دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت - مشارکت‌های کاربر [fa]

شهید محمد صادق خروی

2020-05-14T18:01:05Z

Yazdani98:

کد شهید : 6405528

تاریخ تولد :

نام : محمدصادق‌

محل تولد : نیشابور

نام خانوادگی : خروی‌

تاریخ شهادت : 1364/06/19

نام پدر : اسمعیل‌

مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص

منطقه شهادت :

شغل :

یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار : شهدا

خاطرات:

به خاطر دارم که محمد صادق هنوز به سن تکلیف نرسیده بود ولی همیشه نمازش را سر وقت می خواند . در ماه مبارک رمضان روزه می گرفت یک روز که خیلی بی حال شده بود یکی از آشنایانمان گفت شناسنامه این بچه را بیاورید تا ببینم چند سال دارد که روزه می گیرد وقتی شناسنامه ایشان را آوردیم هنوز چند سال دیگر وقت داشت که روزه و نمازش شود، در حالی که سال گذشته هم روزه گرفته بود . محمد صادق گفت : ثواب روزه و نماز به پدر و مادرم هم نمی رسد و به درد آنها نمی خورد . من روزه می گیرم که پس انداز باشد برای آخرت خودم .

یکبار من به همسر محمد صادق گفتم برو به شوهرت بگو اگر این دفعه به جبهه بروی و مرا تنها بگذاری، من هم به خانه پدر و مادرم می روم و اینجا نمی مانم . همسرش هم این کار را کرد . روز بعد محمد صادق به شهر رفته بود و یک جعبه بزرگ خواروبار و حبوبات و ... آورد و گفت : من به جبهه می روم . همسرم از این وسایل استفاده کند تا سربار شما نباشد . من هم در آن لحظه گریه کردم و گفتم پسرم من آن حرف را برای اینکه تو هب جبهه نروی گفتم . محمد صادق گفت : مادر جان چرا این حرف را می زنی؟ من بخاطر شما و خواهرانم و همسرم و مملکتم به جبهه می روم . اگر بدانی چقدر انسانهای بی گناه در منطقه جنگی در گورهای دسته جمعی دفن شده اند . من به خاطر اینها به جبهه می روم نه برای راحتی خودم . بعد از آن من هم دیگر چیزی نگفتم .

یک روز محمدصادق از کم ارزش بودن خودش صحبت می کرد و گفت من برای شهادت نا قابل هستم و خدا مرا قابل نمی داند که به شهدا بپیوندم . سپس تعریف کرد هنگامی که در منطقه بودم بعد از عملیات جنازه یک شهید را که سرش از بدن جدا شده بود را به محلی که شهدا را جمع آوری می کردند آوردم . بعد از چند روز به محلی که آن شهید افتاده بود برگشتم، خونش بر روی زمین ریخته بود و چند گل لاله نیز در همانجا روئیده بود . مادر روئیدن این گل در منطقه جنگی در جای خون شهید چه معنایی دارد . مادر جان دعا کن که خداوند ما را هم قابل شهادت بداند و شربت شهادت را نصیب ما گرداند . و همین طور که صحبت می کرد اشکهایش بر روی گونه هایش می لغزید .

محمد صادق را بعد از تولد عقیقه نمودیم . سه ماه بود که به سختی بیمار شد و در حال مرگ بود و امیدی به زنده بودن او نبود . اما خداوند او را شفا داد تا در راه خودش به شهادت برسد . گویی از اول برای جبهه و جنگ ساخته شده بود و عشق و علاقه زیادی به جبهه داشت و در همین راه نیز جانش را فدا کرد .

آخرین بار که صادق می خواست به جبهه برود چهره اش طوری دیگر بود و رفتارش با روزهای قبل کاملا فرق می کرد . علتش را پرسیدم گفت : من دیگر به روز وصل نزدیکم چون علامتش را در خودم دیدم یکی از دوستانم در فاصله یک چشم به هم زدن توسط بمب به شهادت رسید به همین خاطر از آن زمان طوری دیگر هستم و می دانم که به آرزویم می رسم .

آخرین باری که محمد صادق می خواست به جبهه برود، چون نمی خواست کسی متوجه رفتنش شود، من وهمسرش را صدا کرد و گفت : خواهر جان تو مواظب مادر و پدر باش و آنها را تنها نگذار . سپس رو به همسرش کرد و گفت : اگر برگشتم که هیچ ولی اگر لیاقت شهادت را داشتم تو آزاد هستی و هر وقت دلت می خواهد ازدواج کن ولی خواهش می کنم با کسی ازدواج کن که با خدا و با ایمان باشد و هر گز برای من گریه نکنید چون شهادت عشق من است .<ref>[[ http://yaraner eza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8049|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید سید علی رضا حسینیان

2020-05-14T17:25:58Z

Yazdani98:

نام : سیدعلیرضا
نام خانوادگی : حسینیان‌
نام پدر : سیدقاسم‌
محل تولد : تربت ‌حیدریه
تاریخ شهادت : 1369/02/12
مکان شهادت : نشکولان‌
خاطرات:

اوائل انقلاب که نیرو های شاه به بیمارستان امام رضا(ع) حمله کرده بودند بعد از ظهر بود که من و علیرضا و مادرم که همان روز جهت زیارت به مشهد آمده بود به بیمارستان رفتم در آنجا مطلع شدیم که فروشگاه ارتش را به آتش کشیده اند . علیرضا به من گفت: بیا برویم و کمک کنیم اجناس را خارج کنیم. مارفتیم اجناس را خارج کردیم . سپس علیرضا به من گفت: شما با مادر به خانه بروید . من اینجا جهت نگهبانی از اجناس می مانم . وقتی به خانه آمدیم دیدیم مادر م مقداری قند از آن اجناس با خود به منزل آورده است. ساعت 11 شب بود که علیرضا به خانه آمد و با شنیدن این موضوع خیلی ناراحت شد و گفت: به من الان باید قند را ببری و در همان جایی که برداشته ای بگذاری هر چه اصرار کردیم که شب حکومت نظامی است و خطر دارد صبح می بریم ولی ایشان گفت: از کجا معلوم که ما تا صبح زنده باشیم و خلاصه همان نصف شب ما را وادار کرد که یک ماشین کرایه کردیم و رفتیم و قند را در سر جایش گذاشتیم و شبش از مادرم معذرت خواهی کرد . و مادرم هم صورت او را بوسید .<ref>[[yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7339|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید غلامرضا عبدی

2020-05-14T17:01:46Z

Yazdani98:

rId4

کد شهید : 6524736

نام : غلامرضا

نام خانوادگی : عبدی‌

نام پدر : محمدعلی‌

تاریخ تولد :

محل تولد: سبزوار

تاریخ شهادت: 1365/11/09

مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار : بهشت‌شهدا

خاطرات

خواب و رویای شهید

موضوع خواب و روياي شهيد

راوی

متن کامل خاطره

فرزند عزیز شهیدم قبل از اینکه به جبهه اعزام شود یک روز صبح به منزل ما آمد و بسیار هم خوشحال بود و دست به شانه‏ام زدو گفت مادر مژده ‏اى برایت دارم گفتم : چه شده چه مژده‏ اى؟ گفت : من از این به بعد پیش شما دست به سینه مى ‏ایستم گفتم : چرا گفت : خواب دیدم که درب حیاط را مى ‏زنند رفتم درب را باز کردم دیدم شخصى نامه ‏اى به من داد گفتم : این نامه از کیست؟ گفت این نامه را حضرت فاطمه زهرا(س) براى مادرت فرستاده است تو هم بده به مادرت بعد از خواب بیدار شدم .<ref>سایت یاران رضا</ref>
==پانویس==
<references />

شهید محمد صادق خروی

2020-05-10T11:51:27Z

Yazdani98:

شهید سید علی رضا حسینیان

2020-05-10T11:38:56Z

Yazdani98:

شهید محمد حسین حسینیان

2020-05-10T11:34:20Z

Yazdani98:

نام : محمدحسین‌
نام خانوادگی : حسینیان‌
نام پدر : قربانعلی‌
مکان شهادت : سومار
محل تولد : مشهد
شغل : پاسدار
یگان خدمتی : تیپ21امامرضا
مسئولیت : مسئول محور
تاریخ شهادت : 1361/07/22
گلزار : بهشت‌رضا

خاطرات:
بعد از شهادت محمد آقا شبی ایشان را در خواب دیدم که محمد آقا به اتفاق امام خمینی (ره) واردباغی شدند. چون مدنی بود که ایشان را ندیده بودم و دلتنگش بودم گریه ام گرفت و در همان حال گفتم: برادرجان شما کجا هستید چرا به دیدن ما نمی آید؟ با لبخند متینی که بر لب داشت به من گفت: ما همیشه در کنار شما هستیم و الان هم در این باغ هستم. پس از خو ب بیدار شدم.
خواهر بزرگترمان خاطره ای را اینگونه نقل می کرد: آخرین مرخصی که محمد آقا آمده بود مریضی سختی گرفته بود و به همه التماس دعا داشت و می گفت: شما دعاکنید من حالم خوب شود چرا که چند سال برای انقلاب زحمت کشیده ام نمی خواهم در بستر بیماری بمیرم می دانم اگر حالم اینبار خوب شود انشاءالله درجبهه به ارزوی دیرینم خواهم رسید.
یک روز آقای هلالی به من گفت: پدرخانمم کوره ای دارد و من قبل از اینکه به جبهه بیایم آنجا کار میکردم پدر خانمم بعداز انقلاب قیمت آجرها را بالا برد.وقتی این موضوع را فهمیدم نزد ایشان رفتم و اعتراض کردم و گفتم:چرا آجرها را گران کردید. گفت: مگر من آجرها را گران کردم. چیزهای دیگر گران شده است.قانع نشدم پدرخانمم گفت:حقوق تورا یک برابرونیم میکنم ولی به کسی چیزی نگویی. گفتم:من برای خودم نمیگویم.گفت:خوب حقوقت را دوبرابر میکنم. باز هم گفتم:من برای خودم نمیگویم.اگر قیمت آجرهارا پایین نیاوری من از کوره بیرون میروم.با خودش فکر کرده بود با او شوخی میکنم و این کار را نخواهم کرد.از کار دست کشیدم و به سرکوره نرفتم. حدود یک هفته بود که با مشقت زندگی ام را گذراندم.
یک بار حسین آقا در منطقه که بودند مجروح شدند و حدود یک ماه بستری بودند وقتی که حالشان بهتر شد به روستا رفتند . وقتی که حالشان بهتر شد به روستا رفتند . بعد از چهل روز که از مجروحیتش گذشته بود شنیدم کسالت دیگری پیدا کرده است . به عیادتشان رفتم . همین طور که چشمانشان به من افتاد شروع به گریستن کردند گفتم حسین آقا چرا گریه می کنی ؟مرد غیور وشجاعی مثل شما که از دشمن ترسی ندارد حالا در اثر یک مریضی گریه می کند ؟ گفت : من از اینکه مریض هستم نمی ترسم از این می ترسم که در جبهه شهید نشدم و الان این جا توی بستر بمیرم.
حسینیان مادر بزرگم برایم تعریف می کرد ، بار آخری که پدرت می خواست به جبهه برود به من گفت : مادر مرا حلال کن شما مرا بزرگ کردی و زحمت زیادی برایم متحمل شده ای . گفتم : پسرم من از شما راضی هستم ولی محمد حسین دوباره گفت ولی من باید مطمئن شوم چون به شهادت خواهم رسید و دوست ندارم شما از من ناراحت باشی.
حسینیان عمه ام برایم تعریف می کرد ، روز آخری که پدرت می خواست به جبهه برود رفتارش با روزهای دیگر فرق می کرد خیلی از من می خواست که برایش دعا کنم . به من گفت : تو را به خدا برایم دعا کن فکر می کنم که انبار آخری است که به جبهه می روم ودیگر بازگشتی نیست ولی اگر شما برایم دعا کنی حتما به شهادت خواهم رسید مطمئنم به آرزویم خواهم رسید
حسینیان بار آخری که برادرم به جبهه رفت ، قبل از رفتن به من گفت: خواهرجان بچه ها و همسرم را اول به خداوند بعد به شما می سپارم گفتم : برادر شما اگر برای خانواده ات نگران هستی به جبهه نرو به اندازه کافی به جبهه رفته ای ؟ شما شهید زنده هستی برادرم از حرفهایم خیلی ناراحت شد و گفت : من از حرفهای شما راضی نیستم از شما انتظار چنین صحبتهایی را نداشتم ، اگر فرد دیگری این حرفها را زد شما باید او را نصیحت کنید مخصوصاً در مورد همسرم و دخترانم دوست ندارم خواهرم دلنازک باشد دلم می خواهد الگویت حضرت زینب (س) باشد.
حسینیان یادم است یک بار که برادرم می خواست به جبهه برود برای خداحافظی به خانه اش رفتم وقتی رسیدم در حال مرتب کردن ساکش بود وقتی لباسهایش را داخل ساک گذاشت قرآن و مفاتیح کوچکی نیز داخل ساک قرار داد گفتم : برادر چرا با خود قرآن و مفاتیح می بری ، مگر جبهه وقت قرآن خواندن هم داری ؟ اگر نمی توانی بخوانی با خودت نبر گناه دارد ؟ گفت : خواهر جان شما چه می دانی جبهه کجاست آنجا بهترین مکان است بهترین اوقات رزمندگان در خیمه رازو نیاز با خداوند است .آنجا هرگاه بی کار می شویم عبادت می کنیم وخود را به خدا نزدیکتر می کنیم .
حسینیان یادم است بار آخری که محمد حسین می خواست به جبهه برود خیلی ناراحت بودم دلم نمی آمد با او خداحافظی کنم خلاصه محمد حسین برای اینکه مرا از ناراحتی در آورده پسرم را داخل ساکش کرد و گفت : او را هم با خود می برم گریه ام گرفته بود گفتم: خودت می روی پسر را دیگر کجا می بری ؟ می خندید و ساک را ازمن دور می کرد به هر حال خدا حافظی کرد و رفت و دیگر او را ندیدم .
یک شب آقای بابا رستمی به من وآقای حسینیان ماموریت داد که برویم از پادگان سقز برای بچه ها شام بیاوریم . چون هرکدام از بچه ها می رفتند نمی توانستند غذا بیاورند مجروح و یا شهید می شدند . با ماشین جیپی به پادگان رفتیم . از راه رفتن مشکلی پیش نیامد. غذا را گرفتیم و به راه افتادیم . در بین راه ضد انقلاب ها ما را هدف قرار دادند و شروع به تیر اندازی کردند . آقای حسینیان با شجاعت تمام با اسلحه ی ژ3 ای که در دستش بود شروع به تیر اندازی کرد وبالاخره با رشادت ایشان توانستیم غذاها را به مقر برسانیم .
زمانی که ارتفاعات الله اکبر دست ارتش بود ، ما در آن منطقه مستقر بودیم از بنی صدر دستور آمد که عقب نشینی کنید . نیروهای ارتش جلو مستقر بود و ما عقب تر بودیم . آمدند و موضوع را به ما گفتند .پسر عمویم محمد حسین گفت : آقا جان ما عقب نشینی نمی کنیم . شما می خواهید عقب نشینی کنید ولی ما هستیم . آنها وسایلشان را جمع کردند به راه افتادند که بروند محمد حسین جلویشان ایستاد و گفت : کجا می روید؟ گفتند : عقب نشینی می کنیم. اسلحه اش را برداشت و گفت : اگر شما بخواهید عقب نشینی بکنید همه تان را می کشم . وقتی عصبانیتش مقداری فرونشست گفت: می خواهید بروید اشکالی ندارد ولی مااین جا هستیم حتی اگر صدام بیاید مارا بکشد . این حرف باعث شد آنها به مقرشان برگردند.
. محمد حسین حسینیان یادم است آخرین باری که پدرم به جبهه رفت من در خانه نبودم بچه همسایه مان به دنبالم آمد و گفت : بیا با هم تا سر کوچه برویم وقتی ازخانه بیرون آمدم، پدرم را دیدم که بطرف خانه عمه ام در حال حرکت بود ( منزل ما و عمه ام نزدیک بود) من ودوستم سر کوچه ایستاده بودیم که پدرم از منزل عمه ام بیرون آمد و دوباره به خانه رفت ولی بازهم مرا ندید. این بار که از خانه بیرون آمد لباسهای سیاه برتنش بود فهمیدم که می خواهد عازم منطقه شود دنبالش دویدم و صدایش زدم و تا مرا دید ایستاد و گفت: کجا رفته بودی ؟ خیلی دنبالت گشتم به مادرت گفتم : تا دخترم را نبینم نمی روم . خانه عمه ات هم آمدم ولی آنجا هم نبودی ؟ گفتم پدر من همین جا ایستاده بودم خلاصه مرا سوار موتورش کرد و به خانه رفتیم و به اتفاق خانواده به ایستگاه قطار رفتیم و پدرم عازم منطقه شد . این آخرین باری بود که پدرم را دیدم و بعد از آن به فیض عظیم شهادت نائل گشت .
. محمد حسین حسینیان در دوران دبیرستان وضعیت نمرات درسیم خوب نبود یک روز که از مدرسه به خانه آمدم با خودم فکر می کردم چرا این ثلث ، نمراتم اینقدر پائین آمده است . خودم را سرزنش می کردم دوست داشتم که پدرم را در خواب ببینم تا مرا نصیحت کند به همین خاطر وضو گرفتم و نمازی جهت خواب دیدن اموات خواندم فقط دوست داشتم پدرم را ببینم حتی اگر مرا سرزنش کند و از دستم ناراحت باشد همان شب پدرم را خواب دیدم ایشان به مدرسه آمده بود هوا زمستانی و برف زیادی آمده بود پدرم که لباس سفیدی بر تنش بود روی برفها دراز کشیده بود. بچه ها صدایم زدند و گفتند : پدرت به مدرسه آمده است خیلی خوشحال شدم سریع به طرف حیاط مدرسه دویدم . پدرم مرا که دید از جایش بلند شد من هرچه با ایشان صحبت می کردم اصلاً جوابی نمی داد . سپس از مدرسه خارج شد هنگام رفتن برگشت و برایم دست تکان داد و از مدرسه خارج شد خیلی گریه کردم و هرچه صدا زدم دیگر جوابی نیامد و سپس از خواب پریدم . قبل از خواب می دانستم اگر پدرم را ببینم مرا سرزنش می کند از آن شب به بعد سعی کردم تلاشم را در درس خواندی بیشتر کنم .
یادم است سال شست ویک درمنطقه سومابودم قراربودعملیاتی صورت گیرد، محمدحسین هم مسئول محوربود.روزی که ایشان به شهادت رسیداورادیدم که از روبرو به سمت من می آمد با یکدیگر روبوسی کردیم وگفتم:به خداوند می سپارمت.این بارآخری بود که محمدحسین رادیدم و اودر همان عملیات-مسلم ابن عقیل-به فیض عظیم شهادت نائل گشت.
یادم است که مرتبه آخری که محمد حسین به جبهه رفت،هنگام خداحافظی خواهرش نیزمنزل مابود.به خواهرش گفت:این بارکه به جبهه می روم دیگر بازنمی گردم.تاکنون چهارپنج بارترکش به بدنم اصابت کرده است.دیگرطاقت ترکش خوردن ندارم.دعاکنیدکه شهید شوم،دیگرمجروح نشوم که درخانه رنج بکشم.دوست دارم درجبهه به شهادت برسم.
یکبارکه محمدحسین قصدداشت به جبهه برودبه او گفتم:چقدرمی خواهی به جبهه بروی،شماپنج فرزندداری؟گفت:خانم به من نگونروتوبایدمرابه رفتن تشویق کنی.باید هدفت رفتن من باشد.سپس کاغذی آورد و شروع کرد به نوشتن وصیت نامه.گفتم:چراوصیت نامه می نویسی؟چرااینقدرمراناراحت می کنی؟گفت:این وصیت نامه برای روزی که شهیدمی شوم لازم است.وقتی دید که گریه می کنم وصیت نامه راپاره کردوگفت:گریه نکن.
یکبار که همسرم مجروح شده بودبرای مدتی درخانه بستری شدتا حالش بهتر شود.یادم است مرتب گریه می کرد یک روزگفت:دعاکن حالم بهترشودتابه جبهه بروم وشهیدشوم.من که اینقدرزحمت کشیدم وچهارسال درجبهه بودم حیف است که درخانه بمیرم.دوست دارم که درمیدان نبردشهیدشوم.گفتم: محمدحسین چگونه دلت می آید این حرفهارابزنی؟گفت:بدکه نمی گویم دوست دارم اگر قراراست بمیرم ،درجبهه شهید شوم،دلم نمی خواهددرخانه ازدنیابروم.
یادم است پدرم موقع نمازخواندن به علت مصدومیتی که در جبهه برایش پیش آمده بود،هنگامی که وقت سجده می شدمهر رابرمی داشت وهمانطورنشسته ذکر سجده را می گفت،نمی توانست خم شودوسرش رابرروی مهربگذارد.من هم هرگاه پدرم مشغول نمازخواندن می شد،سجاده ام راکنارش پهن می کردم وادای پدرم رادر می آوردم.فکرمی کردم نمازصحیح همانطوراست که پدرم می خواند.نمی دانستم پدرم به خاطرمشکلی که داردآنطورعمل سجده راانجام می دهد.یکروزپدرم خیلی خندیدو برایم توضیح دادکه من بایدسجده رابه طور صحیح انجام دهم.از آن روزبه بعددیگرمانندپدرم نماز نخواندم.
من پنج ساله بودم که پدرم به شهادت رسید.کمی که بزرگترشدم خیلی آرزو داشتم یکشب خواب پدرم راببینم.بالاخره به آرزویم رسیدم ویکشب خواب پدرم رادیدم.پدر بزرگم در روستایشان باغ بسیار بزرگی دارند،در خواب دیدم همه درباغ پدربزرگم جمع هستند.من درباغ گم شدم،همینطور که درحال حرکت بودم،اسب سفیدزیبایی به من نزدیک شد.سوار آن شدم.اسب شروع به حرکت کردومرا به جای دوری برد.همه چیز سفید بودمانند اینکه درابرها حرکت می کنیم.با خودم می گفتم خدایا من کجا هستم؟اینجا کجاست؟ یکدفعه دیدم اسب ایستادومن از آن پیاده شدم وهمانجا ایستادم ناگهان دیدم نوری به سمت من می آید.نمی توانستم تشخیس بدهم که نور چیست وقتی نزدیک شد،دیدم پدرم است که لباس سفید وزیبایی تنش کرده است.مرادر آغوش گرفت ومشغول صحبت شدیم.گفتم:پدر دلم خیلی برای شما تنگ شده است.کجا هستید؟پدرم گفت:من همیشه باشماهستم.سعی کن به مادرت محبت کنی وهمیشه حجابت را حفظ کنی،به پدربزرگ ومادربزرگ نیزبیشتررسیدگی کن این بهترین خوابی است که از پدرم بعدازشهادتش دیدم.
یک مرتبه صبح که ازخواب بیدار شدم،مادرم گفت:دخترم دیشب خواب پدرت را دیدم.درخواب دیدم سفره بسیاربزرگی پهن شده است وهمه روزه بودند.پدرت هم سرسفره نشسته بود،درعالم خواب به من سفارش کردمیوه بگیریدوآنهارانذرکنید.فردای آنروز مادرم سفره ای نذری پهن کردوهمه روزه گرفتیم.
آقای حسینیان یکی ازدوستان صمیمی آقای چراغچی بود.درمنطقه ی بستان که بودیم آقای حسینیان به آقای چراغچی گفت:بایدبلدوزر بیایدو یک خط دیگری اینجابزندکه اگراحیانادشمن حمله کرد وخط راگرفت نتوانندوارد بستان شوند.این مسأله رابانیروهای جهادهماهنگی کردند.گفتندکه بلدوزربایدموقعی بیایدکه دردیددشمن نباشد.قرارشدساعت12شب برادرهای جهادبیایندوخط دیگری بزنند.ساعت12آمدند،آتش دشمن خیلی شدیدبود،یک دوساعتی که بلدوزرکارکرد،دیدیم صدایش قطع شد.چندنفرازبرادران دیگر ازجمله آقای نعمانی ومظلوم مقدم که بعدابه شهادت رسیده بودند.چون آتش دشمن شدید بودهیچ کس جرأت نمی کردبروداز بلدوزرخبربگیرد.آقای حسینیان گفت: کسی هست برودازبلدوزرخبری بگیرد؟دیدکسی جواب نداد.خودشان حرکت کردندورفتند بعدازیک ربع یابیست دقیقه دیدیم که ایشان راننده ی بلدوزر رابه دوشش گرفته ومی آورند.ایشان رابه سنگرفرماندهی بردوبیسیم زد تاآمبولانس بیاید
در عملیّات مسلم بن عقیل شهید حسینیان مسئول محور بود . من خودم در کنار ایشان قرار داشتم که یک تیر قناسه به سر ایشان اصبت کرد و حتّی سر ایشان بر روی دوش من افتاد و همانجا به شهادت رسید . بچّه ها چون شدیداً درگیر بودند نمی شد برای انتقال پیکر ایشان از آنها کمک گرفت . ما آمدیم جنازه را به هر مکافاتی بود روی برانکارد گذاشتیم و به سختی تا بالای قلّه بردیم شهادت ایشان در روحیّة ما خیلی تأثیر گذاشت امّا با صحبتهای عامل که می گفت : آقای کریمی زاده مگر شما فراموش کردید که ما مثل حسینیان شهدای زیادی داریم ، تقویّت روحیّه شدیم .
شب عملیات مسلم بن عقیل که در منطقه ی سومار شروع شده بود بعد از اذان صبح بود که خط کاملا شکسته نشده بود . هنوز در بعضی از مواضع عراقی ها داشتند مقاومت می کردند . بچه ها بعضی از تکه های خط را شکسته بودند و رفته بودند روی ارتفاعات ولی بعضی ازمواضع مقاومت می کردند . صبح بود که خود تیپ 21 امام رضا ( ع ) هم دیگر قرار گاه را ترک کرده بود . آمده بود نزدیک خط یک حالت رودخانه مانندی را پیدا کرده بودند و آنجا مستقر شده بودند تا جایی که راه داشت آمده بودند آقای حسینیان هم که آنجا بود تصمیم گرفته بود که برود خط که ببیند خط به چه صورت است . خط را بررسی کند وقتی عازم شد که برود من هم گفتم می آیم . من و حسینیان و یک نفر دیگر سه نفری راه افتادیم سمت خط منتهی از جایی که بچه ها رفته بودند نرفتیم . حدود 500 متر که از بچه ها جدا شدیم و رفتیم به میدان مین برخورد کردیم که عراقی ها از مین های واکسی کاشته بودند . باران هم آمده بود و دیده می شد . آقای حسینیان شناخت که اینها مین هستند . ایشان گفتند جلوتر نروید که میدان مین است و با سر نیزه ای که داشت چند تا از مین ها را خنثی کرد و یک مقدار کنار گوشه ها را گشتند حالت آن را بدست آوردند که به حالت زیگزال کاشته شده است . چند تا از مین ها را با همکاری ایشان خنثی کردیم تا به اندازه ی یک معبر باز کردیم تا بتوانیم عبور کنیم چون قرار بود بچه ها پشت سر ما بیایند بخاطر این که مشخص شود اینجا میدان مین است و این معبر باز شده دنبال این بودند که یکم نشانه ای بگذارند شال گردن سفیدی داشتند در آوردند و پاره کردند و همان قسمتی که معبر باز شده بود و عرض میدان مین هم حدود 2/5 متر بیشتر نبود . با همان شال گردن گذاشتند و روی آن را سنگ گذاشتند که مشخص شود معبر و اطرافش هم چند تا سنگ گذاشته که معلوم شود این معبر باز است . از آنجا رفتیم تا رسیدیم به ارتفاعات تازه بچه ها خط را شکسته بودند . نزدیک صبح بود اسم عملیات نردبانی بود یک قسمتی بود از سمت ما به حالت پرتگاه بود و سمت عراقی ها که مشرف به شهر مندلی عراق بود یک شیب ملایمی داشت که حتی بچه ها 2 تا نردبان گذاشته بودن و به هم گره داده بودند که از نردبان بروند بالا که توانستند خط را بشکنند . بچه هایی که آنجا بودند از شب تلاش و پیگیری و زحمت هایی کشدیده بودند و خودشان را رسانده بودند به خط پر آتش عراقی ها به به هر حال یک خستگی جسمانی به بچه ها دست داده بود و چون می دیدند عراقی ها رفته اند و خط هم شکسته شده احساس راحتی می کردند و هر کسی یک جایی را گیر آورده بود و استراحت می کرد . منتهی از نظر تداراکات ضعیف بود چون امکانات نرسیده بود . بلاخره تصمیم گرفته شد که با آقای حسینیان برگردیم عقب که یک مقداری غذا و آب ببرند از همان راهی که رفته بودیم برگشتیم عقب آنجا چند تایی قاطر گرفته بودند به دلیل صعب العبور بودن جاده ها بالاخره چند قاطر گرفتیم و مقداری نان و آب و دیگر امکانات را سوار قاطرها کردیم و راه افتادیم و همان مسیر را رفتیم آذوقه ها را به بچه ها رساندیم و بینشان توزیع کردیم و می خواستیم برگردیم . شهدا و مجروحین هم زیاد بودند در حین برگشتن یکی دو تا از مجروحین پیشنهاد دادند که ما را هم سوار قاطر بکنید و ببرید عقب که حسینیان این کار را انجام داد و آمدیم پشت خط بعد هم جاده باز شد . این جریان گذشت و ما حدود دو ماه آنجا پدافند کردیم و یک عملیات دیگر به نام زین العابدین که ایزایی بود انجام دادیم . حدودا 25 روز بعد از عملیات بود که خبر دار شدیم آقای حسینیان هم در همان محور بر اثر پاتک هایی که عراق زده بود شهید شده بود .
زمانی که محمد حسین حسینیان در خط سومار مستقر بودند یک روز خدمت ایشان رفیتم برای احوالپرسی . ایشان برگشت و گفت می خواهم بیایم عقب . گفتم: آقای حسینیان شما که عقب نمی آمدی گفت : نه من می خواهم بیایم عقب . وقت برگشت توی راه با هم صحبت های مختلفی داشتیم در رابطه با مسائل مختلف که در رابطه با خط بود نزدیک قرار گاه که رسیدم رودخانه بود ایشان گفت : اگر اجازه بدهی من اینجا پیاده می شوم می خواهم بروم کار داردم . هر چه اصرار کردم چکار داری ؟ چیزی نگفت فقط گفت اگر خواستی دوباره به خطر بروی من یک ساعت دیگر اینجا می ایستم . گفت : اتفاقا من شب می خواهم بروم خط . گفتم : پس حتما شما بایست تا من خودم ببرمت خط . دیگر ما رفتیم قرار گاه و یکسری کارها مون را انجام دادیم حدود دو ساعت طول کشید . آمدیم دیدیم حسینیان جائیکه قرار داشتیم ایستاده است . نشستیم توی ماشین و دیدم که ایشان رفته و غسل کرده است چهره اش یک جور دیگر شده بود . یک حالت خاصی در ایشان حاکم شده بود و سکوت کرده بود یک مقداری با ایشان شوخی کردیم و ایشان خندید تا اینکه سر پیچی بود رسیدیم دشمن که دیر داشت ما که رد شدیم یک خمپاره دشمن زد که جلوی ماشین خورد ولی ما آسیبی ندیدیم و رد شدیم . ما هم به شوخی گفتیم این حسینیان را پیاده کنیم که به هوای ایشان ما شهید نشویم . چون جور دیگری شده بود . مثل آدمهایی که واقعا توی ابر زندگی می کنند و یک حالت خاصی دارند . یک حالت اینجوری داشت . دیگر ما رفتیم خط و شهید چراغچی هم به ما زنگ زد که بیا کارت داریم . گفتم : من امشب هستم و با شهید آهنی می خواهیم یکسری از کارهایمان را انجام بدهیم تا رفتیم محور دیگر کارها را انجام دادیم . با شهید مهمانی و عظیمی بودیم که شناسایی هایمان یک مقداری انجام شده و برگشتیم می خواستیم بیائیم عقب که باز گفتیم ولش کن . امشب پهلوی حسینیان هستیم . دقیقا یادم نمی آید ساعت شهادتش را که آیا آخرهای شب بود یا نزدیکی صبح . چون زمان زیادی گذشته است . ماجرا این گونه بود که خمپاره آمده بود و ایشان شهید شدند.<ref>[[ http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7335|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید حسین سعیدی

