شهیدحسین ثابت خواه

تاریخ تولد : 1345/03/05 نام : حسین‌ محل تولد : مشهد نام خانوادگی : ثابت‌خواه‌ تاریخ شهادت : 1366/02/10 نام پدر : محمد مکان شهادت : بانه تحصیلات : دبیرستانی منطقه شهادت : شمال غرب کشور شغل : پاسدار انقلاب اسلامی یگان خدمتی : واحد تعاون قرارگاه رمضان گروه مربوط : فرماندهان شهید خراسان نوع عضویت : فرمانده هان رده دو مسئولیت : مسئول واحد گلزار : بهشت‌رضا (ع) مشهد مقدس

سردار شهید ﺣﺴﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻓﺮزﻧﺪﻣﺤﻤ‪ﺪ - در ﺗﺎرﻳﺦ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺮداد ﻣﺎه ﺳﺎل 1345 در ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﻣﺸﻬﺪ ﭼـﺸﻢ ‫ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﮔﺸﻮد. ‫ﻛﻮدﻛﻰ آرام و ﺳﺎﻛﺖﺑﻮد. ﺑﺮاى ﻳﺎدﮔﻴﺮى ﻗﺮآن ﺑﻪ ﻣﻜﺘﺐ رﻓﺖ. ﺑﻪ ﻗﺮآن ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺖ و ﺷﺎﮔﺮد زرﻧﮕـﻰ ‫ﺑﻮد. ‫ﻣﻘﻄﻊ اﺑﺘﺪاﻳﻰ را در ﻣﺪرﺳﻪى وﻟﻰﻋﺼﺮ(ﻋﺞ) و دوره ى راﻫﻨﻤﺎﻳﻰ را در ﻣﺪرﺳـﻪى ﭘﺎﺳـﺪاران ﮔﺬراﻧـﺪ. ‫ﭘﺲ از آن ﺗﺮک ﺗﺤﺼﻴﻞﻧﻤﻮد.‬‬‬‬‬‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮش اﺧﻼق و ﺧﻮش ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻮد. محبت و ﮔﺬﺷـﺖ را ﺳـﺮ ﻟﻮﺣـﻪى ﻛـﺎرش ﻗـﺮار داده ﺑـﻮد و ‫دﻳﮕﺮان را ﺑﺮاى اﻧﺠﺎم ﻛﺎرﻫﺎى ﺧﻮب ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻰﻛﺮد. ‫در اوﻗﺎت ﻓﺮاﻏﺖ ﺑﻪﻣﺴﺠﺪ ﻣﻰرﻓﺖ و ﻛﺘﺎبﻫﺎى ﻋﻠﻤﻰ، ﻛﺘﺎبﻫﺎى ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻄﻬ‪ﺮى و ﻛﺘﺎبﻫﺎى ﻣﺮﺑـﻮط ‫ﺑﻪ اﻧﻘﻼب را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﻣﻰﻧﻤﻮد. در ﻣﺴﺠﺪ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ ﻗﺮآن ﻳﺎد ﻣﻰداد. ‬‬‬‬‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ رﺟﺒﻰ - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻛﺘﺎبﻫﺎى ﺷﺨﺼﻰ زﻳﺎدى داﺷﺖ ﻛﻪ آنﻫﺎ را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻰﻛﺮد. ‫ﭘﺲ از ﺷﻬﺎدت اﻳﺸﺎن ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ اﻫﺪا ﻛﺮدﻳﻢ.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻟﺨﻮردﮔﺎن اﺣﺘﺮام ﻣﻰﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻴﻢ، دﺳﺘـﺸﺎن را ﺑﮕﻴـﺮﻳﻢ و ﺑـﻪ ‫آنﻫﺎ اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارﻳﻢ. ‫ﺑﻪ ﭘﺪرش و ﻣﺎدرش اﺣﺘﺮام ﻣﻰﮔﺬاﺷﺖ. ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻣﺎه ﻣﺒﺎرک رﻣﻀﺎن ﻣـﺮﻳﺾ ﺷـﺪم. او از ‫ﻣﻦ ﭘﺮﺳﺘﺎرى ﻣﻰﻛﺮد و در ﻣﻮﻗﻊ اﻓﻄﺎر ﺑﺮاﻳﻢ آب ﻣﻴﻮه ﻣﻰآورد. ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﺳـﺘﺮاﺣﺖ ﻛﻨﻴـﺪ ﺗـﺎ ‫ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺣﺎﻟﺘﺎن ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮد. ﻣﻦ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﻢ زﺣﻤﺖﻫﺎى ﺷﻤﺎ را ﺟﺒﺮان ﻛﻨﻢ. دوﺳﺖ دارم ﺷـﻤﺎ را ﺑـﻪ ‫ﻣﻜّﻪ ﺑﺒﺮم.‬‬‬‬‬‬ ‫ﺑﻪ اﻗﻮام و ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺳﺮﻣﻰزد و ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻛﻤﻚ ﻣﻰﻛﺮد. ﻣﻰﮔﻔﺖ: اﺣﺘﺮام ﺑـﻪ ﻓﺎﻣﻴـﻞ واﺟـﺐ اﺳـﺖ. در ‫درسﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ ﻛﻤﻚ و آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن درس ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻰﻛﺮد. ﺣﺘـﻰ در ﻣـﺴﺎﺋﻞ ﻣـﺬﻫﺒﻰ، ﻣﺜـﻞ ‫روزه، آنﻫﺎ را ﺗﺸﻮﻳﻖﻣﻰﻛﺮد و ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ روزه ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ او ﺟﺎﻳﺰه ﻣﻰداد. ﺑﺎ اﻳﻦﻛﺎر ﺑﭽ‪ﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ‫و روزه اﻫﻤﻴ‪ﺖ ﻣﻰدادﻧﺪ. ‫از اﻓﺮاد ﺑﺪ ﺣﺠﺎب و دروﻏﮕﻮ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺠﺪ ارﺗﺒﺎط ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ، ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ و راﻫﻨﻤﺎﻳﻰ ‫ﺳﻌﻰ داﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ راه راﺳﺖ ﻫﺪاﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺑﺎ ﻋﻮاﻣﻞ ﻓﺴﺎد، ﻓﺤﺸﺎ و ﺿﺪ‪اﻧﻘﻼﺑﻴ‪ﻮن ﺑﺮﺧﻮرد ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ داﺷﺖ. ‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد.ﺑﻪﻣﺮدم ﻛﻤﻚ ﻣﻰﻛـﺮد. ﺣﻘـﻮﻗﺶ را ﺑـﻪ ﺧـﺎﻧﻮادهﻫـﺎى ﻣﺤـﺮوم ﻣـﻰداد و از آنﻫـﺎ ‫ﺳﺮﻛﺸﻰ ﻣﻰﻛﺮد.‬‬‬‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ رﺟﺒﻰ - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻧﻤﺎز ﺻﺒﺢ را ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ، در ﻧﻤﺎز ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣـﻰﻛـﺮد. ‫ﺑﻪ او ﻣﻰﮔﻔﺘﻢ: ﭼﺮا ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﻨﻰ؟ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺑﺎ ﺧﺪاى ﺧﻮدم راز و ﻧﻴﺎز ﻣﻰﻛﺮدم. ‫ﻧﻤﺎز را ﺳﺮ وﻗﺖ ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. ﻧﻤﺎز ﺷﺐ او ﺗﺮک ﻧﻤﻰﺷﺪ. در ﺟﻠﺴﺎت دﻋﺎى ﺗﻮﺳ‪ﻞ و دﻋﺎى ﻛﻤﻴﻞ ﺷـﺮﻛﺖ ‫ﻣﻰﻛﺮد و ﺑﺮادرﻫﺎﻳﺶ را ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻣﻰﺑﺮد. ‫ﻋﻼﻗﻪى ﺧﺎﺻ‪ﻰ ﺑﻪ دﻋﺎى ﺗﻮﺳ‪ﻞ داﺷﺖ. ﻫﺮ ﺷﺐ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ دﻋﺎى ﺗﻮﺳ‪ﻞ را در ﺣﺮم ﻣﻄﻬ‪ﺮ اﻣﺎم رﺿﺎ(ع) ‫ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﻣﺮﻳﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﺧﻮاﻫﺮﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻧﻤﺎز را ﺳﺮ وﻗﺖ ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. ﻳﻚ ﺑﺎر در ﻣﺎه ﻣﺒﺎرک رﻣﻀﺎن ‫ﺑﻮد ﻛﻪ از ﺳﭙﺎه آﻣﺪ، ﻫﻮا ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮم و او ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮد. دوش ﮔﺮﻓﺖ و ﻳﺦ روى ﺳﻴﻨﻪاش ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﻛﻤﻰ از ‫ﻋﻄﺸﺶ ﻛﻢ ﺷﻮد، وﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮد. ﻧﺰدﻳﻚ اﻓﻄﺎر ﻛﻪ ﺷﺪ، وﺿﻮ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻧﻤﺎزش را ﺑﺨﻮاﻧﺪ. ﺑﻪ او ‫ﮔﻔﺘﻢ: اﻓﻄﺎر ﻛﻨﻴﺪ، ﺑﻌﺪ ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ، ﭼﻮن ﺗﺸﻨﻪ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﮔﻔﺖ: ﻧﻤﺎز ﻣﻘﺪ‪م اﺳﺖ. در ﻧﻤﺎز ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮﻳﻪ ‫ﻛﺮد. ﺣﺪود ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖﺑﺎ ﺧﺪا راز و ﻧﻴﺎز ﻛﺮد. دﻋﺎ ﺧﻮاﻧﺪ، ﺑﻌﺪ روزه‌اش را اﻓﻄﺎر ﻛﺮد.‬‬‬‬‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺳﻦّ ﻛﻤﻰ داﺷﺖ، وﻟﻰ ﻧﻤﺎز ﺷﺐ ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ. ﺑﻌﻀﻰ اوﻗﺎت ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﻣﺎ ﻣﻰآﻣـﺪ، ‫ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻰﺷﺪ، وﺿﻮ ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ و ﻧﻤﺎز ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﺮد. ﻣﻦ ﻫﻢ وﺿﻮ ﻣﻰﮔـﺮﻓﺘﻢ ‫و ﺑﺎ او ﻧﻤﺎز ﻣﻰﺧﻮاﻧﺪم. ﺷﺐﻫﺎ وﻗﺘﻰ ﻛﻪ دﻳﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻰرﻓﺖ، ﻓﻘﻂ ﻳـﻚ ﻻﻣـﭗ را روﺷـﻦ ﻣـﻰﻛـﺮد ﺗـﺎ ‫رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ را ﺑﺒﻴﻨﺪ و دﻳﮕﺮان از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻧﺸﻮﻧﺪ.‬‬‬‬ ‫در اواﻳﻞ اﻧﻘﻼب - زﻣﺎﻧﻰﻛﻪ ﻓﻘﻂ ده ﺳﺎل داﺷﺖ - ﺷﺐﻫﺎ در ﺧﻴﺎﺑﺎن اﻋﻼﻣﻴ‪ﻪ ﭘﺨﺶ ﻣﻰﻛﺮد، ﺷﻌﺎر ﺑـﺮ ‫روى دﻳﻮارﻫﺎ ﻣﻰﻧﻮﺷﺖ و در راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻰﻫﺎ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻰﻛﺮد. ﺑﺎ روﺣﺎﻧﻴﻮن و ﺑﺎ ﻛـﺴﺎﻧﻰ ﻛـﻪ در ﺧـﻂّ اﻣـﺎم ‫ﺑﻮدﻧﺪ راﺑﻄﻪ داﺷﺖ. ‫اﻣﺎم را دوﺳﺖ داﺷﺖ. اﮔﺮ ﻛﺴﻰ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺣﺮﻓﻰ ﻋﻠﻴﻪ اﻣﺎم ﻣﻰزد، ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﻰﺷﺪ. ‫ﻣﺮﺗّﺐ ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ﺟﻤﻌﻪﻣﻰرﻓﺖ و در ﺟﻠﺴﺎت و ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻰﻛﺮد. ﺗﻮﺟ‪ـﻪ ﻛﺎﻣـﻞ ﺑـﻪ ﺣﻘـﻮق ‫ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل داﺷﺖ.‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﭘﻴﺮوزى اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﻰ وارد ﺑﺴﻴﺞ ﺷﺪ و دوره ﺗﻴﺮاﻧﺪازى دﻳﺪ. ﻟﺒﺎس ﺑﺴﻴﺠﻰ ﻣﻰﭘﻮﺷـﻴﺪ و در ‫ﺗﺌﺎﺗﺮﻫﺎى ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺎزى ﻣﻰﻛﺮد. ﺟﻮانﻫﺎى دﻳﮕﺮ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺴﻴﺞ ﻣﻰﺑﺮد.‬‬ ‫در ﺳﺎل 1360 ﺑﻪ ﺳﭙﺎه ﭘﺎﺳﺪاران اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﻰ ﭘﻴﻮﺳﺖ. ﻫﺸﺖ ﺳﺎل در ﺳـﭙﺎه ﺧـﺪﻣﺖ ﻛـﺮد ﻛـﻪ در ‫ﺑﺨﺶ ﺗﻌﺎون ﺳﭙﺎه ﺑﻮد. ‬‬ ﻣﺤﻤﺪ ﺛﺎﺑﺖﺧﻮاه - ﭘﺪر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺮاى اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ وارد ﺳﭙﺎه ﺷـﻮد ‫ﻳﻚ ﺳﺎل ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪاش را ﺑﺰرگ ﻛﺮده ﺑﻮد.‬ ‫در ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪى ﺑﺴﻴﺞﻓﻌ‪ﺎﻟﻴ‪ﺖ ﻣﻰﻛﺮد. ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﺮدم را دوﺳﺖ داﺷـﺖ. ﻋـﺸﻖ و ﻋﻼﻗـﻪ او ﺑـﻪ ﺑـﺴﻴﺞ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻛﻪ وارد ﺗﺸﻜﻴﻼت ﺳﭙﺎه ﺷﻮد. وﻟﻰ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻛﻤﻰ ﺳﻦّ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻋـﻀﻮ رﺳـﻤﻰ ﺗـﺸﻜﻴﻼت ‫ﺷﻮد. ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻰ را ﺑﻪ ﻃﻮر اﻓﺘﺨﺎرى در ﺳﭙﺎه ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮد ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻦّ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ رﺳـﻴﺪ. ‫ﻣﺴﺌﻮﻟﻴ‪ﺖﻫﺎى زﻳﺎدى در ﺳﭙﺎه داﺷﺖ. از ﺟﻤﻠﻪ، ﻣﺴﺌﻮل رﺳﻴﺪﮔﻰ ﺑﻪﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎى اﻳﺜﺎرﮔﺮان در ﻗـﺴﻤﺖ ‫ﺗﻌﺎون ﺳﭙﺎه ﺑﻮد. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ در اﻧﺠﻤﻦ اﺳﻼﻣﻰ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭼﻨـﺪ ﺗـﻦ از دوﺳـﺘﺎﻧﺶ ﻓﻌ‪ﺎﻟﻴ‪ـﺖ ‫داﺷﺖ. و در آن ﺟﺎ ﺑﻪ وﺿﻊ ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎى ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ رﺳﻴﺪﮔﻰ ﻣـﻰﻛـﺮد. ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ اﻗـﺪام ﺑـﻪ ﺗﺄﺳـﻴﺲ ‫ﻣﺆﺳ‪ﺴﻪى ﺧﻴﺮﻳ‪ﻪاى ﻛﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﻓﺮاد زﻳﺎدى را ﺗﺤﺖ ﭘﻮﺷﺶ ﻗﺮار دﻫﺪ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﻣﺸﻜﻼت دﻳﮕﺮان را ﺗﺎﺟﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﻞ ﻣﻰﻛﺮد. ﻣﺮﻳﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳـﺪ: ‫ﻫﻤﺴﺮ ﻳﻜﻰ از دوﺳﺘﺎﻧﺶﻣﺮﻳﺾ ﺑﻮد. ﭼﻮن ﺧﺎﻧﻮادهى ﭘﺮﺟﻤﻌﻴ‪ﺘـﻰ ﺑﻮدﻧـﺪ، ﺑـﺮاى آنﻫـﺎﻳـﻚ ﻣﺎﺷـﻴﻦ ‫ﻟﺒﺎﺳﺸﻮﻳﻰ ﺧﺮﻳﺪ ﺗﺎ آنﻫﺎ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻈﺎﻫﺮ و رﻳﺎ در ﻛﺎرش ﻧﺒﻮد.‬‬‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻣﺎﻧﻤﻰداﻧﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﻣﺴﺌﻮل ﺗﻌﺎون ﺳﭙﺎه ﻫـﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻌـﺪاً ﻓﻬﻤﻴـﺪﻳﻢ. ﭼﻴـﺰى ‫ﻧﻤﻰﮔﻔﺘﻨﺪ. در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰﻛﻪ ﻣﺎ زﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰﻛـﺮدﻳﻢ - ﭼـﻮن ﺗـﺎزه ﺳـﺎﺧﺘﻪ ﺑـﻮدﻳﻢ - ﺷﻴـﺸﻪ ﻧﺪاﺷـﺖ و ‫ﭘﻼﺳﺘﻴﻚ زده ﺑﻮدﻳﻢ. ﻫﻤﺴﺮم در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻳـﻚ روز ﺑـﻪ ﺑـﺮادرم ﮔﻔـﺘﻢ: ﺷـﻤﺎ ﻛـﻪ در ﺗﻌـﺎون ﺳـﭙﺎه ‫ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﻣﻰﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﺮاى اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺷﻴﺸﻪ ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﻨﻴﺪ. اﻳﺸﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣـﻦ از ‫ﺷﻤﺎ ﺗﻮﻗّﻊ ﻧﺪاﺷﺘﻢ، ﭼﻮن آن وﺳﺎﻳﻞ ﻣﺎل ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎل اﺳﺖ و ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﻢ ﻛﺎرى اﻧﺠﺎم دﻫـﻢ. ﭼﻨـﺪ روز ﺑﻌـﺪ ‫ﻋﺪ‪ه‌اى از ﺧﻮاﻫﺮان ﺳﭙﺎه ﺑﺮاى ﺳﺮﻛﺸﻰ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﻣﺎ آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻛﻤﺒﻮدى اﺳﺖ ﺑﺮاﻳﻤﺎن رﻓـﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨـﺪ، ‫وﻟﻰ ﻣﻦ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ: ﻛﻤﺒﻮدى ﻧﺪارﻳﻢ. وﻗﺘﻰ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣـﺎﺟﺮا ﺑـﺮاى را ﺑـﺮادرم ﺗﻌﺮﻳـﻒ ﻛـﺮدم، ﺑـﺴﻴﺎر ‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ. ﮔﻔﺖ: آﻓﺮﻳﻦ. در زﻧﺪﮔﻰ ﻗﺎﻧﻊ ﺑﺎﺷﻴﺪ. آن وﺳﺎﻳﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎﻳﻰ ﻛـﻪ اﺣﺘﻴـﺎج ‫ﺑﻴﺸﺘﺮى دارﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ. او از ﻣﺴﺌﻮﻟﻴ‪ﺘﺶ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻰﻛﺮد.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎدﻳ‪ﺎت ﺗﻮﺟ‪ﻬﻰﻧﺪاﺷﺖ. زﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ در ﺳﭙﺎه ﺑﻮد و ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ وﺟﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑـﻪ ﻧـﺴﺨﻪﻫـﺎى دﻛﺘـﺮ را ‫درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻨﺪ، آن را درﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻰﻛﺮد و ﻣﻰﮔﻔﺖ: ارزﺷﻰ ﻧﺪارد.‬‬‬‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰﺑﺮاى رﺿﺎى ﺧﺪا ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ رﻓﺖ. ﻣﻰﮔﻔﺖ: رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺗﻜﻠﻴﻒ اﺳـﺖ. ﺑﺎﻳـﺪ ‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮوﻧﺪ و ﺟﺒﻬﻪ را ﺧﺎﻟﻰ ﻧﮕﺬارﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﻤﻠﻜﺖ دﻓﺎع ﻛﻨﻴﻢ و ﺑﻪ ﻓﻜﺮ اﺳﻼم و دﻳﻦ ﺑﺎﺷـﻴﻢ. ‫اﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﻧﺮوﻳﻢﭘﺲ ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮود؟ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﺑﻮد، ﺳﺮﻳﻊ ﺧﻮدش را ﺑـﻪ ‫آن ﺟﺎ ﻣﻰرﺳﺎﻧﺪ. ﺧﻴﻠﻰﻛﻢ در ﻣﺮﺧّﺼﻰ ﻣﻰﻣﺎﻧﺪ و داﻳﻢ در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮد. آرزوى ﺳﻼﻣﺘﻰ اﻣﺎم و ﭘﻴـﺮوزى ‫اﺳﻼم را داﺷﺖ. آرزو داﺷﺖ اﻣﺎم را ﺑﺒﻴﻨﺪ.‬‬‬‬‬‬ ‫در ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎتﻫﺎى ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﭼﻮن: ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﻣﻴﻤﻚ، ﺑﺪر، ﻛﺮﺑﻼى 2، ﻛﺮﺑﻼى 4 و ﻓﺘﺢ 5 ﺣﻀﻮر داﺷـﺖ. در ‫ﻛﺮﺑﻼى 2 ﺑﺮ اﺛﺮ اﺻﺎﺑﺖﺗﺮﻛﺶ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﺠﺮوح ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﺲ از ﺑﻬﺒﻮدى ﻧـﺴﺒﻰ دوﺑـﺎره ﺑـﻪ ﺟﺒﻬـﻪ ‫رﻓﺖ.‬‬‬‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺨﺸﻰ - ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﻛﺮﺑﻼى 4 ﻣﺠﺮوح ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﻮﻗـﻊ ﺑﺮﮔـﺸﺘﻦ ‫ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺟﺒﻬﻪ او را دﻳﺪم. ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ ﻛﻪ او را در ﺑﻐﻞ ﺑﮕﻴﺮم، ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻ‪ﻰ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن دﺳﺖ داد. ﮔﻔـﺘﻢ: ‫ﭼﻪ ﺷﺪه؟ ﮔﻔﺖ: ﭼﻴﺰى ﻧﮕﻮﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﺗﺮﻛﺶ ﺧﻮرده ام. او ﻣﺠﺮوﺣﻴ‪ﺘﺶ را از ﻫﻤﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮده ﺑﻮد.‬‬‬‬‬‬ ‫ﺣﺪود دو ﺳﺎل در ﻣﻬﺎﺑﺎد ﺑﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﻛﺎوه ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪ‪ﺗﻰ ﺑﺮاى ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣـﺮدم ﻣﺴﺘـﻀﻌﻒ و ﻣﺤـﺮوم ‫ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎه ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺴﺌﻮل ﻗﺮارﮔﺎه رﻣﻀﺎن ﺑﻪ آنﺟﺎ رﻓﺖ. در ﺑﺎﻧﻪ آﻣﻮزﺷﮕﺎﻫﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻪ ﻧﺎم اﻳﺸﺎن ﻧـﺎم ‫ﮔﺬارى ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺟﺎى ﺟﺎى ﻛﺮدﺳﺘﺎن ﺷﺎﻫﺪ ﺣﻀﻮر ﻓﻌ‪ﺎل اوﺳﺖ.