند سایر مسئولیتهایش موفق وتاثیر گذار ظاهر شد .
با اینکه او فرمانده بود اما هیچگاه حاضر نشد از بسیجیان وپاسداران جدا شود. در سخت ترین لحظات در کنار نیروهایش حضور داشت .

سرانجام این سردارملی واسطوره ی جاوید ایران اسلامی, در اول بهمن ماه ۱۳۶۵پس از سالها رزم بی امان با کفار ودشمنان خدا؛ با قلبی استوار و ایمانی راسخ به ارزش های [[اسلام]] ناب محمدی (ص) به شهادت رسید .

==وصيت‌نامه==

*وصیت نامه اول

بسم الله الرحمن الرحيم
الَّذِينَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهِ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ
در اين لحظه آخر نمي دانم چه بنويسم كه وقت ندارم ولى چند كلمه با امت حزب الله و شهيد پرور ايران بگويم ,مردم عزيز هوشيار باشيد, قدر اين انقلاب را بدانيد، انقلاب ما يك انقلاب الهى و خدائى مي باشد، زمينه‌ساز انقلاب [[حضرت مهدى (عج)]] است. استعمارگران و ظلم جويان دنبال توطئه مي گردند كه اين انقلاب را نابود كنند و جنگ يكى از توطئه‌هاست, بكوشيد جنگ را به پيروزى برسانيد كه آبروى اسلام در گرو همين جنگ است .

*وصیت نامه دوم

مردم قدر امام را بدانيد، امام يكى از نعمت‌هاى الهى ميباشد كه بايد شكرگزار اين نعمت الهى باشيم، به حرفهاى پيامبر گونه امام گوش كنيد، مردم مواظب ضد انقلاب باشيد ,هوشيار باشيد, در هر لباسى كه باشند آنها را بشناسيد. اين جنگ باعث شده كه مسلمان از كافر و ترسو از مجاهد جدا شود. ميدان آزمايش است خودتان را آزمايش كنيد، ببينيد در خط خدا هستيد يا خط شيطان، هوشيار باشيد، شما خواهيد مرد ولى خوشا به حال كسى كه مرگ وى در راه خدا مي باشد .
اين زمان كه خدا ميدان را مهيا كرده كه به لقاء الله برسيد, حيف است و ننگ است كه انسان در رختخواب بميرد. بيائيد جهاد كنيد و جهاد كنيد در راه خدا, اگر شهيد شديد كه به لقاء الله رسيدید و خوشا به حال شما و اگر پيروز شديد در دنيا و آخرت سرافراز هستيد. مردم بكوشيد كربلا و قدس را نجات دهيد كه از اشغال قدس قلب رسول خدا به درد آمده. مردم خطر آمريكا و اسرائيل باقى است, هميشه هوشيار باشيد, اينها قصد نابود كردن اسلام را دارند. غافل از اينكه :
چراغى را كه ايزد برفروزد
هر آنكه فوت كند ريشش بسوزد
مردم در اين لحظه تمامى كفر و در مقابل اسلام ايستاده شما بايد مقاوم بايستيد مقاومتر صبور هستيد.صبورتر در مقابل كفر بايستيد كه خدا وعده پيروزى به اسلام داده .

* وصیت نامه سوم

سخنى كه با خانواده خودم دارم اين است كه صبر داشته باشيد, خداوند به شما اجر و پاداش بدهد. مادر جان براى من گريه نكن، دشمن را از خود شاد نكن از اينكه زحمت‌هاى زيادى و بى‌نهايت زيادى برايم كشيدى شرمسار كه نتوانستم، جبران كنم. اميدوارم كه مرا حلال كنيد. هر وقت به فكر من افتاديد، برايم از خدا طلب عفو و مغفرت کن و برايم فاتحه بخوان. اگر من شهيد شدم بعد از شهادتم حتما براى برادرم مجلس عروسى بگیرید تا دشمن بفهمد كه شهادت ما براى خانواده‌مان عروسى مي باشد .

*وصیت نامه چهارم

برادران عزيز صبور باشيد [[قرآن]] بخوانيد هر وقت به فكر من افتاديد قرآن بخوانيد. مسجد را حفظ كنيد نماز خود را در مسجد بخوانيد و به فكر قيامت باشيد .عمل صالح انجام بدهيد. هيچ مال و مقامى به درد انسان نمي خورد. از حقوقم در راه خدا انفاق كنيد و كمك به جبهه كنيد. وقتى جنگ پيروز شد بر سر مزارم شعار جنگ پيروز شد را با صداى بلند فرياد بزنيد تا قلبم آرامش پيدا كند. از تمام كسانى كه حق به گردن من دارند حلاليت مي خواهم و از تمام آنها عاجزانه تقاضاى عفو و بخشش مي كنم .

