https://fa.jahad.ir/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Taheri+nejad98 2026-06-05T07:09:53Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.23.5 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3_%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85%DB%8C 2020-08-15T13:51:50Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>کد شهید : 6528306 <br /> <br /> نام : عباس‌<br /> <br /> نام خانوادگی : قاسمی‌ <br /> <br /> نام پدر : علی‌اصغر<br /> <br /> تاریخ تولد :<br /> <br /> محل تولد : بجنورد<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1365/12/12<br /> <br /> مکان شهادت :<br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :<br /> <br /> شغل : یگان خدمتی :<br /> <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .<br /> <br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> <br /> گلزار :<br /> <br /> خاطرات<br /> <br /> عشق شهادت<br /> <br /> موضوع : عشق شهادت<br /> <br /> راوی : خانم جان امانی<br /> <br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> <br /> عباس خواب دیده بود که باید به جبهه برود و شهید شود وقتی به او گفتم : عباس جان به جبهه نرو چون همسرت حامله است،پس زن و فرزندانت را رها نکن او گفت : زن و فرزند برای من جبهه نمی شود،من آنها را به خدا می سپارم .<br /> <br /> تولد و کودکی<br /> <br /> موضوع : تولد و کودکي<br /> <br /> راوی : خانم جان امانی<br /> <br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> <br /> در سن 7 سالگی فرزندم عباس چوپانی می کرد که سیلی آمد و من بسیار نگران حال او بودم که در همین لحظه سیدی از جلوی من رد شد و گفت : برای عباس غصه نخورید زیرا نامش را در خرمشهر نوشته ام و برای ایشان مشکلی به وجود نمی آید .<br /> <br /> زندگی مشترک<br /> <br /> موضوع : زندگي مشترک<br /> <br /> راوی : خانم جان امانی<br /> <br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> <br /> هنوز 6 روز از رفتن عباس به جبهه نگذشته بود که خداوند به او فرزندی عطا کرد ،نظر به این که نام سپاهی که او به همراهش اعزام شده بود سپاه مهدی (عج) بود ما نام فرزند او را که پسر هم بود مهدی گذاشتیم و در نامه ای خبر تولد و نام فرزندش را به ایشان اطلاع دادیم .<br /> <br /> عشق به جهاد<br /> <br /> موضوع : عشق به جهاد<br /> <br /> راوی : علی اکبر قاسمی<br /> <br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> <br /> روزی عباس قاسمی آمد و گفت : دیشب از طریق صدا و سیما شنیدم که سپاه مهدی (عج)‌ راهی جبهه ها است و من هم باید بروم . هر چه به ایشان اصرار کردیم که الآن وقت زاییدن گوسفندان است بایستید و به ما کمک کنید اما ایشان نپذیرفت و به جبهه اعزام گردید .<br /> <br /> تقید به مسائل شرعی<br /> <br /> موضوع : تقيد به مسائل شرعي<br /> <br /> راوی : علی قاسمی<br /> <br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> <br /> در یکی از روزها گوسفندی اشتباها وارد گله عباس قاسمی شده بود ایشان هر چه دنبال صاحب گوسفند گشته بود او را پیدا نکرده بود . گوسفند را حدود یکسال در گله اش نگهداشته بود تا این که صاحب آن پیدا شده و گوسفند را به همراه بره اش طی یکسال زاییده بود تحویلش داد .&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.irShowSoldier.aspx?SID=%2016401 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عباس قاسمی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان شمالی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان بجنورد]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D9%82%D8%A7%D8%A6%D9%85%DB%8C 2020-08-15T13:48:24Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6219294 تاریخ تولد : <br /> نام : موسی‌الرضا محل تولد : مشهد<br /> نام خانوادگی : قائمی‌ تاریخ شهادت : 1362/12/12<br /> نام پدر : حیدرعلی‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> گلزار : بهشت‌رضا<br /> خاطرات<br /> لحظه و نحوه شهادت<br /> موضوع لحظه و نحوه شهادت<br /> راوی علی عبادی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> مادر موسی الرضا قبل از اینکه ما به جبهه برویم تاکید می کرد که ما هر دو همیشه با هم باشیم.و من سعی می کردم که حتماً با ایشان باشم.لذا در شب عملیات ایشان به عنوان تیر بار چی قرار بود افراد کمین دشکمن را که روی تپه قرار داشتند هدف قرار دهیم با تیر بار موفق نشدیم لذا با آرچی جی هر دو نفر به طرف سنگر شلیک کردیم.ولی متاسفانة باز هم موفق نشدیم.من از ناحیة دست مجروح شدم،لذا به پایین خاکریز رفتیم و از او خواستیم که حتماً در جای خود بایستد تا من برگردم.وقتی برگشتم،دیدم ایشان نیست.وضعیت بحرانی شده بود . ما مجبور به عقب نشینی شدیم.من با خودم گفتم:که او حتماً در تاریکی شب به عقب برگشته برای اطمینان از همه دیرتر عقب رفتم.تا شاید او را ببینم ولی موفق نشدم.گویا که ایشان می خواستند به هر نحو شده سنگر کمین را از بین ببرد که در همانجا شهید شد.<br /> عشق شهادت<br /> موضوع عشق شهادت<br /> راوی سکینه خسروی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> موسی الرضا همرزم شهید کاوه بود . آنها آماده می شوند تا به ارتفاعی حمله ببرند و آن را پس بگیرند . قبل از حمله شهید کاوه ایشان را صدا می زند ووقتی که موسی الرضا می آید ، دست به کمر بند ت را خوب محکم بسته ای و برای شهادت آماده ای ایشان هم جواب می دهد که من برای دفاع از ناموس و میهن و اسلام و قرآن از همه چیزدل بردیم و آماده شهادت هستم . که در حال عملیات به همراه شهید کاوه به شهادت می رسند . «روحش شاد »<br /> خبر شهادت<br /> موضوع خبر شهادت<br /> راوی سکینه خسروی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> موسی الرضا بعد از اینکه مفقود شده بود مدت زیادی بود که از او خبری نداشتیم.می رفتیم و می آمدیم ولی به ما چیزی نمی گفتند.تا اینکه سه ماه بعد به ما گفتند:که او شهید شده است.ما مراسم عزاداری گرفتیم.ولی باز این طرف و آن طرف می شنیدیم که موسی الرضا زنده است و باز منتظر می ماندیم تا شاید بیاید ولی بعد از 9 ماه بالاخره جنازه او را برای ما آوردند.<br /> آخرین وداع با خانواده<br /> موضوع آخرين وداع با خانواده<br /> راوی سکینه خسروی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> موسی الرضا آخرین باری که می خواست به جبهه برود از من حلالیت و رضایت طلبید و به من گفت:شاید این با از منطقه بر نگردم.گویا میدانست که دیگ بر نمی گردد.<br /> عشق به جهاد<br /> موضوع عشق به جهاد<br /> راوی سکینه خسروی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> چندین بار برای اعزام نیرو رفته بود تا او را اعزام کنند اما او را نمی بردند.یک روز برگشت ضعف و بی حالی ناشی از ایستادن زیاد و التماس کردن برای اعزامش کرده بود و روی زمین افتاده بود.&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16251 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:موسی الرضا قائمی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان مشهد]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%87_%D9%82%D8%A7%D8%A6%D9%85%DB%8C 2020-08-15T13:46:16Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6310763 تاریخ تولد : <br /> نام : نوراله‌ محل تولد : نیشابور<br /> نام خانوادگی : قائمی‌ تاریخ شهادت : 1363/12/24<br /> نام پدر : علی‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : فرمانده‌دسته‌ـ ادوات<br /> گلزار : <br /> خاطرات<br /> عشق شهادت<br /> موضوع عشق شهادت<br /> راوی علی قائمی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> قبل از عملیات بدر ایشان در خواب دیده بود که شهید می شود برای همین بلافاصله به اعزام شد و در همان عملیات اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسیده بود.&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16255 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:نور اله قائمی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان نیشابور]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%86%D8%A7%D9%88%D9%86%D8%AF 2020-08-15T13:43:55Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>rId4<br /> <br /> کد شهید : 6123222 <br /> <br /> نام : محمد <br /> <br /> نام خانوادگی : قاسمی‌روشناوند<br /> <br /> نام پدر : ابراهیم<br /> <br /> تاریخ تولد :<br /> <br /> محل تولد : گناباد<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1361/07/2<br /> <br /> مکان شهادت :<br /> <br /> تحصیلات : نامشخص <br /> <br /> منطقه شهادت :<br /> <br /> شغل : دانش آموز یگان خدمتی :<br /> <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .<br /> <br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> <br /> گلزار : شهدا<br /> <br /> وصیتنامه<br /> <br /> <br /> الذين آمنوا صابروا و جاهدو في سبيل الله باموالهم و انفسهم اعظم درجه و اولئک هم الفائزون حمد وسپاس خداي را که ما را آفريد . با درود فراوان به حضرت محمد (ص) که به راستي پيامبر ما مسلمين و خاتم النبيين مي باشد درود بر تمامي شهيدان از صدر اسلام تا به امروز درود بر امام امت اين چراغ هدايت خميني کبير . درود بر روحانيت پيشتاز و پرچمدار ميدان نبرد - و السلام عليکم و رحمه الله و برکاته - پدر ومادر و خواهر و برادرم ، مي دانم که براي آمدن من ثانيه شماري مي کنيد . ولي چه کنم در زمانيکه خدا مرا به ميهماني خويش دعوت کرده است و من عاشقانه به ميهماني خدا مي روم و بدانيد که من آگاهانه خونم را رد اين راه نثار کردم . چرا که خون سرخ تمامي شهيدان از هابيل تا کربلاي حسين (ع) و از کربلاي حسين (ع) تا کربلاي جنوب و غرب کشور ايران و کربلاي 72 تن سرچشمه تهران . صدايم مي زنند که چيست ترا چرا ننشسته اي پدر و مادرم بدان که دنيا زنداني بيش نيست و تو اي مادرم بدان که اين زندان خيلي کوچک است و شما برادر و خواهرم بدانيد که تنها و فقط مي توان در راه خدا اين دنيا را ترک کرد و به ديدار خداي خود شتافت و آن هم با شهادت و تنها وصيتم عمل به آيات قرآن و نهج البلاغه و ديگر سخنان امامان و نايب برحق امام زمان (عج) خميني کبير مي باشد .&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%2016434 سایت یاران رضا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد قاسمی روشناوند}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان گناباد]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%DB%8C%D8%B6%DB%8C 2020-08-15T13:38:07Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6528085 تاریخ تولد : <br /> نام : محمدمهدی‌ محل تولد : تربت جام<br /> نام خانوادگی : فیضی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمدجمعه‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> گلزار : بهشت‌رضا<br /> خاطرات<br /> خواب و رویای دیگران در مورد شهادت شهید<br /> موضوع خواب و روياي ديگران در مورد شهادت شهيد<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> یکبار خواب دیدم رفته ام به جبهه تتا از مهدی خبر بگیرم در حال رفتن بودم که یک مرد عرب را دیدم که یک شال سبز در گردن داشت من سلام کردم او پرسید کجا می روی گفتم می خواهم بروم جبهه گفت: برای چه می خواهی بروی؟ گفتم: می خواهم از پسرم مهدی خبری بگیرم گفت برگرد و برو چون این منطقه در اختیار و تحویل من است و کسی حق ندارد به این منطقه بیاید گفتم: خوب پس من چکار کنم گفت: اسم پسرت چیه؟ گفتم:مهدی است گفت: برگرد و برو من خودم اسمم مهدی است. چند قدمی که برگشتم دیدم شخصی از پشت سر و از داخل سنگر مرا صدا می زند دیدم پسرم مهدی است بعد از احوالپرسی در حال صحبت بودیم که یک مرتبه صدای خمپاره آمد ما خوابیدیم روی زمین بعد از مدتی از زمین بلند شدم دیدم تفنگ پسرم از وسط شکسته است و یک مرتبه از خواب بیدار شدم.<br /> امر به معروف و نهی از منکر<br /> موضوع امر به معروف و نهي از منکر<br /> راوی محمد رضا قدیری<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> چند جوان در مورد بعضی مسایل انقلاب و اسلام حرفهایی می زدند. مهدی خیلی تلاش می کرد که با اینها وارد مشاجره شویم اما احتمال داشت که درگیر شویم و او خیلی تلاش می کرد که با اینها یک طوری وارد صحبت شود تا اینکه یک شب در ایام ماه محرم از مسجد که برمی گشتیم و آن چند جوان سر کوچه ایستاده بودند و بعد از دیدن ما به ما چند حرف رکیک زدند و ایشان از فرصت استفاده کرد و با آنها وارد صحبت شد آن شب تا دیروقت با آنها صحبت کرد تا اینکه آنها راضی شدند از آن زمان به بعد آن چند جوان با ما دوست شدند و همیشه به مسجد می رفتند و حتی یکی از آنها چند بار به جبهه اعزام شدند.<br /> نیکوکاری<br /> موضوع نيکوکاري<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> خاطره ای که به یاد دارم این است که در زمانیکه در نجاری کار می کرد نزدیک محل زندگی ما مسجدی می ساختند و مهدی از نجاری حقوق ناچیزی می گرفت ولی نذر کرده بود تا زمانیکه بنایی مسجد تمام نشده است حقوقش را به مسجد پرداخت نماید و در این خصوص نظر بنده را پرسید و من گفتم: حقوق متعلق به شماست هر چه می خواهی بکن و این تصمیم را هم گرفته ای خیلی پسندیده است چون در راه خدا خرج می کنی .&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16229 سایت یاران رضا] &lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد مهدی فیضی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان تربت جام]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%DB%8C%D8%B6%DB%8C 2020-08-15T13:37:14Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6528085 تاریخ تولد : <br /> نام : محمدمهدی‌ محل تولد : تربت جام<br /> نام خانوادگی : فیضی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمدجمعه‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> گلزار : بهشت‌رضا<br /> خاطرات<br /> خواب و رویای دیگران در مورد شهادت شهید<br /> موضوع خواب و روياي ديگران در مورد شهادت شهيد<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> یکبار خواب دیدم رفته ام به جبهه تتا از مهدی خبر بگیرم در حال رفتن بودم که یک مرد عرب را دیدم که یک شال سبز در گردن داشت من سلام کردم او پرسید کجا می روی گفتم می خواهم بروم جبهه گفت: برای چه می خواهی بروی؟ گفتم: می خواهم از پسرم مهدی خبری بگیرم گفت برگرد و برو چون این منطقه در اختیار و تحویل من است و کسی حق ندارد به این منطقه بیاید گفتم: خوب پس من چکار کنم گفت: اسم پسرت چیه؟ گفتم:مهدی است گفت: برگرد و برو من خودم اسمم مهدی است. چند قدمی که برگشتم دیدم شخصی از پشت سر و از داخل سنگر مرا صدا می زند دیدم پسرم مهدی است بعد از احوالپرسی در حال صحبت بودیم که یک مرتبه صدای خمپاره آمد ما خوابیدیم روی زمین بعد از مدتی از زمین بلند شدم دیدم تفنگ پسرم از وسط شکسته است و یک مرتبه از خواب بیدار شدم.<br /> امر به معروف و نهی از منکر<br /> موضوع امر به معروف و نهي از منکر<br /> راوی محمد رضا قدیری<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> چند جوان در مورد بعضی مسایل انقلاب و اسلام حرفهایی می زدند. مهدی خیلی تلاش می کرد که با اینها وارد مشاجره شویم اما احتمال داشت که درگیر شویم و او خیلی تلاش می کرد که با اینها یک طوری وارد صحبت شود تا اینکه یک شب در ایام ماه محرم از مسجد که برمی گشتیم و آن چند جوان سر کوچه ایستاده بودند و بعد از دیدن ما به ما چند حرف رکیک زدند و ایشان از فرصت استفاده کرد و با آنها وارد صحبت شد آن شب تا دیروقت با آنها صحبت کرد تا اینکه آنها راضی شدند از آن زمان به بعد آن چند جوان با ما دوست شدند و همیشه به مسجد می رفتند و حتی یکی از آنها چند بار به جبهه اعزام شدند.<br /> نیکوکاری<br /> موضوع نيکوکاري<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> خاطره ای که به یاد دارم این است که در زمانیکه در نجاری کار می کرد نزدیک محل زندگی ما مسجدی می ساختند و مهدی از نجاری حقوق ناچیزی می گرفت ولی نذر کرده بود تا زمانیکه بنایی مسجد تمام نشده است حقوقش را به مسجد پرداخت نماید و در این خصوص نظر بنده را پرسید و من گفتم: حقوق متعلق به شماست هر چه می خواهی بکن و این تصمیم را هم گرفته ای خیلی پسندیده است چون در راه خدا خرج می کنی .&lt;ref&gt;[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16229 سایت یاران رضا] &lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد مهدی فیضی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان تربت جام]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%DB%8C%D8%B6%DB%8C 2020-08-15T12:03:43Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6528085 تاریخ تولد : <br /> نام : محمدمهدی‌ محل تولد : تربت جام<br /> نام خانوادگی : فیضی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمدجمعه‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> گلزار : بهشت‌رضا<br /> خاطرات<br /> خواب و رویای دیگران در مورد شهادت شهید<br /> موضوع خواب و روياي ديگران در مورد شهادت شهيد<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> یکبار خواب دیدم رفته ام به جبهه تتا از مهدی خبر بگیرم در حال رفتن بودم که یک مرد عرب را دیدم که یک شال سبز در گردن داشت من سلام کردم او پرسید کجا می روی گفتم می خواهم بروم جبهه گفت: برای چه می خواهی بروی؟ گفتم: می خواهم از پسرم مهدی خبری بگیرم گفت برگرد و برو چون این منطقه در اختیار و تحویل من است و کسی حق ندارد به این منطقه بیاید گفتم: خوب پس من چکار کنم گفت: اسم پسرت چیه؟ گفتم:مهدی است گفت: برگرد و برو من خودم اسمم مهدی است. چند قدمی که برگشتم دیدم شخصی از پشت سر و از داخل سنگر مرا صدا می زند دیدم پسرم مهدی است بعد از احوالپرسی در حال صحبت بودیم که یک مرتبه صدای خمپاره آمد ما خوابیدیم روی زمین بعد از مدتی از زمین بلند شدم دیدم تفنگ پسرم از وسط شکسته است و یک مرتبه از خواب بیدار شدم.<br /> امر به معروف و نهی از منکر<br /> موضوع امر به معروف و نهي از منکر<br /> راوی محمد رضا قدیری<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> چند جوان در مورد بعضی مسایل انقلاب و اسلام حرفهایی می زدند. مهدی خیلی تلاش می کرد که با اینها وارد مشاجره شویم اما احتمال داشت که درگیر شویم و او خیلی تلاش می کرد که با اینها یک طوری وارد صحبت شود تا اینکه یک شب در ایام ماه محرم از مسجد که برمی گشتیم و آن چند جوان سر کوچه ایستاده بودند و بعد از دیدن ما به ما چند حرف رکیک زدند و ایشان از فرصت استفاده کرد و با آنها وارد صحبت شد آن شب تا دیروقت با آنها صحبت کرد تا اینکه آنها راضی شدند از آن زمان به بعد آن چند جوان با ما دوست شدند و همیشه به مسجد می رفتند و حتی یکی از آنها چند بار به جبهه اعزام شدند.<br /> نیکوکاری<br /> موضوع نيکوکاري<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> خاطره ای که به یاد دارم این است که در زمانیکه در نجاری کار می کرد نزدیک محل زندگی ما مسجدی می ساختند و مهدی از نجاری حقوق ناچیزی می گرفت ولی نذر کرده بود تا زمانیکه بنایی مسجد تمام نشده است حقوقش را به مسجد پرداخت نماید و در این خصوص نظر بنده را پرسید و من گفتم: حقوق متعلق به شماست هر چه می خواهی بکن و این تصمیم را هم گرفته ای خیلی پسندیده است چون در راه خدا خرج می کنی .&lt;ref&gt;http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16229&lt;/ref&gt;<br /> <br /> =پانویس=<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد مهدی فیضی}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان تربت جام]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D9%81%DB%8C%D8%B6%DB%8C 2020-08-14T16:38:19Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div> <br /> کد شهید: 6528085 تاریخ تولد : <br /> نام : محمدمهدی‌ محل تولد : تربت جام<br /> نام خانوادگی : فیضی‌ تاریخ شهادت : 1365/10/23<br /> نام پدر : محمدجمعه‌ مکان شهادت : <br /> <br /> تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : <br /> شغل : یگان خدمتی : <br /> گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.<br /> نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌<br /> گلزار : بهشت‌رضا<br /> ==خاطرات==<br /> خواب و رویای دیگران در مورد شهادت شهید<br /> موضوع خواب و روياي ديگران در مورد شهادت شهيد<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> *یکبار خواب دیدم رفته ام به جبهه تتا از مهدی خبر بگیرم در حال رفتن بودم که یک مرد عرب را دیدم که یک شال سبز در گردن داشت من سلام کردم او پرسید کجا می روی گفتم می خواهم بروم جبهه گفت: برای چه می خواهی بروی؟ گفتم: می خواهم از پسرم مهدی خبری بگیرم گفت برگرد و برو چون این منطقه در اختیار و تحویل من است و کسی حق ندارد به این منطقه بیاید گفتم: خوب پس من چکار کنم گفت: اسم پسرت چیه؟ گفتم:مهدی است گفت: برگرد و برو من خودم اسمم مهدی است. چند قدمی که برگشتم دیدم شخصی از پشت سر و از داخل سنگر مرا صدا می زند دیدم پسرم مهدی است بعد از احوالپرسی در حال صحبت بودیم که یک مرتبه صدای خمپاره آمد ما خوابیدیم روی زمین بعد از مدتی از زمین بلند شدم دیدم تفنگ پسرم از وسط شکسته است و یک مرتبه از خواب بیدار شدم.<br /> امر به معروف و نهی از منکر<br /> موضوع امر به معروف و نهي از منکر<br /> راوی محمد رضا قدیری<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> *چند جوان در مورد بعضی مسایل انقلاب و اسلام حرفهایی می زدند. مهدی خیلی تلاش می کرد که با اینها وارد مشاجره شویم اما احتمال داشت که درگیر شویم و او خیلی تلاش می کرد که با اینها یک طوری وارد صحبت شود تا اینکه یک شب در ایام ماه محرم از مسجد که برمی گشتیم و آن چند جوان سر کوچه ایستاده بودند و بعد از دیدن ما به ما چند حرف رکیک زدند و ایشان از فرصت استفاده کرد و با آنها وارد صحبت شد آن شب تا دیروقت با آنها صحبت کرد تا اینکه آنها راضی شدند از آن زمان به بعد آن چند جوان با ما دوست شدند و همیشه به مسجد می رفتند و حتی یکی از آنها چند بار به جبهه اعزام شدند.<br /> نیکوکاری<br /> موضوع نيکوکاري<br /> راوی محمد جمعه فیضی<br /> متن کامل خاطره<br /> <br /> *خاطره ای که به یاد دارم این است که در زمانیکه در نجاری کار می کرد نزدیک محل زندگی ما مسجدی می ساختند و مهدی از نجاری حقوق ناچیزی می گرفت ولی نذر کرده بود تا زمانیکه بنایی مسجد تمام نشده است حقوقش را به مسجد پرداخت نماید و در این خصوص نظر بنده را پرسید و من گفتم: حقوق متعلق به شماست هر چه می خواهی بکن و این تصمیم را هم گرفته ای خیلی پسندیده است چون در راه خدا خرج می کنی .&lt;ref&gt;http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16229&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84_%D8%B9%D9%82%D8%A8_%D9%86%D8%B4%DB%8C%D9%86%DB%8C 2020-01-30T17:34:13Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>جهادمقابل عقب نشینی<br /> <br /> رها کردن مواضع و عقب نشینیِ منهزمانه در مواجهه ی با دشمن، از جمله ی چیزهایی است که قرآن تاکید می کند که نباید انجام بگیرد؛ در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، در هر جایی که صحنه زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده شما بر اراده دشمن غالب بشود، و میشود و این ممکن است. در عرصه های هرگونه جهاد و کارزاری، پشت کردن به دشمن و هزیمت کردن ، از نظر اسلام و قرآن ممنوع است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای ستاد کنگره ی بزرگداشت سه هزار شهید استان سمنان 29/8/1932&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:جهاد_مقابل_عقب_نشینی}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86%D9%87_%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-01-30T17:32:27Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>زمینه کار جهادی<br /> <br /> •بروید سراغ کارهای نشدنی، تا بشود. تصمیم بگیرید بر برداشتن کارهای سنگین، تا بردارید. ولا یخشون احدا الا الله. خب زحمتهایش چه؟ رنج هایش چه؟ محرومیت هایش چه؟ جوابش این است که: و کفی بالله حسیباً.؛ خدا را فراموش نکن، خدا حسابت را دارد. در میزان الهی، رنج تو، محرومیت تو، کفّ نفس تو، حرصی که خوردی، زحمتی که کشیدی، کاری که کردی، خون دلی که خوردی، دندانی که روی جگر گذاشتی، اینها هیچ وقت فراموش نمی شود؛ و کفی بالله حسیبا.&lt;ref&gt;بیانات در جمع روحانیون شیعه و اهل سنت کرمانشاه 20/7/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •یک نکته این است که هر انسانی در هر منطقه و قلمروئی که مشغول خدمت است، قدر آن خدمت را درست بداند. اگر قدر این خدمت به وسیله خود آن انسان خدوم دانسته شد، این کار و این خدمت به بهترین وجهی ادامه پیدا خواد کرد، اما اگر نه، آن کسی که دارد این سنگر را نگهبانی می کند، روی ای برج ایستاده، دارد اطراف این حصار را دیده بانی می کند، در این نقطه ایستاده، دارد این کار مهم را انجام می دهد، ندانست اهمیت این کار چقدر است، طبیعی است که غفلت کند، چرت بزند و رها کند. پس اولین مسئله این است که ما بدانیم چه کار بزرگی را در قلمرو کار خودمان داریم انجام می دهیم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار دانشمندان هسته ای 3/12/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> •یکی از نکات برجسته در فرهنگ اسلامی، که مصداق های بارزش، بیشتر در تاریخ صدر اسلام و کمتر در طول زمان دیده می شود، «فرهنگ رزمندگی و جهاد» است. جهاد هم فقط به معنای حضور در میدان جنگ نیست؛ زیرا هرگونه تلاش در مقابله با دشمن، می تواند جهاد تلقی شود. البته بعضی ممکن است کاری انجام دهند و زحمت هم بکشند و از آن، تعبیر به جهاد کنند. اما این تعبیر درست نیست، چون یک شرط جهاد این است که در مقابله با دشمن باشد. این مقابله، یک وقت در میدان جنگ مسلحانه است که «جهاد رزمی» نام دارد، یک وقت در میدان سیاست است که « جهاد سیاسی» نامیده می شود. یک وقت هم در میدان مسائل فرهنگی است که به «جهاد فرهنگی» تعبیر می شود، و یک وقت در میدان سازندگی است که به آن « جهاد سازندگی» اطلاق می گردد. البته جهاد، با عنوانهای دیگر و در میدانهای دیگر هم هست. پس شرط اول جهاد این است که در آن تلاش و کوشش باشد و شرط دومش اینکه در مقابل دشمن صورت گیرد.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار جمعی از کارگران ومعلمان 15/2/1372&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:زمینه_کار_جهادی}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%B2%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%DA%AF%D8%B1%D9%88_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF 2020-01-30T17:30:06Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>عزّت در گرو جهاد<br /> <br /> •بر حسب قوانین عادی زندگی جوامع بشری، هر جامعه ای عزتش، قدرتش، آبرو، حیثیتش و هویتش بستگی دارد به مجاهدت و به تلاش.&lt;ref&gt;بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، هرجایی که صحنه ی زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده ی شما بر اراده ی دشمن غالب بشود؛ و می شود و این ممکن است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار پنجاه هزار فرمانده بسیج سراسر کشور 29/8/1392&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عزت_در_گرو_جهاد}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B9%D8%B2%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%DA%AF%D8%B1%D9%88_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF 2020-01-30T17:29:28Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>عزّت در گرو جهاد<br /> •بر حسب قوانین عادی زندگی جوامع بشری، هر جامعه ای عزتش، قدرتش، آبرو، حیثیتش و هویتش بستگی دارد به مجاهدت و به تلاش.منبع:بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393<br /> <br /> •در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، هرجایی که صحنه ی زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده ی شما بر اراده ی دشمن غالب بشود؛ و می شود و این ممکن است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار پنجاه هزار فرمانده بسیج سراسر کشور 29/8/1392&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:عزت_در_گرو_جهاد}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%B9%D8%B1%D8%B5%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C 2020-01-30T17:27:30Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>جهادعرصه بیداری<br /> کشور امروز خوشبختانه درگیر جنگ نظامی نیست اما درگیر جنگ سیاسی است، درگیر جنگ اقتصادی است، درگیر جنگ امنیتی است و بالاتر از همه درگیر جنگ فرهنگی است؛ یعنی یک جنگ است. یعنی این را اگر کسی نداند ؛ آن وقت خواب خواهد ماند. همین قدر که ندانید دشمن در صدد حمله است و این حمله از کجا است و چگونه است، باید مطمئن باشید شکست می خورید؛ باید بدانید که دشمن چه کار می کند. امروز صحنه ی کشور این است.اینکه ما میگوییم &quot;جنگ فرهنگی&quot;، &quot;جنگ اقتصادی&quot;، این هیچ منافات ندارد با اینکه احساس آرامش هم در کشور بشود. ما طرفدار احساس امنیتیم، ما میخواهیم احساس امنیت بشود، این منافات ندارد با آن حرفی که گفتیم که دشمن دارد به شکل ویژه ی ممکن با ما مبارزه می کند. آن شکل ویژه را باید شناخت و راه مقابله ی با آن را پیدا کرد، انواع و اقسام شیوه ها هست. امروز در زمینه های مختلف- همانطور که عرض کردیم، هم در زمینه ی اقتصادی، هم در زمینه ی فرهنگی، هم در زمینه ی سیاس- یک جنگی در کشور وجود دارد. وَ إنّ أخ الحربِ أرِق؛ کسی که اهل مبارزه است بیدار است؛ بعد فرمود: وَ من نامَ لم ینُم عنه؛ اگر شما در جبهه خوابت برد، معنایش این نیست که طرف مقابل هم خوابش برده و او هم غافل است؛ اگر تو از او غافل شدی، نشانه ی این نیست که او هم از شما غافل است؛ نخیر،شما ممکن است خوابت ببرد، [اما] او بیدار باشد؛ این را باید توجه داشت؛ لذاست که عرصه عرصه ی مهمی است.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:جهاد_عرصه_بیداری}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B1%D9%85%D8%B2_%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-01-30T17:24:51Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>رمز کار جهادی<br /> <br /> •مواظب باشید دشمن حرکت شما را متوقف نکند. خدای متعال در دو جای قرآن به پیغمبرش می فرماید: «فاستقم کما امرت»،«واستقم کما امرت»؛ استقامت کن. استقامت یعنی ایستادگی کردن، ادامه دادن، راه را دنبال کردن، متوقف نشدن؛ این رمز کار است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •ایستادگی شرط اول است. ملت ها در راهی که شروع می کنند باید استقامت کنند؛ فلذلک فادع و استقم کما امرت. در قرآن کریم، دستور استقامت به نبی مکرم اسلام در جاهای متعددی داده شده است؛ سرّش همین است. باید ایستاد، باید ثبات به خرج داد، باید راه را گم نکرد، هدف را همواره در مقابل چشم داشت و به طور مستمر باید پیش رفت. اگر این شد، پیروزی ها پی در پی پیش خواهد آمد؛ همچنان که برای ملت ایران پیش آمده است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز 19 دی 19/10/1390&lt;/ref&gt;<br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:رمز_کار_جهادی}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B1%D9%85%D8%B2_%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-01-30T17:24:24Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>رمز کار جهادی<br /> •مواظب باشید دشمن حرکت شما را متوقف نکند. خدای متعال در دو جای قرآن به پیغمبرش می فرماید: «فاستقم کما امرت»،«واستقم کما امرت»؛ استقامت کن. استقامت یعنی ایستادگی کردن، ادامه دادن، راه را دنبال کردن، متوقف نشدن؛ این رمز کار است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •ایستادگی شرط اول است. ملت ها در راهی که شروع می کنند باید استقامت کنند؛ فلذلک فادع و استقم کما امرت. در قرآن کریم، دستور استقامت به نبی مکرم اسلام در جاهای متعددی داده شده است؛ سرّش همین است. باید ایستاد، باید ثبات به خرج داد، باید راه را گم نکرد، هدف را همواره در مقابل چشم داشت و به طور مستمر باید پیش رفت. اگر این شد، پیروزی ها پی در پی پیش خواهد آمد؛ همچنان که برای ملت ایران پیش آمده است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز 19 دی 19/10/1390&lt;/ref&gt;<br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:رمز_کار_جهادی}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B1%D9%85%D8%B2_%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C 2020-01-30T17:23:53Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>رمز کار جهادی<br /> •مواظب باشید دشمن حرکت شما را متوقف نکند. خدای متعال در دو جای قرآن به پیغمبرش می فرماید: «فاستقم کما امرت»،«واستقم کما امرت»؛ استقامت کن. استقامت یعنی ایستادگی کردن، ادامه دادن، راه را دنبال کردن، متوقف نشدن؛ این رمز کار است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> •ایستادگی شرط اول است. ملت ها در راهی که شروع می کنند باید استقامت کنند؛ فلذلک فادع و استقم کما امرت. در قرآن کریم، دستور استقامت به نبی مکرم اسلام در جاهای متعددی داده شده است؛ سرّش همین است. باید ایستاد، باید ثبات به خرج داد، باید راه را گم نکرد، هدف را همواره در مقابل چشم داشت و به طور مستمر باید پیش رفت. اگر این شد، پیروزی ها پی در پی پیش خواهد آمد؛ همچنان که برای ملت ایران پیش آمده است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز 19 دی 19/10/1390&lt;/ref&gt;<br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:رمز_کار_جهادی}}<br /> [[رده: جهاد]]<br /> [[رده: سخن رهبری]]<br /> [[رده: مفاهیم بنیادی جهاد و شهادت]]<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%A7%D8%B2_%D8%AF%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C_%D8%A8%D8%AE%D8%B4_%D8%A7%D9%88%D9%84 2020-01-30T09:48:59Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>بسم الله الرحمن الرحیم<br /> مبارزه غریبانه<br /> گزیده از سخنان مقام معظم رهبری در تبیین مفهوم جهاد و انواع آن.<br /> <br /> تعریف و تبیین<br /> <br /> •هرکاری جهادی نیست<br /> جهادی عمل کردن، مفهوم خاصی دارد. هرجور کاری، جهادی نیست. جهاد با جهد و تلاش از لحاظ ریشه یکی اند؛ یعنی در آن معنای جهد و کوشش وجود دارد؛ اما جهاد فقط این نیست؛ جهاد یعنی مبارزه؛ مبارزه ی در همین اصطلاح متعارف فارسی امروز ما.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهاد در اسلام به معنای نجات مستضعفین<br /> جهاد در اسلام در واقع کمک به ملتهایی است که پشت پرده ی سیاستهای استعماری و استکباری و استبدادی قرار داده شده اند که نور اسلام به اینها نرسد؛ نور هدایت به اینها نرسد. جهاد برای دریدن این پرده ها و این حجابها است؛ جهاد اسلامی این است. بحث اینکه آیا جهاد، دفاعی است یا ابتدائی است یا مانند اینها، بحثهای فرعی است؛ بحث اصلی این است: ما لکم لاتقاتلون فی سبیل الله و المستضعفین من الرجال و النساء والولدان؛ چرا جهاد نمی کنید، مقاتله نمی کنید، نبرد نمی کنید در راه خدا- و بلافاصله [می گوید]- و در راه مستضعفین، برای نجات مستضعفین؟ این احساس مسئولیت است؛ یعنی شما برو جان خودت را به خطر بینداز و جانت را کف دستت بگیر در میدان های خطر، برای اینکه مستضعفان را نجات بدهی؛ معنای این، همان مسئولیت است دیگر. یا این حدیث معروف« من اصبح و لم یهتم بأمور المسلمین فلیس بمسلم»؛ و از این قبیل، فراوان آیات و روایاتی در متون اسلامی است که این جزو بیّنات اسلام است؛ یعنی اسلام انسان را این جور خواسته است که مسئول باشد؛ هم نسبت به خود، هم نسبت به نزدیکان خود، هم نسبت به جامعه ی خود، هم نسبت به بشریّت مسئول است. که حالا اگر بروید دنبال این فکر را درمتون اسلامی بگیرید، چیزهای عجیب و غریبی انسان مشاهده می کند از این اهتمام و از این احساس مسئولیت.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای مجمع عالی بسیج مستضعفین 6/9/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •تلاش در مقابل یک مانع<br /> جهاد یعنی مبارزه. در زبان فارسی، جنگ و ستیزه گری معنای مبارزه را نمی دهد. می گویی من دارم مبارزه می کنم: مبارزه علمی می کنم، مبارزه ی اجتماعی می کنم، مبارزه ی سیاسی می کنم، مبارزه ی مسلحانه می کنم؛ همهی اینها مبارزه است و معنا دارد. مبارزه یعنی تلاش پُر نیرو در مقابل یک مانع یا یک دشمن. اگر هیچ مانعی در مقابل انسان نباشد، مبارزه وجود ندارد. در جاده آسفالته، انسان پایش را روی گاز بگذارد و با باک پُر از بنزین سفر کند؛ این را مبارزه نمی گویند. مبارزه جایی است که انسان با مانعی برخورد کند، که این مانع در جبهه های انسانی، می شود دشمن، و در جبهه های طبیعی، می شود موانع طبیعی. اگر انسان با این موانع درگیر شود وسعی کند آنها را از میان بردارد، این می شود مبارزه. جهاد در زبان عربی عیناً به همین معناست؛ یعنی مبارزه.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار رئیس جمهور و اعضای هیئت دولت 20/8/1383&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهاد، تلاشی در برابر دشمن<br /> ببینید، جهاد یک معنای خاصی دارد. معنای جهاد فقط تلاش نیست. در مفهوم اسلامی، جهاد عبارت است از آن تلاشی که در مقابل یک دشمن است، در مقابل یک خصم است. هر تلاشی جهاد نیست. مجاهدت با نفس، مجاهدت در مقابل شیطان، جهاد در میدان نظامی، مواجه با یک دشمن است؛ مواحه با یک معارض است.بیانات در دیدار اساتید دانشگاهها 14/6/1389<br /> <br /> <br /> •جنگ در مقابل معارضان آرامش، عدالت و سعادت<br /> آنچه که در اسلام به عنوان هدف دشمنی معرفی شده است، دقیقا عبارت است از آن نقاطی که با این خطوط اصلی زندگی بشر در معارضه هستند. کسانی که با عدالت مخالفند، کسانی که با سلح و امنیت و آرامش مخالفند، کسانی که با صفا و روح مصفا و متعالی انسانی مخالفند، اینها نفطه ی مقابل دعوت پیغمبرند. ... آن کسانی مقابل دعوتند که با آسایش مردم، با آرامش مردم، با آسایش جامعه، با تعالی جامعه مخالفت و معارضه می کنند و دشمن منافع انسان ها هستند؛ این همان نقطه ای است که اسلام /ان را هدف قرار می دهد. ... لذا در اسلام مبارزه هست، جهاد هست؛ منتها این جهاد، جنگ در مقابل معارضان با آرامش زندگی بشر، معارضان با عدالت، معارضان با سعادت بشر است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مسئولان نظام در روز عید مبعث 19/4/1389&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •این یک مبارزه است<br /> کار جهادی باید هدفمند، درست متوجه به آرمان ها و هوشمندانه و عاقلانه و دشمن شکن باشد. یعنی به همان معنایی که ما مبارزه را در اصطلاح معمولی به کار می بریم: « دارم مبارزه می کنم؛ این یک مبارزه است.» این، یک تعبیر مصطلح است. در جهاد، این معنا هست. این، تعریف بخش جهاد.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •بروید سراغ کارهای نشدنی<br /> بروید سراغ کارهای نشدنی، تا بشود. تصمیم بگیرید بر برداشتن کارهای سنگین، تا بردارید. ولا یخشون احدا الا الله. خب زحمتهایش چه؟ رنج هایش چه؟ محرومیت هایش چه؟ جوابش این است که: و کفی بالله حسیباً.؛ خدا را فراموش نکن، خدا حسابت را دارد. در میزان الهی، رنج تو، محرومیت تو، کفّ نفس تو، حرصی که خوردی، زحمتی که کشیدی، کاری که کردی، خون دلی که خوردی، دندانی که روی جگر گذاشتی، اینها هیچ وقت فراموش نمی شود؛ و کفی بالله حسیباً.&lt;ref&gt;بیانات در جمع روحانیون شیعه و اهل سنت کرمانشاه 20/7/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •این رمز کار است<br /> مواظب باشید دشمن حرکت شما را متوقف نکند. خدای متعال در دو جای قرآن به پیغمبرش می فرماید: «فاستقم کما امرت»،«واستقم کما امرت»؛ استقامت کن. استقامت یعنی ایستادگی کردن، ادامه دادن، راه را دنبال کردن، متوقف نشدن؛ این رمز کار است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •بداند در کجا ایستاده است<br /> یک نکته این است که هر انسانی در هر منطقه و قلمروئی که مشغول خدمت است، قدر آن خدمت را درست بداند. اگر قدر این خدمت به وسیله خود آن انسانخدوم دانسته شد، این کار و این خدمتبه بهترین وجهی ادامه پیدا خواد کرد، اما اگر نه، آن کسی که دارد این سنگر را نگهبانی می کند، روی ای برج ایستاده، دارد اطراف این حصار را دیده بانی می کند، در این نقطه ایستاده، دارد این کار مهم را انجام می دهد، ندانست اهمیت این کار چقدر است، طبیعی است که غفلت کند، چرت بزند و رها کند. پس اولین مسئله این است که ما بدانیم چه کار بزرگی را در قلمرو کار خودمان داریم انجام می دهیم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار دانشمندان هسته ای 3/12/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •عزّت در گرو جهاد<br /> بر حسب قوانین عادی زندگی جوامع بشری، هر جامعه ای عزتش، قدرتش، آبرو، حیثیتش و هویتش بستگی دارد به مجاهدت و به تلاش.