2020-05-10T11:08:14Z

Yazdani98:

کد شهید : 6610266

نام : حسین‌

نام خانوادگی : سعیدی‌

نام پدر : عزیزاله‌

تاریخ تولد:

محل تولد: مشهد

تاریخ شهادت: 1366/06/03

مکان شهادت : سردشت

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : دانش آموز یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار :

خاطرات:

آخرین دفعه در 16/ 4/ 66 به جبهه ایلام اعزام شد . قبل از اعزامش شب ها نحوه خوابیدن در تابوت و ... را تمرین می کرد . هنگامی که می خواست برود با گرمی از همه خداحافظی کرد ، دست پدر را بوسید و گفت : اگر مرا ندیدی حلالم کن . این دفعه او تنها بود و هیچ یک از دوستانش و یا همرزمان قدیمی اش با وی نبودند ، همچنانکه به هنگام پر کشیدن به نزد خداوند تنها بود .

به یاد دارم زمان انقلاب معلمین درمدرسه مرا می زدند و می گفتند : چادر سرت نکن سرت را لخت کن برادرم محمد ابراهیم که از این قضیه مطلع شد به مدرسه آمد و به معلم ما گفت : اگر خواهرم سرش را لخت کند خودم سرش را می برم من به او می گویم سرت را لخت نکن شما چرا می گویید سرت را لخت کن.<ref>[[.<ref>[http://%20%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11559 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید حسین سعیدی

2020-05-10T11:06:54Z

Yazdani98:

شهید حسین سعیدی

2020-05-10T10:47:25Z

Yazdani98:

کد شهید : 6610266

نام : حسین‌

نام خانوادگی : سعیدی‌

نام پدر : عزیزاله‌

تاریخ تولد:

محل تولد: مشهد

تاریخ شهادت: 1366/06/03

مکان شهادت : سردشت

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : دانش آموز یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار :

خاطرات:

آخرین دفعه در 16/ 4/ 66 به جبهه ایلام اعزام شد . قبل از اعزامش شب ها نحوه خوابیدن در تابوت و ... را تمرین می کرد . هنگامی که می خواست برود با گرمی از همه خداحافظی کرد ، دست پدر را بوسید و گفت : اگر مرا ندیدی حلالم کن . این دفعه او تنها بود و هیچ یک از دوستانش و یا همرزمان قدیمی اش با وی نبودند ، همچنانکه به هنگام پر کشیدن به نزد خداوند تنها بود .

به یاد دارم زمان انقلاب معلمین درمدرسه مرا می زدند و می گفتند : چادر سرت نکن سرت را لخت کن برادرم محمد ابراهیم که از این قضیه مطلع شد به مدرسه آمد و به معلم ما گفت : اگر خواهرم سرش را لخت کند خودم سرش را می برم من به او می گویم سرت را لخت نکن شما چرا می گویید سرت را لخت کن.<ref>[[<ref>[http://%20%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11559 سایت یاران رضا]</ref> ==پانویس== <references/> |سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references/>

شهید احمد خزایی

2020-05-10T10:40:13Z

Yazdani98:

کد شهید: 6513291 تاریخ تولد :
نام : احمد محل تولد : مشهد
نام خانوادگی : خزائی‌ تاریخ شهادت : 1366.02.01
نام پدر : قنبر مکان شهادت : غرب

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌
گلزار : بهشت‌رضا(ع‌)

==خاطرات==
بعد از ظهر حدود ساعت چهار بود که وارد تبریز شدم بلافاصله ماشین سوار شدم و به آدرسی که تلفنی به مشهد گفته بودند در بیمارستان نیکوکاری تبریز بستری است رفتم و از قسمت اطلاعات اتاق ایشان را خواستم ولی اطلاعات بعد از چند دقیقه که دفاتر را ورق زد گفت که اینجا نیستند خیلی ناراحت شدم و اسم رفیقش که تلفنی با مشهد صحبت کرده بود گفتم: و اتاق او را خواستم فوراً راهنمائیم کردند و رفتم احوالی از رفیقش پرسیدم بعد از احوال برادرم پرسیدم که چکار شد؟ و ایشان را کجا برده اند؟ او خلاصه ای از مجروح شدن احمد و چند روز گذشته را که حدود سه یا چهار بیمارستان عوض کرده اند تا به تبریز انتقال داده اند را شرح داد و بعد هم اضافه کرد که این بیمارستان نیکوکاری مخصوص بیماریهای چشم هست ولی احمد چون ناراحتی داخلی داشت او را به بیمارستان امام تبریز منتقل کردند تا بعد از بهبودی ناراحتی داخلی او را به بیمارستان نیکوکاری منتقل کرده بعد چشم های او را درمان کنند من با آن مجروح خداحافظی کرده و فورا خودم را به بیمارستان امام تبریز بخش اورژانس رساندم و آدرس اتاق برادرم را سؤال کردم آنها مرا راهنمایی کردند و من ناخودآگاه برادرم را جلوی اتاق احمد دیدم فوراً خودم را بالای سرش رساندم و صدایش زدم تا صدایم را شناخت شروع کرد به گریه کردن و منهم از دیدن برادرم با آن حال و وضع گریه ام گرفت گریة بسیاری کردیم آنقدر حیران و متعجب شده بودم که از اوضاع اتاق بی خبر مانده بودیم یک دفعه به خود آمدم دیدم که تعدادی دکتر و پرستار در اتاق حاضر همگی گریه می کردند 7 نفر دیگر هم در اتاق بودند که آنها مجروح نبودند آنها هم گریه می کردند خلاصه بعد از مدتی با دکتر شروع به صحبت و احوال پرسی کرده و آنها گفتند: که از کجا آمده ای گفتم: از مشهد بعد من سؤال کردم که چه ناراحتی دارد؟ گفتند: ترکش های بسیاری در بدن دارد یعنی از صورت گرفته تا کف پا پر ترکش بوده و فقط پشت بدنش سالم بود جلو بدن تمام ترکش بود صورت چون محاسن داشت در اثر ترکیدن خمپاره و پاشیدنش به هوا تمام صورتش سوخته بود چشم بسته و گوشه چشم ها چرک می آمدند دکترها مرا دلداری داده و از ما خداحافظی کرده و از اتاق بیرون رفتند بنده نشستم پهلوی احمد و شروع به صحبت کردیم.احمد هم از آمدن من به تبریز خیلی خوشحال شده بود و با همان حال خیلی اظهار تشکر می کرد که ممنونم بخاطر من این همه راه را آمدی برادرم بعد پرسید که به مادر و پدر و بقیه گفته ای که من مجروح شده ام گفتم: نه به این خاطر به آنها نگفته ام که فکر می کردم یک ناراحتی جزئی داری من آمدم که تو را به هر وسیله ای که شده به مشهد ببرم به آنها خبر بدهم و حالا انشاءا... همین که حالت کمی بهتر شد فوراً به امید خدا می رویم مشهد و در آنجا بستری می شوی بعد به همه خبر می دهم که بیایند به ملاقات ولی او هیچ نمی گفت این گفت و گوها خیلی ادامه داشت یعنی به مدت 3 شبانه روز و این مدت 3 شبانه روز یکسره در کنار تختش نشسته بودم ولی در این مدت بنا به خواسته خود او جهت خرید آب میوه از بیمارستان خارج شده و پس از خرید فوراً به بیمارستان مراجعت می کردم ولی در این مدت 3 شبانه روز یکسره کپسول هوا به او وصل بوده و چون از نظر نفس خیلی ناراحت بود حتی اگر برای چند دقیقه کپسول هوا را از جلو بینی و دهان او برمی داشتم برای تمیز کردن دهانه اش ناراحت بود و می بایست که فورا هوا را وصل نمایم در این مدت او را از اتاق برای دفعات متعدد بیرون می برند یعنی روزی یک مرتبه او را می برند برای دیالیزم و رادیولوژی و قسمت های مختلف بیمارستان ولی در همه این مراحل کپسول هوا با او بود و من هم همراه او بودم و یکسره صحبت می کردیم و من او را دلداری می دادم که انشاءا... حالت یک کمی بهتر شود می برمت مشهد و آنجا برایمان بهتر است اینجا توی شهر غربت سخت است او هیچ نمی گفت فقط گاهی که یک کمی خوابش می برد در خواب صحبت می کرد و لبها را باز می کرد می گفت بعد که بیدار می شده می گفتم خواب می دیدی می گفت بله خواب بچه های خواهرم و یا بچه های شما را می دیدم که دارم آنها را بغل می کنم و می بوسم خلاصه او را دلداری بسیاری می دادم روز آخر ×× مانده شهید بود که با دکترها نشستی داشتم و آنها هم باهم کنفرانسی داشتند صحبت بسیار می کردم که اگر اجازه بدهند و نیز اگر حالش یک کمی بهتر شود اجازه بدهند بلیط هواپیما برای او بگیرم و ببرمش مشهد گفتند ما هم همین را می خواهیم چون می بینیم واقعا اینجا ناراحتی و هیچ آشنایی نداری و در این چند روزه حتی یک لحظه هم نخوابیدی گفتم من که ایرادی نداشته ولی خانواده مادرم از غیبت من در شهر متوجه می شدند و ناراحت که کجا رفته است چون من وقتی می خواستم از مشهد بیایم نگفتم که برادرم مجروح شده حتی به خانم گفتم یک کاری دارم می روم شیراز و زود برمی گردم بعد آنها اصرار کردند که به مشهد تلفن بزن که حداقل یک 7 نفری بیایند تبریز که شما هم اینجا تنها نباشی و من ناچاراً با مشهد تماس گرفته به برادرم زنگ زدم و جریان را برای آنها گفتم و گفتم یک طوری مادر را در جریان بگذار و او را به بهانه بردن زیارت قم راه بیانداز و آنها را بیاور تبریز او هم همین کار را کرده بود و با ماشین یکی از بستگان روانه تبریز شده بودند شب آخر عمر شهید ساعت 10 شب بود که آمدند و گفتند که می خواهیم احمد را ببریم رادیولوژی همراه آنها او را بردیم رادیولوژی ساعت 11 شب بود که پس از آنکه تعدادی عکس از او گرفته بودیم او را به اتاق خویش بردیم و یک مقداری باهم صحبت کردیم و به او گفتم که به مشهد تلفن کرده ام که پدر و مادر بیایند تبریز گفت خوب کاری کردی چون می ترسم آنها را نبینم خیلی ناراحت شدم گفتم این چه حرفی است احمد جان تو خوب می شوی و باهم همگی انشاءا... می رویم مشهد او گفت خیلی دلم می خواست بیایم ولی دیر شده است گفتم چرا دیر شده است گفت مگر امشب شب جمعه نیست گفتم چرا گفت امشب شب آخر است به برادرم گفتم نه. گفت ما وعده داریم حالا زیر تختم را بیاور بالا تا بنشینم زیر تخت او را بالا آوردم یک مقداری نشست بعد گفت برادر دستم را بگیر تا از تخت بیایم پایین گفتم چکار داری گفت می خواهم دست و صورتم را بشویم گفتم : صورتت ناراحت است نمی توانی با آب صورتت را بشویی چون ناراحت می شوید. گفت این هم که نشد گفتم چرا گفت چون امشب میهمان دارم ولی خیلی عزیز است این میهمان گفتم بی وقت است ساعت حدود یک بعد از نیمه شب است گفت نه این میهمان خیلی خوب است می آید و خیلی هم کار داره چون تمام جبهه ها و سنگرها سر می زند ولی می آید همین صحبت ادامه داشت و من در حالت غم بسر می بردم و گریه می کردم تا اینکه ساعت حدود 3 و خورده ای شده بود که یک مرتبه مرتب نشست و یک سلام خالصانه ای داد بعد هم سرش را گذاشت و دیده از جهان فرو بست.

یک شب امام خمینی (ره) را در خواب دیدم که به خانه ما آمده بودند و گفتند: آمده ایم تا یکی از یچه هایتان را ببریم و ما به ایشان گفتیم : که این کار را نکنید ولی امام (ره) به ماگفتند: من همین بچه کوچک شما را می برم.<ref>[http://%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=8056 سایت یاران رضا]</ref>
==پانویس==
<references/>

شهید حمید اعرابی

2020-05-10T10:29:37Z

Yazdani98:

نام: حمید اعرابی

نام پدر: محمد جعفر

نام مادر: سکینه

محل تولد: تهران تاریخ تولد ۱۳۵۱/۰۱/۳۱

محل شهادت: قزوین- خ پادگان تاریخ شهادت: ۱۳۵۷/۱۰/۰۷

استان محل شهادت: قزوین شهر محل شهادت قزوین

وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی

تحصیلات: اول ابتدائی رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید تهران - تهران

==زندگینامه==

شهید حمید اعرابی ، سی و یکم فروردین ۱۳۵۱ ، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش محمدجعفر، درجه‌دار ارتش بود و مادرش سکینه نام داشت. دانش‌آموز اول ابتدایی بود. هفتم دی ۱۳۵۷ ، در شهر قزوین هنگام شرکت در تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی بر اثر سانحه رانندگی به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .<ref>[[سایت اطلاع رسانی سرداران و 3http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=17|سایت اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]]</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حمید_اعرابی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای انقلاب]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]

شهید عباس قلی سجادی

2020-05-10T09:42:33Z

Yazdani98:

کد شهید : 6212781 تاریخ تولد :

نام : عباس‌قلی‌ محل تولد : اسفراین

نام خانوادگی : سجادی‌ تاریخ شهادت : 1362/04/04

نام پدر : رمضان‌علی‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار :

==خاطرات==

عباسعلی قبل از شهادت 4 بار مجروح شده بود و همرزمانش نحوه ی شهادتش را اینگونه نقل می کنند که انگشتهای عباسعلی مجروح می شود . بعد از حدود نیم ساعت از ناحیه شکم نیز مجروح می شود . درحدود ساعت 4 صبح بوده که عباسعلی در همان حالت مجروحیت پس از خواندن نماز و قرائت چند آیه ی قرآن دائماً نام ائمه معصومین را به زبان می آورده است . در همان لحظات آخر هم همرزمانش را به تقوا توصیه می کرده و گفته بود : به راه خودتان ادامه دهید ونگران من نباشید .

به عباسعلی انگار الهام شده بود که این دفعه که به جبهه برود بر نخواهد گشت و به شهادت خواهد رسید . به همین دلیل با همه اقوام و خویشاوندان حتی آنهایی که در راه دور بودند، و زمانی همسایه ما بودند، نیز خداحافظی کرد و حلالیت طلبید . آنطوری که خودش تعریف می کرد : قبل از آنکه اعزام شود، خوابی می بیند که در آن سیدی به او می گوید : " بلند شو و از همه خداحافظی کن، که این سری به شهادت می رسی . " به همین دلیل ایشان این بار آخر خداحافظی عجیبی داشتند و از همه چندین مرتبه خداحافظی و حلالیت می طلبید .

آخرین دفعه ای که می خواست به جبهه اعزام شود، آن موقع بنده در دوره راهنمایی درس می خواندم و در شهر مستاجر بودیم . هنگام رفتن به جبهه چندین بار با من خداحافظی کرد، در آن لحظه می خواستم به مدرسه بروم، البته دیر هم شده بود . عباسعلی را دیدم که گریه می کند، ولی صورتش را از من برگردانده بود تا او را نبینیم و ناراحت شوم . به من هم یقین شده بود که دیگر او را نخواهم دید، پاهایم رغبت به مدرسه رفتن را نداشت، ولی با نصیحت و سفارشی که ایشان جهت رفتن به مدرسه و آموختن درس داشت به مدرسه رفتم و بعد از 10 الی 15 روز خبر شهادت ایشان را به ما دادند .<ref>[[ http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11348|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید حسین سبیانی

2020-05-10T09:38:33Z

Yazdani98:

کد شهید : 6610050 تاریخ تولد :

نام : حسین‌ محل تولد : نیشابور

نام خانوادگی : سبیانی‌ تاریخ شهادت : 1366/06/27

نام پدر : براتعلی‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : خدمه‌تانک‌

گلزار :

==خاطرات==

برای مراسم تشییع جنازه شهید محمود قلعه نویی رفته بودیم که حسین گفت : مادر جان ببین شهدا را با چه افتخاری تشییع می کنند . من هم می خواهم به جبهه بروم و به شهادت برسم ? وقتی هم که به جبهه رفتم دوست دارم نه اسیر شوم نه مفقودالاثربلکه شهید شوم .<ref> [[ http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11315|سایت یاران رضا]] </ref>
==پانویس==
<references />

شهید سید اصلان ساقی

2020-05-10T09:24:26Z

Yazdani98:

کد شهید: 5905412 تاریخ تولد :
نام : سیداصلان‌ محل تولد : مشهد
نام خانوادگی : ساقی‌ تاریخ شهادت : 1359/07/23
نام پدر : سیدهاشم‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌
گلزار : بهشت‌رضا
==خاطرات==
شهید هفته‏اى یک دفعه به زیارت مرقد مطهر امام رضا)ع( مى‏رفت و قبل از انقلاب نیز ایمانى قوى و اراده‏اى خلل‏ناپذیر داشت. قبل و بعد از پیروزى انقلاب نیمه‏هاى شب برمى خواست و به خواندن نماز شب مشغول مى‏شد و با حالتى عرفانى و ملکوتى با خدایش راز و نیاز مى‏کرد. دوستان بدلیل خصوصیات مذهبى بارزش، وى را شیخ احسان مى‏نامیدند.<ref>[[ http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=11172|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید سید اکبر خضری

2020-05-10T09:06:45Z

Yazdani98:

بسمه تعالی
نام سید اکبر خضری
نام پدر سید اصغر
نام مادر نورجهان
محل شهادت شلمچه
محل تولد تاکستان - خنداب تاریخ تولد ۱۳۴۵/۰۶/۰۲
محل شهادت شلمچه تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۱/۲۱
استان محل شهادت خوزستان شهر محل شهادت خرمشهر
وضعیت تاهل متاهل درجه نظامی
تعداد پسر ۰ تعداد دختر ۰
تحصیلات دوم راهنمائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - تاکستان - خنداب

==زندگی نامه==
خضری، سیداکبر: دوم شهریور ۱۳۴۵، در روستای خنداب از توابع شهر تاکستان به دنیا آمد. پدرش سیداصغر، کارمند سازمان عمران بود و مادرش نورجهان نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. کشاورز بود. ازدواج کرد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و یکم بهمن ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1641|پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]]</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید اکبر_خضری}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان تاکستان]]

شهید سید اکبر خضری

2020-05-10T09:03:02Z

Yazdani98:

بسمه تعالی
نام سید اکبر خضری
نام پدر سید اصغر
نام مادر نورجهان
محل شهادت شلمچه
محل تولد تاکستان - خنداب تاریخ تولد ۱۳۴۵/۰۶/۰۲
محل شهادت شلمچه تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۱/۲۱
استان محل شهادت خوزستان شهر محل شهادت خرمشهر
وضعیت تاهل متاهل درجه نظامی
تعداد پسر ۰ تعداد دختر ۰
تحصیلات دوم راهنمائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - تاکستان - خنداب

==زندگی نامه==
خضری، سیداکبر: دوم شهریور ۱۳۴۵، در روستای خنداب از توابع شهر تاکستان به دنیا آمد. پدرش سیداصغر، کارمند سازمان عمران بود و مادرش نورجهان نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. کشاورز بود. ازدواج کرد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و یکم بهمن ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.<ref>[[سایت پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین|سایت پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 ش<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1641|پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین<nowiki>]]</nowiki></ref> ]]</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید اکبر_خضری}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]
[[رده: شهدای شهرستان تاکستان]]

شهید قاسم حسینی طایفه

2020-05-10T08:47:59Z

Yazdani98:

بسمه تعالی
نام قاسم حسینی طایفه
نام پدر علی گل
نام مادر خدیجه
محل شهادت ام الرصاص
محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۴۷/۱۱/۲۰
محل شهادت ام الرصاص تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۰/۰۴
استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت -
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات سوم متوسطه رشته تجربی
عملیات سال تفحص 1376
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین

==زندگی نامه==
حسینی‌طایفه، قاسم: بیستم بهمن ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی‌گل، کارگر نانوایی بود و مادرش خدیجه نام داشت. دانش‌آموز سوم متوسطه در رشته تجربی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. چهارم دی ۱۳۶۵، در ام‌الرصاص عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۶ پس از تفحص در زادگاهش به خاک سپرده شد.
==خاطرات==
سید محمد عبدحسینی: قاسم حسینی طایفه، خصوصیت منحصر به فردی داشت و آن هم اینکه همیشه در منطقه پابرهنه بود و هیچوقت پوتین به پایش نمی کرد، لذا بچه های همسنگری و هم چادری اش حسابی از دست او دلخور بودند. همسنگری هایش مرتب به نزد من می آمدند و می گفتند: قاسم پا برهنه می رود فوتبال بازی می کند، توی محوطه دور می زند و هر جا که می خواهد می رود و بعد هم با همان پاهای کثیف وارد چادر می شود. من هم وقتی دیدم اعتراضات زیاد شد، ایشان را خواستم و به عنوان مسوول باهاش برخورد کردم و گفتم: تو حق نداری این کار را بکنی و همین حالا برو پاهایت را بشور و کفشهایت را بپوش و بیا که بچه ها حسابی ازدستت دلخورند. ایشان هم گفت چشم و رفت پاهایش را حسابی شست، اما دوباره همانطور پابرهنه آمد پیش من. من هم عصبانی شدم و او را تنبیه نظامی کردم و دستور دادم که ایشان را نگهبان شب گذاشتند. شب شد رفتم برای سرکشی، دیدم قاسم سر پست خوابیده است، باز هم عصبانی شدم و دوباره یه پست دیگر گذاشتم برای نگهبانی، اینبار هم وقتی به سرکشی رفتم، دیدم ایشان خوابیده است. وقتی دیدم تنبیه نظامی تإثیر ندارد، تصمیم به تنبیه اخلاقی اش گرفتم. لذا به پاسبخش گفتم: اگراین بار ایشان نگهبان بود و خوابید، بیدارش نکنید و بجایش مرا بگذارید سرپست. اتفاقا پاسبخش همین کار را هم کرد و یکی، دو باری من بجای ایشان رفتم سر پست و این موضوع حسابی بین سایر بچه ها پخش شد و می گفتند. قاسم طایفه سرنگهبانی می خوابد و فرمانده اش شبها به جای او نگهبانی می دهد و این موضوع ایشان را کاملا رنجور کرده بود. این گذشت تا اینکه قاسم نامه ای نوشت و برای من فرستاد، توی نامه مرا به مادرم فاطمه زهرا (س) قسم داده بود تا زمانی که شهید نشده است، موضوع او را جایی مطرح نکنم، ایشان نوشته بود: من برای اعزام به جبهه مشکل داشتم، لذا با خود نیت کردم که اگر به جبهه بروم بخاطر فضای معنوی جبهه ها و اینکه وجب به وجب خاک آن آغشته به خون شهدا و مقدس است، همیشه پا برهنه باشم تا شهید شوم. قاسم طایفه به مقصودش رسید و با پای برهنه به دیدار یار رفت و من نیز بعد از شهادتش ماجرا را برای پدر و مادرش عنوان کردم.<ref>سایت پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهیداستان قزوین</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:قاسم_حسینی طایفه}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]

شهید قاسم حسینی طایفه

2020-05-10T08:27:10Z

Yazdani98:

بسمه تعالی
نام قاسم حسینی طایفه
نام پدر علی گل
نام مادر خدیجه
محل شهادت ام الرصاص
محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۴۷/۱۱/۲۰
محل شهادت ام الرصاص تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۰/۰۴
استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت -
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات سوم متوسطه رشته تجربی
عملیات سال تفحص 1376
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین

==زندگی نامه==
حسینی‌طایفه، قاسم: بیستم بهمن ۱۳۴۷، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی‌گل، کارگر نانوایی بود و مادرش خدیجه نام داشت. دانش‌آموز سوم متوسطه در رشته تجربی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. چهارم دی ۱۳۶۵، در ام‌الرصاص عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۶ پس از تفحص در زادگاهش به خاک سپرده شد.
==خاطرات==
سید محمد عبدحسینی: قاسم حسینی طایفه، خصوصیت منحصر به فردی داشت و آن هم اینکه همیشه در منطقه پابرهنه بود و هیچوقت پوتین به پایش نمی کرد، لذا بچه های همسنگری و هم چادری اش حسابی از دست او دلخور بودند. همسنگری هایش مرتب به نزد من می آمدند و می گفتند: قاسم پا برهنه می رود فوتبال بازی می کند، توی محوطه دور می زند و هر جا که می خواهد می رود و بعد هم با همان پاهای کثیف وارد چادر می شود. من هم وقتی دیدم اعتراضات زیاد شد، ایشان را خواستم و به عنوان مسوول باهاش برخورد کردم و گفتم: تو حق نداری این کار را بکنی و همین حالا برو پاهایت را بشور و کفشهایت را بپوش و بیا که بچه ها حسابی ازدستت دلخورند. ایشان هم گفت چشم و رفت پاهایش را حسابی شست، اما دوباره همانطور پابرهنه آمد پیش من. من هم عصبانی شدم و او را تنبیه نظامی کردم و دستور دادم که ایشان را نگهبان شب گذاشتند. شب شد رفتم برای سرکشی، دیدم قاسم سر پست خوابیده است، باز هم عصبانی شدم و دوباره یه پست دیگر گذاشتم برای نگهبانی، اینبار هم وقتی به سرکشی رفتم، دیدم ایشان خوابیده است. وقتی دیدم تنبیه نظامی تإثیر ندارد، تصمیم به تنبیه اخلاقی اش گرفتم. لذا به پاسبخش گفتم: اگراین بار ایشان نگهبان بود و خوابید، بیدارش نکنید و بجایش مرا بگذارید سرپست. اتفاقا پاسبخش همین کار را هم کرد و یکی، دو باری من بجای ایشان رفتم سر پست و این موضوع حسابی بین سایر بچه ها پخش شد و می گفتند. قاسم طایفه سرنگهبانی می خوابد و فرمانده اش شبها به جای او نگهبانی می دهد و این موضوع ایشان را کاملا رنجور کرده بود. این گذشت تا اینکه قاسم نامه ای نوشت و برای من فرستاد، توی نامه مرا به مادرم فاطمه زهرا (س) قسم داده بود تا زمانی که شهید نشده است، موضوع او را جایی مطرح نکنم، ایشان نوشته بود: من برای اعزام به جبهه مشکل داشتم، لذا با خود نیت کردم که اگر به جبهه بروم بخاطر فضای معنوی جبهه ها و اینکه وجب به وجب خاک آن آغشته به خون شهدا و مقدس است، همیشه پا برهنه باشم تا شهید شوم. قاسم طایفه به مقصودش رسید و با پای برهنه به دیدار یار رفت و من نیز بعد از شهادتش ماجرا را برای پدر و مادرش عنوان کردم.<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1625|پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]]</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:قاسم_حسینی طایفه}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان قزوین]]

شهید محمود زنگوئی

2020-05-10T08:16:20Z

Yazdani98:

کد شهید: 6115030 تاریخ تولد :
نام : محمود محل تولد : بیرجند
نام خانوادگی : زنگوئی‌ تاریخ شهادت : 1361/02/10
نام پدر : رمضان‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : پاسدار یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌
گلزار : شماره‌یک‌
==خاطرات==
دوستم محمود زنکویی برای کنترل یک خانه تیمی چندین شب به داخل یک کارتن یخچال که در کنار خیابان گذاشته شده بود می رفت و یک سوراخ ریزی کرده بود و از آن سوراخ ریز رفت و آمدها را کنترل می کرد و البته چندین شب طول کشید و داخل کارتن تا صبح صبر می کرد . چندین دفعه منافقین متوجه شده بودند که آقای محمود زنکویی در حال شناسایی آنها است و قصد ترور ایشان را داشته اند که موفق نشدند و با تیزبینی خودشان و رفقا از معرکه نجات داده شدند .
دقایقی قبل از مراسم تشییع پیکر ، یکی از برادرانی که از جبهه برگشته بودند ، بسته ای ار از شهید محمّد زنگویی دادند که شما فکر می کنید که این انسان بخدا پیوسته ، چه برای شما پیام دارد ؟ در این بسته آن چیز قابل ذکرش سفارش به خواندن نماز شب بودیک شب من مریض شدم و برادرم محمود پای برهنه رفت منزل همسایه زنگ زد به بیمارستان سپاه. آمبولانس آمد و مرا به بیمارستان بردند و برادرم یازده پزشک بر بالین من آورد و من زندگی خود را از ایشان می دانم.<ref>[[ http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید بروجردی

2020-05-10T08:06:06Z

Yazdani98:

مدتی پیش وقتی با برادران یگان تفحص [[لشکر]] 27 [[حضرت رسول]](ص) در محور فکر مشغول تجسس پیکرهای مطهر شهدا بودیم. در حد فاصل یک کانال پیکر شهیدی را کشف کردیم که معلوم بود از رزمندگان عزیز [[گردان]] حنظله بوده است. در لابه لای لباس های شهید به دفترچه یادداشتی برخوردیم که نوشته های آن مربوط به 11 سال پیش بود. در آخرین برگ آن دفترچه نوشته شده بود: امروز روز پنجم است که در محاصره هستیم، آب را جیره بندی کرده ایم، نان را جیره بندی کرده ایم، عطش همه را هلاک کرده، همه را جز شهدا که حالا کنار هم در انتها کانال خوابیده اند. دیگر شهدا تشنه نیستند. فدای لب تشنه ات ای پسر فاطمه(س) .<ref>سایت رزمندگان لشکر،مجله حماسه سازان جاوید(نرم افزار نشانه،کانون فاطمه الزهرا شهرضا)</ref>
==پانویس==
<references />
== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:شهید بروجردی }}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان اصفهان ]]
[[رده: شهدای شهرستان شهررضا ]]

شهید حسین سعیدی

2020-05-08T06:07:39Z

Yazdani98:

کد شهید : 6610266

نام : حسین‌

نام خانوادگی : سعیدی‌

نام پدر : عزیزاله‌

تاریخ تولد:

محل تولد: مشهد

تاریخ شهادت: 1366/06/03

مکان شهادت : سردشت

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : دانش آموز یگان خدمتی :

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است .

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار :

خاطرات:

آخرین دفعه در 16/ 4/ 66 به جبهه ایلام اعزام شد . قبل از اعزامش شب ها نحوه خوابیدن در تابوت و ... را تمرین می کرد . هنگامی که می خواست برود با گرمی از همه خداحافظی کرد ، دست پدر را بوسید و گفت : اگر مرا ندیدی حلالم کن . این دفعه او تنها بود و هیچ یک از دوستانش و یا همرزمان قدیمی اش با وی نبودند ، همچنانکه به هنگام پر کشیدن به نزد خداوند تنها بود .

به یاد دارم زمان انقلاب معلمین درمدرسه مرا می زدند و می گفتند : چادر سرت نکن سرت را لخت کن برادرم محمد ابراهیم که از این قضیه مطلع شد به مدرسه آمد و به معلم ما گفت : اگر خواهرم سرش را لخت کند خودم سرش را می برم من به او می گویم سرت را لخت نکن شما چرا می گویید سرت را لخت کن.<ref>[[<ref>[http://%20%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=1155<ref>[http://%20%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=1155|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references/>

شهید علی ‌اکبر سلیمان زاده‌

2020-05-06T16:30:36Z

Yazdani98:

نام : علی‌اکبر

نام خانوادگی: سلیمانزاده

نام پدر: براتعلی

محل تولد : اسفراین

تاریخ شهادت : 1365/11/11

مکان شهادت : بیمارستان‌کامیا

تحصیلات : نامشخص

گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.

نوع عضویت : سایر شهدا

مسئولیت : رزمنده‌

==خاطرات==
یک شب خواب دیدم در حالی که شب عاشورا بود هیات سینه زنی به طرف مزار شهید حرکت کرده بودند . علی اکبر را دیدم که لباس بسیجی و چفیه در گردن به طرف هیات می آید و من خودم را به او رساندم اورا درآغوش گرفتم و بسیار گریه کردم . ازایشان پرسیدم هیات آمده است ؟ گفت : این مردم مرا شرمنده نموده اند ازشهید پرسیدم حالت چگونه است ؟ ایشان احساس رضایت کردند با شهید خداحافظی کردم و من برگشتم .
==پانویس==
<references />
<references />

شهید حمید اعرابی

2020-04-28T21:05:37Z

Yazdani98:

نام: حمید اعرابی

نام پدر: محمد جعفر

نام مادر: سکینه

محل تولد: تهران تاریخ تولد ۱۳۵۱/۰۱/۳۱

محل شهادت: قزوین- خ پادگان تاریخ شهادت: ۱۳۵۷/۱۰/۰۷

استان محل شهادت: قزوین شهر محل شهادت قزوین

وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی

تحصیلات: اول ابتدائی رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید تهران - تهران

==زندگینامه==

شهید حمید اعرابی ، سی و یکم فروردین ۱۳۵۱ ، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش محمدجعفر، درجه‌دار ارتش بود و مادرش سکینه نام داشت. دانش‌آموز اول ابتدایی بود. هفتم دی ۱۳۵۷ ، در شهر قزوین هنگام شرکت در تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی بر اثر سانحه رانندگی به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .<ref>[[سhttp://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=17|سایت سه هزار شهید استان قزوین]]</ref>

==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حمید_اعرابی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای انقلاب]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]

شهید حمید اعرابی

2020-04-28T21:01:31Z

Yazdani98:

نام: حمید اعرابی

نام پدر: محمد جعفر

نام مادر: سکینه

محل تولد: تهران تاریخ تولد ۱۳۵۱/۰۱/۳۱

محل شهادت: قزوین- خ پادگان تاریخ شهادت: ۱۳۵۷/۱۰/۰۷

استان محل شهادت: قزوین شهر محل شهادت قزوین

وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی

تحصیلات: اول ابتدائی رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید تهران - تهران

==زندگینامه==

شهید حمید اعرابی ، سی و یکم فروردین ۱۳۵۱ ، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش محمدجعفر، درجه‌دار ارتش بود و مادرش سکینه نام داشت. دانش‌آموز اول ابتدایی بود. هفتم دی ۱۳۵۷ ، در شهر قزوین هنگام شرکت در تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی بر اثر سانحه رانندگی به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=17|سایت سه هزار شهید استان قزوین]]</ref><ref>سایت سه هزار شهید استان قزوین</ref>

==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:حمید_اعرابی}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای انقلاب]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان تهران]]

شهید سید محمد تقی رضوی برقع

2020-04-20T21:01:32Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = سیدمحمدتقی رضوی برقع
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۶/۳/۳]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = حرم مطهر امام رضا
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = معاونت قرارگاه مهندسی جهاد
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر[[علی نقی]]
}}