منیع

سایت ویکی شاهد

http://wikishahed.ir/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C

شهید کمال اسدی پور

2019-12-04T17:04:53Z

Shojaea98:

شهید کمال اسدی پور

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف

==زندگی نامه==

یكم شهریور ۱۳۴۷، در [[تهران]] به دنیا آمد. پدرش محمد، راننده بود و مادرش صاحب سلطان نام دارد. دانشجوى دوره كارشناسى دانشگاه سیستان و بلوچستان در رشته شیمى بود .

از سوى [[بسیج]] به [[جبهه]] رفت. دهم شهریور ۱۳۶۷، در اندیمشك دچار سانحه رانندگى شد و به شهادت رسید. پیكر او را در بهشت‌زهرای تهران به خاك سپردند .

منبع
فرهنگ اعلام شهدای دانشجو، نشر شاهد، تهران،۱۳۹۱، ص ۱۸

شهید یادگار امیدی

2019-12-04T17:01:48Z

Shojaea98:

شهید [[یادگارامیدی]]

==زندگی نامه==

سال ۱۳۳۳ در روستای چشمه رشید کازران بخش شهرستان [[شیروان چرداول]]، دراستان [[ایلام]] و در خانواده ای روستایی دیده به جهان گشود.تحصیلات ابتدایی را به صورت متفرقه به پایان رساند و پس از آن به کار های فنی روی آورد و در آنها مهارت کسب کرد .

در زمان اوج گیری [[انقلاب]] ،به صفوف انقلابیون پیوست و پس از آن همزمان با تشکیل کمیته انقلاب اسلامی به عضویت در این نهاد در آمد. چندی بعد هنگام بروز آشوب ازسوی ضد انقلاب در کردستان،وی به منظور شرکت در سر کوب فتنه گران راهی آنجا شد و در حین در گیری مجروح گشت. پس از بهبودی حاصل از جراحات ، با توجه به مهارتش در کار های فنی،به دعوت جهاد سازندگی استان ایلام،در آن ار گان مشغول خدمت شد و در پروژه های آبرسانی به روستا ها فعالیت کرد .
جنگ تحمیلی که آغاز شد، وی داوطلبانه به [[جبهه]] میمک شتافت و به همراه تعداد زیادی از نیروهای [[سپاه]] ،به عملیات شنا سایی،[[مین]] گذاری و جنگ های پار تیزانی با نیروهای بعثی پرداخت که برای بار دوم مجروح شد.چندی بعد در تاریخ ۱۳ /۷ /۱۳۵۹ به عضویت رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایلام در آمد. پس از بهبودی دوباره راهی مناطق عملیاتی شد که در حین شرکت در عملیات برای بار سوم مجروح گشت .
یادگار امیدی چندی پس از عملیات والفجر سه،با وجود شجاعت و صلابت کم نظیری که داشت به عنوان معاونت اطلاعات و عملیات تیپ [[امیر المومنین(ع)]] سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منصوب شد و یکی از پایه گذاران این واحد پس از تشکیل یگان رزم در استان به شمار می رود. سال ۱۳۶۲با تشرف به حج و تزکیه نفس خود را آماده دیدار معبود کرد.در تاریخ ۱۶/۶/۱۳۶۲ این فرمانده شجاع،پس از باز گشت از [[مکه]] در عملیات والفجر ۵ از خود رشادتها ی زیادی نشان داد و با وجودی که در شب اول عملیات مجروح شده بود اما تا پایان موفقیت آمیز آن در خط مقدم ماند و حاضر نشد او را به بیمارستان انتقال دهند .
این مرد بزرگ و دلیر بار ها در عملیات چریکی شرکت کرد و از خود رشادتهای زیادی نشان داد.مقاومت ها و جنگ های او با دشمن مثال زدنی است. در ۲۵ خرداد ۱۳۶۴ طی یک عملیات چریکی در عمق چهار کیلومتری مواضع دشمن،تعدادی از مزدوران بعثی را به هلاکت رساند و دو تن از آنان از جمله یک افسر را به اسارت گرفت. اودر این نفوذها از خود رشادتهای بی شماری به یادگار گذاشت.در عملیات نفوذی دیگری، فرمانده مزدوران بعثی در منطقه را به هلاکت رساند .