&lt;ref&gt;بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •شرط اول، ایستادگی <br /> ایستادگی شرط اول است. ملت ها در راهی که شروع می کنند باید استقامت کنند؛ فلذلک فادع و استقم کما امرت. در قرآن کریم، دستور استقامت به نبی مکرم اسلام در جاهای متعددی داده شده است؛ سرّش همین است. باید ایستاد، باید ثبات به خرج داد، باید راه را گم نکرد، هدف را همواره در مقابل چشم داشت و به طور مستمر باید پیش رفت. اگر این شد، پیروزی ها پی در پی پیش خواهد آمد؛ همچنان که برای ملت ایران پیش آمده است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز 19 دی 19/10/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •اراده غالب<br /> در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، هرجایی که صحنه ی زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده ی شما بر اراده ی دشمن غالب بشود؛ و می شود و این ممکن است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار پنجاه هزار فرمانده بسیج سراسر کشور 29/8/1392&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •آن وقتی که مردم به میدان بیایند<br /> این پیروزی ها آیت الهی است؛ اینها نشانه هایی از قدرت فائقه یحق است که خدای متعال دارد به ما نشان می دهد، آن وقتی که مردم به میدان بیایند، آن وقتی که ما موجودی خودمان را وارد میدان کنیم، نصرت الهی قطعی است. خدای متعال راه را هم به ما نشان می دهد، والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. خدا هم هدایت می کند هم کمک می کند، همم به اهداف غالی میرساند راه را هم به ما نشان می دهد، والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. خدا هم هدایت می کند هم کمک می کند، هم به اهداف عالی میرساند؛ شرطش این است که ما در میدان باشیم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •دیگر شکست معنا ندارد<br /> ایمان دینی، آن معجزه گری است که قادر است اولاً همه ی مردم را بسیج کند و بیاورد، و ثانیا آنها را در صحنه نگه دارد، و ثالثا سختی ها را برای آنها هموار و آسان کند؛ هیچ ایمان دیگری این خصوصیت را ندارد. ایمان دینی می گوید شما اگر چنانچه فائق شدید و پیش بردید، پیروزید؛ اگر کشته هم شدید پیروزید؛ اگر زندان هم افتادید، پیروزید؛ چون به وظیفه عمل کردید. وقتی کسی چنین اعتقاد ایمانی داشت، دیگر شکست برایش معنا ندارد؛ لذا وارد میدان می شود. این همان عاملی است که در صدر اسلام اثر کرد، در انقلاب ما هم اثر کرد.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای ستاد بزرگداشت 9 دی 21/9/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •عقب نشینی ممنوع<br /> رها کردن مواضع و عقب نشینیِ منهزمانه در مواجهه ی با دشمن، از جمله ی چیزهایی است که قرآن تاکید می کند که نباید انجام بگیرد؛ در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، در هر جایی که صحنه زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده شما بر اراده دشمن غالب بشود، و میشود و این ممکن است. در عرصه های هرگونه جهاد و کارزاری، پشت کردن به دشمن و هزیمت کردن ، از نظر اسلام و قرآن ممنوع است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای ستاد کنگره ی بزرگداشت سه هزار شهید استان سمنان 29/8/1932&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •صبر لازمه استمرار<br /> این صبر عظیمی که خانواده های شهیدان نشان دادند، خیلی ارزش دارد. اگر خانواده ها بی صبری نشان می دادند، بی معرفتی نشان می دادند، بی بصیرتی نشان می دادند، فضای مجاهدت سرد می شد؛ دلها مشتاق فداکاری و ایثارگری باقی نمی ماند. خانواده ها صبر نشان دادند. سال های متمادی از آن دوران دفاع مقدس گذشته است، اما باب شهادت بسته نشده؛ بازهم مشاهده می کنیم خانواده هایی داغدار عزیزانی می شوند که به مناسبت های گوناگون وادی شهادت بر روی آنها در باز می کند، آنها پر می گشایند و می روند. اگر این بصیرت و این صبر در ملتی باشد، بدون تردید این ملت قله ها را در خواهد نوردید.&lt;ref&gt;بیانات در جمع خانواده های شهدا وایثارگران کرمانشاه 21/7/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •اهل مبارزه بیدار است<br /> کشور امروز خوشبختانه درگیر جنگ نظامی نیست اما درگیر جنگ سیاسی است، درگیر جنگ اقتصادی است، درگیر جنگ امنیتی است و بالاتر از همه درگیر جنگ فرهنگی است؛ یعنی یک جنگ است. یعنی این را اگر کسی نداند ؛ آن وقت خواب خواهد ماند. همین قدر که ندانید دشمن در صدد حمله است و این حمله از کجا است و چگونه است، باید مطمئن باشید شکست می خورید؛ باید بدانید که دشمن چه کار می کند. امروز صحنه ی کشور این است.اینکه ما میگوییم &quot;جنگ فرهنگی&quot;، &quot;جنگ اقتصادی&quot;، این هیچ منافات ندارد با اینکه احساس آرامش هم در کشور بشود. ما طرفدار احساس امنیتیم، ما میخواهیم احساس امنیت بشود، این منافات ندارد با آن حرفی که گفتیم که دشمن دارد به شکل ویژه ی ممکن با ما مبارزه می کند. آن شکل ویژه را باید شناخت و راه مقابله ی با آن را پیدا کرد، انواع و اقسام شیوه ها هست. امروز در زمینه های مختلف- همانطور که عرض کردیم، هم در زمینه ی اقتصادی، هم در زمینه ی فرهنگی، هم در زمینه ی سیاس- یک جنگی در کشور وجود دارد. وَ إنّ أخ الحربِ أرِق؛ کسی که اهل مبارزه است بیدار است؛ بعد فرمود: وَ من نامَ لم ینُم عنه؛ اگر شما در جبهه خوابت برد، معنایش این نیست که طرف مقابل هم خوابش برده و او هم غافل است؛ اگر تو از او غافل شدی، نشانه ی این نیست که او هم از شما غافل است؛ نخیر،شما ممکن است خوابت ببرد، [اما] او بیدار باشد؛ این را باید توجه داشت؛ لذاست که عرصه عرصه ی مهمی است.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •دوران سازندگی، دوران جهاد اکبر هم هست<br /> آن ملتی که با خدا آشتی باشد، آن ملتی که تضرع و توسل به خدا را فراموش نکند، راه سازندگیش هم هموارتر خواهد شد. «و یاقوم استغفروا ربّکم ثم توبوا الیه یرسل السماء علیکم مدرارا و یزدکم قوهً الی قوتکم» هود 52. قرآن اینگونه به ما یاد می دهد، یعنی استغفار، به خدا برگشتن، توجه و رعایت امر ونهی الهی، پاکدامنی، تقوا، راستگویی، روح برادری و برابری، احسان به زیردستان، تواضع در مقابل برادران خواهران مسلمان، کمک به درماندگان، عبادت پروردگار، نوافل، تلاوت قرآن، دعا و توسل و تضرع. وقتی این ارزششها در یک کشور در میان ملتی وجود داشته باشد، اگر همراه با آن، عامل دیگر هم که تلاش باشد، بشود، هیچ چیز نخواهد توانست آن ملت را از پیمودن راه سعادت وصلاح باز بدارد. مراقب باشید دوران سازندگی،دوران جهاد اکبر هم هست، خودسازی، مبارزه با شیطان و مبارزه با نفس و توبه الی الله.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری 22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •من جاهد فانّما یجاهد لنفسه<br /> همه همت انبیا و اولیا و اوصیا و صالحین وصدیقین این بوده است که انسان دشمن درونی خود را که نفس اماّاره اوست، کشف کند و از آن بپرهیزد. این، راز بزرگ دست یافتن به مقامات و مراتب معنوی و الهی است. انسان از این رهگذر است که می تواند از فرشته هم بالاتر رود. عزیزان من همه کسانی که این ماه مبارک رمضان را پشت سر گذاشته ایم- ان شاءالله به قدر همت و استعداد خود از آن ضیافت و سفره گسترده الهی استفاده کرده ایم و هرکس توشه و دستاوردی از ماه رمضان برده است. با اتکا به این دستاورد، بیایید همه ما از امروز سعی کنیم بخشی از عیبهای درونی و نفسانی را از خودمان دور سازیم. این، به دست ما و در اختیار ماست. «ومن جاهد فإنما یجاهد لنفسه» عنکبوت 6. هرچه هم از این مجاهدت عاید شود در درجه اول متعلق به خود ماست.&lt;ref&gt;بیانات مقام معظم رهبری در خطبه های نماز عید سعید فطر 11/12/1373&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •در این مجاهدت تنها نمی مانید<br /> بدانید که خدای متعال در این راه [جهاد با نفس] به کسانی که مجاهدت کنند کمک خواهد کرد. خدای متعال شما را در میدان مجاهدت برای رسیدن به کمال، تنها نمی گذارد و اولین سود، به خود هر شخص می رسد. علاوه بر این، منافع مبارزه با نفس، اصلاح نفس و مجاهدت درونی در راه خدا -که جهاد اکبر است- مخصوص خودِ شما هم نمی ماند، بلکه جامعه و کشور و ملت و اوضاع کشور و اوضاع سیاسی و عزت بین المللی و اوضاع اقتصادی و وضع زندگی و خلاصه دنیا و آخرت مردم، از این رهگذر رونق و تلألو و درخشش پیدا می کند.&lt;ref&gt;بیانات در خطبه های نماز عید سعید فطر 11/12/1373&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •بدون جهاد نمی شود<br /> مبادا کسی خیال کند که مملکت بدون فعالیت و تلاشِ سازندگی- فقط باذکر خدا گفتن- آباد خواهد شد؛ ابداً. باید تلاش کرد، باید محاهدت کرد؛ هم مجاهدت علمی، هم مجاهدت عملی.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری 22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •مراقب باشید هویت جهاد تغییر نکند<br /> سعی کنید هویت جهاد تغییر پیدا نکند. اینی که شما می بینید هویت بعضی از اشخاص -فکرهایشان، ترکبیهای ذهنی شان- از اول انقلاب تا حالا صدو هشتاد درجه عوض شده، این یک روال و ممشای طبیعی نیست که بگوئید طبیعتش همین است دیگر؛ نخیر، هرگز اینجوری نیست. طبیعی این است که اگر انسان یک فکر و یک راهی را به منطق و استدلال پذیرفت، این را تا آن نقطه آخرِ راه برود و اگر عمرش کفاف نداد، در این راه بمیرد.<br /> زمان بر روی عنصرهای ضعیف و بی ریشه و اعتقادهای واهی و مبتنی بر احساس محض اثر می گذارد؛ یا زمان با همراهی طمعها و هوسها اثر می گذارد. « ان الذین تولّوا منکم یوم التقی الجمعان انما استزلهم اشیطان ببعض ما کسبوا». قرآن می گوید: آنهایی که در جنگ احد برگشتند؛ طاقت نیاوردند بایستند، این لغزش اینها به خاطر آن کاری است که قبلا کردند. ما وقتی روح را نساختیم، خودمان را محکم نکردیم، معلوم است؛ هر مماسی روی آن اثر می گذارد، یکی، دو تا، سه تا، ناگهان می بینید که شکلش عوض شد؛ اما وقتی که مثل فولاد آبدیده محکم و استوار و بر مبنای تفکر درست و منطق صحیح، هویت دینی انسان شکل گرفت وهویت انقلابی شکل گرفت، هرچه زمان بگذرد، این هویت روشن تر واضح تر، جذاب تر و مستحکم تر می شود.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •مبارزه بانیروی ایمان و اعتقاد<br /> من در یک جمله ساده و کوتاه عرض کنم که یک ملت، با نیروی ایمان و اعتقادش مبارزه می کند، اصلا مبارزه و جنگیدن و مقاومت کردن، با ایمان است، نه با دست و چشم و بدن. دست و چشم و بدن ابزار است. یک آدم سالم و قوی، یک تیرانداز ماهر و آگاه به همه فنون جنگی را در نظر بگیرید که به جنگیدن ایمان ندارد. یک نفر ناوارد را هم در نظر بگیرید که بلد نیست چگونه تفنگ را به دستش بگیرد، اما معتقد است که باید با چنگ و دندان جنگید. این دو نفر، کدامشان بهتر می جنگند؟ آن که جنگیدن بلد است، اما معتقد نیست، نمی جنگد! درست است که بلد است، اما بلدی خودش را به کار نمی اندازد. یکی هم هست که جنگیدن بلد نیست، اما معتقد است که باید جنگید، لذا با چنگ و دندان می جنگد و جنگیدن راه در اسرع وقت یادی می گیرد.<br /> مگر بسیجی های ما چه کار کردند؟ بسیجی های ما مگر دوره های آنچنانی دیده بودند؟ دوره های بیست روزه، دوره های چهل و پنج روزه، دوره های دوماهه و سه ماهه دیدند، اما دیدید در میدان جنگ چه کردند. چرا؟ چون معتقد بودند که باید دفاع کرد و جنگید. ملت ما از وقتی انقلاب کرد تا امروز معتقد بوده است که باید با دشمنان اسلام بجنگد؛ با متجاوزین، با زورگوها و با آن هایی که سرنوشت این مملکت را ده ها سال در دست داشتند و خوردند و چاپیدند و از بین بردند، باید مبارزه کند؛ باید همه اذت ها را کنار بگذارد و به میدان مبارزه بیاید. ملت ما ماین عقیده را داشت، به میدان آمد و انقلاب پیروز شد، جنگ پیروز شد و تا امروز بحمدالله پیش آمده ایم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار جمعی از کارگران و معلمان 15/2/1372&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •آن تلاشی جهاد است که ...<br /> یکی از نکات برجسته در فرهنگ اسلامی، که مصداق های بارزش، بیشتر در تاریخ صدر اسلام و کمتر در طول زمان دیده می شود، «فرهنگ رزمندگی و جهاد» است. جهاد هم فقط به معنای حضور در میدان جنگ نیست؛ زیرا هرگونه تلاش در مقابله با دشمن، می تواند جهاد تلقی شود. البته بعضی ممکن است کاری انجام دهند و زحمت هم بکشند و از آن، تعبیر به جهاد کنند. اما این تعبیر درست نیست، چون یک شرط جهاد این است که در مقابله با دشمن باشد. این مقابله، یک وقت در میدان جنگ مسلحانه است که «جهاد رزمی» نام دارد، یک وقت در میدان سیاست است که « جهاد سیاسی» نامیده می شود. یک وقت هم در میدان مسائل فرهنگی است که به «جهاد فرهنگی» تعبیر می شود، و یک وقت در میدان سازندگی است که به آن « جهاد سازندگی» اطلاق می گردد. البته جهاد، با عنوانهای دیگر و در میدانهای دیگر هم هست. پس شرط اول جهاد این است که در آن تلاش و کوشش باشد و شرط دومش اینکه در مقابل دشمن صورت گیرد.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار جمعی از کارگران ومعلمان 15/2/1372&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهد بود، جهاد نبود<br /> مبارزه انواع و اقسامی دارد؛ مبارزه علمی داریم، مبارزه مطبوعاتی داریم، مبارزه سیاسی داریم، مبارزه اقتصادی داریم، مبارزه نظامی داریم، مبارزه آشکار داریم، مبارزه پنهان داریم، اما نقطه مشترکی در همه اینها وجود دارد و آن اینکه در مقابل یک خصم است، در مقابل یک مانع است. مبارزه با دوست معنی ندارد، مبارزهدر مقابل یک دشمن است. فرض کنید در دوران اختناق، کسی هر هقته مثلا پنج تا کتاب می خواند، خیلی کار بود، اما لزوما مبارزه نبود، جهد بود، جهاد نبود. اگر می خواست جهاد باشد باید کتابی را می خواند که در حرکت او در مواجهه ی او با رژیم طاغوت و رژیم اختناق تاثیر داشت، آنوقت می شد جهاد. خاصیت جهاد این است.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •در راس همه تلاش ها<br /> هم تلاش علمی، هم تلاش اقتصادی، هم تلاش به معنای تعاون اجتماعیمیان افراد، همه لازم است؛ اما در راس همه این تلاشها آمادگی برای جان فشانی است که یک ملت را در میان ملتها سرافراز می کند.&lt;ref&gt;بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •همه عرصه های زندگی، عرصه ی جهادند<br /> باید دانست که رحمت الهی و کمک الهی بستگی دارد به حرکت و تلاش انسان مومن، به عمل صالح او. باید در میدان باشیم، باید احساس وظیفه را فراموش نکنیم، مجاهدت را فراموش نکنیم، جهاد در صحنه های مختلف، وظیفه ماست وضامن پیشرفت و پیروزی ماست. در صحنه سیاسی هم جهاد هست، در صحنه های فرهنگی هم جهاد هست، در صحنه تبلیغاتی و اربتاطی هم جهاد هست، در صحنه های اجتماعی هم جهاد هست. جهاد فقط جهاد نظامی نیست، انواع و اقسام عرصه های زندگی بشر، عرصه جهادند.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار میهمانان شرکت کننده در چهارمین مجمع جهانی اهل بیت (ع) 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%A7%D8%B2_%D8%AF%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C_%D8%A8%D8%AE%D8%B4_%D8%A7%D9%88%D9%84 2020-01-30T09:47:14Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>بسم الله الرحمن الرحیم<br /> مبارزه غریبانه<br /> گزیده از سخنان مقام معظم رهبری در تبیین مفهوم جهاد و انواع آن.<br /> <br /> تعریف و تبیین<br /> <br /> •هرکاری جهادی نیست<br /> جهادی عمل کردن، مفهوم خاصی دارد. هرجور کاری، جهادی نیست. جهاد با جهد و تلاش از لحاظ ریشه یکی اند؛ یعنی در آن معنای جهد و کوشش وجود دارد؛ اما جهاد فقط این نیست؛ جهاد یعنی مبارزه؛ مبارزه ی در همین اصطلاح متعارف فارسی امروز ما.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهاد در اسلام به معنای نجات مستضعفین<br /> جهاد در اسلام در واقع کمک به ملتهایی است که پشت پرده ی سیاستهای استعماری و استکباری و استبدادی قرار داده شده اند که نور اسلام به اینها نرسد؛ نور هدایت به اینها نرسد. جهاد برای دریدن این پرده ها و این حجابها است؛ جهاد اسلامی این است. بحث اینکه آیا جهاد، دفاعی است یا ابتدائی است یا مانند اینها، بحثهای فرعی است؛ بحث اصلی این است: ما لکم لاتقاتلون فی سبیل الله و المستضعفین من الرجال و النساء والولدان؛ چرا جهاد نمی کنید، مقاتله نمی کنید، نبرد نمی کنید در راه خدا- و بلافاصله [می گوید]- و در راه مستضعفین، برای نجات مستضعفین؟ این احساس مسئولیت است؛ یعنی شما برو جان خودت را به خطر بینداز و جانت را کف دستت بگیر در میدان های خطر، برای اینکه مستضعفان را نجات بدهی؛ معنای این، همان مسئولیت است دیگر. یا این حدیث معروف« من اصبح و لم یهتم بأمور المسلمین فلیس بمسلم»؛ و از این قبیل، فراوان آیات و روایاتی در متون اسلامی است که این جزو بیّنات اسلام است؛ یعنی اسلام انسان را این جور خواسته است که مسئول باشد؛ هم نسبت به خود، هم نسبت به نزدیکان خود، هم نسبت به جامعه ی خود، هم نسبت به بشریّت مسئول است. که حالا اگر بروید دنبال این فکر را درمتون اسلامی بگیرید، چیزهای عجیب و غریبی انسان مشاهده می کند از این اهتمام و از این احساس مسئولیت.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای مجمع عالی بسیج مستضعفین 6/9/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •تلاش در مقابل یک مانع<br /> جهاد یعنی مبارزه. در زبان فارسی، جنگ و ستیزه گری معنای مبارزه را نمی دهد. می گویی من دارم مبارزه می کنم: مبارزه علمی می کنم، مبارزه ی اجتماعی می کنم، مبارزه ی سیاسی می کنم، مبارزه ی مسلحانه می کنم؛ همهی اینها مبارزه است و معنا دارد. مبارزه یعنی تلاش پُر نیرو در مقابل یک مانع یا یک دشمن. اگر هیچ مانعی در مقابل انسان نباشد، مبارزه وجود ندارد. در جاده آسفالته، انسان پایش را روی گاز بگذارد و با باک پُر از بنزین سفر کند؛ این را مبارزه نمی گویند. مبارزه جایی است که انسان با مانعی برخورد کند، که این مانع در جبهه های انسانی، می شود دشمن، و در جبهه های طبیعی، می شود موانع طبیعی. اگر انسان با این موانع درگیر شود وسعی کند آنها را از میان بردارد، این می شود مبارزه. جهاد در زبان عربی عیناً به همین معناست؛ یعنی مبارزه.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار رئیس جمهور و اعضای هیئت دولت 20/8/1383&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهاد، تلاشی در برابر دشمن<br /> ببینید، جهاد یک معنای خاصی دارد. معنای جهاد فقط تلاش نیست. در مفهوم اسلامی، جهاد عبارت است از آن تلاشی که در مقابل یک دشمن است، در مقابل یک خصم است. هر تلاشی جهاد نیست. مجاهدت با نفس، مجاهدت در مقابل شیطان، جهاد در میدان نظامی، مواجه با یک دشمن است؛ مواحه با یک معارض است.بیانات در دیدار اساتید دانشگاهها 14/6/1389<br /> <br /> <br /> •جنگ در مقابل معارضان آرامش، عدالت و سعادت<br /> آنچه که در اسلام به عنوان هدف دشمنی معرفی شده است، دقیقا عبارت است از آن نقاطی که با این خطوط اصلی زندگی بشر در معارضه هستند. کسانی که با عدالت مخالفند، کسانی که با سلح و امنیت و آرامش مخالفند، کسانی که با صفا و روح مصفا و متعالی انسانی مخالفند، اینها نفطه ی مقابل دعوت پیغمبرند. ... آن کسانی مقابل دعوتند که با آسایش مردم، با آرامش مردم، با آسایش جامعه، با تعالی جامعه مخالفت و معارضه می کنند و دشمن منافع انسان ها هستند؛ این همان نقطه ای است که اسلام /ان را هدف قرار می دهد. ... لذا در اسلام مبارزه هست، جهاد هست؛ منتها این جهاد، جنگ در مقابل معارضان با آرامش زندگی بشر، معارضان با عدالت، معارضان با سعادت بشر است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مسئولان نظام در روز عید مبعث 19/4/1389&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •این یک مبارزه است<br /> کار جهادی باید هدفمند، درست متوجه به آرمان ها و هوشمندانه و عاقلانه و دشمن شکن باشد. یعنی به همان معنایی که ما مبارزه را در اصطلاح معمولی به کار می بریم: « دارم مبارزه می کنم؛ این یک مبارزه است.» این، یک تعبیر مصطلح است. در جهاد، این معنا هست. این، تعریف بخش جهاد.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •بروید سراغ کارهای نشدنی<br /> بروید سراغ کارهای نشدنی، تا بشود. تصمیم بگیرید بر برداشتن کارهای سنگین، تا بردارید. ولا یخشون احدا الا الله. خب زحمتهایش چه؟ رنج هایش چه؟ محرومیت هایش چه؟ جوابش این است که: و کفی بالله حسیباً.؛ خدا را فراموش نکن، خدا حسابت را دارد. در میزان الهی، رنج تو، محرومیت تو، کفّ نفس تو، حرصی که خوردی، زحمتی که کشیدی، کاری که کردی، خون دلی که خوردی، دندانی که روی جگر گذاشتی، اینها هیچ وقت فراموش نمی شود؛ و کفی بالله حسیباً.