‬‬‬‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ رﺟﺒﻰ - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻋﺮوﺳﻰ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﻮد. ﺑﻪ او ﺗﻠﻔﻦ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ. ‫ﮔﻔﺖ: ﺟﺒﻬﻪ واﺟﺐﺗﺮ اﺳﺖ.‬‬ ‫در زﻣﺎن ﺟﻨﮓ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﻳﻰ ﻛﻨﻴﺪ. ﻗﺎﻧﻊ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻗﻨﺎﻋﺖ از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻢﺗﺮ اﺳﺖ. ﭘﺪر ﺷﻬﻴﺪ ‫- ﻣﺤﻤ‪ﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺘﻢ: ازدواج ﻛﻨﻴﺪ. ﮔﻔﺖ: ﻓﻌﻼً وﻗﺘﺶ ﻧﻴﺴﺖ، ﺟﻨﮓ ﻣﻬﻢﺗـﺮ ‫اﺳﺖ.‬‬‬‬ ‫ﻓﺮدى ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮد. از روى ﺧﻠﻮص ﻧﻴ‪ﺖ دوﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺮاى ﺻﺮف ﻏﺬا دﻋﻮت ﻣﻰﻛﺮد. ‫ﺟﻮاد ﺗﻮﻛّﻠﻰ - ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: روز او‪ﻟﻰ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﻣﻌﺮّﻓﻰ ﻛﺮدﻧﺪ، اﻳﺸﺎن ﻣﺮا ﺑﻪ اﺗـﺎق ‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮدﻧﺪ و ﺑﺎﻣﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪاى ﺻـﺤﺒﺖ ﻛﺮدﻧـﺪ. در ﻣـﻮرد ﻣـﺴﺌﻮﻟﻴ‪ﺘﻢ - ﻛـﻪ ﭘﺮداﺧـﺖ ﺣﻘـﻮق ‫ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎى رزﻣﻨﺪه ﺑﻮد - اﻃّﻼﻋﺎﺗﻰ در اﺧﺘﻴﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻛﺎﻣﻞ ﻛﻠﻴﺪ اﺗﺎق و ﺻﻨﺪوق را ‫ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ و از اﺗﺎق ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺧﻮدم را ﺑﺎور ﻛﻨﻢ.‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺨﺸﻰ - ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﻛﺮدﺳﺘﺎن، در ارﺗﻔﺎﻋﺎت ﺣﻠﺒﭽﻪ ﻣﺠﺮوﺣﻰ را ﺑـﻪ ‫ﭘﺸﺖ ﻗﺎﻃﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اﻳﺸﺎن را ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻛﺮدﻧـﺪ. از ﺑﭽ‪ـﻪﻫـﺎ و رزﻣﻨـﺪﮔﺎن دﻟﺠـﻮﻳﻰ ‫ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ. ﭼﻬﺮه ى ﻧﻮراﻧﻰ و ﺑﺸّﺎﺷﻰ داﺷـﺘﻨﺪ. زﻣـﺎﻧﻰ ﻛـﻪ ﻋﻤﻠﻴ‪ـﺎﺗﻰ در ﭘـﻴﺶ ﺑـﻮد، ﺑـﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷـﺤﺎل ‫ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ.‬‬‬‬‬‬ ‫ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻋﻤﻠﻴ‪ﺎت ﻣﻰﺷﺪ، ﺳﺮﻳﻊ ﺑﻪ آنﺟﺎ ﻣﻰرﻓﺖ. ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﻣـﺴﺌﻮل ﻗﺮارﮔـﺎه ﺑـﻮد، ﺑـﻪ ﺧـﻂّ ﻣﻘـﺪ‪م ‫ﻣﻰرﻓﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﺪوش دﻳﮕﺮ رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﻗﺮار ﮔﻴﺮد. در ﻛﺮﺑﻼى 10، در ﺑﺎﻧﻪ ﺷـﻴﻤﻴﺎﻳﻰ ﺷـﺪ. ﻣﺤﻤ‪ـﺪ ﺛﺎﺑـﺖ ‫ﺧﻮاه - ﭘﺪر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮى ﺑﻮد. وﻗﺘﻰ ﺑﺮاى ﻣﻼﻗﺎت رﻓﺘﻴﻢ، ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ ﮔﺮﻳﻪ ‫ﻣﻰﻛﺮد. ﮔﻔﺖ: ﺑﺮاى ﻣﻦﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻨﻴﺪ. ﺑﺮاى ﻫﻤﺮزﻣﺎن دﻳﮕﺮم ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻴﺪ. ﺣﺎل آنﻫﺎ از ﻣﻦ ﺑﺪﺗﺮ اﺳﺖ. ﺑـﺎ ‫اﻳﻦ ﻛﻪ ﺷﻴﻤﻴﺎﻳﻰ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﺴﻴﺎر دﻟﻴﺮ و ﻓﻌ‪ﺎل ﺑﻮد. ﻋﺪ‪ه اى ﺑـﺮاى ﻣـﺼﺎﺣﺒﻪ آﻣـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ، او ﮔﻔـﺖ: ﻣـﺎ ‫ﻧﻤﻰﺗﺮﺳﻴﻢ و ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ را ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰﮔﺬارﻳﻢ. ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﻛﻮر ﺷﺪه اﺳـﺖ و ﺷـﻤﺎ را ﻧﻤـﻰﺑﻴـﻨﻢ، ‫وﻟﻰ ﻣﺎ روﺣﻴﻪ ﻣﺎن را از دﺳﺖ ﻧﻤﻰدﻫﻴﻢ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺸﻜﻼت ﺻﺒﻮر ﺑﻮد و ﺳﻌﻪ ى ﺻﺪر داﺷﺖ. ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺨﺸﻰ - ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳـﺪ: در ﺑﻴﻤﺎرﺳـﺘﺎن ﻛـﻪ ﺑـﺴﺘﺮى ﺑـﻮد، از روﺣﻴـﻪ ى ﺧـﻮﺑﻰ ‫ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮد. ﻃﻮرى واﻧﻤﻮد ﻣﻰﻛﺮد ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻢ اﺳﺖ و دوﺳﺖ داﺷﺖ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮود.‬‬‬ ‫او ﻣﺴﺌﻮﻟﻴ‪ﺖﻫﺎى ﺳﺨﺖ و دﺷﻮار را ﻗﺒﻮل ﻣﻰﻛﺮد. ﺑﻪ رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺗﻮﺻـﻴﻪﻣـﻰﻛـﺮد: در اﻧﺠـﺎم وﻇـﺎﻳﻒ ‫ﻣﺤﻮ‪ﻟﻪ ﺣﺴ‪ﺎس ﺑﺎﺷﻨﺪ.‬‬‬‬‬ ‫ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻰﻛﺮد: ﺑﺮاى اﻣﺎم و ﺑﺮاى رزﻣﻨﺪﮔﺎن دﻋﺎ ﻛﻨﻴﺪ. ﻣﺎ از ﺷﻬﺎدت ﻧﻤﻰﺗﺮﺳﻴﻢ. ﺣﺘّﻰ ﺑﺮاى ﺷـﻬﺎدت ‫آﻣﺎده ﻫﺴﺘﻴﻢ.‬‬ ‫ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﺤﺒﺖآﻣﻴﺰﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻰﻛﺮد و ﺧﻮﺷﺮﻓﺘﺎر ﺑﻮد. اﮔﺮ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻓﻜـﺮ او ﺟـﻮر در ﻧﻤـﻰآﻣﺪﻧـﺪ ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻳﻪى: اذا ﺧﺎﻃﺒﻬﻢ اﻟﺠﺎﻫﻠﻮن ﻗﺎﻟﻮا ﺳﻼﻣﺎً. ﺑﺮﺧﻮرد اﺳـﻼﻣﻰ ﺑـﺎ آنﻫـﺎ داﺷـﺖ. ﻫﻤـﻪ از ﺻـﻔﺎ و ‫ﺻﻤﻴﻤﻴ‪ﺖ او ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ. ﺟﻮاد ﺗﻮﻛّﻠﻰ - ﻫﻤﺮزم ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: روز او‪ﻟﻰ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن را دﻳـﺪم، ‫وﻗﺘﻰ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻰﻛﺮدم، از روى ﻣﺤﺒ‪ﺖ ﺑﻪ ﺳﺮم دﺳﺖ ﻣﻰﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺘﻮاﺿﻊ ﺑﻮد.‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﺮﻳﻢﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در زﻣﺎن ﺟﻨﮓ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎهﻫﺎﻳﻰ درﺳﺖ ﻣﻰﻛﺮدﻧﺪ. ﻣﻮﺿﻮع ‫ﻳﻜﻰ از اﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎهﻫﺎﻣﻨﻄﻘﻪى ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮد. در ﻳﻜﻰ از ﻗﺴﻤﺖﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد: ﺷﻬﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه. ‫ﻣﻦ وﻗﺘﻰ اﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ را ﺧﻮاﻧﺪم، ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدم. و ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﺮا اﻳﻦﻛﺎر را ﻛﺮدى؟ ﭼﺮا ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑـﻮدى ‫ﺷﻬﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه؟ ﮔﻔﺖ: اﻳﻦﻫﺎ ﺑﺮاى ﺳﺎزﻧﺪﮔﻰ اﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ و اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪﻫـﺎ را ﺑﺒﻴﻨﻴـﺪ ﺗـﺎ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﻳﺪ و ﺗﺤﻤ‪ﻠﺘﺎن زﻳﺎد ﺷﻮد و اﮔﺮ اﻳﻦ اﺗﻔّﺎق اﻓﺘﺎد، ﺑﺘﻮاﻧﻴﺪ ﺑﻪ راﺣﺘﻰ آن را ﻗﺒﻮل ﻛﻨﻴﺪ.‬‬‬‬‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: دوﺳﺖﺑﺮادرم آﻗﺎى ﺑﻴﺖ اﻟﻠﻬﻰ ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺮاى ﺗﻌﺰﻳـﺖ ﺑـﻪ ﻣﻨـﺰل آنﻫـﺎ ‫رﻓﺘﻴﻢ، ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﺮد. ﺑﻪ ﺑﺮادرم ﮔﻔﺘﻢ: اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﻳﺪ، ﻣﻦ ﺧﻮدم را ﻣﻰﻛﺸﻢ. ‫ﺑﺮادرم ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ آنﻫﺎ را راﻫﻨﻤﺎﻳﻰ ﻣﻰﻛﺮدﻳﺪ و دﻟﺪارى ﻣﻰدادﻳـﺪ. ﻣـﻰﮔﻔﺘﻴـﺪ: ﺧﻮﺷـﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل ‫اﻳﺸﺎن ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ، اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر اﺳﺖ. ﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﺮادرم در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮد. رﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻى ﺻﻮرﺗﺶ ‫ﺗﺎ ﺧﻮب ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ اﻳﺸﺎن ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ، ﻣﻦ از ﺻﻮرت اﻳـﺸﺎن ﻧـﺸﺎﻧﻪاى داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻢ. ﮔﺮﻳـﻪ ‫ﻣﻰﻛﺮدم ﻛﻪ اﺷﻚﻫﺎﻳﻢ روى ﺻﻮرت اﻳﺸﺎن رﻳﺨﺖ. از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﺷﺪﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﭼﺮا ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﻨﻴـﺪ؟ ‫ﮔﻔﺘﻢ: ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻜﺮﻛﺮدم ﻛﻪ اﮔﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺸﻮﻳﺪ، ﻣﻦ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛـﻨﻢ؟ ﮔﻔـﺖ: اﮔـﺮ ﺳـﻌﺎدت ﺷـﻬﺎدت را ‫داﺷﺘﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻳﻚ اﻓﺘﺨﺎر اﺳﺖ. ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ راه اﻣﺎم را اداﻣـﻪ دﻫﻴـﺪ. ﺟﻴﻬـﻪ را ﭘـﺮ ‫ﻛﻨﻴﺪ و ﺑﺮ ﺿﺪ‪اﻧﻘﻼب ﻏﻠﺒﻪ ﻛﻨﻴﺪ. اﻳﺸﺎن ﻣﺎ را ﺑﺮاى ﺷﻬﺎدت ﺧﻮدش آﻣﺎده ﻛﺮده ﺑﻮد.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫زﻫﺮا ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﺧﻮاﻫﺮﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻫﻤﺴﺮم در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻮد و ﻣﺪ‪ﺗﻰ از اﻳﺸﺎن ﺧﺒﺮى ﻧﺪاﺷـﺘﻴﻢ. ‫ﻋﻜﺲ اﻳﺸﺎن را در اﺗﺎق زده ﺑﻮدم. ﺑﻪ ﺑﺮادرم ﮔﻔﺘﻢ: اﻳﻦ ﻋﻜﺲ ﻗﺸﻨﮓ اﺳﺖ. ﺑـﺮادرم ﮔﻔـﺖ: ﺑﻠـﻪ. ﺧـﻮب ‫اﺳﺖ. اﮔﺮ اﻳﺸﺎن ﺷﻬﻴﺪﺷﺪﻧﺪ، اﻳﻦ ﻋﻜﺲ را ﺑﺰرگ ﻣﻰﻛﻨﻴﻢ. ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪا ﻧﻜﻨﺪ ﻛﻪ او ﺷـﻬﻴﺪ ﺷـﻮد، ﻣـﻦ ‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ دارم. ﺑﺮادرم ﮔﻔﺖ: اﻓﺘﺨﺎر ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﻧﺪ.‬‬‬‬‬ ‫ﺷﻬﺎدت را اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻰداﻧﺴﺖ. اﮔﺮ از ﻫﻤﺮزﻣﺎﻧﺶ ﻛﺴﻰ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﺷﺪ، او ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻣﻰﮔﻔﺖ. ‫ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﺮﻳﻢﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: دﻓﻌﻪ ى آﺧﺮى ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺮود، ﺑﻪ اﻳـﺸﺎن ‫ﮔﻔﺘﻢ: ازدواج ﻛﻨﻴﺪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ: اﮔﺮ اﻳﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ رﻓﺘﻢ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ازدواج ﻣﻰﻛﻨﻢ. اﻣ‪ﺎ دﻳﮕﺮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ.‬‬‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ رﺟﺒﻰ - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻛﻪ ﺑﺴﺘﺮى ﺑﻮد، ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺑﺎ ﻣﺎ ﺧﻮب ﺻـﺤﺒﺖ ‫ﻧﻤﻰﻛﺮدﻧﺪ. ﺷﻬﻴﺪ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎ ﻣﺎدرم آﻫﺴﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻴـﺪ، او ﻧﺎراﺣـﺖ اﺳـﺖ. ﺷـﻴﻤﻴﺎﻳﻰ ﻛـﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد، ‫ﭘﺰﺷﻜﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ: اﮔﺮﺑﻪ ﺧﺎرج ﺑﺮود و ﺧﻮﻧﺶ ﻋﻮض ﺷﻮد، ﺑﻬﺒﻮد ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ. ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد. ﮔﻔﺖ: ‫ﻣﻰﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺧﻮن ﺧﺎرﺟﻰﻫﺎ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﺰرﻳﻖ ﻛﻨﻨﺪ، ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم. اﮔﺮ ﻟﻴﺎﻗﺖ ﺷﻬﺎدت را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ‫ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﺷﻮم. ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﺟﺎزه دﻫﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﺎرج ﺑﺒﺮﻧﺪ. دﻳﺸﺐ ﺧـﻮاب دﻳـﺪم ﻛـﻪ در ﻣﺆﺳـﺴ‪ﻪى ‫ﺧﻴﺮﻳﻪى ﺑﻴﺖاﻟﻠّﻬﻰ ﻫﺴﺘﻢ و ﺑﺮادر ﺑﻨﻰاﺳـﺪى ﻳـﻚ ﺑﺮاﻧﻜـﺎرد آورد و ﻣـﺮا در آن ﮔﺬاﺷـﺘﻨﺪ و ﺑـﻪ ﺣـﺮم ‫اﺑﺎﻋﺒﺪاﻟﻠّﻪ(ع) ﺑﺮدﻧﺪ. ﭘﺲ ﻣﻦ ﺣﺘﻤﺎً ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻰﺷﻮم. ﺑﻌﺪ از دو روز در او‪ل ﻣﺎه ﻣﺒﺎرک رﻣﻀﺎن ﺑﻪ ﺷـﻬﺎدت ‫رﺳﻴﺪ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟ‪ﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺷﻴﻤﻴﺎﻳﻰ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﻣﺎﺳﻜﺶ را ﺑـﻪ دوﺳـﺘﺎﻧﺶ داده ﺑـﻮد و 8 ﻛﻴﻠـﻮﻣﺘﺮ را ‫ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ آب ﺑﺮﺳﺪ.‬‬‬ ‫ﭘﺪر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﺤﻤ‪ﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻣﺎ ﭘﻨﺞ ﻣﺎه او را ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ و وﻗﺘﻰﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎدت او را ﺑـﻪ ﻣـﺎ ‫دادﻧﺪ، ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﺪﻳﻢ و اﻓﺘﺨﺎر ﻛﺮدﻳﻢ، ﭼﻮن او ﺑﺮاى اﺳﻼم و ﻣﻤﻠﻜﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪه ﺑﻮد.‬‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه در ﺗﺎرﻳﺦ1/2/1366در ﻣﻨﻄﻘﻪى ﺑﺎﻧﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﻋﻮارض ﺑﻤـﺐ ﺷـﻴﻤﻴﺎﻳﻰ ﺑـﻪ ﺷـﻬﺎدت ‫رﺳﻴﺪ. ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻄﻬ‪ﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﭘﺲ از اﻧﺘﻘﺎل ﺑﻪ زادﮔﺎﻫﺶ، در ﺑﻬﺸﺖ رﺿﺎ(ع) ﻣﺸﻬﺪ دﻓﻦ ﮔﺮدﻳﺪ.‬‬‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻪ رﺟﺒﻰ - ﻣﺎدر ﺷﻬﻴﺪ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: او آرزو داﺷﺖ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻣﻜّﻪ ﺑﺒﺮد. ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدت او ﺧﻮاب دﻳﺪم ‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎه و ﺑﺎ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻢ ﺳﻴ‪ﺪه - ﻛﻪ ﭘﻮﺷﻴﻪ زده ﺑﻮدﻧﺪ - ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ى ﻣﺎ آﻣﺪﻧﺪ. ﭘﺴﺮم ﮔﻔﺖ: ﻣـﺎدر ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻫﻴﻢﺑﻪ ﻣﻜّﻪ ﺑﺮوﻳﻢ. ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﻛﺎرﻫﺎﻳﺘﺎن را اﻧﺠﺎم دﻫﻴﺪ. ﮔﺬرﻧﺎﻣـﻪ و ﻟﺒـﺎسﻫـﺎﻳﻢ ‫آﻣﺎده ﺑﻮد. آن ﻫﺎ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻣﻜّﻪ ﺑﺮدﻧﺪ. اﺑﺘﺪا ﺑﻪ ﻗﺒﺮﺳـﺘﺎن ﺑﻘﻴـﻊ در ﻣﺪﻳﻨـﻪ رﻓـﺘﻢ. ﻣـﻰﺧﻮاﺳـﺘﻢ ﺑـﻪ ﺣـﺮم ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ(ص) ﺑﺮوم ﻛﻪﻧﻮه‌ى ﻛﻮﭼﻜﻢ - ﻛﻪ ﻣﺮﻳﺾ ﺑﻮد - ﻣﺮا از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻛﺮد. ﺻﺒﺢ زود ﺑﻪ ﺣـﺮم اﻣـﺎم ‫رﺿﺎ(ع) رﻓﺘﻢ و او را ﺑﻪ ﺟﺎن ﺟﻮادش ﻗﺴﻢ دادم ﻛﻪ ﻣﺮا ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻧﻜﻨﺪ. ﺳﭙﺲ ﻛﺎرﻫﺎ ﻃﻮرى درﺳﺖ ﺷﺪ ﻛﻪ ‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز ﺑﻪﻣﻜّﻪ ﻣﻜﺮﻣﻪ ﻣﺸﺮف ﺷﺪم.‬‬‬‬‬‬‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ - زﻫﺮا ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاه - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺮادرم ﺷﺐﻫﺎى اﺣﻴﺎ ﺑﻪ ﺣﺮم ﻣﻄﻬ‪ﺮ اﻣﺎم رﺿﺎ(ع) ﻣﻰرﻓﺖ. ‫ﺑﺮاى ﻳﺎد ﺑﻮد اﻳﺸﺎن ﺷﺐ اﺣﻴﺎ ﺑﻪ ﺣﺮم ﻣﻄﻬ‪ﺮ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ: ﺟﺎى ﺑﺮادرم ﺧﺎﻟﻰ اﺳﺖ. ﻳﻚ ﻟﺤﻈـﻪ ‫ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﻛﻪ او ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ، ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ، دﻳﺪم او ﻛﻨﺎر ﻣﻦ اﺳﺖ، ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﻦ دﻳﮕـﺮى رﻓـﺖ. ‫در ﺻﺤﻦ اﻣﺎم در ﻛﻨﺎر در ﺻﺤﻦ ﻧﺸﺴﺖ. ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ: اﮔﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻴﺪ ﺑﻪ ﻣﺰار ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻴـﺪ، ‫ﺑﻪ ﺣﺮم ﻣﻄﻬ‪ﺮ اﻣﺎم رﺿﺎ(ع) در ﺻﺤﻦ اﻣﺎم ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ، ﻣﻦ آن ﺟﺎ ﻫـﺴﺘﻢ. ﻫـﺮ وﻗـﺖ ﺣـﺎﺟﺘﻰ داﺷـﺘﻢ و ﺑـﻪ ‫ﻣﺰارش ﻣﻰرﻓﺘﻢ، ﺣﺎﺟﺘﻢ ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺮآورده ﻣﻰﺷﺪ. ﺷﻬﺪا واﻗﻌﺎً زﻧﺪه اﻧﺪ.‬‬‬‬‬‬‬‬‬