==خاطرات==
*یدالله مظلومی

شهید یادگارامیدی با اینکه فرمانده بود، همیشه اولین نفر درمأموریت ها بود. در سال ۱۳۶۴ در شناسایی یک پایگاه مورد نظر در منطقه زعفرانی در عمق ۱۴ کیلومتری خاک دشمن در حین شناسایی متوجه شدیم که یک گروه ۱۵ نفره از نیروهای بعثی رد ما را گرفته و دنبال ما می آیند، ما متوجه شدیم و با راهنمایی و تدبیر شهید حاج یادگار با استقرار و موضع گیری در یک محل مناسب، بعثی ها را محاصره کردیم و در پی درگیری با آنها پس از متلاشی کردن دشمن در آن محل دو نفر از آنها را اسیر کردیم که یکی از آنها افسر بود و آنان را به مقر خود آوردیم که این پیروزی آن هم در عمق خاک دشمن نشان از کارائی و زیرکی فرمانده ما یعنی شهید حاج یادگارامیدی داشت .

*افروغ،همرزم شهید

برای عملیات در کوههای اطراف شهر مهران آماده می شدیم. بچه ها در بیمارستان صحرایی مهران تجمع نموده بودند. سردار محتاج آن زمان فرمانده سپاه هفتم بودند و برای رزمندگان سخنرانی نمودند. یکی از بچه های آبدانان نوحه ای لری خواند .
ساعت حرکت غروب آفتاب بود. من و شهید علی بسطامی و شهید یادگارامیدی با گریزان(نام یکی از خودروهای اطلاعات عملیات) به سوی قلاویزان جلوتر از ستون حرکت می کردیم. چراغها را گل مالی کرده بودند. شهید یادگار راننده خودرو بودند. بعد از مدتی شهیدان امیدی و بسطامی چیزی گفتند ومن برگشتم داخل خودرو ،دیدم آنها می خندند .بعد ازخنده های زیاد متوجه شدم که شهید امیدی در هوای تاریک تر از آن هم قادر به رانندگی بود وفقط می خواستند مرا سر کار بگذارند .

*اشغال قله کله قندی

در یکی از شبهای بهاری سال ۱۳۶۰،هنگامی که کمتر از ۷ ماه از شروع جنگ می گذشت،در حسینیه روستای سرنی در حال استراحت بودیم .صدای پای بی سیم چی،که مقر وی بر روی تپه مشرف بر روستای قدیمی روستای سرنی قرار داشت ،ما را از خواب بیدار کرد .(حسینیه سرنی ،مقر ستاد عملیاتی مناطق تنگ بینا ،میمک و شور شیرین و مسئولیت آنها را از شهید صمداسدی بر عهده داشت ).بی سیم چی که از بچه های بسیجی اعزامی از تهران بود،نفس نفس زنان و با عجله بیان کرد:صمد ،صمد کله قندی سقوط کرد .
بعد از شنیدن این خبر همه آماده شدیم،همه که می گویم جمعی هفت نفره بودیم .بی سیم چی که می بایست در مقر می ماند و ما شش نفر دیگر باید می رفتیم .شهید صمداسدی با سپاه تماسی بر قرار کرد ،سپاه ایلام تنها مقر سپاه در استان بود که هدایت و سازماندهی و بکار گیری نیروهای سپاهی و [[بسیجی]] را در سطح استان انجام می داد و هنوز یگان رزم سپاه در استان تشکیل نشده بود .به هر حال ،انتظار نمی رفت که شهید صمد اسدی بتواند نیروی کمکی بگیرد .حداکثر نتیجه تماس این بود که مسئولین سپاه ایلام در جریان امر باشند و ما را دعا کنند .
شش نفر عبارتند از :شهید صمداسدی ،شهید حاج یادگارامیدی ،جانباز علی حاتمیان ،جانباز درویش محمد یاری و نام نفر دیگر را فراموش کرده ام و بنده .
با توکل به خدا و با حمل تعدادی اسلحه انفرادی از قبیل ژ-۳ و یک تیر بار و یک قبضه آر پی جی ۷ با مهمات مربوطه ،به وسیله یک دستگاه لندرور و وانت ،که رانندگی آن را من بر عهده داشتم به راه افتادیم .با عبور از تپه های ماهور های بعد از سرنی ،از کنار تنگه تاریکه از کوه کولگ با لا رفتیم و قبل از رسیدن به راس کوه با چراغ خاموش بقیه راه را پیاده طی نمودیم .با مشاهده وضعیت پایگاه شور شیرین که تنها پایگاه عملیاتی ما از ارتفاعات میمک تا تپه های کانی سخت در شمال شهر مهران بود فهمیدیم که تقریبا پایگاه سقوط کرده و گلوله های رسام سلاحهای سبک و نیمه سنگین از لابه لای تپه ها ،همچون تارهای پیاپی ظاهر می شدند و صدای انفجار گلوله های توپ و خمپاره و نور خیره کننده حاصل از انفجار آنها ،همچون نور رعد و برق منطقه را خاموش و روشن می کرد .خودرو را پای تپه ای در دو سه کیلومتری جا گذاشتیم.با احتیاط خود را به پایگاه نزدیک کردیم .افرادی از نیروهای خودی را یافتیم .آنها از دیدن ما و اینکه نیروی کمکی به آنها پیوسته،خوشحال شدند و همه با ناراحتی خبر از سقوط کله قندی که مهمترین نقطه استراتژیک پایگاه بود و به عنوان محل دیده بانی از آن استفاده می شد،می دادند و در عین حال متاسف بودند .