خاطرات
آقا تقی و بقیه برادران زمینه رابرای عملیات والفجر 8 آماده می کردند. درآن فصل سال در اهواز باران های شدید می بارید و خانه ما خرابیهایی داشت. یعنی از دو اتاق نشیمن ، آب از سقفش می ریخت. هر دفعه که این مسئله را به آقا تقی می گفتم ، آقا تقی در جواب می گفت : این هم یکی از مشکلات و سختی های جنگ است که باید برای رضای خدا صبر کرد.
یادم می آید در یک مقطعی یکی از نیروها با سفارش وارد جهاد سازندگی شد. وقتی سید محمد تقی رضوی فهمید خیلی ناراحت شد. صبح که می آمد و می دید ایشان در جهاد است بیرونش می کرد. می گفت: امام فرموده توصیه از من هم قبول نکنید. تا اینکه روزی من از ایشان خواهش کردم گفتم آقای رضوی گناه دارد حالا دیگر آمده ولش کن. می گفت: من از این فرد بدم می آید فقط بخاطر اینکه با توصیه به جهاد آمده است.
یک سری به اتفاق سید محمد تقی رضوی در جبهه بودیم. من یام است که از منطقه بر می گشتم از سوسنگرد رد شده بودیم به سمت اهواز می آمدیم دیدم یک جیپ لندروری از جلو می آید و چراغ می دهد. راننده تانکر را که کارمند شهرداری بود از ایشان خواستم ماشین را نگه دارد. به ایشان گفتم مثل اینکه ماشین با ما کار دارد. وقتی ماشین نگه داشت دیدیم فرماندار تربت، دادستان انقلاب و تعدادی از مسؤولین و بازاریان تربت هستند. بعداً فهمیدم که آقای رضوی که با امیریان در تربت بود تماس گرفته بود که آنها را بفرستید بیایند و ببینند که در جبهه چه خبر است، چون معتقد بود حضور مسؤولین در منطقه خیلی از مشکلات را حل خواهد کرد.
به خاطر دارم که ایشان هنگام مرخّصی در خانه می گفت : ما در این مکان نشسته و از امکانات رفاهی استفاده می کنیم و این در حالی است که رزمندگان ما در حال نگهبانی و مرزبانی هستند و شاید هم در بدترین شرایط جوّی با دشمن کافر درگیر شده اند و شاید هم مجروح و شهید شده اند و می گفتند که بایستی تبلیغات ما در پشت منطقه ها زیاد بشود تا نیروی زیادی جذب بکنیم و قدرت حزب الله را افزایش بدهیم که فشار کمتری بر روی نیروها بیاید .
به خاطر دارم که هر موقع قصد آمدن به مشهد را می کرد ، قبلاً تلفنی اطّلاع می داد و ما هم اتاقش را نظافت می کردیم و گلی را در گلدان می گذاشتیم و به انتظار می نشستیم . چون خیلی پاکیزگی را دوست داشت . آن شب قرار بود که ایشان بیایند و من هم منتظر بودم . به محض اینکه ماشینش جلوی درب منزل توقّف کرد ، سراسیمه به طرف درب حیاط دویدم که به علّت عجلة زیاد چادرم به خارهای گل باغچه گیر کرده و پاره شد و من چون می خواستم ، اوّلین کسی باشم که برادرم را می بینم ، به این مسئله اصلاً توجّهی نداشتم .
در اسفند ماه سال 60 یک روز آقا تقی یک ورق کاغذ را در خانه به من نشان داد و گفت : عملیّات مهندسی جبهه به عهدة ما گذاشته شدهد و مسئولیّت سنگینی است . منظورش این بود که در همین روزها عملیّات است و به این زودی ها به خانه نمی آید و این روز هم از روزهای فراموش ناشدنی بود و چهرة خوشحال و راضی از کار آقا تقی هیچوقت یادم نمی رود . در همین روزها پدرشان به اهواز آمدند و کسالت پیدا کردند . در بیمارستان بستری شدند و آقا تقی فقط یک روز وقت کرد و برای عیادت پدر خود به بیمارستان آمد و در آنجا با ناراحتی پدرش روبرو شد . با دکترها مشورت کرد و بعد رو به پدرش کرد و گفت : من کار دارم و نمی توانم پهلوی شما باشم . تنها از خدا بخواهید اگر شفا پیدا کردید به جبهه بیائید و در راه خدا خدمت کنید و بعد از چند لحظه خداحافظی کرد و رو به جبهه رفت .
بعد از اتمام دو سال دوره فوق دیپلم ، پیشنهاد پدرش را مبنی بر ادامه تحصیل در خارج از کشور رد کرد و با صراحت گفت : ما جوانها با اسلام خو گرفتیم و نمی توانیم در کشور بیگانه زندگی کنیم . بعد از اتمام درس آقا تقی به خدمت سربازی رفت ، شش ماه از خدمتش نگذشته بود که به فرمان حضرت امام خمینی از پادگان فرار ودوستانش را نیز به این کار تشویق کرد . روزی که آقا تقی از پادگان فرار کرده بود وبه منزل ما آمد در حالی که نفس نفس می زد به من گفت : مادر مادر فرار کردم من یک لحظه تکانی خوردم سپس تحت احساسات مادریم گفتم اگر تو را بگیرند تیرباران می کنند . او با خوشرویی برایم توضیح داد و من نیز کمی آرام گرفتم . او بلا فاصله لباسهایش را عوض کرد وآماده بیرون رفتن از منزل شد من از او خواستم که مدتی را در خانه بماند تا قدری قیافه اش تغییر کند وشناخته نشود اما او با یک جمله مرا به خود آورد و گفت : مادر جان من فرار کردم تا فعالیت کنم و اعلامیه های حضرت امام خمینی را پخش کنم من فرار کردم تا به جای اینکه مقابل مردم باشم در کنارشان باشم . مادر من فرار نکردم که در خانه بمانم .
در دوران سربازی بود که یک روز به منزل آمد و گفت : که می خواهم از پادگان فرارکنم ، چون امام دستور داده است . مادرش به او می گوید : اگر تو را بگیرند تیر باران می کنند . او با خونسردی جواب می دهد که فرمان رهبر انقلاب است و من به آن عمل و اعلامیه های آن را پخش می کنم . من آماده شده ام تا درکنار مردم بایستم نه در مقابل آنها . حتی به من و مادرش نیز گفته بود که اگر کسی با لباس سربازی به سراغ من آمد اورا به منزل ببرید تا لباسش را عوض کند و به جمع تظاهراتی ها بپیوند.
بخاطر دارم که برای عملیات در منطقه آماده می شدیم و این عملیات قرار بود ، در منطقة غرب انجام پذیرد . گاهی مواقع پرسنل ، خانواده های خویش را به نزدیکترین محل ممکنه به همراه می آوردند و من چون خانوادة شهید رضوی در اهواز سکنی داشتند ، خانواده ام را به آن جا آورده بودم . مدت 15 روز میهمان ان بزرگوار و خانواده محترم او بودیم که در نهایت سادگی ولی با صفی صد چندان مورد مهر و محبت این خانوادة گرامی قرار گرفتیم که هنوز به عنوان یک خاطرة گرانقدر برایم باقی مانده است .
به یاد دارم که هنگام بازگشت شهید از منطقه اهواز به مشهد، کلاس دوم راهنمایی بودم. زمان بازگشت من راهم به همراه خود برد و من که از نظر چثه و سن تقریباً بچه به شمار می رفتم، حالت بسیار تازه ای برایم به وجود آمده بود. در آن جا شهید من را به یکی از برادران جهاد سپرد و گفت: او را به خط ببر و نشان بده و به شوخی گفت: که در آن جا هم شهیدش بکن و بعد بیارش. من به همراه او رفتم، ولی توفیق شهادت نصیبم نشد، شاید هم لایقش نبودم.
در یکی از روزهای گرم مرداد ماه _ به قولی فصل خرما پزان _ برق منزل ما قطع شده بود و آب هم مرتب قطع شده بود . بعد از یکی دو ساعت طاقتم تمام شد .( البته بیشتر به فکر حمزه بودم ) به تلفن همگانی رفتم تا به آقای تقی تلفن بزنم ، تلفن خراب بود . سوار تاکسی شدم و به دفتر قرارگاه رفتم . آقا تقی آنجا نبود با اوتماس گرفتند و مشکل را به او گفتند :من منزل رفتم و منتظر ترتیب اثر مسئله شدم .در همان موقع یاد خاطره ای از آقای تقی شدم که می گفت : وقتی که رزمنده ها گرما به آنها فشار می آورد در جلوی سنگر حوض آبی درست می کردند تا باد از روی آب بگذرد و مانند کولر عمل کند تا هم از نظر روحی تسکین دهنده و هم از نظر جمعی خوب باشد . بعد من هم لگنی را پر از آب کردم ودر جلوی درب اتاق مقابل باد قرار دادم و همزه را داخل آب گذاشتم تا گرمای زیاد مریضش نکند . این وضعیت تا ساعت 2 بعد الظهر ادامه داشت تا اینکه برق وصل شد .شب که آقا تقی به منزل ما آمد گزارش روزانه را به او دادم با لبخند رضایت بخشی گفت : خوب است .منزل ما یک سنگر رزمنده شده و با آب و هوای جبهه کمی آشنا شدی و این باعث خود سازی انسان می شود .
تقی بعد از ازدواج بلافاصله به تربت و از آن جا هم به اهواز رفت. مدت ها از این موضوع گذشته بود و ما هیچ خبری از او نداشتیم. افراد خانواده آرزوی دیدارش را داشتند. همه به دنبال فرصتی می گشتیم که به دیدار تقی و همسرش برویم. سرانجام با آمدن عید و تعطیلات سال جدید ما نیز اسباب سفر بستیم و روانه اهواز شدیم. بعد از رسیدن به اهواز راهی خانه تقی شدیم. من از زندگی تقی تصور دیگری داشتم. هیچگاه تصور نمی کردیم که زندگی او این گونه باشد. برای همین لحظه ای حیران شدم و بی اختیار قطرات اشک از گوشه چشمانم جاری شد. زندگی آقا تقی خیلی ساده بود، ساده تر از چیزی که حتی بتوان تصورش را کرد. کل زندگی آقا تقی در دو پتو خلاصه می شد. آن هم دو پتویی که از جهاد به امانت گرفته بودند. یکی از پتوها حکم زیرانداز را داشت و از دیگری نیز به عنوان روانداز استفاده می شد. بالاخره هر چی باشد من مادر بودم و دیدن آن صحنه و آن زندگی دلم را به درد می آورد. آنها حتی بالش هم نداشتند که زیر سرشان بگذارند. آقا تقی از اورکتش به جای بالش استفاده می کرد و خانمش هم از چادرش موقع برگشتن من دو بالشی را که با خود برای استفاده بچه ها برده بودم پیش آنها گذاشتم و گفتم که لااقل این بالش ها را زیر سرتان بگذارید. بله این همه زندگیشان بود. همه زندگیشان از اول تا آخر تمام فکر و ذکر آقا تقی جنگ بود و ما اگر از چیزهای دیگری می گفتیم تنها جواب او این بود که جنگ واجب تر است. او به این گفته از صمیم قلب ایمان و اعتقاد داشت. آقا تقی یک روز راحت نبود. او هیچ منزل و مأوایی نداشت که راحت باشد و یا بتواند حتی یک ساعت راحت بخوابد. اصلاً خودش نمی خواست که در آسایش و راحتی زندگی کند.
یادم است سه روز قبل از شروع عملیات فتح المبین آقای رضوی صبح تلفن زد که سریع پاشو بیا کارت دارم. من ستاد پشتیبانی که در سه راه خرمشهر مستقر بود رفتم گفتم: چه شده است؟ ایشان در را بست و در حالت عصبانیت و بر افروختگی شدید و ناراحت گفت: این یادداشت را صبح انداخته اند زیر در اتاق من. نگاه کردم دیدم نوشته‌اند که مسؤولیت عملیات مهندسی با جهاد نیست و سپاه خودش مسؤول است. گفت: ببین این چه حرفی است. گفتم ناراحت نباش، سریع با آقا محسن و صیاد شیرازی تماس گرفتم و پیغام دادم که ما ظهر قرارگاه کربلا می آییم. وقتی به آنجا رفتیم گفتیم ما چهار ماه زحمت کشیدیم و این همه کار و تلاش کرده ایم، قبلاً با شما صحبت کردیم و توافق نامه نوشتیم. آقا محسن گفت من در جریان نیستم اینها خود سرانه عمل کردند. صیاد هم بر افروخته و جدی نشسته بود و گفت مگر جهاد در طریق القدس بد عمل کرد، صحبت کردیم و همه چیز هماهنگ شد که شما با جدیت بروید و کارتان را انجام دهید. آقای رضوی آرام گرفت و کارها انجام شد و شب عملیات هم که حادثه ی عجیبی پیش آمد ولی همه به سلامت رفتند. اگر چه بعضی از آنها فردایش به شهادت رسیدند. این عملیات الحمدالله خیلی به خیر و خوشی گذشت و سرشار از نبوغ و نوآوری های جهادی ها است.
شب دامادی سید محمد تقی رضوی. توی جاده رخ ما داشتیم به سمت مشهد از تربت حیدریه می آمدیم. قرار بود ساعت 6 بعد از ظهر توی رباط سنگ تربت حیدریه کنار جاده منتظر بمانیم تا آقای رضوی هم به ما بپیوندد که برای مجلس عقد کنانش به مشهد برویم. یک دفعه دیدیم با همان لباس کاری اش از کارگهای اجراییش برگشت. حاج آقای امیریان که با ما بود بخاطر این که یکی از بچه ها عکس شهید بهشتی را پاره کرده بود خیلی ناراحت بود ـ زمان بنی صدر بود و بچه ها نسبت به اعتقاداتشان بسیار محکم بودند ـ آقای رضوی وقتی ناراحتی امیریان را دید پرسید چراایشان ناراحت است. گفتم توی خوابگاه عکس شهید بهشتی را پاره کرده بودند، خدا گواه است آقای رضوی گفت من مشهد نمی آیم برای عقد کنان. همان جا دو نفریمان را گذاشت و گفت شما بمانید. ماشین را گرفت و 30 کیلومتر راه را رفت و آمد. رفته بود آن فرد را شبانه از خوابگاه بیرون کرده بود و گفته بود همکاری شما همین جا با جهاد تمام شده تلقی می شود و چون شما عکس شهید بهشتی را پاره کردید ما نیازی به همکاری شما نداریم. تا آقای رضوی آمد گفت برویم برای مجلس عقدکنانم و با همان لباس و وضعیت کاریش رفتیم برای مجلسش. مجلسش برگزار شد و ما رفتیم.
روزی که جنگ شروع شد به اتفاق یکی از برادران دیگر جهاد برای تشکیل شورای روستایی به یکی از روستاها رفته بودیم. وقتی به بخش فیض آباد رسیدیم دیدیم بخشدار در اتاقی که مستقر است برقها خاموش است. فکر کردیم اتفاق خاصی افتاده است که برق قطع شده است. پرسیدیم چی شده است؟ گفت: خبر نداری؟ گفتم: نه. گفت صدام حمله کرده است. ماشین ما رادیو نداشت،‌یک رادیوی کوچکی گرفتیم و به تربت برگشتیم. نرسیده به تربت این سخن امام را رادیو پخش کرد که فرمودند سیلی به صدام بزنید که نتواند از جایش بلند شود وقتی وارد جهاد تربت شدیم دیدیم سید محمد تقی رضوی تمام بچه های جهاد را جمع کرده و دارد با آنها صحبت می کند. پرسیدم چه شده است آقای رضوی؟ گفت جنگ است، آماده باشید. هم برق رفته بود آقای رضوی گفتند شب ها باید نگهبانی بدهیم. با سپاه صحبت کردند و تعدادی اسلحه ی ام یک گرفتیم و آقای رضوی اسلحه ها را تقسیم کرد و خودش نیز کشیک می داد و به کسانی که آموزش نظامی ندیده بودند می گفت باید آموزش نظامی ببینند. تعدادی از بچه ها که آموزش ندیده بودند را آموزش داد. فردای آن روز بچه های سپاه را در خوابگاه جهاد جمع کرده بودیم و من و آقای رضوی برای آنها صحبت کردیم که برادر ها باید برویم و الان کیان مملکت و اسلام در خطر است و تعداد زیادی از بچه ها اعلام آمادگی کردند.
در خرداد ماه سال 1359 ماموریت پیدا کردم که برای سامان دهی وضعیت پرسنلی جهاد که آن موقع مطرح بود به تربت حیدریه عزیمت کنم. در ابتدای ورودم به جهاد سازندگی تربت حیدریه با سیدمحمد مواجه شدم و این برخورد را به فال نیک گرفتم و با احوالپرسی با ایشان آشنایی شروع شد و این آشنایی باعث شد که تقریبا ده ماه در زیر یک سقف زندگی کنیم. آن زمان ایشان و دو نفر دیگر از دوستان تحت عنوان اعضای شورای جهادسازندگی شهرستان تربت حیدریه فعالیت می کردند. وقتی خودم را معرفی کردم با برخورد بسیار گرم و صمیمانه ای مواجه شدم و بعدا فهمیدم که ایشان در واقع مسئول اجرایی فعالیت های جهادسازندگی است. ما رفته بودیم بحث گزینش آقایان را انجام بدهیم وقتی مشخص شد که به چه منظوری آمده ام ابتدا به مدت چهار،پنج ساعتی دعوت شدم به اطاقی که آقای رضوی آنجا بود و ایشان در واقع مرا اول گزینش کردند. ایشان شروع کردند از من سئوالاتی را پرسیدن چون من دانشجوی زمان قبل از انقلاب بودم با تشکیلات اسلامی و فکری هم کار می کردم بنابراین تا حدی اطلاعات مناسبی داشتم لذا به جایی که من گزینش آنها را شروع کنم ابتدا آقای رضوی بنده را گزینش کردند و وقتی که دیدند در من توانایی هایی ممکن است باشد فرمان اجرای فعالیت ما را دادند. به فاصله ی بیش از پنج،شش ساعت که در خدمت آقایان بعنوان مهمان بودم یک دفعه به یک میزبان اصلی مبدل شدم. فعالیت هایمان را با انجام تشکیل پرونده ی پرسنلی برای اعضایی که کار می کردند شروع کردیم. شاید به فاصله ی کمتر از بیست روز به یکی از اعضای تصمیم گیرنده اصلی مبدل شدم و به عنوان همکار رضوی و دیگر دوستان و در واقع ارکان اصلی جهادسازندگی شهرستان مشغول فعالیت شدیم و مدتهای طولانی این بحث ادامه داشت چون ما از یک قشری محسوب می شدیم که آن قشر وابسته به روشنفکران بود این مسئله برایشان ایجاد شده بود که نکند خدای ناکرده ما هم توی این فضای فکری مورد نظر آقایان سیر کنیم و ابتدا چنین سئوالاتی می کردند بحث پایبندی به ولایت و ولایت مطلقه ی فقیه که نکند ما به جریان های فکری غیر اصیل وابسته باشیم.
یک شبی توی مسجد برای بعضی ها شائبه هایی پیش آمده بود و ما ناچا شدیم که در واقع نگوییم که فرار کنیم بلکه برای مشورت به مشهد بیاییم وسط راه آقای رضوی می گفتند جا خالی ندهیم و برگردیم چه می شود. گرچه به مشهد آمدیم و موضوع را با دوستان مشهد هم مطرح کردیم و دوستان هم همان شب ماه مبارک ما را بعد از این که سحری خوردیم برگرداندند آمدیم و پای کار و انجام وظیفه ایستادیم. ایشان از کسانی نبودند که توی مشکلات جا خالی بده. گرچه آن مشکلات را خودی ها به وجود آورده بودند هر چند بعدا خیلی باعث صمیمیت ما شد اما یک مقدار کتک خورده بودیم. مسائل در خصوص توزیع زمین بود که افراد قبل از ما بوجود آورده بودند ما هم از این داستان خیلی مطلع نبودیم.
یادم است یک دفعه از فرط خستگی در جاده ماشین قراضه ای که داشت چپ کرده بود و سر و کله اش هم شکسته بود از ایشان سئوال کردم چه شد؟ چرا چپ کردی؟ گفت: وا... ظاهرا مثل این که جاده پیچیده بود و من توی خواب بودم و نپیچیدم.
روزی از مشهد تلفن زدند که می خواهد برای جهاد شهرستان جو بیاید ما آن زمان به دنبال این که کارگر بگیریم و این بحث ها نبودیم بالاخره چند تریلی جو آمد و یکی از انبارها را که مربوط به یکی از آقایون بود گرفته بودیم و خالی می کردیم موقع بیرون آمدن از انبار آن قدر گرد خاک روی سر و صورت بچه ها نشسته بود که هم دیگر را نمی شناختیم-چون خاک زیادی داشت-از همدیگر سئوال می کردیم که مثلا شما تقی هستید؟ می گفت: بله یا نه. حتی از خود من آقای رضوی سئوال کرد که تو محسن هستی؟ گفتم، نه من حسین هستم.
یادم نمیرود من تازه متاهل شده بودم یک روز که آقای رضوی از پله ها پایین می آمد به شوخی گقتم:تقی میدانی بیا تجدید فراش کنیم .ایشان بلافاصله به من گفت : فلانی برای ما شهادت دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد به اعتقاد بنده ایشان می دانستند که شهید می شوند.
زمانی که ما مسئولیت عمران جهاد سازندگی استان خراسان را بعهده داشتیم یک روز مواجه شدیم با حضور یک جوان رشید و با انگیزه ای که اعلام آمادگی کرد که من آمدم و می خواهم در جهاد سازندگی خدمت کنم ما از ایشان سوال کردیم که شما چکاری بلد هستید و ایشان گفتند در زمینه های عمرانی تجربه دارم و می توانم کار کنم و ایشان سید محمدتقی رضوی بودند. ما پیشنهاد کردیم به ایشان که شما آمادگی دارید به شهرستان هم بروید و ایشان اعلام آمادگی کردند و بنا شد که به تربت حیدریه بروند و رفتند و آنجا مشغول به کار شدند و در مدت کوتاهی در قسمت های عمرانی توانستند لیاقتهای خوبی از خودنشان بدهند به نحوی که در سطح شهرستان به عنوان نیروی برجسته شناخته شدند و در تحقیقاتی که انجام شد به این رسیدند که آقای رضوی به عنوان عضو شورای مرکزی جهاد تربت حیدریه انتخاب شوند.
شبی که سید محمد تقی رضوی شهید شده بود قرار بود جنازه ی شریف ایشان را به مشهد منتقل کنند تا لحظات آخر بنا بود که ایشان را در بهشت رضا دفن کنند و من نمی دانم چه اتفاقی افتاد که نزدیکی های صبح یک دفعه گفتند تما س گرفته شده و مقامات استان بنا به دستور مقام عظمای ولایت قرار است ایشان را در صحن مطهر امام رضا دفن کنند من اعتقادم بر این است که ما خیلی زمینی فکر می کردیم و روح بلند ایشان به گونه ای بود که مسئولین طراز اول کشور را تحت تاثیر قرار داد و با دستور آقایان به جایگاه ابدیش که آرزوی همه ی شیعیان است دست یافت .
یادم نمی رود روزی گروهی از روستا ی نسر آمده بودند و اتفاقا یک خانمی عضو شورای المدی آن موقع که خیلی انقلابی هم بود خیلی پیگیر بودند . انصا فا امکاناتی از ما می خواستند که ما نداشتیم آقای رضوی به آنها می گفت:ما نداریم و آنها می گفتند چرا چنین و چنان . آقای رضوی یک عبارتی را به کار برد که خیلی جالب بود گفت ما می خواهیم بالای سرمان یک مثال بزنیم و سه تا شعار روی آن بنویسیم :یکی نیست . دیگری نداریم و سومی نمی شود .با این عباراتی که ایشان به کار برد باعث شرایط خاصی شد و می شود گفت افراد رضایت مند بومی گشتند آنها لوله ی گالوانیزه می خواستند که ما نداشتیم .
در یکی از مناطقی که هواپیماهای عراقی به راحتی آنجا را بمباران می کردند قرار بود یکسری دستگاههای راداری بجا مانده از آن زمان رژیم شاه را نصب کنند سازمانهای مختلف در این رابطه زمانهای مختلف وشرایط متفاوتی را ارائه کرده بودند کوتاهترین زمان را آقای رضوی پیشنهاد کرده بود که برای همه تعجب آور بود . در آنزمان دوستان از بنده خواستند که کارهای تامین آب و تاسیسات آنجا را انجام بدهم . شهید رضوی نیز ماشین آلات ساختمانی را به آن محل آورده بود و به هر حال بچه های جهاد کار آنجا را با سرعت تمام کردند .
آقای رضوی در منطقه دچار مجروحیت شدید می شود و هنگامی که می خواستند ایشان را به عقبه منتقل کنند ایشان گفته بودند که به من دست نزنید ، من 7 سال است که در بیابانهای خوزستان منتظر همچنین لحظه ای هستم . ایشان در سال 1366 در همانجا به شهادت می رسد .
شهید رضوی در رشتة راه و ساختمان تحصیل کرده بود و از جمله کارهای عمرانی ایشان در منطقه ، احداث یک راه امن به جای جادة سوسنگرد بود . در زمانیکه جادة سوسنگرد - اهواز خیلی ناامن بود و کاملاً زیر آتش دشمن قرار داشت ایشان برای ارسال تدارکات و رفت و آمد نیروها به مناطق عملیاتی مسیری را طراحی کرده بود که امن بود و نیروهای خودی تلفات خیلی کمتری می دادند .
زمانی که آقای رضوی در جهاد سازندگی تربت حیدریه بود همراه آقای امیریان جهت ماموریتی به بندر عباس رفته بودند در همان زمان جنگ شروع شده بود و این دو بزرگوار از هما نجا به طرف منطقة جنگی جنوب حرکت کرده بودند و درگیر مسائل جنگ شده بودند و به تربت حیدریه هم برنگشتند و بعد از مدتی که بنده به جبهه رفته بودم متوجه شدم که آقای رضوی یکی از عناصر موثر در منطقه است و روی فعالیتهای ایشان خیلی حساب می کنند .
در دوران خدمت سربازی قبل از انقلاب بنده همراه آقای رضوی بودم ، در آن زمان ایشان از جملة افراد غیر مذهبی به شمار می آمد ، یکروز جمعه که ایشان در خیابان باتظاهرات مردم روبرو شده بود بعد از بازگشت به آسایشگاه به من گفت : آقا مهدی اینها چه می گویند ؟ و این چه وضعیتی است که درست کرده اند ؟ و در همان حین فحش هم می داد ، بنده به ایشان گفتم : آ‎قا تقی فحش ندهید . اینها بر علیه نظام طاغوت قیام کرده اند . بعد از آن کمی بحث کردیم ولی ایشان قانع نشد . پس از اتمام دوران آموزش سربازی ، هم تقسیم شدیم من از ایشان خبری نداشتم تا اینکه امام دستور دادند سربازها پادگانها را ترک کنند . یک رو زکه بنده در مشهد در تظاهرات شرکت کردم شهید رضوی راد یدم و خیلی تعجب کرده بودم و به ایشان گفتم : شما اینجا چه کار می کنید ؟ و ایشان هم که علی الظاهر از پادگان فرار کرده بود گفت : به ما نمی آید که آدم بشویم ؟ بنده خیلی خوشحال شدم و صورت ایشان را بوسیدم .
برادر سید محمد تقى رضوى با اخلاص و ایثار جنگید و عاقبت هم در خط مقدم به شهادت رسید در صورتى که جایگاه رده ایشان در تشکیلات نظامى 20 کیلومتر عقبتر از خط مقدم است ولى ایشان همیشه در خط مقدم حضور داشت تا اینکه در کنار بسیجیها توپى اصابت کرد و پاى نازنین رضوى قطع شد و وقتى خواستند تا او را به بیمارستان منتقل کنند گکفت: من دیگر رفتنى هستم."
یکروز که آقا تقى وارد منزل شد متوجه چهره‏اش شدم که خیلى گرفته و ناراحت بود، آن لحظه هیچ حرفى نگفتم اما بعدها از صحبتهایش فهمیدم که گویا در جلسه‏اى که با حضور جمعى از مسئولان بوده همکارى لازم در جهت تقویت قواى جهاد و بکارگیرى آن در جنگ صورت نگرفته است. و آقا تقى آن ساعت اى روز به منزل آمده بود تا خبر استعفایش را به من بدهد و اینکه باید آماده رفتن به مشهد شویم. وقتى علت را پرسیدم گفت: "من دیگر نمى‏توانم پشت میز بنشینم و فقط امضاء کنم بلکه مى‏خواهم مثل یک بسیجى عاشق در جبهه‏هاى جنگ نبرد کنم." و بدین ترتیب دفتر کار آقا تقى در جهاد براى همیشه بسته شد و او همانگونه که همیشه آرزو داشت بعنوان یک بسیجى عازم جبهه شد.
با شروع عملیات بدر آقا تقى دیگر نتوانست در مشهد بماند لذا در اولین فرصت بدست آمده عازم جبهه شد. وقتى به مشهد آمد در حالى که خیلى شاد و مسرور بود گفت: "نمى‏دانى از آشنایى با بسیجیان چهارده، پانزده ساله چه درسهایى نیاموختم."
یکى از روزهاى اسفند ماه سال 1360 بود که دیدم آقا تقى خیلى شاد و مسرور وارد منزل شد، وقتى علت را جویا شدم در حالى که کاغذى را به من نشان داد گفت: "ببین عملیات مهندسى رزمى جبهه را به عهده ما گذاشتند، مسئولیت خیلى سنگینى است" از این حرفش فهمیدم که به همین زودیها عملیات است و او قصد رفتن دارد و حالا حالا هم به خانه بر نمى‏گردد.
آنطور که از دیگران شنیدم "برادر رضوى به همراه تنى چند از برادران مشغول شناسایى در منطقه غرب کشور بوده که مورد اصابت ترکش توپ قرار گرفته و به شدت زخمى در نهایت به درجه رفیع شهادت مى‏رسد. و گویا لحظه‏اى قبل از شهادت به اطرافیانش که قصد داشتند ایشان را به پست امدادى منتقل کنند گفته: مرا رها کنید چرا که اکنون رسیدم به آنچه که سالها به دنبالش گشتم."
یکروز مطلع شدیم که به آقا سید محمد تقى پیشنهاد سفر حج و زیارت خانه خدا شده، همگى از شنیدن این خبر خوشحال شدیم و به تدارک وسایل سفرش پرداختیم. دو روز به حرکت کاروان مانده بود که دیدیم سید محمد تقى به خانه آمد و گفت: "من قصد رفتن ندارم، اکنون کار جبهه و جنگ از رفتن به حج واجب‏تر است، تازه نیازى نیست من به خانه خدا بروم چرا که این ان شاء اللَّه به همین زودیها نزد خدا خواهم رفت." حتى در جواب دوستانش که به او گفتند: "آقا تقى بیا برو، ممکن است دیگر هیچ وقت این سعادت نصیبت نشود" خیلى مصمم و جدى گفت: "نه من نمى‏روم، من مى‏خواهم پیش خدا بروم نه اینکه خدا، اگر خدا واقعاً مرا دوست دادر پس باید مرا پیش خودش ببرد نه خدا خودش" و بدین ترتیب او از رفتن به حج منصرف شد و نرفت تا اینکه همانطور که مى‏خواست خداوند او را از میان بهترین گلهایش انتخاب نمود و پیش خودش برد.
وقتى مى‏خواستیم براى آخرین بار به همراه آقا تقى از مشهد به منطقه برویم قبلش همراه هم به زیارت امام رضا )ع( رفتیم، در آنجا من متوجه آقا تقى شدم که با یک خضع خاصى شهادت خودش را از آقا امام رضا (ع) طلب نمود. هنوز دو ماه از این دعا نگذشته بود که در منطقه غرب کشور بر اثر اصابت گلوله توپ به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
آقا تقى درآن آخرین لحظات زندگیش وقتى شهادت را به چشم خودش دیده به اطرافیانش گفته "زحمت نکشیده، دیگر فایده‏اى ندارد، من اکنون در آغاز راهى قرار گرفته‏ام که هفت سال به دنبال گشته‏ام، از شما مى‏خواهم که دراین لحظات مرا تنها نگذارید و تکانم ندهید." و بعد از اینکه بعنوان آخرین کلام نام حمزه تنها پسرش را صدا از ده با بر زبان آوردن شهادتین نداى حق را با عروج عاشقانه خود لبیک گفته است.
آقا تقى به من گفته بود که: "از خدا مى‏خواهم که مجروحم نکند بلکه شهیدم کند." لذا وقتى یکى از برادران طى تماس تلفنى به من گفت که: "آقا تقى مجروح شده" همه چیز را فهمیدم و بعداز رفتن به دفتر کار برادر فرزندش به ایشان گفتم که: من به آقا تقى ایمان دارم، ایشان شهید شده چون از خدا خواسته که مجروح نشود بلکه به درجه رفیع شهادت برسد و مطمئنم که همینطور شده است.
در مرداد ماه سال 1365 به آقا تقى پیشنهاد زیارت خانه خدا شد که ایشان در جواب گفت: "اولاً هرگاه من بخواهم به حج بروم حتماً با خانواده‏ام خواهم رفت در ثانى اگر سعادت داشته باشم پیش خدا مى‏روم نه اینکه خانه خدا"
در عملیات خیبر وقتى با یکسرى مشکلات خیلى پیچیده مواجه شدیم و قرار شد که در ارتباط با جزایر مجنون پیش بینیها و تدابیر مهندسى صورت گیرد تا بتوانیم درمقابل دشمن ایستادگى کنیم برادر رضوى تنها کسى بود که خودش را به جزایر رسانده و از نظر مسایل مهندسى منطقه را عیناً دیده و پس از لمس مشکلات ارائه طرح نمود که همین اقدام به موقع ایشان باعث حفظ جزایر و ثبات رزمندگان شد.
یکروز که آقا تقى به سختى بیمار بود و نیاز به استراحت داشت طى تماسى از دفتر فرماندهى به ایشان اعلام نیاز شد و آقا تقى با همان حالش از جا بلند شد و گفت: "کمک کن زود وسایل را جمع کن، فردا صبح باید به طرف جنوب حرکت کنیم." وقتى من با نگرانى بیمارى ایشان را گوش زد کردم گفت: "چون دستور از فرماندهى رسیده است باید بدون هیچ عذر و بهانه‏اى اطاعت کنم، خدا خودش بیمارى مرا بهبود مى‏بخشد، نگران نباش" همینطور هم شد و ما فرداى آن روز به طرف اهواز حرکت کردیم.
آقا سید محمد تقى در فروردین ماه سال 1366 براى آخرین بار به همراه همسر و فرزندش به مشهد آمد و طبق معمول هر دفعه ابتداء به زیارت جد بزرگوارش حضرت رضا (ع) و زیارت مزار شریف شهداء و سپس به منزل تک تک فامیل رفت و از آنها طلب حلالیت نمود و به نوعى به آنها فهماند که ممکن است این آخرین دیدارش باشد. صبح روزى که خواست به اهواز برگردد هنگام خداحافظى به من گفت: "برادرت را خوب ببوس شاید این آخرین دیدارت باشد." گفتم: این چه حرفى است که مى‏گویى ان شاء اللَّه زنده باشى و سالهاى سال به همه خدمت کنى. تقى خندید و گفت: "نه، این دفعه با دفعات قبل فرق مى‏کند، من مطمئن هستم که دیگر مرا نمى‏بینى." گویا در وجودش از چیزى خبر داشت که ما نمى‏فهمیدیم، در یک لحظه بیاد خوابى که دیده بودم افتادم، وقتى برایش تعریف کردم فقط گفت: "این خواب به وقت خودش تعبیر خواهد شد و بعداً خودت خواهى فهمید" همین طور هم شد یعنى با شهادت سید محمد تقى به حرف او رسیدم.
برادر ساجدى (فرمانده قرارگاه نجف) گر چه گذرنامه و بلیط هواپیما در دست داشت و قرار بود در ساعت مشخصى به حج پرواز کند ولى بدلیل اینکه موقعیت عملیاتى و نظامى منطقه اجازه رفتن به ایشان نمى‏داد تا آخرین لحظات منتظر ماند و سرانجام هم در همان آخرین لحظات بدلیل اینکه از طرف مسئولین اجازه رفتن به ایشان داده نشد سفرش را منتهى کرد و از همانجا به محل خدمتش اعزام شد. ایشان در همان شب به من گفت: "این اعتقاد من بود که مرا از پاى پلکان هواپیما به منطقه جنگى و سر کارم برگرداند" و این نشانه اعتقاد قلبى و عمیق ایشان به دستورات فرماندهى است.
آقا تقى در جبهه بود که من به اهواز رفتم و یک چند وقتى را در منزل ایشان بودم، در نبود آقا تقى من مدتى را بیمار شدم، وقتى که از جبهه برگشت و متوجه بیمارى من شد خیلى سریع مرا به بیمارستان رساند و گفت: "سعى کن زودتر حالت خوب شود، چون در جبهه خیلى از مجروحان ما هستند که نیاز به کمک دارند." وقتى آقا تقى چند شب بعد دیر وفت به خانه آمد و دید من براى کمک به مجروحان رفته‏ام خیلى خوشحال شد.
یکدفعه که آقا تقى به مرخصى آمده بود به محض اینکه مرا در منزل دید گفت: "بیا با هم به منطقه برویم و مدتى را آنجا پیش ما بمان شاید خداوند از تقصیراتت بگذرد." که در نتیجه من نیز با او راهى منطقه شده و در قسمت تدارکات جهاد مشغول خدمت شدم.
آقا تقى در سمت زمانى که قرار بود براى زیارت خانه خدا به سفر حج مشرف شود از رفتن منصرف شد و گفت: "من به نزد خدا خواهم رفت، زیارت خانه خدا براى بچه‏هاى دیگر."
روزى که آقا سید محمد تقى به همان جهاد گر فعال و پر تلاش به خواستگارى من آمددر شروع صحبتش به من گفت: "ما براى رضاى خدا ازدواج مى‏کنیم، زندگى ما با زندگى سایرین فرق دارد، در زندگى با من نه خانه‏اى خواهى دید نه ماشینین و نه حتى سفره عقد آنچنانى، از تونیز مى‏خواهمکه جهیزیه زیادى با خود نیاورى چرا که براى من هیچ چیز مهم‏تر از ایمان و انسانیت نیست." ایشان همچنین تأکید کردکه: "هدف فقط خداست و ما باید در راه او تلاش و کوشش کنیم و مطمئناً مى‏توانیم با خکین مختصر وسایلى که داریم زندگى کنیم." پس ازتوافق طرفین سرانجام درروز29خرداد مصادف با سالروزمیلاد با سعادت آقا امام زمان (عج) خطبه عقدخوانده شدوما همانطورکه آقا تقی می خواست زندگی مشترکمان رابرمبنای تقوا وتفاهم شروع کردیم.
یکروز بنا به پیشنهاد خود آقا تقى به خواستگارى دختر دائیش رفتیم، او در همان شروع صحبت به خانواده همسرش گفت: "زندگى من در یک کوله پشتى خلاصه شده است و من مى‏بایست تمام وقت در خدمت جبهه باشم اگر آمادگى دارید که مراسم عقد را انجام دهیم." با موافقت آنها مراسم ساده‏اى برگزار شد طورى که حتى آقا تقى در آن مراسم کت و شلوارى راکه برایش دوخته بودند را هم نپوشید و بعد از آن با اتمام مراسم به همراه همسرش به خوزستان رفت.
آقا تقى و همسرش بعداز مراسم عقد مدتى را در خوزستان و مدتى را هم در تهران بسر بردند، هنوز یکسال از ازدواجشان نگذشته بود که خداوند فرزند پسرى به آنها عطا فرمود که نامش را حمزه گذاشتند. تقى با تمام علاقه‏اى که نسبت به حمزه داشت خیلى کم او رادر آغوش مى‏گرفت وقتى علت را جویا شدم، گفت: "من نمى‏خواهم که حمزه زیاد به من انس بگیرد براى اینکه وقتى شهید شدم در نبودم احساس کمبود پدر نکند".
درعملیات رمضان که مى‏شود گفت: تقریباً مواجه شد حجم کارها بیش از حد معمول بود و بالطبع سختى آن هم بیشتر به چشم مى‏آمد اما دراین اوضاع و احوال برادر رضوى را دیدم که از آرامش عجیبى برخوردار بود. با آن روحیه بالا و خنده‏اى که همیشه به لب داشت مدام از این طرف به آن طرف در حرکت بود و با بچه‏هاى جهاد صحبت مى‏کردو همین برخورد آرامش بخش رضوى بود که در آن شرایط سخت موجب تقویت و بالا رفتن روحیه بچه‏ها شد. خو یادم است که آن روز در صحبتهایش خطاب به بچه‏ها گفت: "هرگز فراموش نکنید که این میشت الهى است و خداوند خواسته تا ما را بدین وسیله مورد آزمایش قرار دهد.
ساعت پنج بعد از ظهر بود که درب منزل به صدا در آمد، وقتى درب را باز کردم چشمم به چهره ناراحت و دگرگون آقا تقى افتاد که پشت درب ایستاده بود، وقتى وارد منزل شدذ بعداز سلام و احوالپرسى خیلى جدى گفت:"پسر عمه‏ام محمد شهید شده است" مادرش ناباورانه گفت: "شوخى نکن، محمد خودش همین چند روز پیش به من گفت: که روز شنبه به اهواز مى‏آیم." اما من با شناختى که از روحیه آقا تقى داشتم مى‏دانستم که ایشان در مسایل جبهه و جنگ با کسى شوخى ندارد و باید خبر شهادت محمد را پذیرفت. با شنیدن این خبر هر دو شروع کردیم به گریه کردن و در این میان آقا تقى در حالى که سعى داشت ما را آرام کند گفت: "اینجا هر چه مى‏خواهید گریه کنید عیبى ندارد اما یادتان باشد فردا که رفتید مشهد حق گریه ندارید چون شما باید به خانواده‏اش صبر و دلدارى دهید و این کار با گریه ممکن نیست."
برادر ساجدى در آخرین سفرى که به قم داشت به زیارت حضرت معصومه(س) مشرف شد و من احساس مى‏کنم که ایشان در همان سفر جواب اصلى و قطعى شهادت را گرفت چرا که هنوز ده روز از اعزامش به منطقه نمى‏گذشت که خبر شهادتش را شنیدم.
آخرین تماس ما روز جمعه آخر ماه مبارک رمضان بود که آقا تقى در آن تماس به من گفت : "آماده باش این دفعه که بیایم باید به غرب برویم در آنجا منزلى برایمان در نظر گرفته شده" و بعد قرار شد که روز یکشنبه خودش بیاید و یا اینکه تماس بگیرد. سحرگاه همان شب با خوابى که دیدم نگران و پریشان بیدار شدم با ایتکه صبح به صندوق خیریه صدقه انداختم اما دلم آرام و قرار نداشت آن شب خواب دیدم که آقا تقى در حالیکه محاسن و موهاى سرش سفید شده و چهره پیرى دارد در یک خانه بر روى آب مشغول خواندن دعاى کمیل است. وقتى هنگام عصر طى تماسى با قرارگاه از حال آقا تقى جویا شدم گفتند: "آقاى رضوى از منطقه با شما تماس گرفتند و شما در اطاق نبودید" بعد از افطار ساعت 9 شب حمزه خواب بودکه صداى زنگ تلفن به صدا در آمد، خوشحال شدم با خودم گفتم: حتماً خبرى از آقا تقى است و یا اینکه خودش امده وقتى تلفن را برداشتم شنیدم که برادر آقاسى زاده با صدایى لرزان گفت: "خانم رضوى مى‏خواهم مساله‏اى را با شما در میان بگذارم" در یک لحظه تمام بدنم داغ شد و به لرزه افتاد، با صدایى لرزان گفتم: چه شده؟ و برادر آقاسى زاده جواب داد: "آقا تقى زخمى شده و الان در بیمارستان است." با صدایى گریان گفتم: نه، شما دروغ مى‏گویى، آقا تقى زخمى نشده، اگر آقا تقى زخمى شده بود حتماً از بیمارستان تماس مى‏گرفت چون مى‏داند که من آرام و قرار ندارم. وهمان لحظه به یاد حرف آقا تقى آمدم که گفته بود: "من از خدا مى‏خواهم که طى این چند سال حضورم در جبهه هیچگاه زخمى نشوم بلکه در همان لحظه موعود به شهادت برسم و نزد خدا بروم."
ماه مبارک رمضان بود و آقا تقى مى‏خواست عازم جبهه شود، قبل از رفتن در آخرین وداعش با حمزه او رادر آغوش گرفت و لبهایش را بوسید و این جمله زیبا را که همیشه هنگام بوسیدم لبهاى حمزه به زبان مى‏آورد را در آن آخرین وداعش تکرار کرد که: "من چنان لب‏هاى حمزه را مى‏بوسم که پیغمبر لبهاى حسنی خود را مى‏بوسید."
علاقه زیاد سید محمد تقى به تحصیل باعث شد که پدرش ادامه تحصیل در خارج از کشور را به او پیشنهاد کند، اما از آنجا که محمد تقى علاقه و دلبستگى زیادى به کشورش داشت با بیان این جمله که: "ما خارجى نیستیم و هر چه بخواهیم بشویم در اینجا مى‏شویم" پیشنهاد پدر را رد کرد.
پسر عموى آقا تقى برایمان تعریف کرد که: "شبى با آقا تقى در اهواز بودیم که تلفنى تماس گرفتند بچه‏ها در فاو، محل پل جدید که در حال احداث است بلا تکلیف مانده‏اند دستور چیست؟ با شنیدن این پیام بلافاصله با هم به طرف آبادان واز آنجا به منطقه فاو رفتیم و تا زمانیکه کار احداث پل تمام شد آقا تقى، به هیچ وجه استراحت نکرد و این در حالى بود که کار تا ظهر فردا به طول انجامید.
وقتى آقا تقى پس از انجام مراسم عقد همسرش را به منزل آورد خطاب به اقوام و آشنایانى که در آن مراسم شرکت داشتند گفت: "همگى بفرمایید بنشینید، صبحت هایى دارم که فکر مى‏کنم اکنون بهترین موقع براى گفتن آن باشد." و بعد نشست و راجع به انقلاب و جنگ برایمان صحبت کرد.
یک دفعه که آقاى رضوى به منطقه غرب رفته بود وقتى به خانه برگشت از حال و هوایى که آنجا داشت برایم چنین نقل کرد: "غرب یک حالت خاصى دارد تا وقتى که آدم کار مى‏کند و مشغول است تنها به نتیجه کار و اینکه مورد قبول خدا باشد مى‏اندیشید ولى همین که کار به انجام رسید دیگر نمى‏داند چه باید انجام دهد." در ادامه صحبتش گفت: "من این دفعه در اوقات فراغت قرآن تلاوت کردم و بقدرى از آیات خدا لذت بردم که فکر نکنم تا به حال این همه تلاوت از قرآن شنیده باشم."
یکدفعه که آقا تقى مدتى را براى مرخصى از اهواز به مشهد آمد و پیش ما ماند در بازگشت مرا نیز با خودش به اهواز برد تا ضمن آشنایى با محیط جبهه و جنگ بتوانم در آنجا حضور داشته باشم، آن زمان من هنوز در مقطع راهنمایى تحصیل مى‏کردم و از جثه بسیار کوچکى برخوردار بودم. وقتى به اهواز رسیدیم آقا تقى مرا بدست یکى از برادران جهاد گر سپرد تا خط مقدم را به من نشان دهد. هنگام خداحافظى آقا تقى با شوخى به آن برادر گفت: "این اخوى مرا ببرش خط، شهیدش کن و بیاورش." بعد از رفتن آقا تقى آن برادر من را به خط برد و همه جا را به من نشان داد ولى آنطور که آقا تقى گفت نشد یعنى من صحیح و سالم برگشتم، چه مى‏شود کرد که قسمت نبود یا اینکه لیاقتش را نداشتم.
در عملیات خیبر وقتى برادر رضوى متوجه مشکلات پیچیده‏اى شد که ما با آن روبرو بودیم فوراً راهى منطقه شد و مسائل مهندسى آنجا عیناً مورد بررسى قرار داد و در نهایت طرحى ارائه نمود که موجب حفظ و ثبت جزایر توسط رزمندگان ما شد.
تقى بلافاصله بعداز ازدواج به تربت و از آنجا هم به اهواز رفت، مدت‏ها از رفتنشان گذشته بود و ما هیچ خبرى از آن‏ها نداشتیم، دل همه برایشان تنگ شده بود، دنبال فرصتى بودیم تا به دیدار تقى و همسرش برویم که الحمداللَّه خیلى طول نکشید و این فرصت با آمدن عید و تعطیلات نوروز بدست آمد و ما توانستیم سفرى به اهواز داشته باشیم. من از زندگى تقى تصور دیگرى داشتم براى همین در لحظه ورود به منزلش متحیر شده و بى اختیار قطرات اشک از گوشه چشمم سرازیر شد چرا که زندگى تقى خیلى ساده‏تر از آنى بود که من فکرش را مى‏کردم. باور کردنش خیلى سخت است اما تمام زندگى آنها در دو تا پتو خلاصه شده بود، تازه آن دو تا پتو را هم از جهاد به امانت گرفته بودند که از یکى به عنوان زیر انداز و از دیگرى هم به عنوان رو انداز استفاده مى‏شد. دیدن آن صحنه عجیب دلم را به درد آورد، آنها حتى یک بالشت نداشتند که زیر سرشان بگذارند و بجاى بالشت از چادر و اورکت استفاده مى‏کردند. هنگام بازگشت به مشهد من دو تا بالشتى را که براى استفاده بچه‏ها با خودم برده بودم را به آنها دادم و گفتم: لااقل این بالشتها را زیر سرتان بگذارید.
وقتى آقا تقى از تاریخ عقد و عروسى من مطلع شد خانواده‏اش که آنها نیز به همراه ایشان در اهواز بودند را به مشهد فرستاد اما خودش نیامد و تنها از طریق خانواده‏اش به من پیغام داد که: "مسایل جبهه و جنگ از شرکت در عروسى تو واجب‏تر است." ولى از طرفى چون نمى‏خواست باعث ناراحتى من بشود سعى خودش را کرد و در اولین فرصت به مشهد آمد و درست ساعت دوازده شب عروسى او را دیدم که به من گفت: "ببین من فقط به خاطر تو آمدم و باید فردا بروم." همین طور هم شد یعنى فرداى آن شب عازم اهواز شد.
آقا سید محمد تقى مدتى مسئولیت سرپرستى ستاد تهران را به عهده داشت و خیلى کم به مشهد مى‏آمد وقتى هم که مى‏آمد اصلاً سابقه نداشت که از ده روز بیشتر پیش ما بماند. یکدفعه که به مشهد آمد دیگر برنگشت، همگى از این که سید محمد تقى پیش ما مانده بود خیلى خوشحال بودیم اما از چهره‏اش مشخث بود که از موضوعى ناراحت است با این حال به کسى هیچ نگفت. هر چه از تهران تماس گرفتند که: "آقاى رضوى چرا بر نمى‏گردى!؟" جوابى نداد فقط گفت: من دیگر به آنجا بر نمى‏گردم و قصد رفتن به قرار گاه خلاتم الانبیاء را دارم." و همین کار را هم کرد یعنى بعد از اینکه سه ماه در مشهد بود به قرار گاه خاتم الانبیاء رفت. بعدها متوجه شدیم که آقاسید محمد تقى بخاطر سوء استفاده برخى از همکارانش از بیت المال ناراحت شده و از آنجا که آنها به حرفش گوش نمى‏دادند چاره‏اى جز استفاده ندیده است.
روزى آقا تقى به تشییع جنازه یکى از دوستان شهیدش رفته بود گویا در آنجا فرزندان شهید را به کنار پیکر مطهر پدرشان مى‏برند تا آخرین دیدار را با شهید داشته باشند. صحنه وداع فرزندان با پیکر مطهر پدر شهیدشان چنان آقا تقى را متأثر کرده بود که وقتى به خانه آمد بى هیچ مقدمه‏اى به من گفت: "مبادا وقتى من شهید شدم حمزه را بالاى سر من بیاورى". من که در آن لحظه اصلاً متوجه منظورش نشده بودم با تعجب پرسیدم: چرا؟ نکند اتفاقى افتاده؟ و او خیلى آرام گفت: "اگر حمزه مرا در آن وضعیت نبیند خیلى بهتر است، دوست دارم براى همیشه خاطره خوبى از من درذهنش ماندگار باشد. سرانجام همانطور هم تصورش را داشتم آن روز فرا رسید و آقا تقى شهید شد وقتى که آمبولانس خواست پیکر پاک و مطهر آقا تقى را بیاورد، من گفتم: که حتماً باید ما هم با آمبولانس بیایم چون ما همیشه با آقا تقى به خانه مى‏آمدیم و نمى‏توانم این دفعه تنها بیایم. بالاخره همراه آمبولانس پیکر ایشان را آوردیم. پیکر گلگون آقا تقى را در وسط حیاط گذاشتند حیاط خیلى شلوغ بود، همه آشنایان و فامیل آمده بودند، هیاهوى عجیبى در خانه موج مى‏زد و شگفت اینکه حمزه تنها یادگار آقا تقى در میان این همه سر و صدا آرام و راحت خوابیده بود. آقا تقى نمى‏خواست که حمزه چهره خون آلود پدرش را ببیند و به خواست خدا هم حمزه با آن همه سر و صدا بیدار نشد، او خوابیده بود، آن هم چه خواب نازى. هر لحظه که چشم را باز مى‏کردم و آقا تقى را مى‏دیدم بى اختیار به یاد حمزه مى‏افتاد و وقتى سراغ او را از اطرافیان مى‏گرفتم جواب مى‏شنیدم که او خواب است. من در آنجا فهمیدم که واقعاً آقا تقى هر چه از خدا خواست به او داد.
روز شنبه پنجم بهمن سال 1364 بود که خبر آوردند آقا تقى از مریوان به سمت تهران در حرکت است. منتظر آمدنش بودم که درست یکشب قبل از رسیدنش به منزل طى تماس تلفنى خبر شهادت شهید ساجدى را به من داد و در ادامه صحبتش گفت: "خانواده‏اش به همراه برادر نبى زاده در حال حرکت از اسلام آباد به تهران هستند و قرار است که به منزل ما بیایند، ما باید سعى کنیم تا رفتارمان طورى نباشد که باعث ناراحتى و نگرانى آنها بشود بلکه باید تا حد امکان خیلى عادى و معمولى برخورد کنیم." طبق فرمایش ایشان با تمام ناراحتى شام را تهیه کردم و منتظر آمدنشان شدم وقتى رسیدم نمى‏توانستم گریه‏ام را نگه دارم اما یاد صحبت آقا تقى که افتادم خودم را کنترل کردم و مشغول صحبت با خانم ساجدى شدم، هر طور بود آن شب گذشت و قرار بر این شد که صبح زود همگى با اولین پرواز به مشهد عزیمت کنیم. بعد از پایان مراسم تشییع و به خاک سپارى شهید ساجدى، آقا تقى در حالى که خیلى ناراحت بود گفت: "امشب اولین شبى اسن که بچه‏هاى ساجدى بى پدر به خواب مى‏روند، آن لحظه‏اى که بچه‏هاى شهید ساجدى را بر سر جنازه پدرشان آوردند چنان غم و اندوهى در چهره آنها دیدم که مطمئن هستم تا آخر عمر روحشان از این غم آزرده خواهد بود پس این وصیت را از من به گوش داشته باش که اگر به فیض عظیم شهادت نائل آمدم مبادا حمزه را بر سر جنازه من بیاورى چرا که دوست دارم این بچه تا آخر عمرش با خاطرات خوشى که زنده بودن من بیاد دارد زندگى کند.
دوران خدمت سربازى تقى مصادف با اوج فعالیت‏هاى انقلاب بود یکروز دیدم خیلى سراسیمه به منزل آمد و گفت: "طبق دستور امام من نیز مانند خیلى سربازان دیگر از پادگان فرار کردم." مادرش که از شنیدن این حرف خیلى ترسیده بود گفت: "اگر تو را بگیرند حتماً تیربارانت مى‏کنند." و تقى با خونسردى تمام جواب داد: "این فرمان رهبر انقلاب است و من هر طور که شده به آن عمل خواهم کرد، من اکنون آماده‏ام تا در کنار مردم بایستم نه در مقابل آنها همچنین قصد دارم اعلامیه‏هاى حضرت امام را بین مردم پخش کنم. و بعد در ادامه صحبت به من و مادرش سفارش کرد که: "اگر کسى با لباس سربازى به درب منزل آمد سریع او را به داخل ببرید تا لباسهایش را عوض کند و به صف تظاهر کنندگان بپیوندند.
سید محمد تقى با اتمام تحصیلاتش در انستیتو مشهد به خدمت سربازى رفت، اما هنوز چند ماهى از دوره سربازى او نگذشته بود که امام فرمان فرار از سربازخانه‏ها را صادر نمود. به دنبال این فرمان سید محمد تقى نیز از پادگان فرار کرده، به خانه آمد و در حالى که نفس، نفس مى‏زد رو کرد به من و گفت: "مادر! من از پادگان فرار کرده‏ام" براى یک لحظه تکانى خوردم و سپس تحت احساس مادرانه گفتم: اگر تو را بگیرند تیرباران مى‏کنند. اما او با خونسردى مسایل را برایم توضیح داد که از شنیدن حرفهایش قدرى آرام گرفتم: پس از این گفتگو او بلافاصله لباسهایش را عوض کرد و آماده بیرون رفتن از منزل شد. من ازاو خواستم که مدتى را در خانه بماند تا قدرى قیافه‏اش تغییر کناد و شناخته نشود اما او تنها با یک جمله مرا به خود آورد و همراه با لبخندى گفت: "مادر! من فرار کرده‏ام تا فعالیت کنم و اعلامیه‏هاى حضرت امام را پخش کنم. من فرار کرده‏ام تا به جاى اینکه مقابل مردم بایستم، در کنارشان باشم. مادر! من فرار کرده‏ام که در خانه بمانم." این جملات محمد تقى در من تأثیر عمیقى گذاشت بطورى که مرا از گفته‏ام پشیمان کرد او ضمن رفتن بار دیگر رو به من کرد و ادامه داد: "اگرکسى با لباس سربازى سراغ من آمد فوراً او را به داخل راهنمایى کن تا پس از این که لباسش را عوض کرد بتواند به خیابان بیاید."
آخرین اعزام آقا تقى به جبهه در ماه مبارک رمضان صورت گرفت، در یکى از آخرین تماس هایش با ناراحتى به ایشان گفتم: در مراسم احیاء امسال خیلى از بچه‏هاى شهداء صحبت کردند، نکند حمزه ما هم جزء این بچه‏ها بشود، بعد از گفتن این حرف منتظر جواب بودم اما آقا تقى که گویا اصلاً متوجه حرف من نشده بود بعد از چند لحظه سکوت فقط گفت: "ما که امسال با رادیو و قرآن احیاء گرفتیم و اینگونه در عالم خود با خداى خویش رازها گفتیم."
یکروز که آقا تقى مشغول رانندگى در سطح شهر بود با پسر بچه‏اى تصادف کرد که سریع او را به بیمارستان رساند و جریان را نیز با عویش در میان گذاشت اماوقتى ما از موضوع مطلع شدیم با خونسردى گفت: "اصلاً نگران نباشید هیچ اتفاقى نیفتاده است." با این حال متوجه بودم که خیلى نگران حال آن بچه است چرا که تمام فکر و ذهنش شده بود آن بچه و مدام هم از او خبر مى‏گرفت و براى اینکه کمکى کرده باشد تا او هر چه زودتر سلامتیش را بدست آورد کلیه مخارج دارو و درمانش را به خانواده‏اش پرداخت کرد.<ref>[[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10192|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید_محمد_تقی_رضوی_برقع}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]
[[رده: شهدای شهرستان مشهد]]