&lt;ref&gt;بیانات در جمع روحانیون شیعه و اهل سنت کرمانشاه 20/7/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •این رمز کار است<br /> مواظب باشید دشمن حرکت شما را متوقف نکند. خدای متعال در دو جای قرآن به پیغمبرش می فرماید: «فاستقم کما امرت»،«واستقم کما امرت»؛ استقامت کن. استقامت یعنی ایستادگی کردن، ادامه دادن، راه را دنبال کردن، متوقف نشدن؛ این رمز کار است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •بداند در کجا ایستاده است<br /> یک نکته این است که هر انسانی در هر منطقه و قلمروئی که مشغول خدمت است، قدر آن خدمت را درست بداند. اگر قدر این خدمت به وسیله خود آن انسانخدوم دانسته شد، این کار و این خدمتبه بهترین وجهی ادامه پیدا خواد کرد، اما اگر نه، آن کسی که دارد این سنگر را نگهبانی می کند، روی ای برج ایستاده، دارد اطراف این حصار را دیده بانی می کند، در این نقطه ایستاده، دارد این کار مهم را انجام می دهد، ندانست اهمیت این کار چقدر است، طبیعی است که غفلت کند، چرت بزند و رها کند. پس اولین مسئله این است که ما بدانیم چه کار بزرگی را در قلمرو کار خودمان داریم انجام می دهیم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار دانشمندان هسته ای 3/12/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •عزّت در گرو جهاد<br /> بر حسب قوانین عادی زندگی جوامع بشری، هر جامعه ای عزتش، قدرتش، آبرو، حیثیتش و هویتش بستگی دارد به مجاهدت و به تلاش.&lt;ref&gt;بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •شرط اول، ایستادگی <br /> ایستادگی شرط اول است. ملت ها در راهی که شروع می کنند باید استقامت کنند؛ فلذلک فادع و استقم کما امرت. در قرآن کریم، دستور استقامت به نبی مکرم اسلام در جاهای متعددی داده شده است؛ سرّش همین است. باید ایستاد، باید ثبات به خرج داد، باید راه را گم نکرد، هدف را همواره در مقابل چشم داشت و به طور مستمر باید پیش رفت. اگر این شد، پیروزی ها پی در پی پیش خواهد آمد؛ همچنان که برای ملت ایران پیش آمده است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز 19 دی 19/10/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> •اراده غالب<br /> در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، هرجایی که صحنه ی زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده ی شما بر اراده ی دشمن غالب بشود؛ و می شود و این ممکن است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار پنجاه هزار فرمانده بسیج سراسر کشور 29/8/1392&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •آن وقتی که مردم به میدان بیایند<br /> این پیروزی ها آیت الهی است؛ اینها نشانه هایی از قدرت فائقه یحق است که خدای متعال دارد به ما نشان می دهد، آن وقتی که مردم به میدان بیایند، آن وقتی که ما موجودی خودمان را وارد میدان کنیم، نصرت الهی قطعی است. خدای متعال راه را هم به ما نشان می دهد، والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. خدا هم هدایت می کند هم کمک می کند، همم به اهداف غالی میرساند راه را هم به ما نشان می دهد، والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. خدا هم هدایت می کند هم کمک می کند، هم به اهداف عالی میرساند؛ شرطش این است که ما در میدان باشیم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار شرکت کنندگان در اجلاس جوانان و بیداری اسلامی 10/11/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •دیگر شکست معنا ندارد<br /> ایمان دینی، آن معجزه گری است که قادر است اولاً همه ی مردم را بسیج کند و بیاورد، و ثانیا آنها را در صحنه نگه دارد، و ثالثا سختی ها را برای آنها هموار و آسان کند؛ هیچ ایمان دیگری این خصوصیت را ندارد. ایمان دینی می گوید شما اگر چنانچه فائق شدید و پیش بردید، پیروزید؛ اگر کشته هم شدید پیروزید؛ اگر زندان هم افتادید، پیروزید؛ چون به وظیفه عمل کردید. وقتی کسی چنین اعتقاد ایمانی داشت، دیگر شکست برایش معنا ندارد؛ لذا وارد میدان می شود. این همان عاملی است که در صدر اسلام اثر کرد، در انقلاب ما هم اثر کرد.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای ستاد بزرگداشت 9 دی 21/9/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •عقب نشینی ممنوع<br /> رها کردن مواضع و عقب نشینیِ منهزمانه در مواجهه ی با دشمن، از جمله ی چیزهایی است که قرآن تاکید می کند که نباید انجام بگیرد؛ در جنگ نظامی و در جنگ سیاسی و در جنگ اقتصادی، در هر جایی که صحنه زورآزمایی است، در مقابل دشمن باید ایستاد؛ باید عزم شما بر عزم دشمن پیروز بشود، باید اراده شما بر اراده دشمن غالب بشود، و میشود و این ممکن است. در عرصه های هرگونه جهاد و کارزاری، پشت کردن به دشمن و هزیمت کردن ، از نظر اسلام و قرآن ممنوع است.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار اعضای ستاد کنگره ی بزرگداشت سه هزار شهید استان سمنان 29/8/1932&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •صبر لازمه استمرار<br /> این صبر عظیمی که خانواده های شهیدان نشان دادند، خیلی ارزش دارد. اگر خانواده ها بی صبری نشان می دادند، بی معرفتی نشان می دادند، بی بصیرتی نشان می دادند، فضای مجاهدت سرد می شد؛ دلها مشتاق فداکاری و ایثارگری باقی نمی ماند. خانواده ها صبر نشان دادند. سال های متمادی از آن دوران دفاع مقدس گذشته است، اما باب شهادت بسته نشده؛ بازهم مشاهده می کنیم خانواده هایی داغدار عزیزانی می شوند که به مناسبت های گوناگون وادی شهادت بر روی آنها در باز می کند، آنها پر می گشایند و می روند. اگر این بصیرت و این صبر در ملتی باشد، بدون تردید این ملت قله ها را در خواهد نوردید.&lt;ref&gt;بیانات در جمع خانواده های شهدا وایثارگران کرمانشاه 21/7/1390&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •اهل مبارزه بیدار است<br /> کشور امروز خوشبختانه درگیر جنگ نظامی نیست اما درگیر جنگ سیاسی است، درگیر جنگ اقتصادی است، درگیر جنگ امنیتی است و بالاتر از همه درگیر جنگ فرهنگی است؛ یعنی یک جنگ است. یعنی این را اگر کسی نداند ؛ آن وقت خواب خواهد ماند. همین قدر که ندانید دشمن در صدد حمله است و این حمله از کجا است و چگونه است، باید مطمئن باشید شکست می خورید؛ باید بدانید که دشمن چه کار می کند. امروز صحنه ی کشور این است.اینکه ما میگوییم &quot;جنگ فرهنگی&quot;، &quot;جنگ اقتصادی&quot;، این هیچ منافات ندارد با اینکه احساس آرامش هم در کشور بشود. ما طرفدار احساس امنیتیم، ما میخواهیم احساس امنیت بشود، این منافات ندارد با آن حرفی که گفتیم که دشمن دارد به شکل ویژه ی ممکن با ما مبارزه می کند. آن شکل ویژه را باید شناخت و راه مقابله ی با آن را پیدا کرد، انواع و اقسام شیوه ها هست. امروز در زمینه های مختلف- همانطور که عرض کردیم، هم در زمینه ی اقتصادی، هم در زمینه ی فرهنگی، هم در زمینه ی سیاس- یک جنگی در کشور وجود دارد. وَ إنّ أخ الحربِ أرِق؛ کسی که اهل مبارزه است بیدار است؛ بعد فرمود: وَ من نامَ لم ینُم عنه؛ اگر شما در جبهه خوابت برد، معنایش این نیست که طرف مقابل هم خوابش برده و او هم غافل است؛ اگر تو از او غافل شدی، نشانه ی این نیست که او هم از شما غافل است؛ نخیر،شما ممکن است خوابت ببرد، [اما] او بیدار باشد؛ این را باید توجه داشت؛ لذاست که عرصه عرصه ی مهمی است.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •دوران سازندگی، دوران جهاد اکبر هم هست<br /> آن ملتی که با خدا آشتی باشد، آن ملتی که تضرع و توسل به خدا را فراموش نکند، راه سازندگیش هم هموارتر خواهد شد. «و یاقوم استغفروا ربّکم ثم توبوا الیه یرسل السماء علیکم مدرارا و یزدکم قوهً الی قوتکم» هود 52. قرآن اینگونه به ما یاد می دهد، یعنی استغفار، به خدا برگشتن، توجه و رعایت امر ونهی الهی، پاکدامنی، تقوا، راستگویی، روح برادری و برابری، احسان به زیردستان، تواضع در مقابل برادران خواهران مسلمان، کمک به درماندگان، عبادت پروردگار، نوافل، تلاوت قرآن، دعا و توسل و تضرع. وقتی این ارزششها در یک کشور در میان ملتی وجود داشته باشد، اگر همراه با آن، عامل دیگر هم که تلاش باشد، بشود، هیچ چیز نخواهد توانست آن ملت را از پیمودن راه سعادت وصلاح باز بدارد. مراقب باشید دوران سازندگی،دوران جهاد اکبر هم هست، خودسازی، مبارزه با شیطان و مبارزه با نفس و توبه الی الله.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری 22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •من جاهد فانّما یجاهد لنفسه<br /> همه همت انبیا و اولیا و اوصیا و صالحین وصدیقین این بوده است که انسان دشمن درونی خود را که نفس اماّاره اوست، کشف کند و از آن بپرهیزد. این، راز بزرگ دست یافتن به مقامات و مراتب معنوی و الهی است. انسان از این رهگذر است که می تواند از فرشته هم بالاتر رود. عزیزان من همه کسانی که این ماه مبارک رمضان را پشت سر گذاشته ایم- ان شاءالله به قدر همت و استعداد خود از آن ضیافت و سفره گسترده الهی استفاده کرده ایم و هرکس توشه و دستاوردی از ماه رمضان برده است. با اتکا به این دستاورد، بیایید همه ما از امروز سعی کنیم بخشی از عیبهای درونی و نفسانی را از خودمان دور سازیم. این، به دست ما و در اختیار ماست. «ومن جاهد فإنما یجاهد لنفسه» عنکبوت 6. هرچه هم از این مجاهدت عاید شود در درجه اول متعلق به خود ماست.&lt;ref&gt;بیانات مقام معظم رهبری در خطبه های نماز عید سعید فطر 11/12/1373&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •در این مجاهدت تنها نمی مانید<br /> بدانید که خدای متعال در این راه [جهاد با نفس] به کسانی که مجاهدت کنند کمک خواهد کرد. خدای متعال شما را در میدان مجاهدت برای رسیدن به کمال، تنها نمی گذارد و اولین سود، به خود هر شخص می رسد. علاوه بر این، منافع مبارزه با نفس، اصلاح نفس و مجاهدت درونی در راه خدا -که جهاد اکبر است- مخصوص خودِ شما هم نمی ماند، بلکه جامعه و کشور و ملت و اوضاع کشور و اوضاع سیاسی و عزت بین المللی و اوضاع اقتصادی و وضع زندگی و خلاصه دنیا و آخرت مردم، از این رهگذر رونق و تلألو و درخشش پیدا می کند.&lt;ref&gt;بیانات در خطبه های نماز عید سعید فطر 11/12/1373&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •بدون جهاد نمی شود<br /> مبادا کسی خیال کند که مملکت بدون فعالیت و تلاشِ سازندگی- فقط باذکر خدا گفتن- آباد خواهد شد؛ ابداً. باید تلاش کرد، باید محاهدت کرد؛ هم مجاهدت علمی، هم مجاهدت عملی.&lt;ref&gt;بیانات در اولین روز ورود به ساری 22/7/1374&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •مراقب باشید هویت جهاد تغییر نکند<br /> سعی کنید هویت جهاد تغییر پیدا نکند. اینی که شما می بینید هویت بعضی از اشخاص -فکرهایشان، ترکبیهای ذهنی شان- از اول انقلاب تا حالا صدو هشتاد درجه عوض شده، این یک روال و ممشای طبیعی نیست که بگوئید طبیعتش همین است دیگر؛ نخیر، هرگز اینجوری نیست. طبیعی این است که اگر انسان یک فکر و یک راهی را به منطق و استدلال پذیرفت، این را تا آن نقطه آخرِ راه برود و اگر عمرش کفاف نداد، در این راه بمیرد.<br /> زمان بر روی عنصرهای ضعیف و بی ریشه و اعتقادهای واهی و مبتنی بر احساس محض اثر می گذارد؛ یا زمان با همراهی طمعها و هوسها اثر می گذارد. « ان الذین تولّوا منکم یوم التقی الجمعان انما استزلهم اشیطان ببعض ما کسبوا». قرآن می گوید: آنهایی که در جنگ احد برگشتند؛ طاقت نیاوردند بایستند، این لغزش اینها به خاطر آن کاری است که قبلا کردند. ما وقتی روح را نساختیم، خودمان را محکم نکردیم، معلوم است؛ هر مماسی روی آن اثر می گذارد، یکی، دو تا، سه تا، ناگهان می بینید که شکلش عوض شد؛ اما وقتی که مثل فولاد آبدیده محکم و استوار و بر مبنای تفکر درست و منطق صحیح، هویت دینی انسان شکل گرفت وهویت انقلابی شکل گرفت، هرچه زمان بگذرد، این هویت روشن تر واضح تر، جذاب تر و مستحکم تر می شود.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •مبارزه بانیروی ایمان و اعتقاد<br /> من در یک جمله ساده و کوتاه عرض کنم که یک ملت، با نیروی ایمان و اعتقادش مبارزه می کند، اصلا مبارزه و جنگیدن و مقاومت کردن، با ایمان است، نه با دست و چشم و بدن. دست و چشم و بدن ابزار است. یک آدم سالم و قوی، یک تیرانداز ماهر و آگاه به همه فنون جنگی را در نظر بگیرید که به جنگیدن ایمان ندارد. یک نفر ناوارد را هم در نظر بگیرید که بلد نیست چگونه تفنگ را به دستش بگیرد، اما معتقد است که باید با چنگ و دندان جنگید. این دو نفر، کدامشان بهتر می جنگند؟ آن که جنگیدن بلد است، اما معتقد نیست، نمی جنگد! درست است که بلد است، اما بلدی خودش را به کار نمی اندازد. یکی هم هست که جنگیدن بلد نیست، اما معتقد است که باید جنگید، لذا با چنگ و دندان می جنگد و جنگیدن راه در اسرع وقت یادی می گیرد.<br /> مگر بسیجی های ما چه کار کردند؟ بسیجی های ما مگر دوره های آنچنانی دیده بودند؟ دوره های بیست روزه، دوره های چهل و پنج روزه، دوره های دوماهه و سه ماهه دیدند، اما دیدید در میدان جنگ چه کردند. چرا؟ چون معتقد بودند که باید دفاع کرد و جنگید. ملت ما از وقتی انقلاب کرد تا امروز معتقد بوده است که باید با دشمنان اسلام بجنگد؛ با متجاوزین، با زورگوها و با آن هایی که سرنوشت این مملکت را ده ها سال در دست داشتند و خوردند و چاپیدند و از بین بردند، باید مبارزه کند؛ باید همه اذت ها را کنار بگذارد و به میدان مبارزه بیاید. ملت ما ماین عقیده را داشت، به میدان آمد و انقلاب پیروز شد، جنگ پیروز شد و تا امروز بحمدالله پیش آمده ایم.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار جمعی از کارگران و معلمان 15/2/1372&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •آن تلاشی جهاد است که ...<br /> یکی از نکات برجسته در فرهنگ اسلامی، که مصداق های بارزش، بیشتر در تاریخ صدر اسلام و کمتر در طول زمان دیده می شود، «فرهنگ رزمندگی و جهاد» است. جهاد هم فقط به معنای حضور در میدان جنگ نیست؛ زیرا هرگونه تلاش در مقابله با دشمن، می تواند جهاد تلقی شود. البته بعضی ممکن است کاری انجام دهند و زحمت هم بکشند و از آن، تعبیر به جهاد کنند. اما این تعبیر درست نیست، چون یک شرط جهاد این است که در مقابله با دشمن باشد. این مقابله، یک وقت در میدان جنگ مسلحانه است که «جهاد رزمی» نام دارد، یک وقت در میدان سیاست است که « جهاد سیاسی» نامیده می شود. یک وقت هم در میدان مسائل فرهنگی است که به «جهاد فرهنگی» تعبیر می شود، و یک وقت در میدان سازندگی است که به آن « جهاد سازندگی» اطلاق می گردد. البته جهاد، با عنوانهای دیگر و در میدانهای دیگر هم هست. پس شرط اول جهاد این است که در آن تلاش و کوشش باشد و شرط دومش اینکه در مقابل دشمن صورت گیرد.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار جمعی از کارگران ومعلمان 15/2/1372&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •جهد بود، جهاد نبود<br /> مبارزه انواع و اقسامی دارد؛ مبارزه علمی داریم، مبارزه مطبوعاتی داریم، مبارزه سیاسی داریم، مبارزه اقتصادی داریم، مبارزه نظامی داریم، مبارزه آشکار داریم، مبارزه پنهان داریم، اما نقطه مشترکی در همه اینها وجود دارد و آن اینکه در مقابل یک خصم است، در مقابل یک مانع است. مبارزه با دوست معنی ندارد، مبارزهدر مقابل یک دشمن است. فرض کنید در دوران اختناق، کسی هر هقته مثلا پنج تا کتاب می خواند، خیلی کار بود، اما لزوما مبارزه نبود، جهد بود، جهاد نبود. اگر می خواست جهاد باشد باید کتابی را می خواند که در حرکت او در مواجهه ی او با رژیم طاغوت و رژیم اختناق تاثیر داشت، آنوقت می شد جهاد. خاصیت جهاد این است.&lt;ref&gt;بیانات در بازدید از پژوهشکده رویان 25/4/1386&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •در راس همه تلاش ها<br /> هم تلاش علمی، هم تلاش اقتصادی، هم تلاش به معنای تعاون اجتماعیمیان افراد، همه لازم است؛ اما در راس همه این تلاشها آمادگی برای جان فشانی است که یک ملت را در میان ملتها سرافراز می کند.&lt;ref&gt;بیانات در یادمان شهدای شرق کارون 6/1/1393&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> •همه عرصه های زندگی، عرصه ی جهادند<br /> باید دانست که رحمت الهی و کمک الهی بستگی دارد به حرکت و تلاش انسان مومن، به عمل صالح او. باید در میدان باشیم، باید احساس وظیفه را فراموش نکنیم، مجاهدت را فراموش نکنیم، جهاد در صحنه های مختلف، وظیفه ماست وضامن پیشرفت و پیروزی ماست. در صحنه سیاسی هم جهاد هست، در صحنه های فرهنگی هم جهاد هست، در صحنه تبلیغاتی و اربتاطی هم جهاد هست، در صحنه های اجتماعی هم جهاد هست. جهاد فقط جهاد نظامی نیست، انواع و اقسام عرصه های زندگی بشر، عرصه جهادند.&lt;ref&gt;بیانات در دیدار میهمانان شرکت کننده در چهارمین مجمع جهانی اهل بیت (ع) 25/4/1386&lt;/ref&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AC%D8%AA%D8%A8%DB%8C_%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%A8_%D8%B5%D9%81%D9%88%DB%8C 2020-01-27T13:19:43Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>==خاطرات==<br /> <br /> *خجالت نکش، داد بزن!<br /> وقت ظهر هر کجا بودند باید اذان گفته می شد. یک روز رو به من کرد و گفت: «شما اذان می گویید؟»گفتم: «نه آقا. خجالت می کشم.»<br /> ایشان گفت: «یک سؤال از تو دارم؛ شما چه می فروشید؟» گفتم: «خیار، کدو و... .» آقا پرسید: «آیا داد هم میزنی؟» گفتم: «بله آقا». گفت: «میشود یکی از آن فریادها را هم اینجا بزنی؟» گفتم: «نه آقا. خجالت می کشم؛ آخر آقا من که جنس ندارم. حالا اگر سر کار بودم و مثلاً خیار داشتم میگفتم خیار یه قرون؛ امّا اینجا که چیزی ندارم.»<br /> گفت: «آهان بگو من دین ندارم! یک جوان با این هیبت و توانایی و قدرت، خجالت می کشد فریاد بزند الله اکبر، أشهد أن لا إله الا الله، من شهادت می دهم که خدا از همه بالاتر است! خجالت می کشی این ها را بگویی؟! آن وقت خجالت نمی کشی با این همه عظمت، داد می زنی: خیار یه قرون؟!»&lt;ref&gt;فلش کارت حدیث صداقت، مرکز فرهنگی مطاف عشق&lt;/ref&gt;<br /> <br /> *به نقل از مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای<br /> <br /> سخنرانی نواب یك سخنرانی عادی نبود . بلند می شد و می ایستاد و با شعار كوبنده شروع به صحبت می كرد . من محو نواب شده بودم . خودم را از لابلای جمعیت به نزدیكش رسانده و جلوی نواب نشسته بودم . تمام وجودم مجذوب این مرد بود و به سخنانش گوش می دادم و او هم بنا كرد به شاه و به دستگاههای انگلیس و اینها بدگویی كردن . اساس سخنانش این بود كه اسلام باید زنده شود . اسلام باید حكومت كند واین كسانی كه در راس كار هستند اینها دروغ می گویند . اینها مسلمان نیستند و من برای اولین بار این حرفها را از نواب صفوی شنیدم و آنچنان این حرفها درون من نفوذ كرد و جای گرفت كه احساس می كردم دلم می خواهد همیشه با نواب باشم . این احساس را واقعا داشتم كه دوست دارم همیشه با او باشم.&lt;ref&gt;[http://www.irna.ir/fa/NewsPrint.aspx?ID=80499213 خبرگزاری ایرنا]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> [[پرونده:Photo 2018-11-24 23-42-57.jpg|500px|بی‌قاب|وسط]]<br /> <br /> *ساکت نمی نشینم<br /> <br /> امام جمعه تهران (دکتر امامی) از طرف شاه اومده بودپیش شهید نواب. بهش حکم تولیت آستان قدس رضوی رو داده بود تا از فعالیت های سیاسی دست بکشه <br /> سیدمجتبی برافروخته شد و گفت:اينكه به شما مي‌گويم‌, مكلف هستيد كه عيناً به اين سگ پهلوي برسانيد, به او بگوييد كه تو مي‌خواهي مرا با دادن پست و مقام و پول فريب بدهي و خودت آزادانه, هر كاري كه مي‌خواهي با دين خدا و مملكت اسلام, انجام دهي, اين محال است . من يا تو را مي‌كشم و به جهنم مي‌فرستمت و خود به بهشت مي‌روم و يا تو مرا مي‌كشي و با اين جنايتت باز هم به جهنم رفته و من در بهشت در آغوش اجدادم جاي مي‌گيرم. ولي در هر حال تا من زنده هستم امكان ندارد ساكت باشم و بگذارم تو هر كار كه مي‌خواهي انجام دهي.»&lt;ref&gt;[https://rasekhoon.net/article/show/123124 سایت راسخون]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> *نواب<br /> <br /> سخنرانی نواب یك سخنرانی عادی نبود . بلند می شد و می ایستاد و با شعار كوبنده شروع به صحبت می كرد . من محو نواب شده بودم . خودم را از لابلای جمعیت به نزدیكش رسانده و جلوی نواب نشسته بودم . تمام وجودم مجذوب این مرد بود و به سخنانش گوش می دادم و او هم بنا كرد به شاه و به دستگاههای انگلیس و اینها بدگویی كردن . اساس سخنانش این بود كه اسلام باید زنده شود . اسلام باید حكومت كند واین كسانی كه در راس كار هستند اینها دروغ می گویند . اینها مسلمان نیستند و من برای اولین بار این حرفها را از نواب صفوی شنیدم و آنچنان این حرفها درون من نفوذ كرد و جای گرفت كه احساس می كردم دلم می خواهد همیشه با نواب باشم . این احساس را واقعا داشتم كه دوست دارم همیشه با او باشم.<br /> <br /> راوی: مقام معظم رهبری<br /> <br /> ==کلام نواب==<br /> <br /> &quot;اي بشر راست بگو و به خداي عزيزت وفادار باش . به خود آي و ببين اگر آني خدا با تو بي وفايي مي كرد چه مي شد و چه مي شدي ؟ اگر عظمت ,آسايش, همه چيز وهمه چيز را مي خواهي راست بگو وبه خداي عزيزت وفادار باش.&quot;&lt;ref&gt;[http://navideshahed.com/fa/news/339125 سایت نوید شاهد]&lt;/ref&gt;<br /> == گالری تصاویر ==<br /> <br /> &lt;gallery&gt;<br /> photo_2020-01-19_13-50-45.jpg<br /> photo_2020-01-19_14-09-05.jpg<br /> photo_2020-01-19_14-07-39.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C 2020-01-27T13:14:55Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div><br /> شهید :علی اصغر ابراهیمی<br /> <br /> فرزند : محمود<br /> <br /> عضو : بسیج<br /> <br /> تاریخ تولد : ۱/۲/۴۷<br /> <br /> محل تولد : شهید آباد<br /> <br /> تاریخ شهادت : ۲/۱/۶۱<br /> <br /> محل شهادت : شوش<br /> <br /> عملیّات :فتح المبین<br /> <br /> محل دفن : گلزار شهدای امامزاده عقیل (ع) شهید آباد<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> <br /> نوجوان شهید علی اصغر ابراهیمی در خانواده ای فقیر و مستضعف پا به عرصه جهان گذاشت . پدرش او را با چوپانی و زحمت کارگری بزرگ کرد و در سن ۶ سالگی او را به مدرسه فرستاد که موفق شد تا کلاس سوم راهنمایی به تحصیلات خود ادامه داد. او که از شور انقلابی خاصی برخوردار بود با شروع جنگ ، نا آرام و بی قرار گشت تا اینکه در سال ۱۳۶۰ به جبهه رفت و توانست در عملیات فتح المبین در منطقه عملیاتی شوش شرکت کند که بعد از مدتی مبارزه در تاریخ ۲/۱/۶۱ بر اثر انفجار مین شربت شهادت را نوشید و شهید شد.<br /> خصوصیات شهید<br /> ایشان فردی مصلح بودند و دوست داشتند همیشه بین مردم صلح و صفا برقرارباشد . ایشان فردی مذهبی و مقید به اصول اسلامی بودند . سفارشهای ایشان به خانواده ، پیروی از امام و روحانیت ، حمایت از جبهه ها و رعایت دستورات اسلام بود ، ایشان مدرسه را بخاطر جبهه و جنگ ترک کرد.<br /> سخن شهید:<br /> مردم بسیار خوبند ،از مشمولین انتظار داریم که بیشتر به فکر انقلاب و پاسداری از خون شهدا باشند و نگذارند مردم نسبت انقلاب بدبین باشند شهدا از شما انتظار دارند که به فکر مردم باشید. و اینگونه است که اگر به وصیت نامه شهدا جامه عمل بپوشانیم ، راهشان را ادامه داده ایم و از خونشان صیانت کرده ایم.<br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> سلام علیکم<br /> اکنون که اینجانب توفیق شهادت نصیبم گشته است خدا را شکر کنید که توانستید چنین فرزندی را تربیت کنید و در راه خدا فدا نمایید . پدرم ، مادرم؛ می دانم تا وقتی در دنیا بودم فرزند خوبی برای شما نبودم و همیشه شما از دست من ناراحت بودید . اکنون از شما می خواهم که مرا حلال کنید و آن گناهان را نادیده بگیرید و از من راضی باشید . از شما می خواهم که برادران و خواهرم را با احکام اسلامی آشنا نمایید و در این مورد آنها را به نزد افراد متدین بفرستید تا به آنها احکام اسلامی بیاموزند و از شما می خواهم که هیچ ناراحت من نباشید.<br /> و تنها پیامی که برای مردم ایران دارم این است که :<br /> به کلمه ( لااله الا الله )بیندیشید و به آن عمل نمایید.<br /> والسلام علیکم ورحمه الله و برکاته ۲۸/۱۱/۶۰&lt;ref&gt;[http://www.iranshahid.ir/?cat=27&amp;paged=3 سایت شهدای استان فارس]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==خاطرات==<br /> <br /> *دستگیری از والدین<br /> <br /> با این که سن و سال کمی داشت، کمک حال پدر و مادر بود و بیشتر خریدهای خانه را خودش انجام می داد. آن روز مادر منتظر علی اصغر نشد و خودش رفت خرید. وقتی علی اصغر برگشت، دید مادر تازه از خرید آمده است! مادر را گرفت و او را نشاند، بعد رفت و یک لیوان آب میوه آورد و به مادرش داد و گفت: «مادرجون بخور.» همان ایام، پدرش داشت خانه رو تعمیر می‌کرد. علی اصغر، پدر را قانع کرده‌بود که کارها را به او بسپارد. به پدر گفته بود: «من خودم هستم، شما استراحت کن.»&lt;ref&gt;تبسم آسمانی/ ص 11&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%DA%A9%D8%A7%D8%B8%D9%85%DB%8C 2020-01-27T13:02:04Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>[[پرونده:احمد کاظمی 12.jpg|200px|thumb|left|شهید احمد کاظمی]]<br /> <br /> == زندگی‌نامه ==<br /> فرمانده سرافراز نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سردار سرلشگر پاسدار شهید احمد کاظمی در سال 1337 در شهرستان [[نجف آباد]] از توابع استان اصفهان در خانواده‌ای مو من و عاشق اهل بیت عصمت و طهارت (ع) دیده به جهان گشود. او که ایمان به خدا و عشق به خاندان نبوت و محبت به ائمه اطهار (ع) را از کودکی آموخته بوده با شروع حرکت‌های توفنده انقلاب اسلامی در جریان این حرکت الهی قرار گرفت و هم‌صدا با مردم متعهد و انقلابی نجف‌آباد در همه صحنه‌های مبارزه حضور داشت.<br /> <br /> در آغازین روزهای تجاوز دشمن به سوی جبهه‌های دفاع از حریم کشور و دین شتافت و در این عهد خود تا آخرین لحظه وفادار ماند. این سردار دلاور همانند سایر فرماندهان دفاع مقدس، اسوه و الگوی جهاد در خطوط مقدم بود و در این راه چندین بار تا مرز شهادت پیش‌رفت، بدن زخمی این سردار دلاور حکایتی از مقاومت ایثارگرانه او بود. مجروحیت‌های فراوان از ناحیه پا و دست که منجر به قطع انگشت دست وی شده بود گویای ایثار و جان‌فشانی ایشان بود. این فرمانده دلاور از سال 1359 با حضور در برابر شرارت [[ضد انقلاب]] در [[کردستان]] حرکت جهادی خود را آغاز نمود و تا دفع فتنه و شرارت دشمن در کردستان ماند.<br /> <br /> سردار شهید کاظمی یادگار صادق و راستین سرداران شهید [[باکری]] ، [[زین‌الدین]] ، [[همت]] ، [[بقایی]] ، به راستی ذره‌ای از شمیم دل نشین آن سرداران شهید بود و آرزوی شهادت، جزیی از آمال و ادعیه آن یار سفر کرده بود. وی پس از پایان جنگ تحمیلی نیز به مدت 7 سال به عنوان فرمانده [[قرارگاه حمزه سیدالشهدا (ع)]] برای حفظ دستاوردهای دفاع مقدس در مناطق عملیاتی باقی ماند.<br /> <br /> امیر فاتح دفاع مقدس سردار سرلشگر پاسدار احمد کاظمی به پاس رشادت‌های خود موفق به دریافت 3 مدال فتح از دست مقام معظم رهبری و فرمانده کل قوا گردید. این سردار سرافراز سپاه سیر فرماندهی خود را چنان استوار و با صلابت طی کرد که قدرت فرماندهی و تدبیر وی زبانزد بود.<br /> <br /> سردار شهید کاظمی از تاریخ 1/9/59 تا 7/10/60 فرمانده جبهه [[فیاضیه]] بود و به پاس رشادت در دفاع از اسلام و انقلاب و دفع تجاوز دشمن به فرماندهی [[لشگر نجف اشرف اصفهان]] منصوب شد. به دنبال آن فرماندهی [[لشگر امام حسین (ع)]] و معاونت عملیات نیروی زمینی سپاه از جمله مسئولیت‌هایی بود که این سردار دلاور به عهده گرفت و چه زیبا و مقتدرانه اداره کرد. از سال 1379 فرماندهی نیروی هوایی سپاه به این فرمانده رشید و قهرمان سپرده شد که مدت بیش از پنج سال این امر ادامه داشت تا در تاریخ 29/5/84 بنا بر پیشنهاد سردار سرلشگر پاسدار [[دکتر صفوی]] فرمانده کل سپاه، سردار احمد کاظمی به فرماندهی نیروی زمینی سپاه منصوب شد.<br /> <br /> *سخنان امام خامنه‌ای «ادام الله ظله العالی» در مورد شهید <br /> [[پرونده:احمد کاظمی 21.jpg|200px|thumb|left|حضور امام خامنه‌ای «ادام الله ظله العالی» قبل از تشییع پیکر شهید کاظمی]]<br /> مقام معظم رهبری در حکم انتصاب سردار شهید کاظمی به عنوان فرماندهی نیروی زمینی سپاه وی را سرداری شجاع و کارآمد و با سوابق روشن به ویژه در دوران دفاع مقدس معرفی فرمودند. آرزوی خدمت برای اسلام و اهداف نظام مقدس جمهوری اسلامی و نیز حفظ و حراست از دستاوردهای انقلاب اسلامی از آرزوهای این سردار دلاور بود و پیوستن به کاروان پر فیض شهدا دعای هر روزه‌اش بود که پذیرش دعا از سوی خدای حکیم و پیوست به خیل شهدا از صدق گفتار و اخلاص او و هم‌رزمان شهیدش حکایت داشت.<br /> == شهادت==<br /> <br /> وی در ۱۹ دی سال ۱۳۸۴ در سانحه هوایی سقوط هواپیمای فالکن در نزدیکی [[ارومیه]] به لقاء الله پیوست. به گفته فرمانده وقت [[سپاه پاسداران]] در نشست خبری روز ۱۹ دی ۸۴ علت سقوط هواپیما از کار افتادن دو موتور آن اعلام شده است.&lt;ref&gt;[http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8410190656 فارس نیوز]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> *قسمتی از پیام [[مقام معظم رهبری(مدظله‌العالی)|امام خامنه‌ای «دام ظله العالی»]] به مناسبت شهادت سردار [[شهیداحمد کاظمی|سرلشگر پاسدار احمد کاظمی]]'''<br /> <br /> در تدبیر و قدرت فرماندهی او در طول جنگ هشت ساله کارهای بزرگی انجام داده و او بارها تا مرز شهادت پیش رفته بود آرزوی جان باختن در راه خدا در دل او شعله می‌کشید و او با این شوق و تمنا در کارهای بزرگ پیش‌قدم می‌گشت. اکنون او به آرزوی خود رسیده و خدا را در حین انجام دادن خدمت ملاقات کرده است. &lt;ref name=&quot;shahed&quot;&gt;نرم‌افزار شاهد&lt;/ref&gt;<br /> &lt;ref&gt;نرم‌افزار شاهد&lt;/ref&gt;<br /> ==نگارخانه==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> پرونده:احمد کاظمی 01.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 02.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 03.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 04.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 05.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 06.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 07.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 08.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 09.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 10.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 11.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 12.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 13.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 14.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 15.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 16.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 17.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 18.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 19.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 20.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 21.jpg<br /> پرونده:احمد کاظمی 22.jpg<br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> <br /> *نگارخانه‌ی ویدئو <br /> [http://www.aparat.com/v/E76bm عاشق شهادت - مشاهده در آپارات]<br /> <br /> [http://www.aparat.com/v/OdzW4 فرمانده - مشاهده در آپارات]<br /> <br /> ==وصیت‌نامه ==<br /> الله‌اکبر الله‌اکبر- اشهد ان لا اله الا الله- اشهد ان محمد رسول الله- اشهد ان علیاً ولی الله<br /> <br /> خداوندا فقط می‌خواهم شهید شوم شهید در راه تو، خدایا مرا بپذیر و در جمع شهدا قرار بده. خداوندا روزی شهادت می‌خواهم که از همه چیز خبری هست الا شهادت، ولی خداوندا تو صاحب همه چیز و همه کس هستی و قادر توانایی، ای خداوند کریم و رحیم و بخشنده، تو کرمی کن، لطفی بفرما، مرا شهید راه خودت قرار ده. با تمام وجود درک کردم عشق واقعی تویی و عشق شهادت بهترین راه برای دست یافتن به این عشق.<br /> <br /> نمی‌دانم چه باید کرد، فقط می‌دانم زندگی در این دنیا بسیار سخت است. واقعاً جایی برای خودم نمی‌یابم هر موقع آماده می‌شوم چند کلمه‌ای بنویسم، آن‌قدر حرف دارم که نمی‌دانم کدام را بنویسم، از درد دنیا، از دوری شهدا، از سختی زندگی دنیایی، از درد دست خالی بودن برای فردای آن دنیا، هزاران هزار حرف دیگر، که در یک کلام، اگر نبود امید به حضرت حق، واقعاً چه باید می‌کردیم. اگر سخت است، خدا را داریم اگر در سپاه هستیم، خدا را داریم اگر درد دوری از شهدای عزیز را داریم، خدا داریم.<br /> <br /> ای خدای شهدا، ای خدای حسین، ای خدای فاطمه زهرا (س)، بندگی خود را عطا بفرما و در راه خودت شهیدم کن، ای خدا یا رب‌العالمین.<br /> <br /> راستی چه بگویم، سینه‌ام از دوری دوستان سفرکرده از درد دیگر تحمل ندارد. خداوندا تو کمک کن. چه کنم فقط و فقط به امید و لطف حضرت تو امیدوار هستم. خداوندا خود می‌دانم بد بودم و چه کردم که از کاروان دوستان شهیدم عقب‌مانده‌ام و دوران سخت را باید تحمل کنم. ای خدای کریم، ای خدای عزیز و ای رحیم و کریم، تو کمک کن به جمع دوستان شهیدم بپیوندم.<br /> <br /> گرچه بدم ولی خدا تو رحم کن و کمک کن. بدی مرا می‌بینی، دوست دارم بنده باشم، بندگی‌ام را ببین. ای خدای بزرگ، رب من، اگر بدم و اگر خطا می‌کنم، از روی سرکشی نیست. بلکه از روی نادانی می‌باشد. خداوندا من بسیار در سختی هستم، چون هر چه فکر می‌کنم، می‌بینم چه چیز خوب و چه رحمت بزرگی از دست دادم. ولی خدای کریم، باز امید به لطف و بزرگی تو دارم. خداوندا تو توانایی. ای حضرت حق، خودت دستم را بگیر، نجاتم بده از دوری شهدا، کار خوب نکردن، بنده خوب نبود،… دیگر… .<br /> <br /> حضرت حق، امید تو اگر نبود پس چه؟ آیا من هم در آن صف بودم. ولی چه روزهای خوشی بود وقتی به عکس نگاه می‌کنم. از درد سختی که تمام وجودم را می‌گیرد دیگر تحمل دیدن را ندارم. دوران لطف بی‌منتهای حضرت حق، وای من بودم نفهمیدم، وای من هستم که باید سختی دوران را طی کنم. الله‌اکبر خداوندا خودت کمک کن خداوندا تو را به خون شهدای عزیز و همه بندگان خوبت قسم می‌دهم، شهادت را در همین دوران نصیب بفرمایید و توفیقم بده هر چه زودتر به دوستان شهیدم برسم،<br /> <br /> انشاء الله تعالی.<br /> <br /> منزل ظهر جمعه ۶/۴/۸۲ &lt;ref&gt;[http://shahidkazemi.ir/?page_id=27 پایگاه اختصاصی شهید کاظمی]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> *سخنرانی <br /> <br /> آن چه می‌خوانید متن پیاده شده سخنرانی شهید احمد کاظمی فرمانده وقت [[لشگر 8 نجف اشرف]] در جمع نیروهای این لشگر- در پادگان انبیاء [[شوشتر]] است که چند روز پس از پذیرش [[آتش بس]] ایراد شده است.<br /> <br /> بسم‌الله الرحمن الرحیم<br /> <br /> لا حول و لا قوه الا بالله العلی‌العظیم<br /> <br /> ما [[عملیات والفجر8]] و آن حرکت بسیار بزرگ و خارج از انتظار دشمنان را انجام دادیم، از اروندرود عبور کردیم و [[فاو]] را تصرف نمودیم، این‌ها به یک نتیجه جدیدی رسیدند که بایست در ارتش و در تشکیلات نیروی زمینی خودشان هم تغییراتی ایجاد نمایند. [[صدام]] از همان روز شروع به تشکیل لشگرهای بیشتری کرد، نیروهای کیفی را از داخل ارتش جدا نمود، [[لشگر گارد]] را تشکیل داد، بعداً لشگر گارد را به سپاه گارد تبدیل کرد و شروع به یک برنامه‌ریزی جدی نمود که هم جلوی ما را بگیرند و هم در یک زمان مناسبی به ما هجوم بیاورند. حال اگر بخواهیم در بحث‌های تاکتیکی آن وارد بشویم، خیلی زمان می‌گیرد ولی اگر بخواهیم در یک جمع‌بندی خیلی کوچک به این مسئله برسیم، باید بگویم که دشمن در سال 1367 (سال جاری) در عرض چهار ماه [[فاو]]، [[شلمچه]] ، جزیره و بقیه جاهایی را که ما داخل خاکشان بودیم از ما پس گرفتند! تغییراتی این شکلی در یک زمان کوتاه به وجود آوردند. در واقع برنامه‌ای بود که از زمان‌های گذشته و چند سال قبل روی آن کارکرده بودند و این زمان را مناسب دیدند و شروع کردند، که اگر جمع‌بندی کنیم، می‌بینیم که این‌ها بعد از [[عملیات والفجر8]] که اواخر 64 و اوایل 65 بود شروع کردند. من یادم است از اسرا هم که سؤال می‌کردیم، می‌گفتند یک تیپ‌هایی در عراق دارد تشکیل می‌شود به نام تیپ‌هایی طلایی؛ یعنی در همان روزهای اولی که ما در [[فاو]] بودیم اسرا می‌گفتند که عراقی‌ها دارند بین گردان‌ها نیروهایی را که خیلی وفادار به حکومت عراق و [[صدام]] هستند جدا می‌کنند که داوطلب بشوند و برای آموزش بفرستند و این‌ها را تحت تیپ‌های طلایی ساز مانده کنند. همین طور که روزها پیش می‌رفت، بعد از چند وقت گفتند که این تیپ‌های طلایی به لشگرهای طلایی تبدیل شده‌اند. این سرعت، خیلی زیاد بود... دشمنان صرفه‌جویی قوا را که یک اصل تاکتیکی در نظام ارتش‌های کلاسیک است، شروع کردند. این‌ها تا قبل از [[عملیات والفجر8]] ، به قوای خودشان اهمیت زیادی نمی‌دادند، برای ایشان تصرف سرزمین و پاتک در همان موضع و آن لحظه ضروری‌تر بود تا اینکه مثلاً قوایشان را حفظ کنند. ما می‌دیدیم که این‌ها در عملیات‌ها چند تیپ پشت سر هم می‌گذارند و پشت بی‌سیم‌هایشان می‌گفتند که وقتی تیپ اول عبور کرد و همه کشته شدند، تیپ دوم حرکت کند و بعد تیپ سوم! یعنی تا این حد پس گرفتن زمین‌ها برایشان مهم بود، که هیچ بهایی برای نیروهایشان قائل نبودند و تلفات خیلی عمده‌ای هم می‌دادند. شما حساب کنید! اگر شما را توجیه کنند، شما را یک ماه، بیست روز یا دو ماه به یک منطقه‌ای که می‌خواهد در آن عملیات بشود ببرند. از روی [[کالک]] ، نقشه و در یک زمین مشابه مانور کنید، مثلاً اگر عبور از رودخانه لازم باشد، بروید و آموزش غواصی ببینید و شنا یاد بگیرید و سلاح آن عملیات را بگیرید و به خوبی توجیه بشوید، چه قدر با سرعت می‌توانید آن عملیات را انجام بدهید؟ ولی اگر غیر از این باشد شما را جلوی این خط ببرند و بگویند که این خط است، می‌خواهیم به آن حمله کنیم، آن هم دشمن است! نه توجیه هستید، نه می‌دانید چه کار باید کنید، فرمانده گروهان یا دسته شما هم آگاه نیست و تلفات بسیار زیادی می‌دهید و درصد موفقیتتان هم خیلی کم است. آن‌ها به این شکل وارد می‌شدند، سربازهایشان را که در جبهه شمالی، در جبهه میانی و یا در پادگان‌ها در حال احتیاط ب<br /> <br /> این‌ها در اول جنگ هم اشتباهاتی داشتند، شاید اگر این اشتباهات را در اول جنگ نمی‌کردند، می‌توانستند خیلی بیشتر به ما ضربه بزنند. در دوران جنگ هم وقتی ما به این‌ها حمله می‌کردیم، سریع می‌آمدند و [[پاتک]] می‌کردند! این پاتک‌ها به جز مرگ خودشان بهره دیگری در پی نداشت. این‌ها این نکته را به فرماندهانشان گفتند و به یک جمع‌بندی رسیدند، یعنی به فرماندهی جنگ و به فرماندهی کل نیروهای مسلح که خود صدام باشد این را فهماندند که یک اشتباهی به این شکل در کار است و باید زمان را از دست بدهیم و در بعضی از موقعیت‌ها زمین‌ها را هم از دست بدهیم تا یک زمان مناسبی به دست بیاوریم، چون نیرویی که می‌خواهد حمله کند، باید توجیه بشود و آموزش مشابه ببیند. اخبار و اطلاعاتی از وضعیت ما را هم منافقین برای آن‌ها بردند و با وضعیتی که ما داشتیم، این‌ها به یک جمع‌بندی رسیدند و به نقطه‌ضعف ما پی بردند. در یک زمان خاصی جبهه ما مملو از آدم است و حسابی نیرو داریم، در یک وقتی هم همه می‌روند، این یک نقطه‌ضعف بسیار عمده‌ای بود که دشمن در جبهه ما می‌دید. جبهه ما در یک فصل خاصی که هوا مناسب بود و مدرسه‌ها تعطیل بودند، کشاورزها نیز مسئله کشاورزی را حل کرده بودند پر از نیرو بود، در غیر این فصل نیروهایمان در جبهه خیلی اندک بودند، همه چیز تعطیل می‌شد، یک دفعه می‌دیدیم یک آمار پنج شش هزار نفری یک لشگر، در یک فصلی از سال به دویست سیصد نفر تبدیل می‌شد! دشمنان این دو جمع‌بندی را کنار هم گذاشتند، یک وضعیتی هم در سازمان رزم خوشان به وجود آوردند و نیروی جدا از نیروی دفاعی خوشان در جبهه ارتش خودشان تشکیل دادند. این دو جمع‌بندی به همراه تجدید قوا و ورود نیروهای جدید به نیروی زمینی عراق و استفاده وسیع از شیمیایی و آتش‌های خیلی فراوان را کنار هم گذاشتند و شروع به کار کردند. حالا نیاز به یک زمان داشتند که این زمان مناسب را آزاد گذاشتند. تعداد نیروهای ما هم در سال 66 خیلی کم بود، ما در عملیات حل بچه که با آن وسعت و با آن عظمت حمله کردیم و به منطقه رفتیم بیشتر از شصت هفتاد گردان نداشتیم، یعنی یک پنجم گردان‌های فعلی! مجبور هم بودیم که به آنجا برویم و عملیات کنیم، وضعیت ما خیلی نامناسب بود، مجبور بودیم یک عملیات وسیع کنیم، در مرز گشتیم تا یک جای مناسب را برای عملیات پیدا کنیم که هم به نیروی خودمان بخورد یعنی بتوانیم با این نیرو عملیات را انجام بدهیم و هم موفقیت داشته باشیم که سرانجام آن منطقه را پیدا کردیم. این برای ما باید روشن شود، ارتش عراق این کار را در عرض چهار یا شش ماه نکرد، بلکه این را در عرض چهار پنج سال برنامه‌ریزی کرد و در عرض چهار تا پنج ماه اقدام نمود که تا این حد به نتیجه رسید. ما بعد از جریان [[فاو]]، این وضعیت را از عراق دیدیم با این حجم نیرویی که در فاو وارد کرد. می‌دانید که مثلاً اگر ما در جبهه فاو یک نفر در خط داشتیم، دست کم سی نفر ما دست کم چهل نفر حمله می‌کردند و همین طور که پیش می‌رفتیم، چون یک تحرکی هم در ارتش عراق به وجود آمده بود.