*آزادسازی قله کله قندی

بچه های ما،به همرزمان خود دلگرمی می دادند و می گفتند که نیروی کمکی در راه است و ما پیش قراول آنها هستیم .علاو بر کله قندی که محل دیده بانی شبانه روزی پایگاه بود و در کنار پایگاه قرار داشت ،پایگاه نیز به دلیل اشراف نیروهای حمله کننده دشمن،از طریق کله قندی دیگر قابل نگهداری نبود.لذا بچه های ژاندارمری سابق و تعدادی از نیروهای سپاهی و بسیجی که در آنجا مستقر بودند ،نا چار به ترک پایگاه به طور موقت شده بودند .
با جمع آوری تعدادی از نیروهای پایگاه و توجیه آنان و اطلاعاتی که از آنان گرفته شد،توسط شهیدان اسدی و امیدی با چند نفر دیگر مشورتی شد و یک برنامه ریزی در همان چند دقیقه صورت گرفت . می بایست به یک هدف می رسیدیم و با آن هدف حفظ مجدد پایگاه و باز پس گیری کله قندی در همان شب انجام می شد .بر اساس این تصمیم ،خمپاره ۱۲۰ پایگاه فعال شد و افرادی برآن گمارده شدند .تیر بار کالبیر ۵۰ که به دلیل استفاده از مهمات زنگ زده قابل استفاده نبود ،توسط حاج یادگار امیدی راه اندازی شد .به دلیل شکاف عمیق دره حایل پایگاه و تپه کله قندی می بایست دره را از قسمت شمالی آن دور می زدیم و از سمت جنوب شرقی کله قندی به آن حمله می کردیم .یک هماهنگی بین نیروهای تک ور که حدودا یک گروه ۸نفری می شدیم و بی سیم چی پایگاه و خدمه خمپاره و تیر بار انجام شد ویک رمزی قرار داده شده که با قرار گرفتن در موقعیت مناسب جهت یورش به کله قندی آن رمز ادا می شد .همزمان خمپاره انداز و تیر بار ها و از فاصله نزدیکتر،آرپی جی ۷ و تک تیر اندازان تپه کله قندی را زیر آتش گرفتند و با قطع تیر اندازی بطور هماهنگ حمله به تپه صورت گرفت.با صدای تکبیر،این بزرگترین فریاد رسای رزمندگان درجبهه،بر بر فراز تپه کله قندی قرار گرفتیم و به شکرانه این پیروزی سجده کردیم .
اگر دشمن هنگام صعود ما به قله،فقط چند نارنجک دستی استفاده می کرد،هم می توانست پایگاه را حفظ کند و هم ،همه ما را شهید یا مجروح می کرد.ولی دست غیبی خداوند تبارک و تعالی و دعای خیر دوستان را پشتیبان خود می دانستیم و دشمن علی رغم همه سر مایه گذاری که جهت اشغال کله قندی و پایگاه شور شیرین کرده،در حفظ آن از کمترین امکانات و ابتدایی ترین تدابیر استفاده نکرد.وقتی بر روی تپه ،صدای تکبیر ما بلند شد ،دیگر رزمندگان نیز با صدای تکبیر به پایگاه بر گشتند .در این هنگام شهید ،حاج یادگارامیدی که از قبل با توپخانه،۱۳۰ ارتش هماهنگ کرده بود،بیسیم را روی فرکانس مخصوص قرار داد و نقشه را روی زمین،داخل یک سنگر بدون سقف پهن کرد و با استفاده از سو سوی نور یک چراغ قوه کوچک و با استفاده از یک قطب نما از توپخانه،تقاضای گلوله منور کرد .بعد از چند لحظه منطقه همچون روز روشن شد.با مشاهده نیروهای در حال فرار دشمن که حا لا از تیررس سلاحهای سبک ما دور شده بودند ،پایگاه آنها را در مقابل پایگاه شور شیرین تا نزدیک صبح،با توپخانه در هم کوبیدند.با طلوع صبح صادق نماز صبح را به نماز جماعت خواندیم و سپس با ورود نیروهای ژاندار مری و حضور چند تن از فرماندهان آنها تپه را به آنها تحویل دادیم و پایگاه را به سوی ستاد عملیاتی ترک کردیم .