شهید سید محمد تقی رضوی برقع

2020-04-20T20:55:54Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = سیدمحمدتقی رضوی برقع
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۶/۳/۳]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = حرم مطهر امام رضا
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = معاونت قرارگاه مهندسی جهاد
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر[[علی نقی]]
}}

خاطرات
آقا تقی و بقیه برادران زمینه رابرای عملیات والفجر 8 آماده می کردند. درآن فصل سال در اهواز باران های شدید می بارید و خانه ما خرابیهایی داشت. یعنی از دو اتاق نشیمن ، آب از سقفش می ریخت. هر دفعه که این مسئله را به آقا تقی می گفتم ، آقا تقی در جواب می گفت : این هم یکی از مشکلات و سختی های جنگ است که باید برای رضای خدا صبر کرد.
یادم می آید در یک مقطعی یکی از نیروها با سفارش وارد جهاد سازندگی شد. وقتی سید محمد تقی رضوی فهمید خیلی ناراحت شد. صبح که می آمد و می دید ایشان در جهاد است بیرونش می کرد. می گفت: امام فرموده توصیه از من هم قبول نکنید. تا اینکه روزی من از ایشان خواهش کردم گفتم آقای رضوی گناه دارد حالا دیگر آمده ولش کن. می گفت: من از این فرد بدم می آید فقط بخاطر اینکه با توصیه به جهاد آمده است.
یک سری به اتفاق سید محمد تقی رضوی در جبهه بودیم. من یام است که از منطقه بر می گشتم از سوسنگرد رد شده بودیم به سمت اهواز می آمدیم دیدم یک جیپ لندروری از جلو می آید و چراغ می دهد. راننده تانکر را که کارمند شهرداری بود از ایشان خواستم ماشین را نگه دارد. به ایشان گفتم مثل اینکه ماشین با ما کار دارد. وقتی ماشین نگه داشت دیدیم فرماندار تربت، دادستان انقلاب و تعدادی از مسؤولین و بازاریان تربت هستند. بعداً فهمیدم که آقای رضوی که با امیریان در تربت بود تماس گرفته بود که آنها را بفرستید بیایند و ببینند که در جبهه چه خبر است، چون معتقد بود حضور مسؤولین در منطقه خیلی از مشکلات را حل خواهد کرد.
به خاطر دارم که ایشان هنگام مرخّصی در خانه می گفت : ما در این مکان نشسته و از امکانات رفاهی استفاده می کنیم و این در حالی است که رزمندگان ما در حال نگهبانی و مرزبانی هستند و شاید هم در بدترین شرایط جوّی با دشمن کافر درگیر شده اند و شاید هم مجروح و شهید شده اند و می گفتند که بایستی تبلیغات ما در پشت منطقه ها زیاد بشود تا نیروی زیادی جذب بکنیم و قدرت حزب الله را افزایش بدهیم که فشار کمتری بر روی نیروها بیاید .
به خاطر دارم که هر موقع قصد آمدن به مشهد را می کرد ، قبلاً تلفنی اطّلاع می داد و ما هم اتاقش را نظافت می کردیم و گلی را در گلدان می گذاشتیم و به انتظار می نشستیم . چون خیلی پاکیزگی را دوست داشت . آن شب قرار بود که ایشان بیایند و من هم منتظر بودم . به محض اینکه ماشینش جلوی درب منزل توقّف کرد ، سراسیمه به طرف درب حیاط دویدم که به علّت عجلة زیاد چادرم به خارهای گل باغچه گیر کرده و پاره شد و من چون می خواستم ، اوّلین کسی باشم که برادرم را می بینم ، به این مسئله اصلاً توجّهی نداشتم .
در اسفند ماه سال 60 یک روز آقا تقی یک ورق کاغذ را در خانه به من نشان داد و گفت : عملیّات مهندسی جبهه به عهدة ما گذاشته شدهد و مسئولیّت سنگینی است . منظورش این بود که در همین روزها عملیّات است و به این زودی ها به خانه نمی آید و این روز هم از روزهای فراموش ناشدنی بود و چهرة خوشحال و راضی از کار آقا تقی هیچوقت یادم نمی رود . در همین روزها پدرشان به اهواز آمدند و کسالت پیدا کردند . در بیمارستان بستری شدند و آقا تقی فقط یک روز وقت کرد و برای عیادت پدر خود به بیمارستان آمد و در آنجا با ناراحتی پدرش روبرو شد . با دکترها مشورت کرد و بعد رو به پدرش کرد و گفت : من کار دارم و نمی توانم پهلوی شما باشم . تنها از خدا بخواهید اگر شفا پیدا کردید به جبهه بیائید و در راه خدا خدمت کنید و بعد از چند لحظه خداحافظی کرد و رو به جبهه رفت .
بعد از اتمام دو سال دوره فوق دیپلم ، پیشنهاد پدرش را مبنی بر ادامه تحصیل در خارج از کشور رد کرد و با صراحت گفت : ما جوانها با اسلام خو گرفتیم و نمی توانیم در کشور بیگانه زندگی کنیم . بعد از اتمام درس آقا تقی به خدمت سربازی رفت ، شش ماه از خدمتش نگذشته بود که به فرمان حضرت امام خمینی از پادگان فرار ودوستانش را نیز به این کار تشویق کرد . روزی که آقا تقی از پادگان فرار کرده بود وبه منزل ما آمد در حالی که نفس نفس می زد به من گفت : مادر مادر فرار کردم من یک لحظه تکانی خوردم سپس تحت احساسات مادریم گفتم اگر تو را بگیرند تیرباران می کنند . او با خوشرویی برایم توضیح داد و من نیز کمی آرام گرفتم . او بلا فاصله لباسهایش را عوض کرد وآماده بیرون رفتن از منزل شد من از او خواستم که مدتی را در خانه بماند تا قدری قیافه اش تغییر کند وشناخته نشود اما او با یک جمله مرا به خود آورد و گفت : مادر جان من فرار کردم تا فعالیت کنم و اعلامیه های حضرت امام خمینی را پخش کنم من فرار کردم تا به جای اینکه مقابل مردم باشم در کنارشان باشم . مادر من فرار نکردم که در خانه بمانم .
در دوران سربازی بود که یک روز به منزل آمد و گفت : که می خواهم از پادگان فرارکنم ، چون امام دستور داده است . مادرش به او می گوید : اگر تو را بگیرند تیر باران می کنند . او با خونسردی جواب می دهد که فرمان رهبر انقلاب است و من به آن عمل و اعلامیه های آن را پخش می کنم . من آماده شده ام تا درکنار مردم بایستم نه در مقابل آنها . حتی به من و مادرش نیز گفته بود که اگر کسی با لباس سربازی به سراغ من آمد اورا به منزل ببرید تا لباسش را عوض کند و به جمع تظاهراتی ها بپیوند.
بخاطر دارم که برای عملیات در منطقه آماده می شدیم و این عملیات قرار بود ، در منطقة غرب انجام پذیرد . گاهی مواقع پرسنل ، خانواده های خویش را به نزدیکترین محل ممکنه به همراه می آوردند و من چون خانوادة شهید رضوی در اهواز سکنی داشتند ، خانواده ام را به آن جا آورده بودم . مدت 15 روز میهمان ان بزرگوار و خانواده محترم او بودیم که در نهایت سادگی ولی با صفی صد چندان مورد مهر و محبت این خانوادة گرامی قرار گرفتیم که هنوز به عنوان یک خاطرة گرانقدر برایم باقی مانده است .
به یاد دارم که هنگام بازگشت شهید از منطقه اهواز به مشهد، کلاس دوم راهنمایی بودم. زمان بازگشت من راهم به همراه خود برد و من که از نظر چثه و سن تقریباً بچه به شمار می رفتم، حالت بسیار تازه ای برایم به وجود آمده بود. در آن جا شهید من را به یکی از برادران جهاد سپرد و گفت: او را به خط ببر و نشان بده و به شوخی گفت: که در آن جا هم شهیدش بکن و بعد بیارش. من به همراه او رفتم، ولی توفیق شهادت نصیبم نشد، شاید هم لایقش نبودم.
در یکی از روزهای گرم مرداد ماه _ به قولی فصل خرما پزان _ برق منزل ما قطع شده بود و آب هم مرتب قطع شده بود . بعد از یکی دو ساعت طاقتم تمام شد .( البته بیشتر به فکر حمزه بودم ) به تلفن همگانی رفتم تا به آقای تقی تلفن بزنم ، تلفن خراب بود . سوار تاکسی شدم و به دفتر قرارگاه رفتم . آقا تقی آنجا نبود با اوتماس گرفتند و مشکل را به او گفتند :من منزل رفتم و منتظر ترتیب اثر مسئله شدم .در همان موقع یاد خاطره ای از آقای تقی شدم که می گفت : وقتی که رزمنده ها گرما به آنها فشار می آورد در جلوی سنگر حوض آبی درست می کردند تا باد از روی آب بگذرد و مانند کولر عمل کند تا هم از نظر روحی تسکین دهنده و هم از نظر جمعی خوب باشد . بعد من هم لگنی را پر از آب کردم ودر جلوی درب اتاق مقابل باد قرار دادم و همزه را داخل آب گذاشتم تا گرمای زیاد مریضش نکند . این وضعیت تا ساعت 2 بعد الظهر ادامه داشت تا اینکه برق وصل شد .شب که آقا تقی به منزل ما آمد گزارش روزانه را به او دادم با لبخند رضایت بخشی گفت : خوب است .منزل ما یک سنگر رزمنده شده و با آب و هوای جبهه کمی آشنا شدی و این باعث خود سازی انسان می شود .
تقی بعد از ازدواج بلافاصله به تربت و از آن جا هم به اهواز رفت. مدت ها از این موضوع گذشته بود و ما هیچ خبری از او نداشتیم. افراد خانواده آرزوی دیدارش را داشتند. همه به دنبال فرصتی می گشتیم که به دیدار تقی و همسرش برویم. سرانجام با آمدن عید و تعطیلات سال جدید ما نیز اسباب سفر بستیم و روانه اهواز شدیم. بعد از رسیدن به اهواز راهی خانه تقی شدیم. من از زندگی تقی تصور دیگری داشتم. هیچگاه تصور نمی کردیم که زندگی او این گونه باشد. برای همین لحظه ای حیران شدم و بی اختیار قطرات اشک از گوشه چشمانم جاری شد. زندگی آقا تقی خیلی ساده بود، ساده تر از چیزی که حتی بتوان تصورش را کرد. کل زندگی آقا تقی در دو پتو خلاصه می شد. آن هم دو پتویی که از جهاد به امانت گرفته بودند. یکی از پتوها حکم زیرانداز را داشت و از دیگری نیز به عنوان روانداز استفاده می شد. بالاخره هر چی باشد من مادر بودم و دیدن آن صحنه و آن زندگی دلم را به درد می آورد. آنها حتی بالش هم نداشتند که زیر سرشان بگذارند. آقا تقی از اورکتش به جای بالش استفاده می کرد و خانمش هم از چادرش موقع برگشتن من دو بالشی را که با خود برای استفاده بچه ها برده بودم پیش آنها گذاشتم و گفتم که لااقل این بالش ها را زیر سرتان بگذارید. بله این همه زندگیشان بود. همه زندگیشان از اول تا آخر تمام فکر و ذکر آقا تقی جنگ بود و ما اگر از چیزهای دیگری می گفتیم تنها جواب او این بود که جنگ واجب تر است. او به این گفته از صمیم قلب ایمان و اعتقاد داشت. آقا تقی یک روز راحت نبود. او هیچ منزل و مأوایی نداشت که راحت باشد و یا بتواند حتی یک ساعت راحت بخوابد. اصلاً خودش نمی خواست که در آسایش و راحتی زندگی کند.
یادم است سه روز قبل از شروع عملیات فتح المبین آقای رضوی صبح تلفن زد که سریع پاشو بیا کارت دارم. من ستاد پشتیبانی که در سه راه خرمشهر مستقر بود رفتم گفتم: چه شده است؟ ایشان در را بست و در حالت عصبانیت و بر افروختگی شدید و ناراحت گفت: این یادداشت را صبح انداخته اند زیر در اتاق من. نگاه کردم دیدم نوشته‌اند که مسؤولیت عملیات مهندسی با جهاد نیست و سپاه خودش مسؤول است. گفت: ببین این چه حرفی است. گفتم ناراحت نباش، سریع با آقا محسن و صیاد شیرازی تماس گرفتم و پیغام دادم که ما ظهر قرارگاه کربلا می آییم. وقتی به آنجا رفتیم گفتیم ما چهار ماه زحمت کشیدیم و این همه کار و تلاش کرده ایم، قبلاً با شما صحبت کردیم و توافق نامه نوشتیم. آقا محسن گفت من در جریان نیستم اینها خود سرانه عمل کردند. صیاد هم بر افروخته و جدی نشسته بود و گفت مگر جهاد در طریق القدس بد عمل کرد، صحبت کردیم و همه چیز هماهنگ شد که شما با جدیت بروید و کارتان را انجام دهید. آقای رضوی آرام گرفت و کارها انجام شد و شب عملیات هم که حادثه ی عجیبی پیش آمد ولی همه به سلامت رفتند. اگر چه بعضی از آنها فردایش به شهادت رسیدند. این عملیات الحمدالله خیلی به خیر و خوشی گذشت و سرشار از نبوغ و نوآوری های جهادی ها است.
شب دامادی سید محمد تقی رضوی. توی جاده رخ ما داشتیم به سمت مشهد از تربت حیدریه می آمدیم. قرار بود ساعت 6 بعد از ظهر توی رباط سنگ تربت حیدریه کنار جاده منتظر بمانیم تا آقای رضوی هم به ما بپیوندد که برای مجلس عقد کنانش به مشهد برویم. یک دفعه دیدیم با همان لباس کاری اش از کارگهای اجراییش برگشت. حاج آقای امیریان که با ما بود بخاطر این که یکی از بچه ها عکس شهید بهشتی را پاره کرده بود خیلی ناراحت بود ـ زمان بنی صدر بود و بچه ها نسبت به اعتقاداتشان بسیار محکم بودند ـ آقای رضوی وقتی ناراحتی امیریان را دید پرسید چراایشان ناراحت است. گفتم توی خوابگاه عکس شهید بهشتی را پاره کرده بودند، خدا گواه است آقای رضوی گفت من مشهد نمی آیم برای عقد کنان. همان جا دو نفریمان را گذاشت و گفت شما بمانید. ماشین را گرفت و 30 کیلومتر راه را رفت و آمد. رفته بود آن فرد را شبانه از خوابگاه بیرون کرده بود و گفته بود همکاری شما همین جا با جهاد تمام شده تلقی می شود و چون شما عکس شهید بهشتی را پاره کردید ما نیازی به همکاری شما نداریم. تا آقای رضوی آمد گفت برویم برای مجلس عقدکنانم و با همان لباس و وضعیت کاریش رفتیم برای مجلسش. مجلسش برگزار شد و ما رفتیم.
روزی که جنگ شروع شد به اتفاق یکی از برادران دیگر جهاد برای تشکیل شورای روستایی به یکی از روستاها رفته بودیم. وقتی به بخش فیض آباد رسیدیم دیدیم بخشدار در اتاقی که مستقر است برقها خاموش است. فکر کردیم اتفاق خاصی افتاده است که برق قطع شده است. پرسیدیم چی شده است؟ گفت: خبر نداری؟ گفتم: نه. گفت صدام حمله کرده است. ماشین ما رادیو نداشت،‌یک رادیوی کوچکی گرفتیم و به تربت برگشتیم. نرسیده به تربت این سخن امام را رادیو پخش کرد که فرمودند سیلی به صدام بزنید که نتواند از جایش بلند شود وقتی وارد جهاد تربت شدیم دیدیم سید محمد تقی رضوی تمام بچه های جهاد را جمع کرده و دارد با آنها صحبت می کند. پرسیدم چه شده است آقای رضوی؟ گفت جنگ است، آماده باشید. هم برق رفته بود آقای رضوی گفتند شب ها باید نگهبانی بدهیم. با سپاه صحبت کردند و تعدادی اسلحه ی ام یک گرفتیم و آقای رضوی اسلحه ها را تقسیم کرد و خودش نیز کشیک می داد و به کسانی که آموزش نظامی ندیده بودند می گفت باید آموزش نظامی ببینند. تعدادی از بچه ها که آموزش ندیده بودند را آموزش داد. فردای آن روز بچه های سپاه را در خوابگاه جهاد جمع کرده بودیم و من و آقای رضوی برای آنها صحبت کردیم که برادر ها باید برویم و الان کیان مملکت و اسلام در خطر است و تعداد زیادی از بچه ها اعلام آمادگی کردند.
در خرداد ماه سال 1359 ماموریت پیدا کردم که برای سامان دهی وضعیت پرسنلی جهاد که آن موقع مطرح بود به تربت حیدریه عزیمت کنم. در ابتدای ورودم به جهاد سازندگی تربت حیدریه با سیدمحمد مواجه شدم و این برخورد را به فال نیک گرفتم و با احوالپرسی با ایشان آشنایی شروع شد و این آشنایی باعث شد که تقریبا ده ماه در زیر یک سقف زندگی کنیم. آن زمان ایشان و دو نفر دیگر از دوستان تحت عنوان اعضای شورای جهادسازندگی شهرستان تربت حیدریه فعالیت می کردند. وقتی خودم را معرفی کردم با برخورد بسیار گرم و صمیمانه ای مواجه شدم و بعدا فهمیدم که ایشان در واقع مسئول اجرایی فعالیت های جهادسازندگی است. ما رفته بودیم بحث گزینش آقایان را انجام بدهیم وقتی مشخص شد که به چه منظوری آمده ام ابتدا به مدت چهار،پنج ساعتی دعوت شدم به اطاقی که آقای رضوی آنجا بود و ایشان در واقع مرا اول گزینش کردند. ایشان شروع کردند از من سئوالاتی را پرسیدن چون من دانشجوی زمان قبل از انقلاب بودم با تشکیلات اسلامی و فکری هم کار می کردم بنابراین تا حدی اطلاعات مناسبی داشتم لذا به جایی که من گزینش آنها را شروع کنم ابتدا آقای رضوی بنده را گزینش کردند و وقتی که دیدند در من توانایی هایی ممکن است باشد فرمان اجرای فعالیت ما را دادند. به فاصله ی بیش از پنج،شش ساعت که در خدمت آقایان بعنوان مهمان بودم یک دفعه به یک میزبان اصلی مبدل شدم. فعالیت هایمان را با انجام تشکیل پرونده ی پرسنلی برای اعضایی که کار می کردند شروع کردیم. شاید به فاصله ی کمتر از بیست روز به یکی از اعضای تصمیم گیرنده اصلی مبدل شدم و به عنوان همکار رضوی و دیگر دوستان و در واقع ارکان اصلی جهادسازندگی شهرستان مشغول فعالیت شدیم و مدتهای طولانی این بحث ادامه داشت چون ما از یک قشری محسوب می شدیم که آن قشر وابسته به روشنفکران بود این مسئله برایشان ایجاد شده بود که نکند خدای ناکرده ما هم توی این فضای فکری مورد نظر آقایان سیر کنیم و ابتدا چنین سئوالاتی می کردند بحث پایبندی به ولایت و ولایت مطلقه ی فقیه که نکند ما به جریان های فکری غیر اصیل وابسته باشیم.
یک شبی توی مسجد برای بعضی ها شائبه هایی پیش آمده بود و ما ناچا شدیم که در واقع نگوییم که فرار کنیم بلکه برای مشورت به مشهد بیاییم وسط راه آقای رضوی می گفتند جا خالی ندهیم و برگردیم چه می شود. گرچه به مشهد آمدیم و موضوع را با دوستان مشهد هم مطرح کردیم و دوستان هم همان شب ماه مبارک ما را بعد از این که سحری خوردیم برگرداندند آمدیم و پای کار و انجام وظیفه ایستادیم. ایشان از کسانی نبودند که توی مشکلات جا خالی بده. گرچه آن مشکلات را خودی ها به وجود آورده بودند هر چند بعدا خیلی باعث صمیمیت ما شد اما یک مقدار کتک خورده بودیم. مسائل در خصوص توزیع زمین بود که افراد قبل از ما بوجود آورده بودند ما هم از این داستان خیلی مطلع نبودیم.
یادم است یک دفعه از فرط خستگی در جاده ماشین قراضه ای که داشت چپ کرده بود و سر و کله اش هم شکسته بود از ایشان سئوال کردم چه شد؟ چرا چپ کردی؟ گفت: وا... ظاهرا مثل این که جاده پیچیده بود و من توی خواب بودم و نپیچیدم.
روزی از مشهد تلفن زدند که می خواهد برای جهاد شهرستان جو بیاید ما آن زمان به دنبال این که کارگر بگیریم و این بحث ها نبودیم بالاخره چند تریلی جو آمد و یکی از انبارها را که مربوط به یکی از آقایون بود گرفته بودیم و خالی می کردیم موقع بیرون آمدن از انبار آن قدر گرد خاک روی سر و صورت بچه ها نشسته بود که هم دیگر را نمی شناختیم-چون خاک زیادی داشت-از همدیگر سئوال می کردیم که مثلا شما تقی هستید؟ می گفت: بله یا نه. حتی از خود من آقای رضوی سئوال کرد که تو محسن هستی؟ گفتم، نه من حسین هستم.
یادم نمیرود من تازه متاهل شده بودم یک روز که آقای رضوی از پله ها پایین می آمد به شوخی گقتم:تقی میدانی بیا تجدید فراش کنیم .ایشان بلافاصله به من گفت : فلانی برای ما شهادت دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد به اعتقاد بنده ایشان می دانستند که شهید می شوند.
زمانی که ما مسئولیت عمران جهاد سازندگی استان خراسان را بعهده داشتیم یک روز مواجه شدیم با حضور یک جوان رشید و با انگیزه ای که اعلام آمادگی کرد که من آمدم و می خواهم در جهاد سازندگی خدمت کنم ما از ایشان سوال کردیم که شما چکاری بلد هستید و ایشان گفتند در زمینه های عمرانی تجربه دارم و می توانم کار کنم و ایشان سید محمدتقی رضوی بودند. ما پیشنهاد کردیم به ایشان که شما آمادگی دارید به شهرستان هم بروید و ایشان اعلام آمادگی کردند و بنا شد که به تربت حیدریه بروند و رفتند و آنجا مشغول به کار شدند و در مدت کوتاهی در قسمت های عمرانی توانستند لیاقتهای خوبی از خودنشان بدهند به نحوی که در سطح شهرستان به عنوان نیروی برجسته شناخته شدند و در تحقیقاتی که انجام شد به این رسیدند که آقای رضوی به عنوان عضو شورای مرکزی جهاد تربت حیدریه انتخاب شوند.
شبی که سید محمد تقی رضوی شهید شده بود قرار بود جنازه ی شریف ایشان را به مشهد منتقل کنند تا لحظات آخر بنا بود که ایشان را در بهشت رضا دفن کنند و من نمی دانم چه اتفاقی افتاد که نزدیکی های صبح یک دفعه گفتند تما س گرفته شده و مقامات استان بنا به دستور مقام عظمای ولایت قرار است ایشان را در صحن مطهر امام رضا دفن کنند من اعتقادم بر این است که ما خیلی زمینی فکر می کردیم و روح بلند ایشان به گونه ای بود که مسئولین طراز اول کشور را تحت تاثیر قرار داد و با دستور آقایان به جایگاه ابدیش که آرزوی همه ی شیعیان است دست یافت .
یادم نمی رود روزی گروهی از روستا ی نسر آمده بودند و اتفاقا یک خانمی عضو شورای المدی آن موقع که خیلی انقلابی هم بود خیلی پیگیر بودند . انصا فا امکاناتی از ما می خواستند که ما نداشتیم آقای رضوی به آنها می گفت:ما نداریم و آنها می گفتند چرا چنین و چنان . آقای رضوی یک عبارتی را به کار برد که خیلی جالب بود گفت ما می خواهیم بالای سرمان یک مثال بزنیم و سه تا شعار روی آن بنویسیم :یکی نیست . دیگری نداریم و سومی نمی شود .با این عباراتی که ایشان به کار برد باعث شرایط خاصی شد و می شود گفت افراد رضایت مند بومی گشتند آنها لوله ی گالوانیزه می خواستند که ما نداشتیم .
در یکی از مناطقی که هواپیماهای عراقی به راحتی آنجا را بمباران می کردند قرار بود یکسری دستگاههای راداری بجا مانده از آن زمان رژیم شاه را نصب کنند سازمانهای مختلف در این رابطه زمانهای مختلف وشرایط متفاوتی را ارائه کرده بودند کوتاهترین زمان را آقای رضوی پیشنهاد کرده بود که برای همه تعجب آور بود . در آنزمان دوستان از بنده خواستند که کارهای تامین آب و تاسیسات آنجا را انجام بدهم . شهید رضوی نیز ماشین آلات ساختمانی را به آن محل آورده بود و به هر حال بچه های جهاد کار آنجا را با سرعت تمام کردند .
آقای رضوی در منطقه دچار مجروحیت شدید می شود و هنگامی که می خواستند ایشان را به عقبه منتقل کنند ایشان گفته بودند که به من دست نزنید ، من 7 سال است که در بیابانهای خوزستان منتظر همچنین لحظه ای هستم . ایشان در سال 1366 در همانجا به شهادت می رسد .
شهید رضوی در رشتة راه و ساختمان تحصیل کرده بود و از جمله کارهای عمرانی ایشان در منطقه ، احداث یک راه امن به جای جادة سوسنگرد بود . در زمانیکه جادة سوسنگرد - اهواز خیلی ناامن بود و کاملاً زیر آتش دشمن قرار داشت ایشان برای ارسال تدارکات و رفت و آمد نیروها به مناطق عملیاتی مسیری را طراحی کرده بود که امن بود و نیروهای خودی تلفات خیلی کمتری می دادند .
زمانی که آقای رضوی در جهاد سازندگی تربت حیدریه بود همراه آقای امیریان جهت ماموریتی به بندر عباس رفته بودند در همان زمان جنگ شروع شده بود و این دو بزرگوار از هما نجا به طرف منطقة جنگی جنوب حرکت کرده بودند و درگیر مسائل جنگ شده بودند و به تربت حیدریه هم برنگشتند و بعد از مدتی که بنده به جبهه رفته بودم متوجه شدم که آقای رضوی یکی از عناصر موثر در منطقه است و روی فعالیتهای ایشان خیلی حساب می کنند .
در دوران خدمت سربازی قبل از انقلاب بنده همراه آقای رضوی بودم ، در آن زمان ایشان از جملة افراد غیر مذهبی به شمار می آمد ، یکروز جمعه که ایشان در خیابان باتظاهرات مردم روبرو شده بود بعد از بازگشت به آسایشگاه به من گفت : آقا مهدی اینها چه می گویند ؟ و این چه وضعیتی است که درست کرده اند ؟ و در همان حین فحش هم می داد ، بنده به ایشان گفتم : آ‎قا تقی فحش ندهید . اینها بر علیه نظام طاغوت قیام کرده اند . بعد از آن کمی بحث کردیم ولی ایشان قانع نشد . پس از اتمام دوران آموزش سربازی ، هم تقسیم شدیم من از ایشان خبری نداشتم تا اینکه امام دستور دادند سربازها پادگانها را ترک کنند . یک رو زکه بنده در مشهد در تظاهرات شرکت کردم شهید رضوی راد یدم و خیلی تعجب کرده بودم و به ایشان گفتم : شما اینجا چه کار می کنید ؟ و ایشان هم که علی الظاهر از پادگان فرار کرده بود گفت : به ما نمی آید که آدم بشویم ؟ بنده خیلی خوشحال شدم و صورت ایشان را بوسیدم .
برادر سید محمد تقى رضوى با اخلاص و ایثار جنگید و عاقبت هم در خط مقدم به شهادت رسید در صورتى که جایگاه رده ایشان در تشکیلات نظامى 20 کیلومتر عقبتر از خط مقدم است ولى ایشان همیشه در خط مقدم حضور داشت تا اینکه در کنار بسیجیها توپى اصابت کرد و پاى نازنین رضوى قطع شد و وقتى خواستند تا او را به بیمارستان منتقل کنند گکفت: من دیگر رفتنى هستم."
یکروز که آقا تقى وارد منزل شد متوجه چهره‏اش شدم که خیلى گرفته و ناراحت بود، آن لحظه هیچ حرفى نگفتم اما بعدها از صحبتهایش فهمیدم که گویا در جلسه‏اى که با حضور جمعى از مسئولان بوده همکارى لازم در جهت تقویت قواى جهاد و بکارگیرى آن در جنگ صورت نگرفته است. و آقا تقى آن ساعت اى روز به منزل آمده بود تا خبر استعفایش را به من بدهد و اینکه باید آماده رفتن به مشهد شویم. وقتى علت را پرسیدم گفت: "من دیگر نمى‏توانم پشت میز بنشینم و فقط امضاء کنم بلکه مى‏خواهم مثل یک بسیجى عاشق در جبهه‏هاى جنگ نبرد کنم." و بدین ترتیب دفتر کار آقا تقى در جهاد براى همیشه بسته شد و او همانگونه که همیشه آرزو داشت بعنوان یک بسیجى عازم جبهه شد.
با شروع عملیات بدر آقا تقى دیگر نتوانست در مشهد بماند لذا در اولین فرصت بدست آمده عازم جبهه شد. وقتى به مشهد آمد در حالى که خیلى شاد و مسرور بود گفت: "نمى‏دانى از آشنایى با بسیجیان چهارده، پانزده ساله چه درسهایى نیاموختم."