<br /> <br /> دیگر نیروهای [[جیش‌الشعبی]] ، [[تیپ‌های سه رقمی]]، ژاندارمری و [[شورته‌]] ها پشت این حرکت‌های خودشان می‌گذاشتند و می‌خواستند این‌ها را هم مانوری کنند، می‌گفتند که این گارد خط را می‌شکند، شما پشت سرش عملیات را ادامه بدهید و نیروی خیلی وسیعی در عملیات‌های خودشان پشت سر هم وارد می‌کردند. بعد از اینکه جمهوری اسلامی [[قطعنامه 598]] را قبول کرد، وقتی این‌ها دیدند که ما قطعنامه را قبول کرده‌ایم و در وضعیتی هستیم که اکثر جبهه‌هایمان سقوط کرده‌اند و یا خودمان آن‌ها را تخلیه کرده‌ایم، دستور هجوم سراسری دادند. مثلاً ما جبهه [[حل بچه]] ، [[ماووت]] ، [[سلیمانیه]] و [[حاج عمران]] را به اختیار خودمان تخلیه کرده بودیم، حتی همین منطقه [[عملیات رمضان]] را به اختیار خودمان تخلیه کرده بودیم، این‌ها که چنین وضعیتی را دیدند، به همه ارتش‌ها و تیپ‌هایی که در سرتاسر مرز داشتند دستور هجوم سراسری دادند، که ظاهراً از پذیرش قطعنامه سه چهار روز گذشته بود که این‌ها شروع به حمله کردند و در جنوب، سپاه سوم یک حمله گسترده‌ای را شروع کرد. در غرب حمله بزرگی شد که ارتش عراق تقریباً تا [[سر پل ذهاب]] آمد. در ضمن از [[منافقین]] هم استفاده کردند و این طرح را داشتند که به تهران بیایند! به خیال اینکه ما سلاح‌هایمان را از دست داده‌ایم و نیروهایمان هم روحیه خودشان را از دست داده‌اند و توان نداریم ولی خداوند کمک کرد و قبل از اینکه در غرب، آن اتفاقات به آن شکل بیفتد، دشمن در جنوب با آن تهاجم گسترده‌ای که کرده بود، شکست خورد! من خودم به یقین رسیدم، روز اول که عراقی‌ها حمله کردند، با حجم نیرویی که از عراقی‌ها می‌دیدم، تصور نمی‌کردم که قصد این‌ها [[خرمشهر]] باشد، به حسینیه سر زدم یک افسری را به اسارت گرفته بودند، با او صحبت کردم و پرسیدم که هدف شما چیست؟ گفت که &quot;یک گردان ما دیروز منهدم شده، امروز چند تیپ دیگر به ما اضافه شده و در نهایت قصد ما تصرف [[خرمشهر]] است&quot; که الحمدالله رزمندگان اسلام محکم ایستاده‌اند و دشمن شکست خیلی خوبی خورد و تعداد زیادی تانک و نفربرش را از دست داد و به مرز خودش عقب‌نشینی کرد و این نقطه جدیدی شد چون این‌ها می‌خواستند سه چهار روز ببینند که چه کار باید کنند، بایستی دنبال قطعنامه و آتش‌بس بروند یا اینکه در این وضعیت مناسب، یک جا پایی، یک سر پلی، یک خرم الآن وضعیت نامعلومی در جبهه خودمان داریم، صحبت، حرف و مسائل زیاد است. انقلاب اسلامی تصمیمی گرفته است و چون امر ولایت است ما مطیع آن هستیم، اگر به ما امر کنند که نجنگید، نمی‌جنگیم، اگر امر کنند که در جبهه بمانید، می‌مانیم و اگر امر کنند که سر قله بایستید یا در آفتاب تا ظهر بمانید، می‌مانیم. هر چه امام بفرمایند، انجام می‌دهیم. الآن ما باید خیلی حواسمان را جمع کنیم که در اطاعت از اماممان یک وقت خدای نکرده سستی و کوتاهی نکنیم.<br /> <br /> خط مشی انقلاب که روشن شده، امام در صحبت‌های صریح فرموده‌اند که پذیرش [[قطعنامه 598]] برای ما یک تاکتیک نیست که دنیا و دشمنان بنشینند و بگویند که این‌ها یک تاکتیک است، می‌خواهند سازمان خودشان را تجهیز کنند، اسلحه بخرند و دوباره حمله کنند! ما فقط می‌خواهیم [[قطعنامه 598]] به اجرا در بیاید و آتش‌بس بشود... این روزها من با بعضی از برادرها مواجه شده‌ام که می‌گویند دیگر صلح شد ما می‌رویم، خداحافظ! این خیلی اشتباه است. برادرها! ما امروز باید محکم در جبهه‌هایمان بمانیم، ببینید الآن چه قدر دارند مسئله آتش‌بس را کش می‌دهند! مگر یکی از شرایط این نبود که با سرعت آتش‌بس اجرا بشود؟ یک روز می‌گویند سه روز دیگر، یک روز می‌گویند دو هفته دیگر. می‌نشینند زمانی را مشخص می‌کنند، این‌ها گویای یک سری مسائلی است که ما باید خیلی حواسمان را جمع کنیم، اگر الآن در خودمان این زمینه به وجود بیاید و بگوییم که دیگر خلاص شدیم، دیگر کاری نیست، ما رفتیم و خداحافظ! و مثلاً افرادی هستند که در جبهه حضور داشته باشند، آن وقت خدای نکرده ضربه‌ای می‌خوریم که شاید دیگر نتوانیم جبران کنیم. الآن باید خیلی حواسمان را جمع کنیم تا وقتی که به ما امر نشده به نیرو نیاز نیست و در این حد و اندازه بس است، باید همه ما محکم بندهای پوتین‌هایمان را بسته باشیم، کمربندهایمان را محکم کرده و آماده دفاع از اسلام باشیم. در صحبت قبلی بعضی از برادرها تشریف داشتند، عرض کردیم ما یک برنامه‌ریزی کرده‌ایم که هم برادرها فشار نیاید و هم جبهه با کمبود مشکل مواجه نشود. یک سری از برادران هستند که یک ضمانت چهل و پنج روزه داده‌اند که در جبهه باشند، یک تعداد از برادران هم هستند، یعنی برنامه و کارشان طوری است که استخوان‌بندی گردان‌ها هستند و دنبال گردانشان می‌باشند، اگر به آن‌ها بگویند که به مرخصی بروید! می‌روند و اگر بگویند که بمانید! می‌مانند، از اول بوده‌اند و ان‌شاءالله تا آخر هم هستند. الآن در این برنامه‌ریزی جدید ما که حتماً به فرمانده گردان‌هایتان ابلاغ کرده‌اند و یا ابلاغ می‌کنند، باید ان‌شاءالله دقت کافی بشود که بتوانیم این مطلب را به خوبی انجام بدهیم. الآن فشار مضاعفی از نظر گرما در پادگان هست، شاید مثلاً وضعیت تدارکاتی مناسب نباشد به هر حال یک مدت زمانی هست که برادران آمده‌اند و نیاز هست که برای چند روز به استراحت بروند و استراحت کنند، تا هم وضعیت اینجا بهتر بشود و هم نیرو در جبهه داشته باشیم. در این ساز مانده جدید که می‌شود آن برادرانی که در کوتاه مدت تعهد دارند، می‌مانند، این‌ها را به یک شکل ساز مانده می‌کنند، آن برادرانی هم که ماندگار هستند و همیشه هستند و یا مثلاً بیش از چهل و پنج روز تعهد دارند و گونه‌ای دیگر ساز مانده می‌کنند. به یک شکلی هم برنامه‌ریزی شده که فعلاً مثلاً برای پنج تا هفت به مرخصی بروند و در نوبت بعدی کس دیگری برود که همیشه گردان‌ها و جبهه پر باشد، در ضمن نیرو هم برای دفاع داشته باشیم. وضعیتی هم که الآن در پادگان‌ها حاکم است لازم به گفتن نیست که یک وقت خدای نکرده برادران احساس کنند که ما حالا به زبان می‌آوریم ولی در عمل این‌طور نیست! خودمان هم خیلی ناراحت هستی نکته دیگری که می‌خواستم به برادرها سفارش کنم که حتماً الآن اجرا هم می‌شود ولی لازم دانستم باز هم به برادرها سفارش کنم، مسئله پراکندگی در پادگان است. برادرانی که ماسک دارند که از ماسک خودشان باید مراقبت کنند و همیشه دنبالشان داشته باشند، آن عده‌ای هم که ماسک ندارند، اگر در توان لشگر هست باید در اختیارشان بگذارند و تهیه کنند و اگر هم نیست، سعی کنید که هوشیار باشید، یک وقت خدای نکرده در این روزها دشمن دست به یک جنایتی می‌زند و یک وقت خدای نکرده شاید بمباران کند، شیمیایی بزند یا مطلبی به وجود بیاورد که اگر پراکندگی نباشد و برادران دور هم جمع باشند، یک وقت خدای نکرده، تلفاتی می‌دهیم که نادرست است و مقصر خودمان هستیم. به همه برادرها توصیه و سفارش می‌شود که ان‌شاءالله در این امر توجه خاص کنند که یک وقت اگر خدای نکرده اقدامی صورت گرفت، به ما آسیبی نرسد. مسئله بعد که خیلی مهم است، این است که حفظ جبهه از هر نظر به عهده رزمندگان است. آبروی جبهه، عظمت جبهه، تعریف کردن از خوبی‌های جبهه، همه چیز با رزمندگان است، اگر رزمندگان در شهر رفتند و تعریف کردند و گفتند که در جبهه صفاست، صمیمیت و دوستی برقرار است، مردم خوشحال می‌شوند و به طرف جبهه رو می‌آورند. اگر تعریف کردند و گفتند که ما باید در جبهه حضور داشته باشیم، دو ماه رفتیم ما را آموزش دادند و خلاصه همه مسائل را با زبانی خوب و مثبت بیان کنند کیفیت جبهه همیشه حفظ می‌شود، ولی اگر بد جبهه را بگویند، اولاً جایگاه مقدسی را که خودتان در آن هستید خراب کرده‌اید و اولین بدی به جماعت خودمان بر می‌گردد و دوم اینکه مردم را دلسرد می‌کند. ما باید مبارزه کنیم، انقلاب ما انقلاب اسلامی است، در قانون هیچ حکومتی غیر از اسلام و دفاع از اسلام وجود ندارد. امروز جنگ ما با صدام است، فردا معلوم نیست چه توطئه دیگری در میان باشد. ای برادران عزیز، مؤمن، مسلمان، خداپرست و زیر پرچم ولایت، ما باید همیشه آماده مبارزه باشیم، اگر مبارزه از وجود ما گرفته بشود، ما می‌میریم، اگر مبارزه در چارچوبه ما نباشد ما دیگر نمی‌توانیم به خودمان بگوییم که جوان‌های این مملکت هستیم، در واقع جسمی بی‌روح می‌شویم، یک چیزی که فقط حرکت می‌کند. مبارزه جزو کارهای ماست، حالا هر روز به یک گونه‌ای! یک روز باید آرپی‌جی زد، یک روز باید جای پرتاب آرپی‌جی را ساخت، یک روز باید با روشی دیگر، در جای دیگر مبارزه کرد. باید همیشه این در ذهن ما باشد، ما در چارچوب انقلاب اسلامی قرار گرفته‌ایم، ما فریاد کشیده و گفته‌ایم که ما خدا را می‌خواهیم، ما با ضد خدا سازش نداریم و دست از این شعار و این عقیده، که اساس حرکت ما بوده، نمی‌توانیم برداریم، ما باید همیشه برای مبارزه آماده باشیم و هیچ‌گاه نباید ناامید بشویم که دیگر مبارزه‌ای در کار نیست. مبارزه همیشه هست، ما نباید از مبارزه دور شویم چون ما خیلی دشمن داریم. شما فقط این موج رادیو را تاب بدهید! ببینید چه قدر دشمن در گوشه و کنار دنیا برای مبارزه با ما خوابیده است! مگه نمی‌گوییم که امروز جنگ تمام شده و دیگر نیاز به نیروی داوطلب ندارند و دیگر گردانی در کار نیست، پس ما دنبال کسب و کارمان برویم. اگر چهره خشکیده و ستم زده از کار برای دنیا در ما به وجود بیاید و روح پر معنویت مبارزه از ما گرفته بشود آن وقت زندگی کردن خیلی سخت می‌شود. من از همه شما می‌خواهم که همیشه در چهره‌تان، در وجودتان، در برنامه و گفتارتان مسائل مبارزاتی را حفظ کنید. ان‌شاءالله که این انسجام و این بسیج شدن‌ها و این گردان‌ها می‌ماند و دور هم جمع شدن، راهپیمایی کردن، تیراندازی کردن، سلاح به دست گرفتن، پرچم محمد رسول‌الله (ص) را روی شانه گذاشتن، حرکت کردن و مهیا شده برای رزم همیشه ادامه می‌یابد. ما باید همیشه این را در محلمان و در کوچه‌مان پیاده کنیم!<br /> <br /> در آن زمان هم که برادران را برای عملیات آماده می‌کردیم به آن‌ها می‌گفتیم که حفظ تشکیلات در یک محله، یکی از مسائل مهم انقلاب است، باید یک فردی که در جبهه شهرت، شجاعت و تدبیر بیشتری داشته و به عنوان فرمانده گردان یا فرمانده گروهان مشخص می‌شده در محله هم، بقیه برادرها دور او را بگیرند و حفظش کنند هم برای دنیا و هم برای آخرت تا همیشه عظمت رزم حفظ شود. گفته ما هم در آن روز روی همین اصل بود، می‌گفتیم ما که نمی‌توانیم به برادرها بگوییم که اصلاً به دانشگاه، دانشکده و یا مدرسه نروید و فقط در جبهه حاضر باشید! ممکن است نزدیک عملیات به عده‌ای نیاز داشته باشیم ولی در قبل از عملیات که نیازی نیست باید در آن زمان به کارشان برسند و نزدیک عملیات به جبهه بیایند، که الحمدالله در خیلی از جاها این اتفاق افتاده و خیلی هم ثمربخش بوده و اثرات مثبتی هم داشته است. الآن هم باید به همین شکل باشد، برادرهای روحانی که در هر اجتماعی بوده و در جبهه سابقه و مسئولیت داشته‌اند، مثل برادران بسیجی که فرمانده گروهان یا فرمانده دسته بوده‌اند، الآن باید آن حالت را حفظ کنند. البته حالتی که خداپسندانه باشد، یک وقت خدای نکرده به گونه‌ای عمل نشود که اثر منفی به جا بگذارد، باید به گونه‌ای عمل کنیم که تمام مسائل اسلامی مراعات شود. برادران اگر یک وقتی در یک محله‌ای پنج نفر رزمنده با لباس رزم دور هم جمع شوند و این، اثر منفی برای جبهه می‌گذارد، مقصر هستند و باید از این کار پرهیز کنید. تجربه هم نشان داده در بعضی از جاها حساسیت و یا بدبینی هست، در یک مسجد یا یک زیرگذر، وقتی پنجاه نفر دور هم جمع می‌شوند، یک عده‌ای که مثلاً با یک فرد یا یک تشکیلاتی مخالف هستند، می‌گویند که این‌ها افرادی هستند که می‌گویند ما به جبهه رفته‌ایم و حالا می‌خواهند خودشان را در اینجا به نمایش بگذارند! ما باید به سرعت از این کارها پرهیز کنیم و کاری کنیم که همه جذب اسلام شوند. نگاه کنید! هنوز افرادی با سن چهارده سال به جبهه نیامده‌اند یا اگر آمده‌اند اندک شمار هستند، سن‌های دوازده سال به بعد در انتظار هستند، ما نمی‌توانیم این چارچوب‌های را که از خط شهادت گرفته‌ایم رها کنیم، ما نمی‌توانیم این تعریف‌هایی را که از شهدایمان به دست آورده‌ایم و در شب‌های عملیات برایمان تعریف کرده‌اند از یاد ببریم، ما باید پرچم‌دار شهیدان باشیم، ما باید فریاد آن‌ها را به نسل‌های بعدی برسانیم، ما باید تعریف کنیم که فرمانده گردانمان و آن هم رزممان و یا آن آرپی‌جی زن وقتی داشت [[آرپی‌جی]] را شلیک می‌کرد و همان لحظه شهید شد چه پیغامی به ما داد. باید به وصیت‌نامه‌ها بیشتر رجوع کنیم، سراغ وصیت‌نامه‌ها برویم و ارزش بیشتری برای آن قائل بشویم. این‌ها ارزش‌هایی است که ما در انقلاب و در نبردمان به دست آورده‌ایم و باید این‌ها را برای نگهداری خودمان و سازندگی نسل بعد حفظ کنیم. ان‌شاءالله باید به این خط و به این روش طبق رضایت خداوند ادامه بدهیم تا بتوانیم یک ارتش خیلی عظیمی برای آقا امام زمان (عج) تشکیل بدهیم. مطلبی که ما قبلاً هم در دیدارهایی که با برادرها داشته‌ایم حالا یا در صحبت‌های عمومی و یا خصوصی گفته‌ایم و باز هم سفارش می‌کنیم این است که ما به وجود افراد لایق در هر زمینه که می‌توانند کار و کمک کنند نیاز داریم. وظیفه فردی ما این است که خدمت برادران عرض کنیم و وظیفه بقیه افراد هم هست که بیایند کمک کنند. ان‌شاءالله ما باید از این سلاح‌هایی که در دست داریم، استفاده کنیم. افرادی را برای فرماندهی تربیت کنیم و از این امکاناتی که داریم برای فرماندهی در کارهای پیاده بهره ببریم. خیلی خوب است که از این وسایل استفاده بشود، ما آمادگی آن را هم داریم، ولی به شرایط خاص نیاز دارد. کسی که می‌خواهد آموزش تانک را ببیند باید زمان‌دار بیاید، اگر شما بها بدهید هم برای خودتان و هم برای آینده خوب است. حالا اگر هم برادرهایی هستند که نمی‌توانند پشت هم بایستند و بازدهی داشته باشند، باید در یک زمان مناسبی بیاید که لااقل از آموزش آن و تداوم آن آموزش در جهت عملی بهره بگیرند. باید همگی از این تجهیزات که در دستمان هست و می‌توانیم با آن‌ها آموزش بدهیم بهره‌برداری و استفاده کنیم تا ان‌شاءالله بهره‌ای برده. مسئله بعدی که خواستم بگویم، مسئله احترام به همدیگر است که الحمدالله هست. اگر در بین ما احترام وجود نداشته باشد گویا هیچی نداریم. باید همیشه توجه کنیم که احترام به همدیگر گذاشتن در تمام موارد جزو واجبات است. گاهی اوقات یک چیزهایی را برادران تعریف می‌کنند که من خیلی خوشحال می‌شوم و مثلاً برادرها تعریف می‌کنند که عده‌ای مثلاً از [[کاشان]] آمده‌اند و در [[نجف‌آباد]] به خانه یک شهید رفته‌اند، یا از نجف‌آباد به خانه فلان شهید در کاشان، در [[خمینی‌شهر]] و یا در جاهای دیگر رفته‌اند. این کارها بسیار عالی و خوب است. این پیوند، خیلی خوب است، برادرها باید با هم ارتباط داشته باشند، به همدیگر نامه بنویسند، به دیدار یکدیگر بروند، در ایام مرخصی رفت آمد داشته باشند. باید به خانواده شهدا حتماً سر بزنید. تنها کاری که از دست ما بر می‌آید این است که در دوران مرخصی حتماً به خانواده شهدا سر بزنیم، من که نمی‌رسم ولی جاهایی که لیاقت پیدا کرده‌ام و به خانه شهید رفته‌ام، دیده‌ام که واقعاً یک مادر شهید یا یک پدر شهید وقتی که مرا می‌بیند، احساس می‌کند که دوباره بچه خودش را دیده است! بعضی از خانواده‌ها هم هستند که چهار نفر شهید و مفقود داده‌اند! ما روسیاه و شرمنده و تابع امر خداوند هستیم و هر چه که خداوند صلاح و مصلحت بداند، ان‌شاءالله راضی به آن هستیم. هر چه که خداوند برایمان مقرر بفرماید ما تابع هستیم، ان‌شاءالله خداوند به ما قدرت بدهد که از او به خوبی اطاعت کنیم. بیش از این مزاحم برادرها نمی‌شوم، خیلی تشکر می‌کنم از اینکه جمع شدید و دیدارها تازه شد. از همه شما التماس دعا دارم. همین طور که نشسته‌اید نظم جلسه را حفظ کنید و برای شادی ارواح طیبه شهدا صلوات بفرستید. &lt;ref name=&quot;shahed&quot; /&gt;<br /> <br /> <br /> == خاطرات ==<br /> *پرداخت پول کپی <br /> گفتم شما فرمانده لشگرید، اختیار همه امور را دارید. چند کپی که در راستای کارهای لشگر هم هست که دیگه شخصی حساب نمی شه. گفت: بگو چقدر می شه، بیت‌المال، فرمانده لشگر یا نیروی عادی نمی شناسه. از من اصرار از نگرفتن پول، از او اصرار به پرداخت. بالاخره کوتاه آمدم، پول کپی‌ها را داد البته دو برابر. &lt;ref&gt;[http://www.fardanews.com/fa/news/68842/خاطراتی-از-سردار-شهید-حاج-احمد-کاظمی پایگاه خبری تحلیلی فردا] - به نقل از غلامرضا شفیعی&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> *یک کیلو موز به جای یک موز <br /> خیلی کم پیش می‌آید که بچه‌هایش را همراه خود لشگر بیاورد آن روز ظاهراً خانواده حاجی جای رفته بود و حاجی مجبور شده بود، محمدمهدی را همراه خود بیاورد از صبح که آمد خودش رفت جلسه و محمدمهدی را پیش ما گذاشت. جلسه که تمام شد مقداری موز اضافه آمده بود یکی را به محمدمهدی دادم تا لااقل از او نیز پذیرایی کرده باشم نمی‌دانم چه کاری داشت که مرا احضار کرد. محمدمهدی هم پشت سر من وارد دفتر او شد. وقتی بچه را دید چهره‌اش برافروخته شد، طوری که تا حالا این‌قدر او را عصبانی ندیده بودم، با صدای بلند گفت: کی به شما گفت به او موز بدهید، گفتم: حاجی این بچه صبح تا حالا هیچ چیز نخورده یه موز که بیشتر به او نداده‌ایم تازه از سهم خودم هم بوده. نگذاشت صحبتم تموم بشه، دست در جیبش کرد و هزار تومان به من داد و گفت: همین الآن می‌روی و جای آن موز را می‌خری و می‌گذاری البته گفت به جای یک موز یک کیلو!؟ &lt;ref&gt;[http://www.fardanews.com/fa/news/68842/خاطراتی-از-سردار-شهید-حاج-احمد-کاظمی پایگاه خبری تحلیلی فردا] - به نقل از محمدحسن سالمی&lt;/ref&gt;<br /> <br /> *فرمانده <br /> <br /> گفت: آقاي اميني جايگاه من توي سپاه چیه؟ <br /> <br /> سئوال عجيب و غريبي بود! <br /> ولي مي‌دانستم بدون حكمت نيست. <br /> <br /> گفتم: شما فرمانده‌ي نيروي هوایی سپاه هستين سردار. <br /> <br /> به صندلي‌اش اشاره كرد. <br /> <br /> گفت: آقاي اميني، شما ممكنه هيچ وقت به اين موقعيتي كه من الان دارم، نرسي؛ ولي من كه رسيدم، به شما مي‌گم كه اين جا خبري نيست! <br /> <br /> آن وقت‌ها محل خدمت من، <br /> لشكر هشت نجف اشرف بود.<br /> <br /> با نيروهای سرباز زياد سر و كار داشتم. <br /> سردار گفت: اگر توي پادگانت، <br /> دو تا سرباز رو نمازخون و قرآن خون كردي ، اين برات مي‌مونه؛ از اين پست‌ها و درجه‌ها چيزي در نمي‌آد!