*گردان والفجر۵

چهارم آبان سال ۱۳۶۴ پس از سه سال،گردان همیشه پیروز والفجر۵،یکی از گردانهای حماسه آفرین و خط شکن تیپ امیرالمومنین(ع)بود و بعد از عملیات مسئولیت پدافند جناح چپ ار تفاعات ۲۳۰ را بر عهده داشت ،برای استراحت و سازماندهی به پشت جبهه منتقل و در روز ۴/۹/۱۳۶۴ در اردو گاه بانروشان مستقر گردید.ابتدا تصمیم بر آن بود به نیرو های گردان مرخصی داده شود ،اما از طرف فرماندهی گردان اعلام شد که در جلسه ی فرماندهی تیپ حضور داشته باشیم .
در جلسه حرف مسئولین این بود که ما می خواهیم قلب امام و فرماندهی کل قوا را شاد کنیم و این شادی به ایثار و جان فشانی شما نیاز دارد .ما قصد یک عملیات انهدامی داریم و این عملیات باید به دست رزمندگان پر توان انجام گیرد .
پس از سخنان معاون فرمانده تیپ،فرماندهان حاضر در جلسه شور و حال دیگری پیدا کردند ،چون مدتی در جبهه ها عملیات صورت نگرفته بود .در سطح جهانی هم صاحب نظران نظامی اظهار می کردند که ایران دیگر توان عملیات تهاجمی علیه دشمن ندارد و کار جنگ به نفع دشمن تمام می شود.برای مقدمات عملیات و شناسایی موقعیت ،به اتفاق برادران عازم منطقه ی شور شیرین شدیم تا استحکامات و مواضع دشمن را بررسی نماییم .ورود ما به منطقه ،مقارن با اذان ظهر بود .وضو گرفتیم تا برای نماز ظهر آماده شویم .از طرف برادران اطلاعات عملیات به ما اطلاع داده شد که گروهی از مزدوران در نزدیکی مواضع نیروهای خودی مشغول شناسایی و کمین هستند.بلافاصله بدون خواندن مناز به اتفاق برادران به تعقیب آنان شتافتیم .در این ماموریت فرماندهی ما بر عهده شهید حاج یادگارامیدی بود که فرماندهی اطلاعات و عملیات تیپ نیز بودند.نیروهای دشمن متوجه حضور ما شده و فرار کردند و ما تا ساعت ۷ غروب در تعقیب آنها بودیم .به نزدیکی پایگاه های دشمن رسیده بودیم.بر گشتن به پایگاه های خودی به علت بعد مسافت مشکل بود.تصمیم گرفتیم نماز مغرب و عشا را همان جا بخوانیم.بعد از نماز،به شناسایی منطقه ی مورد نظر پرداختیم .

منبع

سایت ویکی شاهد

http://wikishahed.ir/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%DB%8C

شهید یحیی روزبهانی

2019-12-04T14:42:18Z

Shojaea98:

شهید [[یحیی روزبهانی]]

==زندگی نامه==

سال ۱۳۳۶ در هرسین یکی از شهرهای استان [[کرمانشاه]] متولد شد. او پس از طی تحصیلات و اخذ مدرک دیپلم به دانشگاه افسری [[ارتش]] در تهران رفت. در۲۲بهمن ۱۳۵۸ دوره آموزش افسری را طی کرد. او دوره آموزش پیاده را نیز بین سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ در مرکز آموزش پیاده ارتش گذراند .
یحیی در دوران خدمت در ارتش به ترتیب به‌عنوان فرمانده دسته و فرمانده گروهان در لشکر۶۴پیاده ارومیه منصوب شد .
او سرانجام در سال ۱۳۶۲ در عملیات والفجر۲ براثر اصابت [[ترکش]] خمپاره دشمن به شهادت رسید. از یحیی یک فرزند به یادگار ماند .

منبع

سایت ویکی شاهد

http://wikishahed.ir/%DB%8C%D8%AD%DB%8C%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C