یکى از روزهاى اسفند ماه سال 1360 بود که دیدم آقا تقى خیلى شاد و مسرور وارد منزل شد، وقتى علت را جویا شدم در حالى که کاغذى را به من نشان داد گفت: "ببین عملیات مهندسى رزمى جبهه را به عهده ما گذاشتند، مسئولیت خیلى سنگینى است" از این حرفش فهمیدم که به همین زودیها عملیات است و او قصد رفتن دارد و حالا حالا هم به خانه بر نمى‏گردد.
آنطور که از دیگران شنیدم "برادر رضوى به همراه تنى چند از برادران مشغول شناسایى در منطقه غرب کشور بوده که مورد اصابت ترکش توپ قرار گرفته و به شدت زخمى در نهایت به درجه رفیع شهادت مى‏رسد. و گویا لحظه‏اى قبل از شهادت به اطرافیانش که قصد داشتند ایشان را به پست امدادى منتقل کنند گفته: مرا رها کنید چرا که اکنون رسیدم به آنچه که سالها به دنبالش گشتم."
یکروز مطلع شدیم که به آقا سید محمد تقى پیشنهاد سفر حج و زیارت خانه خدا شده، همگى از شنیدن این خبر خوشحال شدیم و به تدارک وسایل سفرش پرداختیم. دو روز به حرکت کاروان مانده بود که دیدیم سید محمد تقى به خانه آمد و گفت: "من قصد رفتن ندارم، اکنون کار جبهه و جنگ از رفتن به حج واجب‏تر است، تازه نیازى نیست من به خانه خدا بروم چرا که این ان شاء اللَّه به همین زودیها نزد خدا خواهم رفت." حتى در جواب دوستانش که به او گفتند: "آقا تقى بیا برو، ممکن است دیگر هیچ وقت این سعادت نصیبت نشود" خیلى مصمم و جدى گفت: "نه من نمى‏روم، من مى‏خواهم پیش خدا بروم نه اینکه خدا، اگر خدا واقعاً مرا دوست دادر پس باید مرا پیش خودش ببرد نه خدا خودش" و بدین ترتیب او از رفتن به حج منصرف شد و نرفت تا اینکه همانطور که مى‏خواست خداوند او را از میان بهترین گلهایش انتخاب نمود و پیش خودش برد.
وقتى مى‏خواستیم براى آخرین بار به همراه آقا تقى از مشهد به منطقه برویم قبلش همراه هم به زیارت امام رضا )ع( رفتیم، در آنجا من متوجه آقا تقى شدم که با یک خضع خاصى شهادت خودش را از آقا امام رضا (ع) طلب نمود. هنوز دو ماه از این دعا نگذشته بود که در منطقه غرب کشور بر اثر اصابت گلوله توپ به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
آقا تقى درآن آخرین لحظات زندگیش وقتى شهادت را به چشم خودش دیده به اطرافیانش گفته "زحمت نکشیده، دیگر فایده‏اى ندارد، من اکنون در آغاز راهى قرار گرفته‏ام که هفت سال به دنبال گشته‏ام، از شما مى‏خواهم که دراین لحظات مرا تنها نگذارید و تکانم ندهید." و بعد از اینکه بعنوان آخرین کلام نام حمزه تنها پسرش را صدا از ده با بر زبان آوردن شهادتین نداى حق را با عروج عاشقانه خود لبیک گفته است.
آقا تقى به من گفته بود که: "از خدا مى‏خواهم که مجروحم نکند بلکه شهیدم کند." لذا وقتى یکى از برادران طى تماس تلفنى به من گفت که: "آقا تقى مجروح شده" همه چیز را فهمیدم و بعداز رفتن به دفتر کار برادر فرزندش به ایشان گفتم که: من به آقا تقى ایمان دارم، ایشان شهید شده چون از خدا خواسته که مجروح نشود بلکه به درجه رفیع شهادت برسد و مطمئنم که همینطور شده است.
در مرداد ماه سال 1365 به آقا تقى پیشنهاد زیارت خانه خدا شد که ایشان در جواب گفت: "اولاً هرگاه من بخواهم به حج بروم حتماً با خانواده‏ام خواهم رفت در ثانى اگر سعادت داشته باشم پیش خدا مى‏روم نه اینکه خانه خدا"
در عملیات خیبر وقتى با یکسرى مشکلات خیلى پیچیده مواجه شدیم و قرار شد که در ارتباط با جزایر مجنون پیش بینیها و تدابیر مهندسى صورت گیرد تا بتوانیم درمقابل دشمن ایستادگى کنیم برادر رضوى تنها کسى بود که خودش را به جزایر رسانده و از نظر مسایل مهندسى منطقه را عیناً دیده و پس از لمس مشکلات ارائه طرح نمود که همین اقدام به موقع ایشان باعث حفظ جزایر و ثبات رزمندگان شد.
یکروز که آقا تقى به سختى بیمار بود و نیاز به استراحت داشت طى تماسى از دفتر فرماندهى به ایشان اعلام نیاز شد و آقا تقى با همان حالش از جا بلند شد و گفت: "کمک کن زود وسایل را جمع کن، فردا صبح باید به طرف جنوب حرکت کنیم." وقتى من با نگرانى بیمارى ایشان را گوش زد کردم گفت: "چون دستور از فرماندهى رسیده است باید بدون هیچ عذر و بهانه‏اى اطاعت کنم، خدا خودش بیمارى مرا بهبود مى‏بخشد، نگران نباش" همینطور هم شد و ما فرداى آن روز به طرف اهواز حرکت کردیم.
آقا سید محمد تقى در فروردین ماه سال 1366 براى آخرین بار به همراه همسر و فرزندش به مشهد آمد و طبق معمول هر دفعه ابتداء به زیارت جد بزرگوارش حضرت رضا (ع) و زیارت مزار شریف شهداء و سپس به منزل تک تک فامیل رفت و از آنها طلب حلالیت نمود و به نوعى به آنها فهماند که ممکن است این آخرین دیدارش باشد. صبح روزى که خواست به اهواز برگردد هنگام خداحافظى به من گفت: "برادرت را خوب ببوس شاید این آخرین دیدارت باشد." گفتم: این چه حرفى است که مى‏گویى ان شاء اللَّه زنده باشى و سالهاى سال به همه خدمت کنى. تقى خندید و گفت: "نه، این دفعه با دفعات قبل فرق مى‏کند، من مطمئن هستم که دیگر مرا نمى‏بینى." گویا در وجودش از چیزى خبر داشت که ما نمى‏فهمیدیم، در یک لحظه بیاد خوابى که دیده بودم افتادم، وقتى برایش تعریف کردم فقط گفت: "این خواب به وقت خودش تعبیر خواهد شد و بعداً خودت خواهى فهمید" همین طور هم شد یعنى با شهادت سید محمد تقى به حرف او رسیدم.
برادر ساجدى (فرمانده قرارگاه نجف) گر چه گذرنامه و بلیط هواپیما در دست داشت و قرار بود در ساعت مشخصى به حج پرواز کند ولى بدلیل اینکه موقعیت عملیاتى و نظامى منطقه اجازه رفتن به ایشان نمى‏داد تا آخرین لحظات منتظر ماند و سرانجام هم در همان آخرین لحظات بدلیل اینکه از طرف مسئولین اجازه رفتن به ایشان داده نشد سفرش را منتهى کرد و از همانجا به محل خدمتش اعزام شد. ایشان در همان شب به من گفت: "این اعتقاد من بود که مرا از پاى پلکان هواپیما به منطقه جنگى و سر کارم برگرداند" و این نشانه اعتقاد قلبى و عمیق ایشان به دستورات فرماندهى است.
آقا تقى در جبهه بود که من به اهواز رفتم و یک چند وقتى را در منزل ایشان بودم، در نبود آقا تقى من مدتى را بیمار شدم، وقتى که از جبهه برگشت و متوجه بیمارى من شد خیلى سریع مرا به بیمارستان رساند و گفت: "سعى کن زودتر حالت خوب شود، چون در جبهه خیلى از مجروحان ما هستند که نیاز به کمک دارند." وقتى آقا تقى چند شب بعد دیر وفت به خانه آمد و دید من براى کمک به مجروحان رفته‏ام خیلى خوشحال شد.
یکدفعه که آقا تقى به مرخصى آمده بود به محض اینکه مرا در منزل دید گفت: "بیا با هم به منطقه برویم و مدتى را آنجا پیش ما بمان شاید خداوند از تقصیراتت بگذرد." که در نتیجه من نیز با او راهى منطقه شده و در قسمت تدارکات جهاد مشغول خدمت شدم.
آقا تقى در سمت زمانى که قرار بود براى زیارت خانه خدا به سفر حج مشرف شود از رفتن منصرف شد و گفت: "من به نزد خدا خواهم رفت، زیارت خانه خدا براى بچه‏هاى دیگر."
روزى که آقا سید محمد تقى به همان جهاد گر فعال و پر تلاش به خواستگارى من آمددر شروع صحبتش به من گفت: "ما براى رضاى خدا ازدواج مى‏کنیم، زندگى ما با زندگى سایرین فرق دارد، در زندگى با من نه خانه‏اى خواهى دید نه ماشینین و نه حتى سفره عقد آنچنانى، از تونیز مى‏خواهمکه جهیزیه زیادى با خود نیاورى چرا که براى من هیچ چیز مهم‏تر از ایمان و انسانیت نیست." ایشان همچنین تأکید کردکه: "هدف فقط خداست و ما باید در راه او تلاش و کوشش کنیم و مطمئناً مى‏توانیم با خکین مختصر وسایلى که داریم زندگى کنیم." پس ازتوافق طرفین سرانجام درروز29خرداد مصادف با سالروزمیلاد با سعادت آقا امام زمان (عج) خطبه عقدخوانده شدوما همانطورکه آقا تقی می خواست زندگی مشترکمان رابرمبنای تقوا وتفاهم شروع کردیم.
یکروز بنا به پیشنهاد خود آقا تقى به خواستگارى دختر دائیش رفتیم، او در همان شروع صحبت به خانواده همسرش گفت: "زندگى من در یک کوله پشتى خلاصه شده است و من مى‏بایست تمام وقت در خدمت جبهه باشم اگر آمادگى دارید که مراسم عقد را انجام دهیم." با موافقت آنها مراسم ساده‏اى برگزار شد طورى که حتى آقا تقى در آن مراسم کت و شلوارى راکه برایش دوخته بودند را هم نپوشید و بعد از آن با اتمام مراسم به همراه همسرش به خوزستان رفت.
آقا تقى و همسرش بعداز مراسم عقد مدتى را در خوزستان و مدتى را هم در تهران بسر بردند، هنوز یکسال از ازدواجشان نگذشته بود که خداوند فرزند پسرى به آنها عطا فرمود که نامش را حمزه گذاشتند. تقى با تمام علاقه‏اى که نسبت به حمزه داشت خیلى کم او رادر آغوش مى‏گرفت وقتى علت را جویا شدم، گفت: "من نمى‏خواهم که حمزه زیاد به من انس بگیرد براى اینکه وقتى شهید شدم در نبودم احساس کمبود پدر نکند".
درعملیات رمضان که مى‏شود گفت: تقریباً مواجه شد حجم کارها بیش از حد معمول بود و بالطبع سختى آن هم بیشتر به چشم مى‏آمد اما دراین اوضاع و احوال برادر رضوى را دیدم که از آرامش عجیبى برخوردار بود. با آن روحیه بالا و خنده‏اى که همیشه به لب داشت مدام از این طرف به آن طرف در حرکت بود و با بچه‏هاى جهاد صحبت مى‏کردو همین برخورد آرامش بخش رضوى بود که در آن شرایط سخت موجب تقویت و بالا رفتن روحیه بچه‏ها شد. خو یادم است که آن روز در صحبتهایش خطاب به بچه‏ها گفت: "هرگز فراموش نکنید که این میشت الهى است و خداوند خواسته تا ما را بدین وسیله مورد آزمایش قرار دهد.
ساعت پنج بعد از ظهر بود که درب منزل به صدا در آمد، وقتى درب را باز کردم چشمم به چهره ناراحت و دگرگون آقا تقى افتاد که پشت درب ایستاده بود، وقتى وارد منزل شدذ بعداز سلام و احوالپرسى خیلى جدى گفت:"پسر عمه‏ام محمد شهید شده است" مادرش ناباورانه گفت: "شوخى نکن، محمد خودش همین چند روز پیش به من گفت: که روز شنبه به اهواز مى‏آیم." اما من با شناختى که از روحیه آقا تقى داشتم مى‏دانستم که ایشان در مسایل جبهه و جنگ با کسى شوخى ندارد و باید خبر شهادت محمد را پذیرفت. با شنیدن این خبر هر دو شروع کردیم به گریه کردن و در این میان آقا تقى در حالى که سعى داشت ما را آرام کند گفت: "اینجا هر چه مى‏خواهید گریه کنید عیبى ندارد اما یادتان باشد فردا که رفتید مشهد حق گریه ندارید چون شما باید به خانواده‏اش صبر و دلدارى دهید و این کار با گریه ممکن نیست."
برادر ساجدى در آخرین سفرى که به قم داشت به زیارت حضرت معصومه(س) مشرف شد و من احساس مى‏کنم که ایشان در همان سفر جواب اصلى و قطعى شهادت را گرفت چرا که هنوز ده روز از اعزامش به منطقه نمى‏گذشت که خبر شهادتش را شنیدم.
آخرین تماس ما روز جمعه آخر ماه مبارک رمضان بود که آقا تقى در آن تماس به من گفت : "آماده باش این دفعه که بیایم باید به غرب برویم در آنجا منزلى برایمان در نظر گرفته شده" و بعد قرار شد که روز یکشنبه خودش بیاید و یا اینکه تماس بگیرد. سحرگاه همان شب با خوابى که دیدم نگران و پریشان بیدار شدم با ایتکه صبح به صندوق خیریه صدقه انداختم اما دلم آرام و قرار نداشت آن شب خواب دیدم که آقا تقى در حالیکه محاسن و موهاى سرش سفید شده و چهره پیرى دارد در یک خانه بر روى آب مشغول خواندن دعاى کمیل است. وقتى هنگام عصر طى تماسى با قرارگاه از حال آقا تقى جویا شدم گفتند: "آقاى رضوى از منطقه با شما تماس گرفتند و شما در اطاق نبودید" بعد از افطار ساعت 9 شب حمزه خواب بودکه صداى زنگ تلفن به صدا در آمد، خوشحال شدم با خودم گفتم: حتماً خبرى از آقا تقى است و یا اینکه خودش امده وقتى تلفن را برداشتم شنیدم که برادر آقاسى زاده با صدایى لرزان گفت: "خانم رضوى مى‏خواهم مساله‏اى را با شما در میان بگذارم" در یک لحظه تمام بدنم داغ شد و به لرزه افتاد، با صدایى لرزان گفتم: چه شده؟ و برادر آقاسى زاده جواب داد: "آقا تقى زخمى شده و الان در بیمارستان است." با صدایى گریان گفتم: نه، شما دروغ مى‏گویى، آقا تقى زخمى نشده، اگر آقا تقى زخمى شده بود حتماً از بیمارستان تماس مى‏گرفت چون مى‏داند که من آرام و قرار ندارم. وهمان لحظه به یاد حرف آقا تقى آمدم که گفته بود: "من از خدا مى‏خواهم که طى این چند سال حضورم در جبهه هیچگاه زخمى نشوم بلکه در همان لحظه موعود به شهادت برسم و نزد خدا بروم."
ماه مبارک رمضان بود و آقا تقى مى‏خواست عازم جبهه شود، قبل از رفتن در آخرین وداعش با حمزه او رادر آغوش گرفت و لبهایش را بوسید و این جمله زیبا را که همیشه هنگام بوسیدم لبهاى حمزه به زبان مى‏آورد را در آن آخرین وداعش تکرار کرد که: "من چنان لب‏هاى حمزه را مى‏بوسم که پیغمبر لبهاى حسنی خود را مى‏بوسید."
علاقه زیاد سید محمد تقى به تحصیل باعث شد که پدرش ادامه تحصیل در خارج از کشور را به او پیشنهاد کند، اما از آنجا که محمد تقى علاقه و دلبستگى زیادى به کشورش داشت با بیان این جمله که: "ما خارجى نیستیم و هر چه بخواهیم بشویم در اینجا مى‏شویم" پیشنهاد پدر را رد کرد.
پسر عموى آقا تقى برایمان تعریف کرد که: "شبى با آقا تقى در اهواز بودیم که تلفنى تماس گرفتند بچه‏ها در فاو، محل پل جدید که در حال احداث است بلا تکلیف مانده‏اند دستور چیست؟ با شنیدن این پیام بلافاصله با هم به طرف آبادان واز آنجا به منطقه فاو رفتیم و تا زمانیکه کار احداث پل تمام شد آقا تقى، به هیچ وجه استراحت نکرد و این در حالى بود که کار تا ظهر فردا به طول انجامید.
وقتى آقا تقى پس از انجام مراسم عقد همسرش را به منزل آورد خطاب به اقوام و آشنایانى که در آن مراسم شرکت داشتند گفت: "همگى بفرمایید بنشینید، صبحت هایى دارم که فکر مى‏کنم اکنون بهترین موقع براى گفتن آن باشد." و بعد نشست و راجع به انقلاب و جنگ برایمان صحبت کرد.
یک دفعه که آقاى رضوى به منطقه غرب رفته بود وقتى به خانه برگشت از حال و هوایى که آنجا داشت برایم چنین نقل کرد: "غرب یک حالت خاصى دارد تا وقتى که آدم کار مى‏کند و مشغول است تنها به نتیجه کار و اینکه مورد قبول خدا باشد مى‏اندیشید ولى همین که کار به انجام رسید دیگر نمى‏داند چه باید انجام دهد." در ادامه صحبتش گفت: "من این دفعه در اوقات فراغت قرآن تلاوت کردم و بقدرى از آیات خدا لذت بردم که فکر نکنم تا به حال این همه تلاوت از قرآن شنیده باشم."
یکدفعه که آقا تقى مدتى را براى مرخصى از اهواز به مشهد آمد و پیش ما ماند در بازگشت مرا نیز با خودش به اهواز برد تا ضمن آشنایى با محیط جبهه و جنگ بتوانم در آنجا حضور داشته باشم، آن زمان من هنوز در مقطع راهنمایى تحصیل مى‏کردم و از جثه بسیار کوچکى برخوردار بودم. وقتى به اهواز رسیدیم آقا تقى مرا بدست یکى از برادران جهاد گر سپرد تا خط مقدم را به من نشان دهد. هنگام خداحافظى آقا تقى با شوخى به آن برادر گفت: "این اخوى مرا ببرش خط، شهیدش کن و بیاورش." بعد از رفتن آقا تقى آن برادر من را به خط برد و همه جا را به من نشان داد ولى آنطور که آقا تقى گفت نشد یعنى من صحیح و سالم برگشتم، چه مى‏شود کرد که قسمت نبود یا اینکه لیاقتش را نداشتم.
در عملیات خیبر وقتى برادر رضوى متوجه مشکلات پیچیده‏اى شد که ما با آن روبرو بودیم فوراً راهى منطقه شد و مسائل مهندسى آنجا عیناً مورد بررسى قرار داد و در نهایت طرحى ارائه نمود که موجب حفظ و ثبت جزایر توسط رزمندگان ما شد.
تقى بلافاصله بعداز ازدواج به تربت و از آنجا هم به اهواز رفت، مدت‏ها از رفتنشان گذشته بود و ما هیچ خبرى از آن‏ها نداشتیم، دل همه برایشان تنگ شده بود، دنبال فرصتى بودیم تا به دیدار تقى و همسرش برویم که الحمداللَّه خیلى طول نکشید و این فرصت با آمدن عید و تعطیلات نوروز بدست آمد و ما توانستیم سفرى به اهواز داشته باشیم. من از زندگى تقى تصور دیگرى داشتم براى همین در لحظه ورود به منزلش متحیر شده و بى اختیار قطرات اشک از گوشه چشمم سرازیر شد چرا که زندگى تقى خیلى ساده‏تر از آنى بود که من فکرش را مى‏کردم. باور کردنش خیلى سخت است اما تمام زندگى آنها در دو تا پتو خلاصه شده بود، تازه آن دو تا پتو را هم از جهاد به امانت گرفته بودند که از یکى به عنوان زیر انداز و از دیگرى هم به عنوان رو انداز استفاده مى‏شد. دیدن آن صحنه عجیب دلم را به درد آورد، آنها حتى یک بالشت نداشتند که زیر سرشان بگذارند و بجاى بالشت از چادر و اورکت استفاده مى‏کردند. هنگام بازگشت به مشهد من دو تا بالشتى را که براى استفاده بچه‏ها با خودم برده بودم را به آنها دادم و گفتم: لااقل این بالشتها را زیر سرتان بگذارید.
وقتى آقا تقى از تاریخ عقد و عروسى من مطلع شد خانواده‏اش که آنها نیز به همراه ایشان در اهواز بودند را به مشهد فرستاد اما خودش نیامد و تنها از طریق خانواده‏اش به من پیغام داد که: "مسایل جبهه و جنگ از شرکت در عروسى تو واجب‏تر است." ولى از طرفى چون نمى‏خواست باعث ناراحتى من بشود سعى خودش را کرد و در اولین فرصت به مشهد آمد و درست ساعت دوازده شب عروسى او را دیدم که به من گفت: "ببین من فقط به خاطر تو آمدم و باید فردا بروم." همین طور هم شد یعنى فرداى آن شب عازم اهواز شد.
آقا سید محمد تقى مدتى مسئولیت سرپرستى ستاد تهران را به عهده داشت و خیلى کم به مشهد مى‏آمد وقتى هم که مى‏آمد اصلاً سابقه نداشت که از ده روز بیشتر پیش ما بماند. یکدفعه که به مشهد آمد دیگر برنگشت، همگى از این که سید محمد تقى پیش ما مانده بود خیلى خوشحال بودیم اما از چهره‏اش مشخث بود که از موضوعى ناراحت است با این حال به کسى هیچ نگفت. هر چه از تهران تماس گرفتند که: "آقاى رضوى چرا بر نمى‏گردى!؟" جوابى نداد فقط گفت: من دیگر به آنجا بر نمى‏گردم و قصد رفتن به قرار گاه خلاتم الانبیاء را دارم." و همین کار را هم کرد یعنى بعد از اینکه سه ماه در مشهد بود به قرار گاه خاتم الانبیاء رفت. بعدها متوجه شدیم که آقاسید محمد تقى بخاطر سوء استفاده برخى از همکارانش از بیت المال ناراحت شده و از آنجا که آنها به حرفش گوش نمى‏دادند چاره‏اى جز استفاده ندیده است.
روزى آقا تقى به تشییع جنازه یکى از دوستان شهیدش رفته بود گویا در آنجا فرزندان شهید را به کنار پیکر مطهر پدرشان مى‏برند تا آخرین دیدار را با شهید داشته باشند. صحنه وداع فرزندان با پیکر مطهر پدر شهیدشان چنان آقا تقى را متأثر کرده بود که وقتى به خانه آمد بى هیچ مقدمه‏اى به من گفت: "مبادا وقتى من شهید شدم حمزه را بالاى سر من بیاورى". من که در آن لحظه اصلاً متوجه منظورش نشده بودم با تعجب پرسیدم: چرا؟ نکند اتفاقى افتاده؟ و او خیلى آرام گفت: "اگر حمزه مرا در آن وضعیت نبیند خیلى بهتر است، دوست دارم براى همیشه خاطره خوبى از من درذهنش ماندگار باشد. سرانجام همانطور هم تصورش را داشتم آن روز فرا رسید و آقا تقى شهید شد وقتى که آمبولانس خواست پیکر پاک و مطهر آقا تقى را بیاورد، من گفتم: که حتماً باید ما هم با آمبولانس بیایم چون ما همیشه با آقا تقى به خانه مى‏آمدیم و نمى‏توانم این دفعه تنها بیایم. بالاخره همراه آمبولانس پیکر ایشان را آوردیم. پیکر گلگون آقا تقى را در وسط حیاط گذاشتند حیاط خیلى شلوغ بود، همه آشنایان و فامیل آمده بودند، هیاهوى عجیبى در خانه موج مى‏زد و شگفت اینکه حمزه تنها یادگار آقا تقى در میان این همه سر و صدا آرام و راحت خوابیده بود. آقا تقى نمى‏خواست که حمزه چهره خون آلود پدرش را ببیند و به خواست خدا هم حمزه با آن همه سر و صدا بیدار نشد، او خوابیده بود، آن هم چه خواب نازى. هر لحظه که چشم را باز مى‏کردم و آقا تقى را مى‏دیدم بى اختیار به یاد حمزه مى‏افتاد و وقتى سراغ او را از اطرافیان مى‏گرفتم جواب مى‏شنیدم که او خواب است. من در آنجا فهمیدم که واقعاً آقا تقى هر چه از خدا خواست به او داد.
روز شنبه پنجم بهمن سال 1364 بود که خبر آوردند آقا تقى از مریوان به سمت تهران در حرکت است. منتظر آمدنش بودم که درست یکشب قبل از رسیدنش به منزل طى تماس تلفنى خبر شهادت شهید ساجدى را به من داد و در ادامه صحبتش گفت: "خانواده‏اش به همراه برادر نبى زاده در حال حرکت از اسلام آباد به تهران هستند و قرار است که به منزل ما بیایند، ما باید سعى کنیم تا رفتارمان طورى نباشد که باعث ناراحتى و نگرانى آنها بشود بلکه باید تا حد امکان خیلى عادى و معمولى برخورد کنیم." طبق فرمایش ایشان با تمام ناراحتى شام را تهیه کردم و منتظر آمدنشان شدم وقتى رسیدم نمى‏توانستم گریه‏ام را نگه دارم اما یاد صحبت آقا تقى که افتادم خودم را کنترل کردم و مشغول صحبت با خانم ساجدى شدم، هر طور بود آن شب گذشت و قرار بر این شد که صبح زود همگى با اولین پرواز به مشهد عزیمت کنیم. بعد از پایان مراسم تشییع و به خاک سپارى شهید ساجدى، آقا تقى در حالى که خیلى ناراحت بود گفت: "امشب اولین شبى اسن که بچه‏هاى ساجدى بى پدر به خواب مى‏روند، آن لحظه‏اى که بچه‏هاى شهید ساجدى را بر سر جنازه پدرشان آوردند چنان غم و اندوهى در چهره آنها دیدم که مطمئن هستم تا آخر عمر روحشان از این غم آزرده خواهد بود پس این وصیت را از من به گوش داشته باش که اگر به فیض عظیم شهادت نائل آمدم مبادا حمزه را بر سر جنازه من بیاورى چرا که دوست دارم این بچه تا آخر عمرش با خاطرات خوشى که زنده بودن من بیاد دارد زندگى کند.
دوران خدمت سربازى تقى مصادف با اوج فعالیت‏هاى انقلاب بود یکروز دیدم خیلى سراسیمه به منزل آمد و گفت: "طبق دستور امام من نیز مانند خیلى سربازان دیگر از پادگان فرار کردم." مادرش که از شنیدن این حرف خیلى ترسیده بود گفت: "اگر تو را بگیرند حتماً تیربارانت مى‏کنند." و تقى با خونسردى تمام جواب داد: "این فرمان رهبر انقلاب است و من هر طور که شده به آن عمل خواهم کرد، من اکنون آماده‏ام تا در کنار مردم بایستم نه در مقابل آنها همچنین قصد دارم اعلامیه‏هاى حضرت امام را بین مردم پخش کنم. و بعد در ادامه صحبت به من و مادرش سفارش کرد که: "اگر کسى با لباس سربازى به درب منزل آمد سریع او را به داخل ببرید تا لباسهایش را عوض کند و به صف تظاهر کنندگان بپیوندند.
سید محمد تقى با اتمام تحصیلاتش در انستیتو مشهد به خدمت سربازى رفت، اما هنوز چند ماهى از دوره سربازى او نگذشته بود که امام فرمان فرار از سربازخانه‏ها را صادر نمود. به دنبال این فرمان سید محمد تقى نیز از پادگان فرار کرده، به خانه آمد و در حالى که نفس، نفس مى‏زد رو کرد به من و گفت: "مادر! من از پادگان فرار کرده‏ام" براى یک لحظه تکانى خوردم و سپس تحت احساس مادرانه گفتم: اگر تو را بگیرند تیرباران مى‏کنند. اما او با خونسردى مسایل را برایم توضیح داد که از شنیدن حرفهایش قدرى آرام گرفتم: پس از این گفتگو او بلافاصله لباسهایش را عوض کرد و آماده بیرون رفتن از منزل شد. من ازاو خواستم که مدتى را در خانه بماند تا قدرى قیافه‏اش تغییر کناد و شناخته نشود اما او تنها با یک جمله مرا به خود آورد و همراه با لبخندى گفت: "مادر! من فرار کرده‏ام تا فعالیت کنم و اعلامیه‏هاى حضرت امام را پخش کنم. من فرار کرده‏ام تا به جاى اینکه مقابل مردم بایستم، در کنارشان باشم. مادر! من فرار کرده‏ام که در خانه بمانم." این جملات محمد تقى در من تأثیر عمیقى گذاشت بطورى که مرا از گفته‏ام پشیمان کرد او ضمن رفتن بار دیگر رو به من کرد و ادامه داد: "اگرکسى با لباس سربازى سراغ من آمد فوراً او را به داخل راهنمایى کن تا پس از این که لباسش را عوض کرد بتواند به خیابان بیاید."
آخرین اعزام آقا تقى به جبهه در ماه مبارک رمضان صورت گرفت، در یکى از آخرین تماس هایش با ناراحتى به ایشان گفتم: در مراسم احیاء امسال خیلى از بچه‏هاى شهداء صحبت کردند، نکند حمزه ما هم جزء این بچه‏ها بشود، بعد از گفتن این حرف منتظر جواب بودم اما آقا تقى که گویا اصلاً متوجه حرف من نشده بود بعد از چند لحظه سکوت فقط گفت: "ما که امسال با رادیو و قرآن احیاء گرفتیم و اینگونه در عالم خود با خداى خویش رازها گفتیم."
یکروز که آقا تقى مشغول رانندگى در سطح شهر بود با پسر بچه‏اى تصادف کرد که سریع او را به بیمارستان رساند و جریان را نیز با عویش در میان گذاشت اماوقتى ما از موضوع مطلع شدیم با خونسردى گفت: "اصلاً نگران نباشید هیچ اتفاقى نیفتاده است." با این حال متوجه بودم که خیلى نگران حال آن بچه است چرا که تمام فکر و ذهنش شده بود آن بچه و مدام هم از او خبر مى‏گرفت و براى اینکه کمکى کرده باشد تا او هر چه زودتر سلامتیش را بدست آورد کلیه مخارج دارو و درمانش را به خانواده‏اش پرداخت کرد.<ref>[[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10192|سایت یاران رضا]]</ref>