&lt;ref&gt;[http://shahidkazemi.ir/?p=1995 سایت شهید کاظمی]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> *سنگر خاطره <br /> او نگهبان پست 12 شب تا 2 بعد از نیمه شب بود و من 2 تا 4 صبح تپه‌های حسین‌آباد بین [[سنندج]] و [[دیوان درده]] بودیم نوبت پست من که رسید گفت: از اول شب تاکنون سر و صدای زیادی از پایین دره می‌آید. گفتم پس اجازه بده از ارتش درخواست کنم یک منوری بزند شاید [[کومله]] و [[دمکرات]] باشند. گفت: اتفاقاً من هم همین نظر را داشتم اما توجه به کمبود مهمات بهتر دیدم این کار را نکنم. گفتم من در پست خودم درخواست می‌کنم. گفت تو هم این کار را نکن من حاضرم تا صبح باهم پست بدهیم. آن شب 4 ساعت پست داد ولی حاضر نشد به خاطر کمبود مهمات یک گلوله [[منور]] درخواست کند. &lt;ref&gt;[http://www.fardanews.com/fa/news/68842/خاطراتی-از-سردار-شهید-حاج-احمد-کاظمی پایگاه خبری تحلیلی فردا] - به نقل از حسن ربانیان&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> *روز [[عاشورا]] <br /> بعد از [[عملیات خیبر]] زمانی که جاده بغداد - بصره را از دست دادیم و فقط جزایر برای ما باقی ماند، حضرت امام اعلام فرمودند که جزایر به هر قیمتی باید حفظ شود که من بلافاصله به شهید کاظمی فرمانده [[پد غربی]]، [[شهید باکری]] و [[زین‌الدین]] در پد وسط و [[حاج همت]] در پد شرقی اطلاع دادم. از همه مهم‌تر به دلیل وجود چاه‌های نفت پد غربی بود که مانند ابر انبوه، گلوله، [[خمپاره]] و بمب از آسمان بر آن می‌بارید. شهید کاظمی در آن موقعیت، مقاومت بی‌سابقه‌ای از خود نشان داد، انگشتش قطع شد و وقتی برگشت سر و صورتش خاکی، سیاه و دودی بود و چند شبانه‌روز بود که نخوابیده بود. وقتی به او خسته نباشید گفتم و او را بوسیدم گفت: وقتی دستور امام (ره) را به من گفتی، دیگر نفهمیدم چه شد، بچه‌ها جمع کردم و گفتم که اینجا کربلاست، الآن عاشورا است و باید به هر قیمتی اینجا را حفظ کنیم. &lt;ref name=&quot;rezaei&quot;&gt;[http://www.fardanews.com/fa/news/68842/خاطراتی-از-سردار-شهید-حاج-احمد-کاظمی پایگاه خبری تحلیلی فردا] - به نقل از محسن رضایی&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> *تعهد <br /> حاج احمد کاظمی در سال 1371 فرمانده [[قرارگاه حمزه سیدالشهدا]] شده بود و زمانی بود که آمریکا به عراق آمده بود، [[ضد انقلاب]] در شمال عراق مستقر شده بود و تشکیلاتی برای خودش درست کرده بود، تابستان و پاییز وارد کشور می‌شد، اذیت می‌کرد، پول زور از مردم می‌گرفت و هر کاری دلش می‌خواست انجام می‌داد. حاج احمد در آن زمان گفت که تنها راه حل، ورود به خاک عراق است که من با مقام معظم رهبری مطرح کردم و ایشان موافقت کردند، بلافاصله شهید کاظمی با 600 کامیون و 50 قبضه توپ وارد عراق شد و منطقه آن‌ها را که در 100 کیلومتری مرز عراق بود محاصره کرد و با شلیک توپ بالای سر آن‌ها، از آن‌ها تعهد کتبی گرفت تا سلاح را کنار بگذارند و کار سیاسی انجام دهند و از سال 1374 تاکنون نیز به تعهد خود عمل کرده‌اند. نکته جالب دیگر در هنگام برگشت این ستون بوده که انواع هواپیماهای اف 16 آمریکایی از سر ستون تجهیزات رد می‌شد و مانور می‌داد و دنبال بهانه می‌گشتند تا به طور کامل تجهیزات ما را از بین ببرند اما شهید کاظمی توانسته بود ستون را با مهارت فوق‌العاده و بدون هیچ عکس‌العملی نسبت به مانور هواپیماهای آمریکایی وارد ایران نماید <br /> &lt;ref name=&quot;rezaei&quot; /&gt;<br /> <br /> <br /> *پسردار شدن حاج احمد <br /> در حین [[عملیات کربلای5]] که آتش سنگین و سختی هم بود به ما اطلاع دادند که حاج احمد کاظمی پسر دار شده است و او هم از قبل گفته بود اسمش را محمد بگذارند، وقتی پشت بی‌سیم به او گفتم که خدای متعال به تو هدیه‌ای داده است، ابتدا فکر کرد رزمندگان به پیروزی خاصی دست پیدا کرده‌اند و وقتی به او گفتم خدای متعال به تو پسری داده است، چند ثانیه مکث کرد و گفت بگذارید بعد از عملیات صحبت کنیم و من فکر می‌کنم او یک جهاد نفسی انجام داد و برای جلوگیری از تأثیر این خبر بر روحیه خود آن را به بعد از عملیات موکول کرد. وی به خاطره دیگری راجع به بحث سفر مقام معظم رهبری به منطقه تحت فرماندهی شهید کاظمی اشاره کرد و گفت: در آن زمان استاندار، امام جمعه و سایر مسئولان، سفر ایشان را به صلاح نمی‌دانستند اما وقتی این موضوع را با حاج احمد مطرح کردم او از سفر رهبر معظم انقلاب استقبال کرد و گفت: «سفر ایشان با من» و الحمدالله سفر ایشان به [[ارومیه]] برکات زیادی داشت و باعث تثبیت پیروزی‌ها. &lt;ref name=&quot;rezaei&quot; /&gt;<br /> <br /> <br /> *غذای بابا <br /> این آخری‌ها ریه‌اش که شیمیایی بود، بیشتر اذیتش می‌کرد. نباید سرخ کردنی می‌خورد و ما هم به خاطر او سرخ کردنی نمی‌خوردیم. به همین خاطر بیشتر، غذاهایی درست می‌کردیم مثل آبگوشت، که خودش هم بتواند بخورد. قبلاً که حالش بهتر بود، همه جمعه‌ها غذا با بابا بود. نمی‌گذاشت مادرم برود داخل آشپزخانه. &lt;ref&gt;کتاب احمد، نوشته سید علی بنی لوحی، ص 147&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:کاظمی - احمد}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای سوانح]]<br /> [[رده: فرماندهان شهید سپاه پاسداران]]<br /> [[رده: شهدای نیروی زمینی سپاه]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان اصفهان]]<br /> [[رده: شهدای شهرستان نجف‌آباد (استان اصفهان)]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%B6%D9%84_%D9%85%D9%84%D8%A7%D9%87%D8%A7%D8%B4%D9%85%DB%8C 2020-01-20T18:05:23Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>بسمه تعالی<br /> نام ابوالفضل ملاهاشمی<br /> نام پدر صفت الله<br /> نام مادر محترم<br /> محل شهادت اروندرود<br /> محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۴۴/۰۵/۱۱<br /> محل شهادت اروندرود تاریخ شهادت ۱۳۶۴/۱۱/۲۶<br /> استان محل شهادت خوزستان شهر محل شهادت آبادان<br /> وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی <br /> تحصیلات اول متوسطه رشته -<br /> عملیات سال تفحص <br /> محل کار بنیاد تحت پوشش <br /> مزار شهید قزوین - قزوین<br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> ملاهاشمی، ابوالفضل: یازدهم مرداد ۱۳۴۴، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش صفت‌الله، مستخدم مدرسه بود و مادرش محترم نام داشت. تا اول متوسطه درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و ششم بهمن ۱۳۶۴، در اروندرود بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.&lt;ref&gt;[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1401 سایت شهدای قزوین]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86 2020-01-20T18:01:22Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>نام: محمد حسین محمودیان<br /> <br /> نام پدر: اصغر<br /> <br /> نام مادر: خدیجه<br /> <br /> محل تولد: تهران تاریخ تولد: ۱۳۳۴/۰۷/۰۹<br /> <br /> محل شهادت: قزوین-خ طالقانی تاریخ شهادت: ۱۳۵۷/۱۰/۰۶<br /> <br /> استان محل شهادت: قزوین شهر محل شهادت: قزوین<br /> <br /> وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی<br /> <br /> تحصیلات: سوم متوسطه رشته -<br /> <br /> عملیات سال تفحص<br /> <br /> محل کار بنیاد تحت پوشش<br /> <br /> مزار شهید قزوین<br /> <br /> <br /> ==زندگینامه==<br /> <br /> شهید محمدحسین محمودیان ، نهم مهر ۱۳۳۴ ، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش اصغر، کارمند اداره آبیاری بود و مادرش خدیجه نام داشت. تا سوم متوسطه درس خواند. عکاس بود. ششم دی ۱۳۵۷ ، در قزوین هنگام شرکت در تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید . مزار او در امامزاده حسین شهر قزوین قرار دارد. برادرش صمد نیز به شهادت رسیده است .&lt;ref&gt;[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=25 سایت سه هزار شهید استان قزوین]&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمدحسین_محمودیان}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای انقلاب]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان قزوین]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87_%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86 2020-01-16T17:53:50Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>نام و نام خانوادگی: عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> متولد: بابلسر، بَهنَمیر،1364/01/26 <br /> محل شهادت: سوریه، روستای رتیان در شمال حلب، 1394/11/16<br /> کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در فکه به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در 16 بهمن ماه سال 1394 در شمال حلب در کشور سوریه به شهادت رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارسی]&lt;/ref&gt;<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت پایگاه مقاومت بسیج محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و سپاه را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری سپاه المهدی (عج) بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه «رتیان» در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در گلزار شهدای شهر قم آرام گرفت.<br /> <br /> روز شمار زندگی شهید<br /> 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> 1371 ورود به مدرسه<br /> 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> 1388 سفر حج عمره<br /> 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> خاطرات<br /> روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در عملیات کربلای چهار در شلمچه به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از شهید ذوالفقاری است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.راوی: پدر شهید<br /> <br /> کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> <br /> لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> <br /> وصیت نامه<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> &lt;ref&gt;مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D9%84%DA%A9 2020-01-16T17:51:49Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>شه ی د جعفر سرلک<br /> <br /> تار ی خ تولد :1344/06/06<br /> <br /> تار ی خ شهادت : 1366/02/05<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه :تهران - بهشت زهرا<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> شه ی د در سال 1344در تهران در ی ک خانواده مذهب ی و متد ی ن به دن ی ا امد. شه ی د تحص ی لات خود را تا مقطع 5ابتدائ ی ادامه داد و بعد از ان به کار تراشکار ی مشغول شد . شه ی د در زمان انقلاب هم در تظاهرات شرکت فعال ی داشت و 2سال مانده به سن قانون ی اش برا ی رفتن به سرباز ی خود را اماده کرد و در جبهه حق عل ی ه باطل شرکت نمود و م ی گفت ما با ی د از ا ی ن سرزم ی ن و انقلابمان دفاع کن ی م و وقت ی ازش م ی پرسندچرا به جبهه م ی رو ی د م ی گو ی د من با ی د به جبهه بروم تا د ی گران در ا ی ن سرزم ی ن آسوده زندگ ی کنند . شه ی د تنها 15روز به اتمام خدمت قانون ی ش مانده بود که در تار ی خ 10/2/66 در شلمچه به ف ی ض شهادت نا ی ل آمد. روحش شاد.&lt;ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39387 سایت شهدای ارتش]&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1392843KAKA002-001.jpg<br /> Image:1392843KAKA001-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:جعفر_سرلک}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان تهران]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87_%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86 2020-01-16T17:48:00Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>نام و نام خانوادگی: عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> متولد: بابلسر، بَهنَمیر،1364/01/26 <br /> محل شهادت: سوریه، روستای رتیان در شمال حلب، 1394/11/16<br /> کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در فکه به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در 16 بهمن ماه سال 1394 در شمال حلب در کشور سوریه به شهادت رسید.&lt;ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa خبرگزاری فارسی]&lt;/ref&gt;<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت پایگاه مقاومت بسیج محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و سپاه را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری سپاه المهدی (عج) بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه «رتیان» در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در گلزار شهدای شهر قم آرام گرفت.<br /> <br /> روز شمار زندگی شهید<br /> 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> 1371 ورود به مدرسه<br /> 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> 1388 سفر حج عمره<br /> 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> خاطرات<br /> روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در عملیات کربلای چهار در شلمچه به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از شهید ذوالفقاری است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.راوی: پدر شهید<br /> <br /> کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> <br /> لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> <br /> وصیت نامه<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397&lt;ref&gt;مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87:%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87_%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86 2020-01-15T19:01:29Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>نام و نام خانوادگی: عبدالصالح زارع بَهنَمیری<br /> متولد: بابلسر، بَهنَمیر،1364/01/26 <br /> محل شهادت: سوریه، روستای رتیان در شمال حلب، 1394/11/16<br /> کارشناسی حقوق دانشگاه علمی کاربردی بابل<br /> <br /> شهید مدافع حرم عبدالصالح زارع بهنمیری از مدافعین بابلسری است که بسیجیان و اهالی راهیان نور، غالباً‌ خادمی‌ او را در فکه به یاد دارند.شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد و در 16 بهمن ماه سال 1394 در شمال حلب در کشور سوریه به شهادت رسید. &lt;ref&gt;خبرگزاری فارس&lt;/ref&gt;[https://www.farsnews.com/news/13950131000545/%d9%85%d9%87%d9%85%e2%80%8c%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%ba%d8%a7%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%87-%db%8c%da%a9-%d9%85%d8%af%d8%a7%d9%81%d8%b9-%d8%ad%d8%b1%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%84-%da%a9%d8%a7%d8%ba%d8%b0%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa%20 خبرگزاری فارس]<br /> شهید عبدالصالح زارع در 26 فروردین 1364 در خانواده‌ای مذهبی در شهر بَهنَمیر – واقع در شهرستان بابلسر- متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در بَهنَمیر و دبیرستان را در بابلسر گذراند. در دوره تحصیلات ابتدایی به عضویت پایگاه مقاومت بسیج محله کریم‌کُلا درآمد. علاقه‌مند به ورزش رزمی تکواندو بود و از 9 سالگی به این ورزش می‌پرداخت.<br /> پس از اخذ دیپلم در رشته کامپیوتر، هم‌زمان با مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم، در کنکور سال 1382 شرکت کرد و در رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامیِ بابل پذیرفته شد. با مشورت خانواده از دانشگاه انصراف داد و سپاه را برای ادامه مسیر زندگی انتخاب کرد. پس از 9 ماه دوره آموزش در تبریز، وارد دوره درجه‌داری سپاه المهدی (عج) بابل شد و در مسیر پاسداری از انقلاب از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.<br /> در سال 1383 بازهم در کنکور شرکت کرد و در رشته حقوق (مقطع فوق‌دیپلم) در دانشگاه جامع علمی کاربردی بابل پذیرفته شد.<br /> در سال 1388 به حج عمره مشرف شد. پس از اتفاقات ناگواری که در سال 88 در قالب فتنه رخ داد، برای تسلط بر مسائل روز، انگیزه بیشتری پیدا کرد و به همین منظور تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی رشته حقوق ادامه داد.<br /> در سال 1391 ازدواج کرد و زندگی مشترکش را در بابلسر شروع کرد. ثمره این ازدواج پسری به نام محمدحسین است که در فروردین 1394 متولد شد.<br /> با آغاز جنگ در سوریه برای دفاع از حرم حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) و یاری جبهه مقاومت، داوطلبانه عازم سوریه شد. سرانجام پس از سه ماه حضور مداوم در جبهه سوریه در تاریخ 16 بهمن 1394 در روزهای نزدیک به ایام فاطمیه، در حین درگیری با مزدوران تکفیری در شمال شهر حلب، منطقه «رتیان» در اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیه سر، به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییعِ باشکوه، در گلزار شهدای شهر قم آرام گرفت.<br /> <br /> روز شمار زندگی شهید<br /> 1364 تولد در بَهنَمیر بابلسر<br /> 1371 ورود به مدرسه<br /> 1372 ورود به فعالیت‌های پایگاه مقاومت بسیج مسجد<br /> 1382 مهاجرت خانواده به شهر مقدس قم<br /> 1382 کنکور و قبولی در رشته رایانه دانشگاه آزاد بابل<br /> 1382 استخدام در سپاه و انصراف از دانشگاه و استخدام در سپاه<br /> 1383 کنکور مجدد و قبولی در رشته حقوق (درکنار اشتغال به کار سپاه)<br /> 1388 سفر حج عمره<br /> 1391 (5 اسفند) ازدواج: عقد<br /> 1392 (17 اسفند) ازدواج: عروسی<br /> 1394 (فروردین) تولد فرزندش محمدحسین<br /> 1394 (26 آبان) شروع دوره آموزشی جهت اعزام به سوریه<br /> 1394 (اول آذر) اعزام به سوریه<br /> 1394 (16 بهمن) شهادت<br /> 1394 (20 بهمن) تشییع در شهرهای بابلسر و بَهنَمیر<br /> 1394 (21 بهمن) تشییع در حرم مطهر حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها و خاک‌سپاری در گلزار شهدای علی ابن جعفر علیه‌السلام قم (قطعه 22)<br /> <br /> <br /> خاطرات<br /> روزی که به دنیا آمد یعنی بیست و ششم فروردین سال شصت و چهار، درست مصادف بود با بیست و پنجم ماه رجب، شهادت امام موسی کاظم علیه‌السلام. هنوز برای نوزادمان اسمی انتخاب نکرده بودیم. آقا عیسی ذوالفقاری، شوهرخاله عبدالصالح بود. او بعدها در عملیات کربلای چهار در شلمچه به خیل شهیدان پیوست. آمده بود بَهنَمیر و نشسته بودیم به صحبت. رادیو داشت ویژه‌برنامه شهادت امام هفتم را پخش می‌کرد. گوینده رادیو گفت که یکی از القاب امام هفتم ما عبدالصالح است.<br /> همان‌جا تلنگری به ذهن عیسی خورد. اندکی سکوت کرد. بعد رو به بنده کرد و گفت: «اسم شما که عبدالوهاب است، امروز هم که شهادت امام هفتم است. اسم این نورسیده را بگذارید عبدالصالح که هم با نام خودت تناسب دارد؛ هم نام و لقبی نیک از امام موسی کاظم علیه‌السلام است.»<br /> حرفش به دلم نشست. به این امید که بنده صالح خدا بشود، همین نام را برایش پسندیدم. موضوع را با مادرش هم در میان گذاشتم. او هم خوشش آمد و استقبال کرد. گفت: «ان‌شاءالله او را به نیّت سربازی اهل‌بیت علیهم‌السلام و امام زمان علیه‌السلام تربیت می‌کنم.» این نام درواقع یادگاری از شهید ذوالفقاری است که باعث شد هر وقت عبدالصالح را صدا بزنیم یادی از او نیز در دلمان زنده شود.راوی: پدر شهید<br /> <br /> کبوتر بچه<br /> پسربچه بود و شیطنت‌هایش دردسر درست می‌کرد. اما در همان زمان هم روحی بزرگ و اراده‌ای پاک و خدایی داشت. پنجم ابتدایی بود که نامه‌ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف نوشت:<br /> باسمه‌تعالی<br /> من آدمی هستم بی‌اختیار که برای پدر و مادرم دردسرهای بزرگی درست می‌کنم. خواهش می‌کنم هرچه زودتر یا مرا انسانی پاک و مخلص در پناه دین قرار بده یا این کار را به عده عزرائیل بگذارید.<br /> من از شما خواهش می‌کنم از شما خواهش می‌کنم. من مانند کبوتر بچه‌ای هستم که در قفس و اسارت شیطان قرار دارم. خواهش می‌کنم به‌حق فاطمه زهرا و به‌حق تشنه‌لبان و تشنه‌لب کربلا 9آزادم کن. اگر حاضر به این کار نیستی مرا هرچه زودتر از دنیا آزادم کن. به‌حق جدّت رسول‌الله قسمت می‌دهم.<br /> نویسنده: عبدالصالح زارع در سن 11 سالگی راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> هم‌سفر<br /> کنار او بودن، همیشه شیرین و لذت‌بخش بود. دوست داشت اطرافیانش را شاد کند. می‌خندید و می‌خنداند. خودش هم آدم شاد و سرحالی بود. با شوخی‌ها و تیکه‌های به‌جا و نکته‌های طنزآلودش، بی‌آن‌که دل کسی را برنجاند یا توهینی به کسی کرده باشد، محیطی بانشاط را رقم می‌زد. <br /> وقتی مسیری طولانی را هم‌سفر می‌شدیم، بی‌هیچ منّتی با جان و دل، تنقلات و میوه می‌خرید تا بیشتر خوش بگذرد. اواخر زمستان بود که برای خادمی شهدا در اردوهای راهیان نور، باهم به جنوب رفتیم. می‌دانست من چقدر به کاهو علاقه‌مندم. خواص درمانی و طبی آن را هم بارها برای دوستانم تعریف کرده بودم. چند لحظه‌ای غیبش زد. وقتی آمد یک بغل کاهو همراهش بود. گفتیم: «ماشاالله، چقدر زیاد؟!» خندید و گفت: «نوش جان. می‌دانید که کاهو خون را هم رقیق می‌کند!»<br /> وقتی باهم تنها می‌شدیم از مسائل طب سنتی و توصیه‌های بهداشتی اسلام و نقشه‌های دشمن در زمینه بیوتروریسم سؤال می‌کرد و با دقت به حرف‌هایم گوش می‌داد. می‌گفت: «از این مدل حرف‌ها باز هم برایم تعریف کن.» از مسائل دینی و اعتقادی سوال می‌کرد و در موقع کار، بسیار جدی بود. قدر عمرش را می‌دانست.راوی: حجت‌الاسلام سید حر کاظم‌زاده، دوست شهید<br /> <br /> <br /> لحظه اجابت<br /> دوره نامزدی‌مان بود که به من گفت: «سر سفره عقد، دعا کردن به اجابت نزدیک‌تر است. آن لحظه حاجتی دارم که دوست دارم تو برایم دعا کنی.»<br /> قبول کردم و کنجکاو بودم که بدانم چه حاجتی برایش به این میزان اهمیت دارد که آن لحظه حساس را برای دعا انتخاب کرده است؟!<br /> سر عقد به ذهنم رسید حالا که قسمت مردانه و زنانه از هم جداست و عبدالصالح بافاصله از من نشسته چطور بدانم که چه در دلش می‌گذرد تا برایش دعا کنم؟ چند لحظه‌ای نگذشت که خواهرش آمد و دستمالی کاغذی را در دستم گذاشت. بازش کردم. خط صالح بود. حاجتش را در آن نوشته بود. از من خواسته بود تا برای شهادتش دعا کنم. من هم باور داشتم که عاقبت به خیری انسان مومن در گرو شهادت فی سبیل الله است. همان لحظه از ته دل و با صداقت از خدا خواستم تا عاقبتِ حیات او را با مهرِ شهادت به پایان برساند. پیش خودم می‌پنداشتم یک‌عمر برای خودش زندگی می‌کند و آن زمان که وقت اجلش سر رسید به لطف و عنایت خدا، شهادت، صفحه آخر کتاب زندگی‌اش خواهد بود. فکر نمی‌کردم دعایم به این زودی مستجاب شود. صالح فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که شهادت بهترین هدفی است که می‌تواند به سمت آن حرکت کند. قله را که مشخص کرده بود، مسیر هم برایش مشخص شده بود. برنامه‌های زندگی‌اش را بر همین مدار تنظیم کرده بود.<br /> در کنار دل پاک و رفتارهای مخلصانه‌اش، دعا برای شهادت را نیز هیچ‌گاه از قلم نینداخت. از آن پس به هر مکان زیارتی که می‌رفتیم از من می‌خواست همین دعا را برایش داشته باشم. من هم کوتاهی نمی‌کردم. خواست خدا این بود که در همین جوانی، هم‌نشین شهدا باشد و با خون سرخش مقابل عاشوراییان اباعبدالله علیه‌السلام روسفید شود. اعتراضی ندارم. عاقبت به خیری او همیشه آرزوی من بود. ضمن اینکه با شهید شدنش او را از دست نداده‌ام بلکه برای همیشه به دستش آورده‌ام. به‌راستی چه خیری برای عاقبت انسان فراتر از شهادت وجود دارد؟