منبع سایت یاران رضا
http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=10192

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:سید_محمد_تقی_رضوی_برقع}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی]]
[[رده: شهدای شهرستان مشهد]]

شهید علی حکیمی صومعه بزرگ

2020-04-20T20:11:53Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = علی حکیمی صومعه بزرگ
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[تربت جام]]
|شهادت = [[۱۳۶۵/۱۱/۱۰]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن =
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر[[نوروز]]
}}

خاطرات:
در جبهه رسم بر این بود که نوبتی هر روز یک نفر کار های خدماتی بقیه گروه را انجام می داد مثلاً غذا گرفتن ظرف شستن که اسم آن شخص را شهردار می گفتند: ولی شهید حکیمی از ساعت اوّل ورود تا آخر نگذاشت کسی حتی یکبار ظرف بشوید و یا داخل سنگر را جارو بزند همه کارها را خودش انجام می داد و بچّه ها هر چی می گفتند: کارها باید نوبتی باشد ولی شهید قبول نمی کرد و می گفت: که من دوست دارم به شما خدمت کنم و پس از چند روز که در اهواز بودیم یک روز به ما خبر دادند که آماده باشید تا شما را ببریم خط بچّه ها مشغول بودند اما خوشحالی شهید حکیمی قابل وصف نبود از اهواز که ما را اعزام کردند به خرمشهر در سنگرهایی به نام دژ خرمشهر شب را مستقر شدیم داخل سنگر دوازده نفری آنجا من با یکی از برادران برای جای خوابیدن بگو مگو کردیم که کدام یک باید نزدیک در سنگر بخوابیم. شهید حکیمی متوجه شد که ما داریم جر و بحث می کنیم. پتوهایش را که جلوتر بود برداشت و آمد جلو من و به من گفت: شما بروید آنجا بخوابید. ایثار گری و از خود گذشتگی شهید حکیمی به حدّی بود که بقیه بچه ها را تحت تأثیر قرار می داد.
به خاطر این که همسر شهیدم علی حکیمی چند بار به جبهه رفته بود به او اصرا می کردیم که دیگر نرود اما ایشان می گفت: من نذر کرده ام که باید به جبهه بروم و علاوه بر این می گفت: اگر که من نروم، او نرود و همه مسلما مادران، همسران و فرزندانشان را دوست دارند اگر هیچ کس به جبهه نرود پس تکلیف کشور، اسلام و خوت شهدایی که ریخته شده چه می شود اگر ما به جبهه نرویم انقلاب ما دوباره به دست انسانهایی خواهد افتاد که رژیمی چون رژیم سابق برای ما بسازند.
علی دو مرتبه به جبهه رفته بود و برگشته بود برای سومین بار که می خواست عازم شود چون مسئولیت من، مادرش و مادر بزرگش همگی به عهده اش بود به او اصرار می کردیم که نرود ولی ظاهرا ثبت نام کرده بود، یک روز از بلندگوی روستا اعلام کردند که برای بدرقه رزمندگان و بسیجی ها به مسجد روستای کاریزنو بیایید. علی با همان لباس کار مکانیکی همراه من، مادرم و خواهرم همگی به طرف مسجد راه افتادیم تا با رزمنده ها خداحافظی کنیم. آن جا همسرم تحت تاثیر جو پر شور و اشتیاق حاکم بر مسجد قرار گرفت و همان جا تصمیم گرفت که برای سومین مرتبه عازم شود و همان جا به من گفت: که من هم می روم و هر چه اصرار کردیم فایده ای نداشت و همان روز ثبت نام کرد و با همان لباس کارش همراه سایر رزمندگان به راه افتاد و عازم جبهه های حق علیه باطل گردید و می گفت: می خواهم نذرم را به جا آورم و ادای دین نسبت به اسلام کنم.
شب قبل از شهادت پسرم علی خواب دیدم که یک مرغ بسیار زیبا در دستم است که سرش بریده است و سر ندارد، از خواب بیدار شدم و با خودم گفتم خدایا هر چه صلاح توست همان می شود لذا صبح زود که بیدار شدم صدقه دادم و مقداری گندم گرفتم و در صحرا به زمین ریختم تا پرندگان بخورند و بعد آمدم یک دیگ آش نذر کردم و آش بریدم و ناهار ظهر را به مادر بزرگ علی دادم و رشته ها را روی طناب انداختم که خشک شود تا بتوانم آش بپزم و هنوز رشته ها روی طناب بود که درب حیاط به صدا درآمد در را که باز کردم پاسدارها بودند و حامل خبر شهادت فرزندم علی و وقتی برای زیارت جنازه ی فرزندم علی به تربت رفتم دیدم دقیقا همان خوابی که دیده بودم فرزند عزیز شهیدم علی سر در بدن ندارد.
یک روز یکی از همسایه ها به منزل ما آمد و گفت: پسرت علی در مسجد بیسکویت خریده و بین مردم تقسیم می کند و به بچه ها و مردم می گوید از این نذر من بخورید و برایم دعا کنید که خداوند نذرم را قبول کند و دهان مادرم را ببندد که به من اجازه بدهد به جبهه بروم و من از این که پسرم فهمید که او چه قدر به جبهه علاقه دارد مانع از رفتنش به جبهه نشدم و موافقت خود را اعلام کردم و پسرم علی در سن پانزده سالگی برای اولین بار به جبهه اعزام شد.
یک روز فرزند عزیز شهیدم علی گفت: مادر تو باعث افتخار من هستی چون تنها فرزندت را اجازه داده ای که در جبهه حضور پیدا کند و خود را در ثواب این کار شریک کردی. مادر جان سعی کنید که هیچ وقت جبهه و پشت جبهه را از پشتیبانی خود خالی نکنید و نگذارید که امام تنها بماند. نگذارید خون شهدا پایمال شود اگر به شهادت رسیدم برایم اصلا گریه نکنید چون کسی که به پیش خدا سفر کند گریه کردن ندارد و باید خوشحال هم باشید که مرگی افتخار آفرین نصیب من شود چون این راه لیاقت می خواهد.
در روستایی که زندگی می کردیم معلم ها معمولا در روستا می ماندند و ما با خبر شدیم که یکی از معلم ها اصلا نماز نمی خواند و می گفت من در تمام عمرم نماز نخوانده ام و هر چه اهالی روستا به او گفتند تاثیری نداشت ولی به خانه ی ما خیلی رفت و آمد داشت و چون فرزندم علی و پدرش خیلی زیبا نماز می خواندند این معلم تحت تاثیر این دو قرار گرفت بخصوص علی و کم کم توبه و استغفار کرد و می آمد پشت سر پسرم علی و شوهرم می ایستاد و همراهشان نماز می خواند و کم کم ماه رمضان هم تمام روزهایش را روزه گرفت و خیلی خوشحال بود که از خواب غفلت بیدار شده است.
چون چند بار ایشان به جبهه رفته بودند و برای یکبار دیگر هم می خواستند بروند من به ایشان اصرار کردم که دیگر نرود اما علی می گفت : من نذر کرده ام باید به جبهه بروم و ادامه داد اگر من نروم اونرود و اگر هیچ کس به جبهه نرود پس تکلیف کشور اسلام و خون شهیدان که دراین راه ریخته شده چه می شود؟ این وظیفه ی ماست که به جبهه برویم .
من به علی اجازه رفتن به جبهه را نمی دادم یک روز یکی از همسایه ها آمد و به من گفت : پسرت علی در مسجد بین مردم نذری پخش می کند و به مردم می گوید برایم دعا کنید تا خداوند مراقبول کند و مانعی برای رفتن من نباشد و مادرم اجازه مرا بدهد تا به جبهه بروم وقتی من این جریان را شنیدم و فهمیدم چقدر او علاقه مند است تابه جبهه برود با رفتن او موافقت کردم.
به یاد دارم یک روزعلی به من گفت : مادر توباعث افتخار من هستی که تنها فرزندت را اجازه حضور در جبهه دادی و خود رادر ثواب این کار شریک کردی مادرم سعی کنید که هیچ وقت جبهه وپشت جبهه را از پشتیبانی خودخالی نکنید نگذارید امام تنها بماند و نگذارید خون شهیدان پایمال شود اگر من شهید شدم اصلاً گریه نکنید چون کسی که در راه خداشهید بشود گریه کردن برای او معنی ندارد وبایدخوشحال باشید چون این راه لیاقت می خواهد .
قبل از شهادت علی خواب دیدم که یک مرغ بسیار زیبا در دستم است که سرش بریده است من با ناراحتی از خواب بیدار شدم با خودم گفتم : خدیا هر چه صلاح تو باشد هما می شود صبح زود بیدار شدم مقدرای صدقه دادم و یک دیگ آش نذر کردم که بپزم مشغول تدارک وسایل برای پختن آش بودم که درحیاط را زدند در را که باز کرم دیدم پاسدارها آمده اند وخبر شهادت علی راآوردند وقتی برای دیدن جسد او رفتم دیدم درست مثل همان مرغ سرکنده که در خواب دیده بودم سر او هم از تنش جدا شده بود .
علی دوبار به جبهه اعزام شده بود. برای بار سوم می خواست به جبهه برود ولی چون مسئولیت من و مادرش م مادربزرگش را داشت من به او اسرار کردم که نرود. ایشان برای اعزام ثبت نام نکرد. تا روز اعزام که برای بدرقه رزمندگان به مسجد روستا رفته بودیم، علی هم همراه ما بود. آنجا او تحت تأثیر جو پرشور و اشتیاق که بر مسجد حاکم بود قرار گرفت و همان جا تصمیم گرفت که برای بار سوم و آخرین بار به جبهه برود. او می گفت می خواهم نذرم را به جا آورم و ادای دین نسبت به اسلام کنم.
<ref>[[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7480|سایت یاران رضا]]
==پانویس==
<references />

شهید علی حنافروش

2020-04-20T19:56:57Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = علی حنافروش
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۵/۱۰/۱۹]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = بهشت رضا
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل = دانش آموز
|خانواده = نام پدر[[حسن]]
}}

وصیت نامه :