<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> بی‌رحمانه<br /> هجدهم بهمن نود و چهار بود. از چند روز قبل کمی دل‌شوره داشتم. اخبار سوریه را پیگیری می‌کردم. درگیری‌ها شدت گرفته بود. دلم با صالح بود و زیر لب برایش دعا می‌کردم. بابلسر نبودم. رفته بودم پیش پدر و مادرم. برای لحظه‌ای احساس کردم قیافه پدر، جور دیگری است. انگار در دلش تلاطمی ایجاد شده و امواج آن عن‌قریب روی صورتش هویدا خواهد شد. به دلم بد راه ندادم. کمی استراحت کردم. از جایم که برخاستم، گوشی همراهم را روشن کردم. سری به اینترنت زدم تا از آخرین اخبار و اطلاعات روز باخبر بشوم که چشمم به خبر شهادت صالح افتاد. انگار دنیا روی سرم خراب شد. این بی‌رحمانه‌ترین حالتی است که یک نفر ممکن است از فقدان عزیزش باخبر شود.<br /> باور نکردم. خواستم به پدر صالح زنگ بزنم و تکذیب این خبر را از زبان او بشنوم که پدرم مانع شد. بغض راه گلویش را بسته بود. مکثی کرد. دست مرا گرفت و کنار خود نشاند و آرام‌آرام، تلخ‌ترین حقیقت زندگی را برایم شرح داد. صالح دو روز قبل، شهید شده بود.<br /> پدر در عمرش به من دروغ نگفته بود. این بار هم داشت راست می‌گفت؛ اما برای من همه‌چیز بهت‌آور و غیرقابل باور بود.<br /> پیکرش را زود آوردند. آرام و مطمئن در خوابی عمیق فرو رفته بود. بالای سرش نشستم و لحظاتی که نمی‌دانم چقدر بود و چطور گذشت. با او نجوا کردم. این بدن سرد و خموشِ عزیزترین فرد زندگی‌ام بود که آرام و بی‌صدا در کنارم قرار می‌گرفت. مطمئن بودم که مرا می‌بیند و صدایم را می‌شنود. دلم خیلی برایش تنگ شده بود. احساس کردم سال‌هاست که او را ندیده‌ام و به‌اندازه سال‌ها با او گفتنی‌ها دارم. حرف‌هایم را که زدم، سبک شدم. به صالح می‌گفتم: «کاری کردی که به من عزت دادی. شهادت و رفتن تو باعث شد که پیش خدا سربلند بشیم.» با او که خداحافظی کردم؛ باری بزرگ از قلبم برداشته شد. دیگر رفتنش را با همه وجود باور کردم. گفتم: «اللهم تقبل منّا هذا القلیل. خدایا این هدیه را که در برابر عظمت لطف و کرم تو ناچیز است از من پذیرا باش.»<br /> بلند شدم. مثل صالح، محکم و استوار روی پاهایم ایستادم. هدیه‌ای را که در راه حضرت زینب سلام‌الله‌علیها دادم مرا نیز زینبی ساخته بود. می‌دانستم صالح هم از من می‌خواهد که محکم و استوار باشم و خم به ابرو نیاورم. همیشه توصیه می‌کرد که از حضرت زینب سلام‌الله‌علیها صبر بخواهم. می‌گفت: «صِرف شرکت در مجلس روضه که هنر نیست. این اشک‌ها و روضه‌ها باید بهانه باشد تا از اهل‌بیت علیهم‌السلام الگو بگیریم.»<br /> احساس کردم همه می‌خواهند بدانند چه حرفی برای گفتن دارم. گفتم: «خوشحالم و از ته دل راضی که بهترین دسته گل زندگی‌ام را تقدیم راه اهل‌بیت علیهم‌السلام کردم. مگر نه آن‌که گفته‌اند از بهترین‌های خود در راه خدا هدیه بدهید؟ من بهتر و عزیزتر و گران‌بهاتر از صالح چه داشتم که به پیشگاه دوست تقدیم کنم؟ خوشحالم که صالحِ من به آرزوی دیرینه‌اش که سال‌ها برای به دست آوردن آن اشک ریخت و دعا کرد، رسید. خوشحالم که او دیگر شرمنده شهدا و خانواده‌هایشان نیست. اللهم تقبل منّا هذا القربان.»<br /> راوی: همسر شهید<br /> <br /> <br /> <br /> وصیت نامه<br /> بسم رب الحسین<br /> درود بر امام امت، نایب بر حق امام زمان علیه‌السلام حضرت امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی). عزیزان من حواستان باشد که این انقلاب اسلامی را به امانت به ما سپردند و نکند در امانت خیانت کنید. این امانت، امانت الهی است. وظیفه همه ماست که از این انقلاب و دستاوردهای آن پاسداری کنیم. دست از این ماه تابان برندارید چرا که این ماه از خورشید عالم‌تاب نور گرفته و بازتاب می‌نماید. همان‌طور که امام خمینی (ره) فرمودند: «پشتیبان ولایت‌ فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.» پشتیبان واقعی باشید و نکند به خود آیید و خود را توّاب معرفی کنید که آن روز هم پایان جهل نیست. خدایا از تو یاری می‌خواهم که مرا توان دهی تا در راه رضای تو قدم بردارم و هدفی جز رضایت تو نداشته باشم. ما می‌رویم تا مقابل دشمنان قسم‌خورده اسلام بایستیم و ان‌شاءالله با ایستادگی در برابر ظلم و با از میان برداشتن آنان زمینه‌ساز ظهور حضرت آقا امام زمان علیه‌السلام باشیم و به اذنِ الله زمانی که مهدیِ فاطمه علیهماالسلام ندای «یا لثارات الحسین» برآورد لبیک بگوییم و جزو سربازان آن حضرت باشیم.<br /> مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397&lt;ref&gt;مشتاقی نیا، سید حمید. کتاب عبدالصالح. قم، نشر: مطاف عشق، 1397&lt;/ref&gt;<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D9%84%DA%A9 2020-01-15T15:16:59Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>شه ی د جعفر سرلک<br /> <br /> تار ی خ تولد :1344/06/06<br /> <br /> تار ی خ شهادت : 1366/02/05<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه :تهران - بهشت زهرا<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> شه ی د در سال 1344در تهران در ی ک خانواده مذهب ی و متد ی ن به دن ی ا امد. شه ی د تحص ی لات خود را تا مقطع 5ابتدائ ی ادامه داد و بعد از ان به کار تراشکار ی مشغول شد . شه ی د در زمان انقلاب هم در تظاهرات شرکت فعال ی داشت و 2سال مانده به سن قانون ی اش برا ی رفتن به سرباز ی خود را اماده کرد و در جبهه حق عل ی ه باطل شرکت نمود و م ی گفت ما با ی د از ا ی ن سرزم ی ن و انقلابمان دفاع کن ی م و وقت ی ازش م ی پرسندچرا به جبهه م ی رو ی د م ی گو ی د من با ی د به جبهه بروم تا د ی گران در ا ی ن سرزم ی ن آسوده زندگ ی کنند . شه ی د تنها 15روز به اتمام خدمت قانون ی ش مانده بود که در تار ی خ 10/2/66 در شلمچه به ف ی ض شهادت نا ی ل آمد. روحش شاد.&lt;ref&gt;سایت شهدای ارتش&lt;/ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39387 سایت شهدای ارتش]<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1392843KAKA002-001.jpg<br /> Image:1392843KAKA001-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:جعفر_سرلک}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان تهران]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D9%84%DA%A9 2020-01-14T19:16:23Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>شه ی د جعفر سرلک<br /> <br /> تار ی خ تولد :1344/06/06<br /> <br /> تار ی خ شهادت : 1366/02/05<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه :تهران - بهشت زهرا<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه==<br /> شه ی د در سال 1344در تهران در ی ک خانواده مذهب ی و متد ی ن به دن ی ا امد. شه ی د تحص ی لات خود را تا مقطع 5ابتدائ ی ادامه داد و بعد از ان به کار تراشکار ی مشغول شد . شه ی د در زمان انقلاب هم در تظاهرات شرکت فعال ی داشت و 2سال مانده به سن قانون ی اش برا ی رفتن به سرباز ی خود را اماده کرد و در جبهه حق عل ی ه باطل شرکت نمود و م ی گفت ما با ی د از ا ی ن سرزم ی ن و انقلابمان دفاع کن ی م و وقت ی ازش م ی پرسندچرا به جبهه م ی رو ی د م ی گو ی د من با ی د به جبهه بروم تا د ی گران در ا ی ن سرزم ی ن آسوده زندگ ی کنند . شه ی د تنها 15روز به اتمام خدمت قانون ی ش مانده بود که در تار ی خ 10/2/66 در شلمچه به ف ی ض شهادت نا ی ل آمد. روحش شاد.&lt;ref&gt;سایت شهدای ارتش&lt;/ref&gt;[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/39387 سایت شهدای ارتش]<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1392843KAKA002-001.jpg<br /> Image:1392843KAKA001-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> ==رده==<br /> {{ترتیب‌پیش‌فرض:جعفر_سرلک}}<br /> [[رده: شهدا]]<br /> [[رده: شهدای دفاع مقدس]]<br /> [[رده: شهدای ایران]]<br /> [[رده: شهدای استان تهران]]</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%82%D8%B7%D8%A7%D8%B1%DB%8C 2020-01-13T17:38:14Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>شهید بهمن قطاری<br /> <br /> تاریخ تولد :1338/05/15<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1367/05/05<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه :اردبیل - علی آباد<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه== <br /> در تاریخ 1338/05/15 و در شهرستان اردبیل پسری متولد شد که سومین فرزند خانواده بود.پدرش رحیم قطاری و مادرش سریه رسولی دبّاغ نام سومین فرزند خود را بهمن گذاشتند آنها غیر از بهمن 7 فرزند دیگر نیز داشتند.پدر بی سواد و به شغل شیشه گری مشغول بود ومادرش نیز خانه دار بود .<br /> <br /> پدر با زحمت فراوان در پی کسب حلال از خانه خارج می شد و مادر با مهربانی و عطوفت 6 دختر و دو پسرش را دور هم جمع می کرد تا آنها را تربیت نموده و راه ورسم زندگی وانسانیت را به آنها بیاموزد .هر چند که تحصیل در یک خانواده پر جمعیت ومستضعف سخت بود ولی بهمن با پشت کار و علاقه دوران ابتدایی و راهنمایی را پشت سر گذاشت و وارد دبیرستان گردید .او تا سال آخر دبیرستان موفق به دریافت مدرک تحصیلی شده او که فردی نماز خوان و مقید به احکام و قوانین اسلامی بود و به روزه و دیگر مسایل اعتقادی اهمّیت می داد همیشه در زندگی بشاش و ساده و فروتن بود و از غیبت کردن پرهیز می نمود.این جوان خوش اخلاق عاقبت در سن 26 سالگی با همسرش خانم منیژه کنتراتچی ازدواج کرد.او پس از خواستگاری و ازدواج زندگی مستقلی آغاز کرد و با کار وتلاش فراوان زندگی خوبی برای خانواده اش مهّیا نمود.وضعّیت اقتصادی ایشان بسیار خوب بود و او علاوه بر تأمین مخارج زندگی اش به فقرا و تهی دستان نیز کمک می کرد .<br /> <br /> در طول تقریباً 2 سال زندگی مشترک خود با همسرش صاحب یک فرزند پسر شد.او ضمن تلاش در بیرون از خانه پدر منزل نیز به کمک خانواده می شتافت و در خرید منزل و خانه تکانی یار و یاور همسرش بود .<br /> <br /> بهمن به صله رحم اهمّیت می داد و از دوستان وآشنایان و فامیل عیادت می نمود.او در برابر ناملایمات صبور بود وبا بردباری سعی می کرد که مشکلات را حل کند.رابطه اش با پدر و مادر و برادران و خواهرانش بسیار خوب بود مخصوصاً پسر خودش را خیلی دوست می داشت و هر وقت به مرخصی می آمد با مهربانی و محبّت با فرزند خود رفتار می نمود .<br /> <br /> آرزوی او پیروزی اسلام و ایران بر دشمنان و تربیت فرزندان با ایمان بود و می خواست فرزندانی صالح و خوب تربیت کند به خواندن سوره یس و زیارت عاشورا علاقه ای وافر داشت.او در زمان انقلاب نیز در راهپیمایی ها شرکت کرده بود و حتی چندین بار دستگیر و زندانی شده بود بطوری که یک جوان مؤمن وانقلابی بود که به نماز جمعه وجماعت اهمّیت می داد ومعمولاً در آن مراسمات شرکت می کرد.او با انگیزه خدمت به اسلام و میهنش ایران به جبهه رفته بود ومعتقد بود که باید با صداقت به میهن خودمان خدمت کنیم .او هر وقت که به مرخصی می آمد معنوی تر وخدایی تر و مهربان تر نشان می داد .<br /> <br /> بارها به خانواده می گفت که [[شهید]] خواهد شد و رفتار گرم و صمیمی و مهربانی او هنوز است از یاد و خاطره خانواده و آشنایان نرفته است.عاقبت این جوان دلیر وپاک و عاشق ایران که متأهل ودارای یک فرزند بود و عضو لشکر 81 زرهی باختران بود وبه عنوان سرجوخه خدمت می کرد بعد از18 ماه خدمت صادقانه به میهن خود ایران در تاریخ 1367/05/05 در عملیات [[مرصاد]] و در منطقه [[اسلام آباد غرب]] به دست عوامل خود فروخته منافقین خلق به [[شهادت]] رسید تا خیانت وجنایات منافقین خلق برای همیشه پسری دوساله را منتظر پدرش بگذارد .<br /> <br /> قبر مطهر این [[شهید]] سر افراز در قبرستان علی آباد شهر اردبیل واقع است.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> بسم الله الرحمن الرحیم<br /> <br /> ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون . با سلام و درود فراوان بر امام زمان (عج) و به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و شهدای گلگون کفن و اسیران و مفقودین و جانبازان و خانواده شهدا، آری که خدا توفیق به من داد که بتوانم به جبهه های حق علیه باطل عزیمت کنم و برای رضای خدا خدمت خود را در کاروان حسینی سالار شهیدان و به راهنمائی های پیامبر گونه امام عزیز که می فرمایند در جبهه ها نور خدا تجلی است برسم که شاید بتوانم در این دانشگاه الهی خود را بسازم و به این اقیانوس کبیر که هزاران قطره در آن هست بنده هم با ساختن خود به این قطره ها بپیوندم و با خون خود خدمتی به این مملکت و به این انقلاب و برای رضای خدا کرده باشم اگر خدا توفیق شهادت به من داد با هر قطره خونی که از من می چکد خدا گناهان مرا می بخشد. از شما مادر، برادر، خواهرم می خواهم که برای من گریه نکنید چون خودتان می دانید که من از گریه کردن بدم می آمد و از طرفی من از کلیه قوم و خویشان حلالیت بطلبید و بگوئید که اگر خدای نکرده از من صحبت بدی یا اهانتی شنیده اند مرا ببخشید .<br /> <br /> والسلام .<br /> <br /> <br /> ===یادداشت===<br /> <br /> سرباز رشید اسلام بهمن قطاری در آخرین نامه خود به فرزندش چنین نوشته بود: &quot;فرزند عزیزم، تو نور دیده، قوت زانو، نهال وجودم هستی .قبل از اینکه تو به دنیا بیایی ، فکر می کردم که انسان هیچکس و هیچ چیز را به اندازۀ خودش دوست نمی دارد ولی بعداً متّوجه شدم که بالاترین محّبت ها و دوستی ها عشق به فرزند است...من اکنون به یاد تو زنده ام وسختی هی غربت را با این امید تحمل میکنم که دیر یا زود به شهرمان برگردم وبا اشتیاق تمام به در خانه آمده و از فرط شادی آن قدر گریه کنم که خاک زمین گل گردد .<br /> <br /> پسر عزیزم امیدوارم که همیشه مطیع مادر عزیزت باشی .<br /> <br /> دوستدار تو، پدر سربازت بهمن قطاری&lt;ref&gt;سایت شهدای ارتش&lt;/ref&gt;<br /> [http://%20http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/41893 سایت شهدای ارتش]<br /> 1366/09/06<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> Image:1594846KAKA008-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA006-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA005-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA004-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA002-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA001-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;</div>

Taheri nejad98 https://fa.jahad.ir/index.php/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%82%D8%B7%D8%A7%D8%B1%DB%8C 2020-01-13T17:13:10Z

<p>Taheri nejad98: </p> <hr /> <div>شهید بهمن قطاری<br /> <br /> تاریخ تولد :1338/05/15<br /> <br /> تاریخ شهادت : 1367/05/05<br /> <br /> محل شهادت : نامشخص<br /> <br /> محل آرامگاه :اردبیل - علی آباد<br /> <br /> <br /> ==زندگی نامه== <br /> در تاریخ 1338/05/15 و در شهرستان اردبیل پسری متولد شد که سومین فرزند خانواده بود.پدرش رحیم قطاری و مادرش سریه رسولی دبّاغ نام سومین فرزند خود را بهمن گذاشتند آنها غیر از بهمن 7 فرزند دیگر نیز داشتند.پدر بی سواد و به شغل شیشه گری مشغول بود ومادرش نیز خانه دار بود .<br /> <br /> پدر با زحمت فراوان در پی کسب حلال از خانه خارج می شد و مادر با مهربانی و عطوفت 6 دختر و دو پسرش را دور هم جمع می کرد تا آنها را تربیت نموده و راه ورسم زندگی وانسانیت را به آنها بیاموزد .هر چند که تحصیل در یک خانواده پر جمعیت ومستضعف سخت بود ولی بهمن با پشت کار و علاقه دوران ابتدایی و راهنمایی را پشت سر گذاشت و وارد دبیرستان گردید .او تا سال آخر دبیرستان موفق به دریافت مدرک تحصیلی شده او که فردی نماز خوان و مقید به احکام و قوانین اسلامی بود و به روزه و دیگر مسایل اعتقادی اهمّیت می داد همیشه در زندگی بشاش و ساده و فروتن بود و از غیبت کردن پرهیز می نمود.این جوان خوش اخلاق عاقبت در سن 26 سالگی با همسرش خانم منیژه کنتراتچی ازدواج کرد.او پس از خواستگاری و ازدواج زندگی مستقلی آغاز کرد و با کار وتلاش فراوان زندگی خوبی برای خانواده اش مهّیا نمود.وضعّیت اقتصادی ایشان بسیار خوب بود و او علاوه بر تأمین مخارج زندگی اش به فقرا و تهی دستان نیز کمک می کرد .<br /> <br /> در طول تقریباً 2 سال زندگی مشترک خود با همسرش صاحب یک فرزند پسر شد.او ضمن تلاش در بیرون از خانه پدر منزل نیز به کمک خانواده می شتافت و در خرید منزل و خانه تکانی یار و یاور همسرش بود .<br /> <br /> بهمن به صله رحم اهمّیت می داد و از دوستان وآشنایان و فامیل عیادت می نمود.او در برابر ناملایمات صبور بود وبا بردباری سعی می کرد که مشکلات را حل کند.رابطه اش با پدر و مادر و برادران و خواهرانش بسیار خوب بود مخصوصاً پسر خودش را خیلی دوست می داشت و هر وقت به مرخصی می آمد با مهربانی و محبّت با فرزند خود رفتار می نمود .<br /> <br /> آرزوی او پیروزی اسلام و ایران بر دشمنان و تربیت فرزندان با ایمان بود و می خواست فرزندانی صالح و خوب تربیت کند به خواندن سوره یس و زیارت عاشورا علاقه ای وافر داشت.او در زمان انقلاب نیز در راهپیمایی ها شرکت کرده بود و حتی چندین بار دستگیر و زندانی شده بود بطوری که یک جوان مؤمن وانقلابی بود که به نماز جمعه وجماعت اهمّیت می داد ومعمولاً در آن مراسمات شرکت می کرد.او با انگیزه خدمت به اسلام و میهنش ایران به جبهه رفته بود ومعتقد بود که باید با صداقت به میهن خودمان خدمت کنیم .او هر وقت که به مرخصی می آمد معنوی تر وخدایی تر و مهربان تر نشان می داد .<br /> <br /> بارها به خانواده می گفت که [[شهید]] خواهد شد و رفتار گرم و صمیمی و مهربانی او هنوز است از یاد و خاطره خانواده و آشنایان نرفته است.عاقبت این جوان دلیر وپاک و عاشق ایران که متأهل ودارای یک فرزند بود و عضو لشکر 81 زرهی باختران بود وبه عنوان سرجوخه خدمت می کرد بعد از18 ماه خدمت صادقانه به میهن خود ایران در تاریخ 1367/05/05 در عملیات [[مرصاد]] و در منطقه [[اسلام آباد غرب]] به دست عوامل خود فروخته منافقین خلق به [[شهادت]] رسید تا خیانت وجنایات منافقین خلق برای همیشه پسری دوساله را منتظر پدرش بگذارد .<br /> <br /> قبر مطهر این [[شهید]] سر افراز در قبرستان علی آباد شهر اردبیل واقع است.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==وصیت نامه==<br /> <br /> بسم الله الرحمن الرحیم<br /> <br /> ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون . با سلام و درود فراوان بر امام زمان (عج) و به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و شهدای گلگون کفن و اسیران و مفقودین و جانبازان و خانواده شهدا، آری که خدا توفیق به من داد که بتوانم به جبهه های حق علیه باطل عزیمت کنم و برای رضای خدا خدمت خود را در کاروان حسینی سالار شهیدان و به راهنمائی های پیامبر گونه امام عزیز که می فرمایند در جبهه ها نور خدا تجلی است برسم که شاید بتوانم در این دانشگاه الهی خود را بسازم و به این اقیانوس کبیر که هزاران قطره در آن هست بنده هم با ساختن خود به این قطره ها بپیوندم و با خون خود خدمتی به این مملکت و به این انقلاب و برای رضای خدا کرده باشم اگر خدا توفیق شهادت به من داد با هر قطره خونی که از من می چکد خدا گناهان مرا می بخشد. از شما مادر، برادر، خواهرم می خواهم که برای من گریه نکنید چون خودتان می دانید که من از گریه کردن بدم می آمد و از طرفی من از کلیه قوم و خویشان حلالیت بطلبید و بگوئید که اگر خدای نکرده از من صحبت بدی یا اهانتی شنیده اند مرا ببخشید .<br /> <br /> والسلام .<br /> <br /> <br /> ===یادداشت===<br /> <br /> سرباز رشید اسلام بهمن قطاری در آخرین نامه خود به فرزندش چنین نوشته بود: &quot;فرزند عزیزم، تو نور دیده، قوت زانو، نهال وجودم هستی .قبل از اینکه تو به دنیا بیایی ، فکر می کردم که انسان هیچکس و هیچ چیز را به اندازۀ خودش دوست نمی دارد ولی بعداً متّوجه شدم که بالاترین محّبت ها و دوستی ها عشق به فرزند است...من اکنون به یاد تو زنده ام وسختی هی غربت را با این امید تحمل میکنم که دیر یا زود به شهرمان برگردم وبا اشتیاق تمام به در خانه آمده و از فرط شادی آن قدر گریه کنم که خاک زمین گل گردد .<br /> <br /> پسر عزیزم امیدوارم که همیشه مطیع مادر عزیزت باشی .<br /> <br /> دوستدار تو، پدر سربازت بهمن قطاری<br /> <br /> 1366/09/06<br /> <br /> ==نگارخانه تصاویر==<br /> &lt;gallery&gt;<br /> <br /> Image:1594846KAKA008-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA006-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA005-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA004-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA002-001.jpg<br /> Image:1594846KAKA001-001.jpg<br /> <br /> &lt;/gallery&gt;<br /> <br /> &lt;ref&gt;سایت شهدای ارتش&lt;/ref&gt;[[ http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/41893|سایت شهدای ارتش]]</div>

Taheri nejad98