هم او که هستي بخشيد و هستي مااز آن اوست. ان الله اشتري من المؤمنين به انفسهم و اموالهم باُذن لهم الجنه براستي مؤمنين و صالحين کساني هستند که در راه خدا جهاد مي‌کنند و چه خوب داد و ستدي است آنها جانها و مالهايشان را مي‌دهند ودر عوض بهشت را مي‌خرند. با درود و سلام به منجي عالم حضرت مهدي (عج) و نايب بر حقش امام خميني و با سلام و درود به ارواح پاک و مطهر شهيدان. وصيتنامه‌ام را آغاز مي‌کنم. خدا را سپاس مي‌گويم که به من توفيق عنايت کرد تا در جبهه‌هاي حق عليه باطل و نور عليه ظلمت حضور به هم رسانم و اگر در زمان امام حسين(ع) نبودم و نتوانستم او را ياري کنم اينک به نداي نايب او امام خميني گوش فرا دادم و او را ياري مي‌کنم امروز جهاد است جهاد نور عليه کفار در سراسر جهان، روز مبارزه در جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل و خوشحال از اينکه خدا اين توفيق را به من داد تا در اين جهاد مقدس شرکت و مانند تمامي مردان راه حق اين آزمايش را با موفقيت کامل به پايان برسانم و شما را به خدا و خون سيدالشهداء(ع) سوگند مي‌دهم که نگاذاريد اين نبرد مقدس به سازش کشيده شود و همواره از امام و گفته‌هايش پيروي کنيد که او اولي الامر و نايب امام زمان است و تا خون در بدن داريد او را تنها نگذاريد پدر جان و مادرجان بايد به بزرگواري خود مرا ببخشيد و حلال کنيد مخصوصاً شما مادرعزيزم که براي من زحمتهاي بسياري کشيده‌اي ، شما بخاطر من بيدار خوابي بسيار کشيدي و برايم آرزوهايي داشتي پس مادر من هم آرزوهايي دارم که آن شهادت در راه خداست پس مادر تو که اينقدر مرا دوست داري تو هم آرزويت اين باشد، اينک دعا کنيد نيتمان فقط بخاطر خدا باشد و ثواب شهيد را نصيبمان بگرداند و به برادران و خواهرانم توصيه مي‌کنم که هميشه به ياد خدا باشند که ياد خدا مايه آرامش دلهاست و همه را به صبر و استقامت و پايداري در را ه اهداف مقدس اسلام دعوت مي‌نمايد و هم اکنون که من وصيتنامه را مي‌نويسم از ميان آتش و خون از چشمه ساز خونين رهروان حسين و خلاصه از ميان مسلسلهاي بي امان اين زالو صفتان مي‌نويسم پس خدايا هنگامي که اين نوشته را به عنوان وصيتنامه مي‌نويسم بار سنگيني گناه بر قلبم سنگيني مي‌کند مي‌دانم که شايسته شهادت يعني راه سرخ مردان پاک و مجاهدان جانباز نيستم اما به لطف و عظمت بيکرانت و بخشايش بي اندازه‌ات اميدوارم که شهادت را نصب ما بگرداني و در آخر اگر من شهيد شدم جنازه‌ام را در بهشت رضا پهلوي برادرم دفن کنيد. و من الله توفيق اي پيروان مکتب حق من شهيدم من عاشقي بودم به معشوق رسيدم در جبهه‌ها سنگر سنگر من دويدم تا عاقبت شهدا شهادت را چشيدم

==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:علی_حنافروش}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی ]]
[[رده: شهدای شهرستان مشهد]]

شهید علی حنافروش

2020-04-20T19:41:24Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = علی حنافروش
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۵/۱۰/۱۹]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = بهشت رضا
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل = دانش آموز
|خانواده = نام پدر[[حسن]]
}}

وصیت نامه :

هم او که هستي بخشيد و هستي مااز آن اوست. ان الله اشتري من المؤمنين به انفسهم و اموالهم باُذن لهم الجنه براستي مؤمنين و صالحين کساني هستند که در راه خدا جهاد مي‌کنند و چه خوب داد و ستدي است آنها جانها و مالهايشان را مي‌دهند ودر عوض بهشت را مي‌خرند. با درود و سلام به منجي عالم حضرت مهدي (عج) و نايب بر حقش امام خميني و با سلام و درود به ارواح پاک و مطهر شهيدان. وصيتنامه‌ام را آغاز مي‌کنم. خدا را سپاس مي‌گويم که به من توفيق عنايت کرد تا در جبهه‌هاي حق عليه باطل و نور عليه ظلمت حضور به هم رسانم و اگر در زمان امام حسين(ع) نبودم و نتوانستم او را ياري کنم اينک به نداي نايب او امام خميني گوش فرا دادم و او را ياري مي‌کنم امروز جهاد است جهاد نور عليه کفار در سراسر جهان، روز مبارزه در جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل و خوشحال از اينکه خدا اين توفيق را به من داد تا در اين جهاد مقدس شرکت و مانند تمامي مردان راه حق اين آزمايش را با موفقيت کامل به پايان برسانم و شما را به خدا و خون سيدالشهداء(ع) سوگند مي‌دهم که نگاذاريد اين نبرد مقدس به سازش کشيده شود و همواره از امام و گفته‌هايش پيروي کنيد که او اولي الامر و نايب امام زمان است و تا خون در بدن داريد او را تنها نگذاريد پدر جان و مادرجان بايد به بزرگواري خود مرا ببخشيد و حلال کنيد مخصوصاً شما مادرعزيزم که براي من زحمتهاي بسياري کشيده‌اي ، شما بخاطر من بيدار خوابي بسيار کشيدي و برايم آرزوهايي داشتي پس مادر من هم آرزوهايي دارم که آن شهادت در راه خداست پس مادر تو که اينقدر مرا دوست داري تو هم آرزويت اين باشد، اينک دعا کنيد نيتمان فقط بخاطر خدا باشد و ثواب شهيد را نصيبمان بگرداند و به برادران و خواهرانم توصيه مي‌کنم که هميشه به ياد خدا باشند که ياد خدا مايه آرامش دلهاست و همه را به صبر و استقامت و پايداري در را ه اهداف مقدس اسلام دعوت مي‌نمايد و هم اکنون که من وصيتنامه را مي‌نويسم از ميان آتش و خون از چشمه ساز خونين رهروان حسين و خلاصه از ميان مسلسلهاي بي امان اين زالو صفتان مي‌نويسم پس خدايا هنگامي که اين نوشته را به عنوان وصيتنامه مي‌نويسم بار سنگيني گناه بر قلبم سنگيني مي‌کند مي‌دانم که شايسته شهادت يعني راه سرخ مردان پاک و مجاهدان جانباز نيستم اما به لطف و عظمت بيکرانت و بخشايش بي اندازه‌ات اميدوارم که شهادت را نصب ما بگرداني و در آخر اگر من شهيد شدم جنازه‌ام را در بهشت رضا پهلوي برادرم دفن کنيد. و من الله توفيق اي پيروان مکتب حق من شهيدم من عاشقي بودم به معشوق رسيدم در جبهه‌ها سنگر سنگر من دويدم تا عاقبت شهدا شهادت را چشيدم

سایت یاران رضا

http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7555
==پانویس==
<references />

== رده‌ها ==
{{ترتیب‌پیش‌فرض:علی_حنافروش}}
[[رده: شهدا]]
[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
[[رده: شهدای ایران]]
[[رده: شهدای استان خراسان رضوی ]]
[[رده: شهدای شهرستان مشهد]]

شهید صادق حکیمی پور محریزی

2020-04-17T20:25:43Z

Yazdani98:

<ref>[[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7477|سایت یاران رضا]]</ref><ref>[[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7477|سایت یاران رضا]]</ref>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = صادق حکیمی پور محریزی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۱/۵/۲۶]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = خواجه ربیع
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل = دانش آموز
|خانواده = نام پدر[[علی اکبر]]
}}

وصیت نامه :
بسم الله الرحمن الرحيم يا ولي المومنين يا غايه آمال العارفين يا غياث المستغيثين يا حبيب قلوب الصادقين و يا رب العالمين. اي صاحب اختيار مومنان ، اي نهايت آرزوهاي عارفان ، اي فرياد رس فرياد خواهان ، اي محبوب گلهاي راستگويان واي خداي جهانيان . گواه باش دراين دنيا به ظاهر در تنهايي زيستم ولي ترا بهترين دوستها ، يارها ، آمالها و عشق يافتم پس مرا بسوي خودت فراخوان . شاهد باش که از تمامي مظاهر کاري بريدم تا به تو بپيوندم . خدايا ، شاهد باش به عشق تو و در مسير تو حرکت کردم و اينک فقط پيوستن به تو را انتظار دارم . گناهاني که انجام داده ام وسيله رنج کشيدن در راه تو و با ريختن خونم بخاطر تو پاک شود مي خواهم شهيد شوم تا اگر زندگيم موجب رشد ديگران نيست ولي با مرگم موجب حيات ديگران شوم و خونم بتواند اين موضوع راجبران کند و درخت انقلاب را آبياري کند. مي خواهم شهيد شوم تا خونم به علي (ع) و حسين (ع) گواهي مي دهد که رهرو راهشان بوده ام. اي بهترين دوستها و يارها و عشقها مرا درياب من جواني گنهکار و غافل هستم که از ديار عاشقان خسته مي آيم که شايد مار بپذيري اي معشوقم مرا فرا خوان که ديگر نمي توانم صبر کنم . چه سخت است انگاه که بين دو دوست صميمي ، جدايي مي افتد ، چه سخت است آن لحظه که بين عاشق و معشوقي فاصله مي افتد و چه سخت است آن موقعي که يک رهرو به مقصدش نمي رسد. پس خدايا اين سختيها را از دوش من بردار. اي همکلاسيهاي عزيزم واي دانش آموزان ايراني به عنوان يک برادر خيلي کوچکتان ويک دانش آموز سخني دارم ؛ برادرانم در سنگر علم و مدرسه فعالانه بکوشيد درس را با هدف بخوانيد هدفي در جهت رشد به الله شرکت شما هرروز کلاس بايد همانند بالا رفتن از پله هاي يک ساختمان باشد ومثل آن هر روز تکامل پيدا کنيد ، درس نخواندن شما خيانت به جامعه و ملت مستضعف ايران و به آينده ايران اسلامي و انقلابي است. امروز ايران ما اسلام ما به جواناني که بتوانند به وسيله نيروي خلاق خود دست به ابتکار بزنند نياز دارد. امروز صدور انقلاب در سطح بين المللي احتياج به فرهنگ غني اسلامي دارد پس اي دانش آموزان بکوشيد در همه زمينه ها و حفظ ارزشها نه تنها در درس بلکه در زمينه علوم اسلامي رشد پيدا کنيد . امروز دنياي مستضعف تنها اميدش انقلاب اسلامي ايران است .و اگر در شهرهاي غير جنگي زندگي مي کنيم بايد بدانيم که در قبال خون شهيدان مسئوليم و در محيطهاي انجمنهاي اسلامي بايد جوانان روي مسائل اخلاق دقت و در رشد افراد از نظر فکري و نظامي و سياسي ، امر به معروف و نهي از منکر ، برنامه ريزي صحيح و تشکيل گروههايي که بتوان روي آنان از هر نظر کارکرد ، توجه فراوان کنند. اگر امروز جوانان در انجمنهاي اسلامي مدارس و يا غيره فعاليت مي کنند بدانند بواسطه خون شهيدان است . برادرانم روي مسائل اسلامي تکيه کنيد هميشه در حال رشد ديگران و بايد سعي کنيم بيشتر به ياد خدا باشيم و رابطه خود را با او نزديکتر کنيم و مبادا دوستيهاي اين دنيا باعث غفلتمان شود و جزو غافلين محسوب شويم. هميشه سعي کنيم نفس خود را تحت فشار قرار دهيم و خود را با سختيهاي جامعه وقف دهيم . مبادا به افراد سطح پايين جامعه کمک نکنيم . هميشه از خدا مي خواستم که روزي ، به من نصيب کند تا بتوانم به قشر مستضعف جامعه کنيم . مادرم در شهادتم گريه نکن همچون زينب (ع) شجاع باش و به ديگر مادران شهدا ء نصيحت کن و دلداري بده . مادرم اگر نمي توانم ببينمت مرا حلال کن و از تو معذرت مي خواهم که نتوانستم وظيفه ام را نسبت به تو انجام دهم . در لحظات آخر احساس مي کنم که ديگر بين شما برادران نخواهم بود . خيلي مي خواستم که يکبار ديگر حرم امام رضا (ع) را زيارت کنم . اي تشنگان که دنبال آب زلال مي رويد تا سيراب نشويد باز نمي گرديد قسم به آنکس که جان پسر ابوطالب مقهور اراده اوست هزار مرتبه در ميدان پيکار به خاک و خون غلطيدن از مردني که توي بستر صورت مي گيرد و ويژه پيرزنان مي باشد گوارتر و شيرين تر است . خدايا فرج امام زمان (عج) را تعجيل فرما خدايا تا مهدي خميني را نگهدار . السلام عليکم ورحمه الله و برکاته .
==پانویس==
<references />

شهید صادق حکیمی پور محریزی

2020-04-17T20:18:01Z

Yazdani98:

<ref>[[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7477|سایت یاران رضا]]</ref>{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = صادق حکیمی پور محریزی
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[مشهد]]
|شهادت = [[۱۳۶۱/۵/۲۶]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = خواجه ربیع
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت =
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = رزمنده
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل = دانش آموز
|خانواده = نام پدر[[علی اکبر]]
}}

وصیت نامه :
بسم الله الرحمن الرحيم يا ولي المومنين يا غايه آمال العارفين يا غياث المستغيثين يا حبيب قلوب الصادقين و يا رب العالمين. اي صاحب اختيار مومنان ، اي نهايت آرزوهاي عارفان ، اي فرياد رس فرياد خواهان ، اي محبوب گلهاي راستگويان واي خداي جهانيان . گواه باش دراين دنيا به ظاهر در تنهايي زيستم ولي ترا بهترين دوستها ، يارها ، آمالها و عشق يافتم پس مرا بسوي خودت فراخوان . شاهد باش که از تمامي مظاهر کاري بريدم تا به تو بپيوندم . خدايا ، شاهد باش به عشق تو و در مسير تو حرکت کردم و اينک فقط پيوستن به تو را انتظار دارم . گناهاني که انجام داده ام وسيله رنج کشيدن در راه تو و با ريختن خونم بخاطر تو پاک شود مي خواهم شهيد شوم تا اگر زندگيم موجب رشد ديگران نيست ولي با مرگم موجب حيات ديگران شوم و خونم بتواند اين موضوع راجبران کند و درخت انقلاب را آبياري کند. مي خواهم شهيد شوم تا خونم به علي (ع) و حسين (ع) گواهي مي دهد که رهرو راهشان بوده ام. اي بهترين دوستها و يارها و عشقها مرا درياب من جواني گنهکار و غافل هستم که از ديار عاشقان خسته مي آيم که شايد مار بپذيري اي معشوقم مرا فرا خوان که ديگر نمي توانم صبر کنم . چه سخت است انگاه که بين دو دوست صميمي ، جدايي مي افتد ، چه سخت است آن لحظه که بين عاشق و معشوقي فاصله مي افتد و چه سخت است آن موقعي که يک رهرو به مقصدش نمي رسد. پس خدايا اين سختيها را از دوش من بردار. اي همکلاسيهاي عزيزم واي دانش آموزان ايراني به عنوان يک برادر خيلي کوچکتان ويک دانش آموز سخني دارم ؛ برادرانم در سنگر علم و مدرسه فعالانه بکوشيد درس را با هدف بخوانيد هدفي در جهت رشد به الله شرکت شما هرروز کلاس بايد همانند بالا رفتن از پله هاي يک ساختمان باشد ومثل آن هر روز تکامل پيدا کنيد ، درس نخواندن شما خيانت به جامعه و ملت مستضعف ايران و به آينده ايران اسلامي و انقلابي است. امروز ايران ما اسلام ما به جواناني که بتوانند به وسيله نيروي خلاق خود دست به ابتکار بزنند نياز دارد. امروز صدور انقلاب در سطح بين المللي احتياج به فرهنگ غني اسلامي دارد پس اي دانش آموزان بکوشيد در همه زمينه ها و حفظ ارزشها نه تنها در درس بلکه در زمينه علوم اسلامي رشد پيدا کنيد . امروز دنياي مستضعف تنها اميدش انقلاب اسلامي ايران است .و اگر در شهرهاي غير جنگي زندگي مي کنيم بايد بدانيم که در قبال خون شهيدان مسئوليم و در محيطهاي انجمنهاي اسلامي بايد جوانان روي مسائل اخلاق دقت و در رشد افراد از نظر فکري و نظامي و سياسي ، امر به معروف و نهي از منکر ، برنامه ريزي صحيح و تشکيل گروههايي که بتوان روي آنان از هر نظر کارکرد ، توجه فراوان کنند. اگر امروز جوانان در انجمنهاي اسلامي مدارس و يا غيره فعاليت مي کنند بدانند بواسطه خون شهيدان است . برادرانم روي مسائل اسلامي تکيه کنيد هميشه در حال رشد ديگران و بايد سعي کنيم بيشتر به ياد خدا باشيم و رابطه خود را با او نزديکتر کنيم و مبادا دوستيهاي اين دنيا باعث غفلتمان شود و جزو غافلين محسوب شويم. هميشه سعي کنيم نفس خود را تحت فشار قرار دهيم و خود را با سختيهاي جامعه وقف دهيم . مبادا به افراد سطح پايين جامعه کمک نکنيم . هميشه از خدا مي خواستم که روزي ، به من نصيب کند تا بتوانم به قشر مستضعف جامعه کنيم . مادرم در شهادتم گريه نکن همچون زينب (ع) شجاع باش و به ديگر مادران شهدا ء نصيحت کن و دلداري بده . مادرم اگر نمي توانم ببينمت مرا حلال کن و از تو معذرت مي خواهم که نتوانستم وظيفه ام را نسبت به تو انجام دهم . در لحظات آخر احساس مي کنم که ديگر بين شما برادران نخواهم بود . خيلي مي خواستم که يکبار ديگر حرم امام رضا (ع) را زيارت کنم . اي تشنگان که دنبال آب زلال مي رويد تا سيراب نشويد باز نمي گرديد قسم به آنکس که جان پسر ابوطالب مقهور اراده اوست هزار مرتبه در ميدان پيکار به خاک و خون غلطيدن از مردني که توي بستر صورت مي گيرد و ويژه پيرزنان مي باشد گوارتر و شيرين تر است . خدايا فرج امام زمان (عج) را تعجيل فرما خدايا تا مهدي خميني را نگهدار . السلام عليکم ورحمه الله و برکاته .
==پانویس==
<references />

شهید جواد حلال

2020-04-17T20:03:46Z

Yazdani98:

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
|نام فرد = جواد حلال
|تصویر =
|توضیح تصویر =
|ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت =
|دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد = [[بیرجند]]
|شهادت = [[۱۳۶۶/۱/۲۷]]
|وفات =
|مرگ =
|محل دفن = شماره۲
|مفقود =
|جانباز =
|اسارت = ع
|نیرو =
|یگانهای خدمت =
|طول خدمت =
|درجه =
|سمت‌ها = امدادگر-بهیار-پرستار
|جنگ‌‌ها = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت =
|عملیات‌ =
|فعالیت‌ها =
|تحصیلات =
|تخصص‌ها =
|شغل =
|خانواده = نام پدر[[غلامرضا]]
}}

خاطرات:
یک شب درخواب جواد را دیدم که در میزندز من به پدرش گفتم در را باز کن ولی پدرش متوجه نشد و خودم در را باز کردم و گفتم چه عجله ای داری گفت باید بروم آمده ام از شما خداحافظی کنم وسفارش کنم که مواظب خواهرم باشید و نگذارید که چادر از سر او بیافتد او را درست تربیت کنید. از خواب بیدار شدم و ساعت حدود 3 نیمه شب بود خیلی دل شوره داشتم تا اینکه صدقه ای انداختم و خوابیدم واز خواب بیدار شدم شوهرم بیدار بود و رادیو را روشن کرده بود و از رادیو آهنگ عملیات پخش می شد. دل شوره من دو چندان شد تا اینکه روز بعد از کوچه که عبور می کردم دونفر از دوستان شوهرم را دیدم که باهم صحبت می کنند و میگویند که فهمیده ای که پسرهلال شهید شده است؟ تا این را شنیدم جلو رفتم و گفتم شما درباره کدام هلال صحبت میکنید؟ گفتند ما یک هلال بیشتر نداریم و او هم جواد هلال است ومن ازآنجا فهمیدم که جواد پسرم به شهادت رسیده است.
یادم هست برای دومین بار که جواد می خواست به جبهه برود با او به مشهد رفتیم و بعد از زیارت امام هشتم امام رضا (ع) دست درگردن من انداخت و گفت مادر بزرگ جان شاید دیگر شما را ندیدم. مثل این افرادی که با آنها الهام شده باشد می گفت دیگر این رفتن من برگشتی ندارد من به او گفتم شما می روید و به امید خدا برمی گردی از ما خداحافظی کرد و لحضه ای که می خواست از ما جدا شود گویی همه به ما اعلام می کردند که او دیگر برنمی گردد بعد از چند روز ازرفتنش که گذشت با ما تماس گرفت و گفت که من صحیح و سالم هستم. به او گفتم کی برمیگردی؟ گفت با خداست و فردا دوباره تماس می گیرم روز بعد هرچه منتظر تماس او شدیم خبری نشد و مثل اینکه آن شب عملیاتی در پیش بود و جواد درهمان عملیات شهید شد و فقط خبر شهادت را به ما دادند و بعد از چندین سال تعدادی استخوان و یک پلاک به ما تحویل دادند.
به یاد دارم زمانی که می خواست جواد به جبهه برود یک هفته قبل از رفتن بدون اینکه ما متوجه شویم، کارهای مربوط به رفتن را آماده کرد تا اینکه فهمیدیم که می خواهد به جبهه برود پدرم به همراه عمو و چند نفر دیگر به پیش او رفتند تا او را متقاعد کنند که سنش کم است و باید صبر کند تا بزرگتر شود بعد که مسائل برایش بهتر جا افتاد و قبول مسئولیت برایش آسانترشد که می تواند به جبهه برود ولی او قبول نکرد و از بس عاشق جبهه و جهاد بود چند روز در خانه و در اتاق خودش ماند و بیرون نرفت تا اینکه پدرم مجبور شد و به او اجازه رفتن داد.
یک دفعه در خواب دیدم که ایشان را با آمبولانس به خانه دائی ام که در آنجا هیئت برگزار شده بود و من هم در آنجا بودم آوردند و در حالی که دو نفر سفید پوش زیر بغل های او را گرفته بودند از ماشین پیاده شد. من هم از بین شلوغی خودم را به او رساندم و او تا مرا دید با چشمان پر از اشک به من گفت خواهر جان مادر کجاست؟ من آمده ام او را ببینم و بروم ، به او گفتم مادر داخل مجلس است و پذیرائی می کند گفت به او بگو اینقدر به خاطر من گریه نکند بعد دیدم که او را سوار ماشین کردند و از آنجا دور شدند. من هم از خواب بیدار شدم.
http://www.yaranereza.ir/ShowSoldie<ref>[[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7485سایت یاران رضا|سایت یاران رضا]]</ref>
==پانویس==
<references />

شهید محمدابراهیم چروی

2020-04-13T19:28:50Z

Yazdani98:

کد شهید: 6108250 تاریخ تولد :
نام : محمدابراهیم‌ محل تولد : سبزوار
نام خانوادگی : چروی‌ تاریخ شهادت : 1361/05/25
نام پدر : زین‌العابدین‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : یگان خدمتی :
گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است.
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : آرپی‌جی‌زن‌ ـ ادوات
گلزار : شهداء
خاطرات
اعتقاد به ولايت
راوی زین العابدین چروی
متن کامل خاطره

یک روز موقع نهار سر سفره نشسته بودیم که از تلویزیون پیام امام پخش شد و اینگونه اعلام کرد که نیرو در جبهه ها کم است و سربازان داوطلبانه بیایند و ثبت نام کنند. صحبت های تلویزیون که تمام شد پسرم به من گفت: شما فهمیدید که امام چه منظوری داشت. گفتم: نه چه منظوری داشت؟ گفت: مثل امام حسین (ع) که در کربلا ندا می داد "هل من ناصر ینصرنی". امام خمینی هم یاور می خواهد.با خودم گفتم که این پسر شانزده، هفده ساله این چیزها را از کجا می داند. که او گفت : ما باید به ندای امام پاسخ دهیم و لبیک گویان به جبهه ها برویم بعد یک کاغذ برداشت و تاریخ آن روز را نوشت و یک رضایت نامه از طرف ما تنظیم کرد و گفت: امضاء کنید. به او گفتم: من امضاء می کنم فقط مقداری از کارهایمان مانده چند روز صبر کن تا کارها تمام شود بعد برو کاغذ را امضاء کردم و به او دادم اتفاقا دو روز بعد از آن ماجرا نیرو اعزام می کردند که او به خانه آمد و لوازمش را جمع کرد و خداحافظی کرد و رفت.
عشق به جهاد
راوی زین العابدین چروی
متن کامل خاطره

وقتی دامادم در جبهه مجروح شده بود او را به تهران انتقال داده بودند به محمد ابراهیم گفتم: پدر جان شما برای مراقبت به شوهر خواهرت به تهران برو و من به جای شما به جبهه می روم. گفت: مسئله ای نیست. خداحافظی کردیم و من برای ثبت نام به سبزوار رفتم در آنجا تمام کارهایی که برای رفتن به منطقه باید انجام می دادم درست کردم و روز اعزام که شد محمد ابراهیم به پیش من آمد. به او گفتم: مگر شما قرار نبود به تهران بروید پس چرا اینجا هستید. گفت: هرچه فکر کردم دیدم من به درد این کار نمی خورم و نمی توانم اینجا بمانم پس بهتر است جایمان را عوض کنیم و من می روم جبهه، شما هم به تهران بروید هر چه اصرار کردم قبول نکرد و مجبور شدم که به تهران بروم. در حال رفتن به من گفت: این دفعه من به نیابت از شما می روم پس شما ناراحت نباشید. گفتم: نه پسر جان من ناراحت نیستم. بالعکس خوشحالم و خدا را شکر می کنم که چنین فرزندی به من داده که اینقدر به فکر انقلاب و مملکت و دینش است و و از هم خدا حافظی کردیم و رفت .
آخرين جملات شهيد
راوی زین العابدین چروی
متن کامل خاطره

در آخرین نامه اش که به دست ما رسید محمد ابراهیم نوشته بود که پدر مادر عزیزم نگران من نباشید سه شب دیگر بیشتر به حمله نمانده است. شما همانطور که به جای لباس دامادی لباس رزم بر تنم کردید و من حالا در اینجا هستم و انتظار دارم اگر نصیبم شد و به شهادت رسیدم و همانطور که زینبی وار مرا به اینجا فرستادید همانطور زینب وار استقامت کنید می دانم که داغ فرزند خیلی بزرگ است ولی راهی که میرویم راه حق است ولی ناراحت نباشید که دشمن از ناراحتی شما خوشحال میشود.
خواب و روياي ديگران درمورد شهيد
راوی زین العابدین چروی
متن کامل خاطره

روزی که برای پیدا کردن محمد ابراهیم به منطقه می رفتم در قطار خوابم برد در خواب او را دیدم که پیش من آمد و گفت: کجا می روید؟ اگر دنبال من میگردید جای من بسیار خوب است و نیازی به گشتن نیست و هیچ ناراحت نباشید.
عشق به جهاد
راوی شهربانو چروی
متن کامل خاطره

به یاد دارم دفعه دومی بود که به مرخصی می آمد پدرش به او گفت: محمد جان تو باید همسری اختیار کنی و او زیر بار نمی رفت تا بلاخره با اصرار زیاد او قبول کرد که ازدواج کند بعد از مراسم او حدود یک هفته اینجا ماند و بعد از آن به سبزوار رفت تا از آنجا اعزام شود پدرش قبل از رفتن به او می گفت: شما حقت را به جبهه و جنگ ادا کرده ای و دیگر لازم نیست بروی شما اینجا بمان و از بچه ها و خانواده مراقبت کن من میروم . او هم قبول کرد که در روستا بماند پدرش تمام کارههای سفر را انجام داد و روز اعزام که شد محمد ابراهیم به پیش او رفت و گفت : من نمیتوانم در ایجا طاقت بیاورم من هم می آیم با این حرف پدرش را از رفتن وا داشت و خودش به منطقه رفت.
خواب و روياي ديگران درمورد شهيد
راوی شهربانو چروی
متن کامل خاطره

زمانی که به مکه مشرف شدم به خاطر اینکه او را نمی دیدم تا با او خدا حافظی کنم خیلی نارا حت بودم در آنجا خواب دیدم که محمد ابراهیم آمد وبه من گفت مادر جان چرا ناراحت هستید شما باید افتخار کنید ودر این مکان مقدس برای من دعا کنید نه اینکه ناراحت باشید وقتی شما گریه می کنید به من خرده می گیرند ونمی توانم به بیت الاحزان بروم خواهشی که از شما دارم این است که دیگر ناراحت نباشید وگریه نکنید چون اگر شما ناراحت باشید من هم ناراحت هستم در همین لحظه از خواب بیدار شدم.
خواب و روياي ديگران درمورد شهيد
راوی صغری چروی
متن کامل خاطره

تقریبا دو هفته قبل از مفقود شدن محمد ابراهیم در خواب او را دیدم که به همراه خانم ومادر وبرادرم می خواهیم به راهپیمایی برویم . ایشان یک دستمال سفید بر پیشانی بسته است ومن هم یک بچه در بقل دارم به او گفتم کمی صبر کن تا من این بچه را به پدرش بسپارم وبیایم محمد ابراهیم گفت نه خواهر جان من میروم چون میترسم از قافله جا بمانم شما برو وبچه ات رابگذار وبا مادر وبقیه بیا از آنها جدا شدم وچند قدمی نیامده بودم که از خواب بیدار شدم.
==پانویس==

<references\>