• موقعی که حسین مجروح شده بود به ما اطلاع دادند که حسین مجروح شده و در بیمارستان لبافی نژاد تهران است . من بلافاصله با مرحوم برادرم به تهران رفتیم . وقتی وارد بیمارستان شدیم دیدیم ایشان صورتش ورم کرده و چشمانش بسته است . چهار نفر مجروح در اتاق بودند. وقتی ما رفتیم ابتدا او را نشناختیم . اما موقعی که حسین را به ما نشان دادند ، تا نگاه کردم گریه ام گرفت . حسین از صدایم من را شناخت و گفت : دایی جان گریه نکنید من حالم خوب است . برای دوستانم دعا کنید که حالشان از من بدتر است . • دفعه آخر که حسین می خواست به جبهه برود گفتم : مادرجان! دوست دارم ازدواج کنی . اما حسین گفت: در حال ساختن یک خانه هستم این خانه را که ساختم ازدواج می کنم . گفتم : مادر! مگر شما می خواهی از ما جدا شوی؟ گفت :نه . خانم اکبر زاده از او پرسید : کجا خانه می سازی؟ گفت: آن طرف پلیس راه . من گفتم : چرا آن طرف پلیس راه . یک دفعه متوجه شدم که منظورش بهشت رضا است . گفتم: بهشت رضا را می گویی گفت: احسنت مادر بله دو متر زمین از طرف سپاه به من دادند زمین پاک، طیب،ضد مار و خمس داده که الان می خواهند شفته کنند. • یک دفعه در کوه خلج مانور بود که حسین من را هم با خود به آنجا برد. آنجا از یک پایگاه دیدن کردیم . به قسمت امور شهدا رفتیم که دیدیم یک جا نوشته اند شهید حسین ثابت خواه . وقتی این نوشته را دیدم ناراحت شدم و گفتم : اسم شما را نوشته اند . گفت : شما را اینجا آوردم که کم کم آماده شوید و برای شما طبیعی باشد. شب که به خانه برگشتم گفتم : من اصلآ این صحنه ای را که امروز دیدم فراموش نمی کنم . چرا شما چنین کاری کردید ؟ گفت شما خیلی باید مقاوم تر از این باشید. چون امروز که من آنجا بودم ، اگر نباشم باید خیلی بیشتر صبور باشید. • حسینیه همراه آقای بیت الهی در باختران بودند . اینها هر دو نفر می خواستند که به جبهه بروند اما آقای بیت الهی گفته بود: نه من باید بروم . آقای بیت الهی حسین را به بهانه اینکه او را در تعاون کار دارند به آنجا فرستاد و خود از این فرصت استفاده کرد و به جبهه اعزام شد . وقتی که حسین برگشت متوجه شد که آقای بیت الهی تنهایی به جبهه رفته است، خیلی ناراحت شد . شب که حسین به خانه آمد متوجه شدم که گریه می کند. همان شب آقای بیت الهی به شهادت رسیده بود. گفتم: چه شده است ؟ گفت اسماعیل شهید شده است. گفتم : چه می گویی ؟ گفت بله ، اسماعیل شهید شده است . گفتم: اسماعیل که هنوز صبح زود رفت و من خودم ساعت 4 صبح آمدم و آیینه قرآن برایش گرفتم . به او الهام شده بود که آقای بیت الهی شهید شده است . بعد خبر آوردند که اسماعیل بیت الهی شهید شده است. • یکروز مادر حسین به ایشان گفت: کی می خواهی داماد شوی؟ مگر نمی خواهی داماد شوی؟ گفت: چرا. مادرش گفت:کی؟گفت: نزدیک است. چند مدتی به ما وقت بدهید. مادرش دوباره با خنده گفت: مادر یک فکری،کاری بکن، یک خانه ای برای خودت تهیه کن خانه ما مستضعفی است. گفت: مادر خانه می خواهم چکار کنم. گفت چشم خانه هم برای خودم تهیه می کنم. مادرش پرسید: کجا ست؟ گفت: من یک خانه ای تهیه کرده ام. حالا شما کارهایتان را انجام دهید. من می آیم خانه را درست می کنم. مادرش پرسید: کجاست؟ گفت: همین نزدیکیهای راه است بعد مادرش گفت: نکند بهشت رضا را می گویی. گفت: مادر خانه از آنجا بهتر کجا سراغ داری، خانه من آنجا ست. من افتخار می کنم که چنین جایی نصیبم شود. • یک روز حسین به خانه آمد و با مادرش شروع به شوخی کرد و گفت: مادر من یک زمین خریدم . مادرش پرسید : کجا؟ حسین گفت: همین اطراف است . نزدیک پلیس راه است . مادرش پرسید : وسعت زمین چقدر است ؟ گفت: زیاد نیست، کم است . به اندازه ای که یک نفر بتواند زندگی کند. می گفت : بعد خودتان می آیید و می بینید ._آرزوی شهادت داشت. • روزهای آخر بود. یک روز صبح برای ما خوابی را تعریف کرد و اینچنین گفت: در اردیبهشت خواب دیدم که در کربلا اطراف حرم اباعبدالله الحسین (ع) عده ای از مردم در حال زیارت هستند و من چون مجروح بودم بوسیله برانکارد روی دست مردم در حال زیارت بودم. عده ای از روحانیون محل هم در این میان دیده می شدند. دیری نگذشت که خوابش تعبیر شد و رفت به دیدار مولایش امام حسین (ع). • وقتی به ما خبر دادند که حسین شیمیایی شده است ما به بیمارستان رفتیم . آنجا به ما گفتند: باید لباسهایتان را عوض کنید و دهانتان را ببندید . وقتی که وارد اتاق شدم ابتدا او را نشناختم . دیدم چشم ها نابینا و صورت ورم کرده خیلی وضعیت بدی داشت. برادر ا ... زاده و برادرحسین بخشی که الان در سپاه هستند آن ها نیز بالای سرش ایستاده بودند . حسین گفت: بوی مادرم می آید . در حالی که نابینا بود و چیزی نمی دید ا ما بوی من را حس کرد . می خواستم فریاد بزنم ولی حوله ای که دستم بود در جلوی دهانم گرفتم که نتوانم فریاد بزنم . حسین فقط گفت: مادرم بیاید و انگشتش را در دستم بگذارد. من انگشت دستم را در دستش گذاشتم نمی توانست فشار بدهد . بعد از چند لحظه گفت: انگشتتان را بردارید که من شیمیایی هستم. • آخرین مأموریتی که به ما در منطقه عملیات کربلای 10 محوّل شد یک مدّتی در منطقه بودیم که قرار بود عملیات انجام شود و برادران قرارگاه رمضان از داخل خاک عراق با برادران سپاه دست بدهند و یک منطقه را آزاد بکنند. حسین که مسؤل تعاون قرارگاه رمضان بود خیلی تلاش می کرد که بتواند به نحو احسنت مسؤلیتی را که به او سپرده اند انجام دهد. لذا در همین ده پانزده روزی که با هم در منطقه بودیم به ما گفت: شما تا باختران برو و یک مقدار از کمبود هایی که در ارتباط با کار ایثارگران و معراج شهداء است بردار و بیاور. من راه افتادم و رفتم. به باختران که رسیدم. کارم را انجام دادم.همان شب اوّل به من خبر دادند که حسین مجروح شده است و باید خودتان را به منطقه برسانید که روحیّه بچّه ها تضعیف نشود. صبح روز بعد بلافاصله راه افتادم و به منطقه رفتم. به منطقه که رسیدم گفتم: حسین کجاست؟ گفتند او را به بانه برده اند. به بانه رفتم. گفتند: او را با آمبولانس به باختران بردند. مسؤلیتی که به عهدة من بود باعث شد که من پیش حسین بروم و او را ببینم ولی تماس گرفتم و به اطّلاع مسؤلان رساندم. قرار شد که یکی از دوستان او به نام آقای بخشی به اتّفاق حسین از باختران به تهران بروند که در آنجا کارهای اوّلیه بیمارستان را انجام دهد که ان شاء ا... هر چه زودتر ایشان بهتر شوند. وقتی آقای بخشی به تهران رفتند و دیدند که حال حسین خوب نیست به خانوادة حسین خبر دادند. یکی، دو نفر از دوستان دیگرش به نام آقای رشیدی و آقای ناظران- از سپاه هشتم- از مشهد بلند شده و به تهران آمدند و احوالش را پرسیدند. یکی، دو روز حالش خوب بود امّا مجدّداً حالش به هم خورد و شهید شد. • آخرین دفعه ای که حسین می خواست به جبهه برود . ساعت حدود 10:30 شب به درب خانه آمد . من مریض بودم و همسرم رفت و درب حیاط را باز کرد . همسرم دیده بود که حسین است . حسین گفته بود: دایی خانه است . همسرم گفته بود : بله دایی خانه است اما مریض است و خوابیده است حسین گفته بود: پس زن دایی بیدارش نکنید که مریض است و ناراحت می شود از قول من به دایی سلام برسان و بگویید من دارم به جبهه می روم . من بلند شدم و به درب حیاط رفتم و قتی به درب حیاط رسیدم دیگر حسین رفته بود. • یک شب خواب دیدم که در بیابان هستم حسین را دیدم که لباسهایش آتش گرفته و در حال سوختن است . یکدفعه صدا زد آقاجان بیا و به فریادم برس و آتش را خاموش کن . به طرف او رفتم و همین طور تلاش می کردم و در حال خاموش کردن آتش بودم که یکدفعه از خواب بیدار شدم . صبح روز بعد خبر شهادتش را آوردند. • حسین مجروح شده بود. من در مشهد بودم که خبر مجروحیت او را به من دادند او در یکی از بیمارستانهای تهران بستری بود. من به اتفاق یک نفر دیگر از دوستان سریعا خودمان را به تهران رساندیم و برای عیادت ایشان به بیمارستان رفتیم . ایشان مجروح شیمیایی 90 درصد بود صورتشان تاول زده بود و از نظر ریه و تنفس واقعا دچار مشکل بود. دکتر ها قطع امید کرده بودند و اعلام کرده بودند که هر لحظه امکان دارد به شهادت برسد اگر می خواست صحبت بکند خیلی آهسته صحبت می کرد ولی با آن حال موقعی که ما به خدمت ایشان رسیدیم دیدیم با یک چهره خیلی باز می خندیدو یک چیزی هم با خود زمزمه می کرد هنگامی که صحبت می کرد معلوم بود که خیلی به خودش فشار می آورد ولی با این حال همان شوخی هایی که قبلا در جبهه با بچه ها می کرد. آنجا نیز عنوان می کرد و سعی می کرد روحیه خودش را حفظ کند . این دو ساعتی که آنجا بودیم یکسره شوخی می کرد و می خندید . شب با هواپیما به مشهد برگشتیم روز بعد قبل از ورود به محل کار ما اطلاع دادند که ایشان دیشب شهید شده است. • هنگامی که رژیم منحوس عراق در منطقه غرب کشور بمب شیمیایی می زند به همراه بچه ها به داخل ماشین می روند تا از صحنه دور باشند و بچه ها را فراری دهند ، بمب شیمیایی به داخل ماشین نفوذ می کند و ایشان بیهوش می شوند . وقتی برادر ها می رسند ایشان را به بیمارستان کرمانشاه و از آنجا به بیمارستان تهران منتقل می کنند و چند نفر از بچه ها را به همراه ایشان مأمور می کنند و می فرستند و تا چند روزی بالای سر ایشان هستند تا اینکه ایشان به درجه رفیع شهادت نائل می شوند. • دفعه آخر که من حسین را دیدم در باختران بود . از او درباره ازدواج سؤال کردم و گفتم : حسین کی می خواهی ازدواج کنی وقت دارد می گذرد ؟ گفت: ان شاءا... هروقت جنگ تمام شود . به او گفتم : شاید جنگ تا ابد طول بکشد شما می دانید که نیمی از ایمان فرد به ازدواج است و شما الان نصف دینت برجاست و اگر بخواهی دینت کامل شود باید ازدواج کنی . گفت: من احساس می کنم که نباید یک نفر را گرفتار کنم . ان شاءا... جنگ که تمام شد اگر خدا خواست که مرا ببرد که هیچی . اگر جنگ تمام شد و خداوند من را نخواست ببرد و شایسته نبودیم آن وقت یک فکری می کنیم . • یادم هست یک دفعه اسامی تعدادی از برادران همچنین حسین را داده بودند و گفته بودند که ساعت 4 برای اعزام به راه آهن بیایید . اینها رفته بودند که اعزام شودند و آنجا یک نفر ازرفتن حسین ممانعت کرده بود و گفته بود چون قیافه ات ریز نقش است نمی توانید بروید.حسین ناراحت شده و همچون ابر بهاری گریه می کرد خیلی با ایشان صحبت کردیم نمی توانستیم ایشان را قانع کنیم که ناراحت نباشید این دفعه نشد ان شاء الله دفعه بعد خواهید رفت. • یک روزی دیدم که حسین ضبط کهنه ای که در خانه داشتیم برداشته و رفته داخل یکی از اتاقها وبدون اینکه کسی بفهمد داشت نوارگوش می کرد. یک دفعه دیدم، یک صدایی به گوش می رسد وقتی خوب گوش کردم، دیدم صحبت از خمینی و مبارزه و تبعید ایشان است وقتی نوار را گوش می کرد، گریه هم می کرد،من پشت درب نشسته بودم و گوش می کردم. بعداً دیدم که شبها می رود و در خیابان ها اعلامیه بخش می کند و شما می نویسند. یک روز به من گفتند: مواظب حسین باش، آخرش او را می گیرند و می کشند. گفتم: مگر چه خبر است؟ بعد جریان پخش اعلامیه را به من اطلاع دادند. وقتی به خانه آمدم از حسین سئوال کردم که تو چه کار می کنی؟چرا اعلامیه پخش می کنی؟ گفت: بابا آن ها اعلامیه نیست. نامه هایی است که ما بین دوستان خود تقسیم می کنیم، چرا شعار بغل دیوارها می نویسید؟ گفت: بابا چیزی نیست. انشاءالله یک سال بیشتر نمی نگذرد ، که متوجه می شوید. • یک روز آقا رضا صفاری را دیدم و از ایشان سئوال کردم که شما از حسین چه خبر دارید ؟ چرا ایشان شبها به خانه دیر می آید ؟ گفت : مساله ای نیست ، شب ها درس می خواند و من خودم هم کمکش می کنم گفتم : درس خواندن یک شب ، دو شب ، ده شب نه این که مدت یکسال است حسین شبها دیر به خانه می آید ، گفت : حاج آقا شما ناراحت نباشید ، راهی که حسین در پیش گرفته راه خوبی است ، گفتم : حالا نباید بفهمیم که حسین کجا است ؟ تا این که یک شب به حسین گفتم : بابا جان تو کجا هستی ؟ اگر می خواهی به خانه نیایی ، یک دفعه به ما بگو من دیگر نمی آیم تا تکلیف ما روشن شود . یک دفعه دیدم خندید و گفت: بابا جان من که راه خلافی نرفته ام . دوستانم اهل نماز و تقوا هستند شبها جلسه داریم . • یک روز حسین وارد منزل شد و دید مادرم مشغول درست کردن غذا داخل آشپزخانه است بخاطر گرمای زیاد آشپزخانه مادرم عرق کرده بود و حسین تا این صحنه را دید گفت : مادر جان خدا مرگم بدهد . شما داخل این اتاق گرم دارید غذا درست می کنید . حسین از خانه بیرون رفت و شب که برگشت دیدم یک هواکشی خریده و با خودش به منزل آورده بود تا در آشپزخانه نصب کند . • یک شب حسین را در صحن و حرم ابا عبدالله الحسین خواب دیدم ،جلو رفتم با دو ، سه نفر از دوستانش بود گفتم:حسین جان چه کار می کنی ؟ حسین از آن طرف آمد و دست به گردن من انداخت و دو بوسی کردیم ،گفت : خواهر جان چه کار می کنی ؟ از شما قهر هستم . گفتم :چرا داداش . گفت :چرا اینفدر گریه می کنی ؟ گفتم :داداش به خدا دلم برایت تنگ شده است گفت : مگر نمی بینی که هر وقت صدایم میزنی نزدت حاضر می شوم دیشب گفتی : حسین بیا و من امشب آمدم . گفت : به اتفاق این دوستان داشتیم به کربلا می رفتیم که شما مرا صدا زدی و من برگشتم و به من گفتند :خواهرانت ناراحت هستند برگرد ،گفتم اگر قول به من بدهی که می آیی هیچ ناراحت نیستم و گریه نمیکنم • خواب دیدم که در یک بیابانی هستم حسین را دیدم که لباس هایش آتش گرفته و در حال سوختن است یکدفعه صدا زد آقاجان بیا به فریادم برس و آتش را خاموش کن . به طرف او رفتم و همینطور که تلاش می کردم و در حال خاموش کردن آتش بودم که یکدفعه از خواب بیدار شدم صبح روز بعد خبر شهادت او را آوردند. • با همان حالت مجروحیت در بیمارستان در جمع خبرنگاران خارجی و کارشناسان سازمان حضور پیدا کرد و به مدت نیم ساعت سخنرانی کرد. در قسمتی از صحبتهایش بیان داشت، خوب چشمهایتان را باز کنید این خودم هستم که دارم صحبت می کنم کسی به من القائ نکرده با هوشیاری و آگاهی لازم خدمتشان عرض کنم که در حضورم در جبهه به خاطر دفاع از کیان اسلام و جمهوری اسلامی و یاری امام زمان (عج) و نایب اوست. • بعد از مدتی که از جبهه برگشته بود یک روز حسین به اتفاق دوستانش به منزل ما آمد من که مدتی بود که ایشان را ندیده بودم . جلو رفتم و او را در آغوش گرفتم و بوسیدم . وقتی او را در آغوش گرفتم دیدم مقداری شانه اش را جمع و جور کرد و بعد گفت : خواهر یک مقداری دستم درد می کند بعد دوست ایشان اشاره کرد که ثابت خواه ترکش خوره و مقداری رعایت کنید . هر کار کردیم که لباس ایشان را بالا بزنیم و ببینیم چکار شده است نمی گذاشت . • حسین در عملیات کربلای 4 ترکش خورده بود و به مشهد برگشته بود. آقا جان به ما زنگ زدند و گفتند که: برادرت آمده است، اگر می خواهید با بچه ها بیایید او را ببینید. من به خانة پدرم رفتم_ پدر و مادرم نمی دانستند که حسین ترکش خورده است و به آنها نگفته بود و حتی نمی خواست که من هم بفهمم- وقتی حسین را دیدم او را در بغل گرفتم. آن وقت متوجّه شدم که از یک چیزی رنج می برد. گفتم: حسین چه شده است. گفت: چیزی نیست یک مقداری دستم ضرب خورده است. بعد بچّه ها آمدند و دایی شان را در آغوش گرفتند و خودشان را روی پای او انداختند من متوجّه شدم که به هر قسمت از بدن که دست می زدند ناراحت بود و رنج می کشید.دو مرتبه گفتم: حسین جان چه شده است راستش را بگو. گفت: بگذار پدر و مادر بروند، بعد می گویم عجله نکن . بعد از اینکه پدر و مادر رفتند من به همراه خواهرهای دیگرم بودم گفتم: حالا بگو چه شده است. باز هم نگفت. من لباسش را بالا زدم، دیدم تمام بدن او ترکش خورده است در حالی که به ما چیزی نگفت و کسی را از موضوع با خبر نکرد. • ما طبقه بالای ساختمان را ساخته بودیم و پنجره های طبقه پایین را هم بزرگ کرده بودیم . نیاز به شیشه داشتیم . آقای رحیمی هم جبهه بود و هوا هم سرد بود. به پنجره ها بجای شیشه پلاستیک زدیم . حسین با اینکه در تعاون بود و می توانست برای ما شیشه تأمین کند اما اینکار را نکرد و فردی نبود که از موقعیت سوء استفاده کند بخواهد ما یحتاج خانوادة خودش را تأمین کند. وقتی که آمد گفت : خواهر به پنجره ها پلاستیک زدی ؟ گفتم : بله ، به خاطر اینکه هوا سرد است و بچه ها سرما نخورند، این کار را کردم . گفت : بسیار خوب، کار خوبی کردی . ان شاءا... آقای رحیمی می آید و شیشه می گیرد. • یک شب در خواب دیدم _ ایشان شهید شده بودند و ما خبر نداشتیم _ در یک زیارتگاه خیلی کوچکی ایستادم و در حال گریه هستم . یکسره می گفتم : من شفای برادرم را می خواهم در حالی که داشتم گریه می کردم دیدم یک نفر از پشت سر صدا می زند و می گوید : خواهر، تا برگشتم دیدم برادرم به همراه دو خانم محجبه است که زیر بغلهای برادرم را گرفته اند متوجه شدم که ایشان خوب هستند و هیچگونه جراحتی ندارند . خیلی چهره نورانی داشت و خوشحال شدم گفتم : برادر جان شما هستی ؟ گفت: بله خواهر جان . مگر شما نمی گفتید : شفایم بدهند، خوب شفایم دادند. گفتم: چطوری شد . گفت: همان کسی که الان شما داشتید صدا می زدید که مرا شفا دهد مرا شفا داد. گفت : بیا کنارم بایست . کنارش ایستادم این دو خانم محجبه زیر بغلهای ایشان را گرفتند . درب باز شد و داخل یک اتاق کوچکی رفتیم . دیدم یک قرآن خیلی بزرگی روی میز گذاشتند و این دو نفر خانم محجبه که با ایشان بودند یکی این طرف میز و دیگری آن طرف میز نشستند . ایشان هم کنار دیوار تکیه کردند . در همین حال دوباره درب باز شد و دیدیم یک آقای روحانی وارد شد _ همان آقای روحانی بود که در مجالسمان می آمدند _ از خوشحالی بلند شدم و سلام کردم و گفتم : حاج آقا دیدید برادرم خوب شد. گفتند : بله خوب شد . برادرم بلند شدند و احوال پرسی کردند و آقای روحانی هم برادرم را در آغوش گرفت وگفت : سلام برادر به خانه ما خوش آمدید . بعد دومرتبه من تکرار کردم و گفتم که : حاج آقا واقعا من اصلا فکرش را هم نمی کردم که برادرم خوب شود . گفتند: بله ، این مرد خداست و پیش خودمان آمده است . اصلا ناراحت نباشید و الان هم که دارید می روید حالش خیلی خوب است. • یک شب خواب دیدم که در یک خیابان هستم . همینطور می رفتم تا اینکه به یک باغی رسیدم . یک جوی آب خیلی بزرگی در کنار باغ جریان داشت. آ ب این جوی مثل مرواریدمی درخشید. همینطور که در حال خوردن آب از جوی بودم چشمم به دیوارهای باغ افتاد که عکس های مجسمه و نوشته های زیبا روی دیوارها بود. همین طور صلوات می فرستادم و با خودم می گفتم: خدایا ! اینجا کجاست؟ یک مقدار آب به صورتم زدم یکدفعه دیدم که درب باغ باز شد. من وارد باغ شدم. اصلآمتوجه نشدم که چطوری از آب عبور کردم . وقتی داخل باغ شدم دیدم که حسین به طرف من آمد_لباس سفید و پیراهن بلندی پوشیده بود و عرقچین سفید نیز روی سرگذاشته بود.عینک هم زده بود و یک کتاب به دست داشت و کفش های زرد لیمویی نیز پایش بود_ دست در گردن من انداخت و احوالپرسی کردیم . پشت سر او هم یک دختر خانم حدود 13 الی 14 سال سن _ با قد متوسط و چهرة زیبا _ بود که با یک سینی شربت پیش من آمد و گفت : بفرمایید. شربت را برداشتم و خوردم . حسین دست من را گرفت و رفتیم . دیدم یک میز پر از میوه گذاشتند_ درخت ها به خاطر میوة زیاد خم شده بودند و درختهای انار پر از انار و سیب قرمز و انگورهای لعل گونه همین طور از درخت ها آویزان شده بود_تمام میز و صندلی ها از بلور بود . نشستیم به حسین گفتم : این دختر خانم کیست ؟ اینجا چکار می کند؟ گفت: مادر غریبه نیست، از خود است . یادت هست که به من اصرار می کردید که مادر ازدواج کن ، ازدواج کن. این همسر من است _ لباس سفید و کفش و جوراب سفید مانند پرستارهای قدیم که لباس می پوشیدند _ گفتم: الهی شکر مادر نمردم و همسرت را دیدم. احسنت . آفرین پسرم . خوش به سعادتت که همچنین همسری انتخاب کردی . دست من را گرفت و از آنجا به یک باغ کوچکتری رفتیم . گفتم : مادر جان! این باغ از آن بهتر است. اینجا کجاست؟ گفت : هنوز اولش هست، شما ندیدید. شما می گفتید خانه ام کوچک است ، من این خانه را برای شما گرفتم و ساختم . هنوز می خواست من را داخل آن خانه ببرد که از خواب بیدار شدم. • شب احیاء 21 ماه مبارک رمضان پنج سال پیش به حرم امام رضا (ع) رفته بودم تا در مراسم احیاء شرکت کنم . در صحن امام خمینی (ره) نشسته بودیم چون بچّة کوچک داشتم یک مقداری میوه با خودم برده بودم که به بچّه بدهم . زمانی که قرآن سر بگیرند ، من در حالی که قرآن را دور سرم گرفته بودم و دعا می خواست شروع شود ، یکی از بچّه های من گریه کرد ، آمدم دستم را داخل پلاستیک کنم و میوه به بچّه بدهم ، تا صورتم را چرخاندم ، دیدم یک نفر نشسته و به دیوار داخل صحن تکیه کرده است ، خوب که دقّت کردم ، دیدم حسین است ، گفتم : لا اله الّا ا... . در حالی که حیرت زده شدم به او نگاه کردم و گفتم : این که حسین ما است . باز با خودم گفتم : یعنی چه ، حسین اینجا چکار می کند . در عین حال گفتم : حسین جان جایت الان خالی است ، یک بار دیدم حسین کنار من نشسته است . در همین حال بودم که باز دیدم ایشان نیستند . دوباره رفتم در عالم دعا و قران سر گرفتن ، در حالی که قرآن را سر گرفته و دعا می خواندم ، یک دفعه دیدم یک نفر شانه اش را به شانة من تکیه داده است و سرش را همین طور آورده و زیر قرآن گرفته است ، برگشتم و یک نگاهی کردم ، دیدم این که حسین ما است . با دیدن این صحنه در بیداری تمام بدنم شروع به لرزیدن کرد ، تا خواستم بگویم حسین جان ، داداش این جا چکار می کنی ؟ یک دفعه دیدم نیست ، وقتی به خانه آمدم ، گفتم : یا امام زمان (عج) می شود ، می شود من حسینن را در خواب ببینم تا مطمئن شوم که این برادر من بود . وقتی خوابیدم همان شب در عالم خواب حسین را دیدم ، گفتم : حسین جان من دیشب همچین صحنه ای را در حرم امام رضا (ع) دیده ام ، گفت : آری خواهرم درست است . پرسیدم : شما آنجا چکار می کردی ؟ گفت : من همانجا دفن شده ام . گفتم : ما شما را در بهشت رضا دفن کرده ایم . گفت : فرقی نمی کند ، ولی من در همان صحن امام دفن هستم . الان هم وقتی حرم می روم در همان نقطه که می رسم برای ایشان فاتحه ای می خوانم . • وقتی به تهران رفتم و مجروحیّت حسین را از نزدیک دیدم ، نذر کردم که اگر حسین خوب شود به حرم حضرت رضا (ع) بروم و یک روضة حضرت رقیّه بخوانم یک شب در عالم خواب دیدم در یک زیارتگاه خیلی کوچکی ایستاده ام و سرم را روی ضریح گذاشته ام و دارم گریه می کنم و خطاب به حضرت رقیّه می گویم شفای حسین را از شما می خواهم در حینی که داشتم گریه می کردم یک دفعه دیدم یک نفر صدایم می زند تا برگشتم دیدم دو نفر خانم محجّبه زیر بغل های حسین را گرفته و حسین هم هیچ مجروحیّتی روی بدنشان نیست . تا صدایم زدند ، گفتم : حسین جان شما هستی ؟ گفت : بله . گفتم : اینجا چکار می کنی ؟ گفت : مگر شما شفای مرا از حضرت رقیّه (س) نخواستید ، خوب من را شفا دادند . از خوشحالی نمی دانستم در خواب چکار کنم . همینطور که نگاه می کردم ، دیدم این دو نفر خانم زیر بغل های ایشان را گرفته و داخل یک اتاق کوچکی بردند . داخل اتاق یک لوح قرآن بود و یک قرآن خط درشت روی همین لوح بود . ایشان رفتند و پشت لوح قرآن نشستند به محفی که نشستند باز دو مرتبه دیدم درب اتاق باز شد و یک آقای روحانی وارد اتاق شد . من از خوشحالی بلند شده و سلام کردم . گفتم : حاج آقا سلام دیدید حسینمان خوب شد دیدم تا این آقا وارد اتاق شدند حسین بلند شد و با این آقا دست داد و یکدیگر را در آغوش گرفتند و یک دستی به پشت حسین زدند و گفتند : سلام مرد خدا خوش آمدی . بعد آقا گفتند : حسین در نزد خودمان است شما اصلاً نگران نباشید . • شبی که روزش حسین به شهادت رسیده بود خوابش را دیدم که به اتفاق دوست شهیدش رحمتی به خانه ما آمدند . گفتم : به به آقای رحمتی خوش آمدید داداش چه عجب که به خانه ما آمدید . گفتم : داداش امشب داشتم رعایت می کردم چقدر دلم شکسته بود . چه خوب شد که آمدی . گفت : بله خواهر جان آمده ام از شما خداحافظی کنم . کاری نداری می خواهم بروم .گفتم : کجا داداش هنوز تازه آمده ای . دیدم شهید رحمتی دستش را گرفت و کشید و گفت : دیگر این حسین مال شما نیست می خواهیم او را به نزد خود ببرم . گفتم : آقای رحمتی شما را به خدا قسم حسین را نبرید . بگذارید لا اقل سیر ایشان را ببینم . صحبتهای من اثر نکرد و دست حسین را کشید و برد حسین همین طور که می رفت دستش را تکان می داد . • یک شب حسین را در صحن حرم اباعبدالحسین خواب دیدم. جلو رفتم. با دو سه نفر از دوستانش بود گفتم: حسین جان چکار می کنی؟ حسین از آن طرف آمد و دست به گردن انداخت و روبوسی کردیم گفت: خواهرجان چکار می کنی؟ از شما قهر هستم. گفتم: چرا داداش. گفت:چرا اینقدر گریه می کنی؟ گفتم: داداش به خدا دلم برات تنگ شده است. گفت: مگر نمی بینی که هر وقت صدایم می زنی نزدت حاضر نمی شوم. دیشب گفتی حسین بیا و من امشب آمدم. گفتم: به اتفاق این دوستان داشتیم به کربلا می رفتیم که شما مرا صدا زدی و من برگشتم و به من گفتند: خواهرانت ناراحت هستند برگرد. اگر قول به من بدهی که می آیی هیچ نارحت نیستم و گریه نمی کنم. • یک شب حسین همراه با دامادم احمد آقا _ که سه ماه بعد از شهادت حسین در دریا غرق شد _ در خواب دیدم که در یک هتل مانندی نشسته اند مکان زیبایی بود از آنها پرسیدم شما این جا چکار می کنید ؟ گفت : آقا خانه ما اینجاست گفتم : شما که شهید شده اید اما احمد آقا که در دریا غرق شده است . گفت : فرق نمی کند احمد آقا هم مثل ما شهید است من ایشان را نزد خودم آورده ام . گفتم : این هتل چی است ؟ گفت : این کاخ را در اختیار ما گذاشته اند س، پرسیدم شما نتها که نیستید ؟ گفت : نه این جا دوستان زیاد هستند. • یکی دو شب قبل از شهادت حسین من خواب دیدم که در منطقه کردستان هستم ، یک دفعه دیدم دامن اورکت حسین آتش گرفته و در حال سوختن است . حسین گفت : آقا بیا و آتش را خاموش کن .آقا بدو که سوختم در همان حین که می دویدم تا آتش را خاموش کنم از خواب بیدار شدم . صبح رفتم و صدقه دادم و گفتم خدا عاقبت به خیر کند تا این که دو روز بعد خبر مجروح شدنش را برای ما آوردند . • یک شب حسین را در خواب دیدم در حالی بود که من به اتفاق دو بچه ام می خواستم از خیابان رد شوم که ایشان آمد و گفتم : داداش آمدی ؟ گفت : بله شما که اینقدر می گویی داداش بیا . الان آمدم . من را به اتفاق فرزندم از خیابان رد کرد . هر چه به ایشان گفتم : بیا به خانه برویم به مامان بگویم که شما آمدی گفت : نه داداش جان ماشین معطل است ما کار داریم . ماً موریت داریم . نمی توانم بایستم . فقط آمدم از خیابان شما را رد کنم و بعد گفت : دیگر نگویی که حسین از من قهر کرده ای و نمی آیی . • یک دفعه حسین به خانه ما آمد و گفت: خواهر از تعاون نیامدند به شما سر بزنند که چیزی احتیاج دادرید یا نه؟ آن موقع آقای رحیمی در جبهه بودند گفتم : چرا آمدند. گفت : خوب چه گفتند. گفتم: هیچی آمدند و گفتند: چه چیزی احتیاج دارید. به هر حال ما وظیفه داریم در نبود آقای رحیمی هر چه کمبود دارید برایتان تأمین کنیم. حسین گفت: شما چه گفتید؟ گفتم : هیچی خیلی ممنون از لطف تان که آمدید و از ما خبر گرفتید ما چیزی کمبود نداریم ان شاا... آقای رحیمی به سلامتی برگردند. به شوخی گفت: ای بابا می گفتید: قندی ، روغنی و برنجی برایتان بیاورند. بعضی از خانواده ها هستند که بدنبال چنین موقعیتهایی هستند شما می گفتید تا چیزی برایتان بیاورند . گفتم: نه ما که به چیزی احتیاج نداریم. این را باید به کسانی بدهند که احتیاج دارند. گفت: احسنت خواهر. • یک دفعه که حسین از جبهه بر گشته بود برای اولین دفعه ایشان را دعوت کردم و به اتفاق خانواده به خانة ما آمدند.حسین ساعت 10/30 بود که شام خوردو بلافاصله بلند شد و رفت و هر چه اصرار کردیم که دایی جان امشب را همین جا باش تا تو را خوب ببینیم گفت : نه دایی جان اصرار نکنید من بهتر است که به محل کارم بروم شاید بتوانم کار یک نفر را راه بیندازم. _ حسین در زمان انقلاب در مساجد و تبلیغ کتاب فعالیت داشت. • وقتی خبر مجروحیت حسین را به ما دادند مادر و آقاجان و بقیه به تهران رفتند. من مریض بودم و نمی توانستم بروم . حسین شیمیایی شده بود و ده روز روی تخت بیمارستان خوابیده بود من به خانه فامیل ها زنگ می زدم و از احوال حسین می پرسیدم. به هر کس زنگ می زدم می گفتند: فقط التماس دعا . در همان حالتی که بد حال بوده مادر بالای سرش بودند حسین پرسیده بود: چرا خواهرم زهرا نیامده است . مادر گفته بود:خواهرت مریض است و به همین خاطر نیامد.حسین گفته بود: به خواهرم بگوید به مسجد برود و التماس دعا دارم. نه تنها برای من بلکه برای همه دعا کند. به من زنگ زدند و من را از موضوع با خبر کردند و من نیز به مسجد و دعا کردم بعد از ده روز شهادت حسین برای ما آوردند. • یک روز حسین به خانة ما آمد و از بچه ها در مورد درسشان پرسید و دفترهای آن را نگاه کرد و گفت : آفرین . من به جبهه می روم و برمی گردم هر کس نمرة بیست بگیرد ، به ازای هر نمرة بیست ، بیست تومان به او می دهم. بچه ها خوشحال منتظر بازگشت دایی حسین از جبهه بودند تا اینکه از جبهه برگشت و به خانة ما آمد. دو مرتبه دفتر های بچه ها را نگاه کرد و یکی یکی ورق زد و به شوخی گفت : باز هم که بیست آوردی . ای بابا دایی جان من که گفتم همه را بیست بگیر . یکی را بیست و یک بگیر ، سی بگیر . • زمانی که حسین مجروح شده بود به بیمارستان رفتیم . اولین نفری که سعی می کرد بالا برود من بودم. چون واقعا علاقه بسیار خاصی به ایشان داشتم . وقتی بالا رفتم حسین را نشناختم . به سرپرستاری رفتم و گفتم : اگر شهید شدند به من بگوئید مسئله ای نیست . گفتند: نه خانم شهید نشده است .اتاق کناری است روی تخت شماره یک هستند. من هر چه نگاه کردم نشناختم . گفتم: خانم مریض ما نیست . گفتند :اسم مریضتان چیست ؟ گفتم: حسین ثابت خواه . ایشان صدای من را شنیده بود و یکدفعه دیدم حسین می گوید : چه کسی مرا صدا می زند؟ آن موقع من حسین را شناختم . واقعا خیلی برایمان سخت بود آن لحظه ای که ایشان را در آن وضعیت دیدم. • یک شب خواب دیدم حسین بی خبر آمد و گفت : مادر بلند شوید ، بلند شوید که برویم . گفتم : کجا؟ گفت: می خواهیم به مسافرت برویم . گفتم : کجا ؟ گفت مکه. گفتم : مادر همینطوری که نمیشه به مکه برویم . گفت: چرا؟ گفتم: هم گذرنامه می خواهد و هم اینکه باید قبلا ثبت نام کنی . گفت: ثبت نام کردم و گذرنامه هم گرفتم. ماشین سپاه جلوی درب حیاط بود و من را سوار ماشین کرد و به فرودگاه برد . از آنجا سوار هواپیما شدم و به مدینه رفتم . قبرستان بقیع را زیارت کردم و بعد به حرم حضرت پیغمبر رفتم و دعا و راز و نیاز کردم همینکه وارد حرم مطهر شدم نوه ام مرا از خواب بیدار کرد . خیلی ناراحت شدم و گفتم: خدایا چه جایی من بیدار شدم . ساعت 5 صبح به حرم مطهر حضرت رضا (ع) رفتم و نماز صبح را خواندم و با امام رضا (ع) در میان گذاشتم و گفتم یا امام رضا (ع) دیشب خداوند مرا دعوت کرده است مرا ناامید نکن. پیش امام رضا (ع) خیلی راز و نیاز کردم . بعد از آنجا به سازمان حج و اوقاف رفتم و گفتم: برادر! شما را به خدا یک کاری بکنید بروم. گفت : کجا می خواهی بروی ؟ گفتم: بالاخره خداوند مرا دعوت کرده است حالا با هر وسیله ای هست مرا هم ببرید گفت: خواهرم کاروان اول رفته شما چطوری می خواهید بروید گفتم: حاج آقا خداوند مرا دعوت کرده است حالا شما می خواهید مرا نبرید وقتی که دید من ناراحتم و گریه می کنم . گفت: خواهر اگر شما یک امتیازی داشتید باز شاید می توانستیم یک کاری برایتان بکنیم .گفتم : مثلا چه امتیازی . گفت: اگر خانواده شهید ، اسیر و جانباز بودید . من در حالی که گریه می کردم گفتم : حاج آقا من قابل نبودم اگر قابل بودم 6 ،7 سال قبل می رفتم . بالاخره آنجا کارت شناسایی ام را در آوردم و گفتم : حاج آقا من نمی خواستم از طرف بنیاد بروم . خداوند مرا دعوت کرده و اینطوری خواسته است که می خواهم بروم. کارت را در آوردم. به بنیاد زنگ زدند بعد به من گفتند : خواهر شما به بنیاد بروید و فلانی را ببینید و به ایشان بگویید شاید ان شاءا... کارتان را درست کند. من دو روز پشت سر هم به بنیاد رفتم خلاصه بنده خدا کار ما را درست کرد.گفتند: شما تنها هستید ؟ گفتم: نه، حاج آقایمان هم هست . گفت: من تا ساعت 10 به شما خبر می دهم . با خوشحالی به خانه برگشتم که ساعت 10 می خواهند به ما خبر دهند کنار تلفن نشستم ساعت 11 شد ، 12 شد زنگ نزدند. ناامید شدم . ساعت 3 بعد از ظهر حاج آقایمان آمد و گفت : حاج خانم خوش خبری کارتان درست شد و گفتم : جدی می گویید ، گفت: بله. روز بعد رفتیم و حدود هشتصد هزار تومان به بنیاد بردیم و یک فیش به ما دادند و به بانک رفتیم و پولها را به حساب بنیاد ریختیم و به صورت آزاد من را به همراه حاج آقا به حج فرستادند. • یک دفعه مأموریتی برای تفحص شهدا در منطقه برون مرزی ازطرف تشکیلات به من محول شده بود. چند لحظه ای در بین روز خوابم برد و در خواب دیدم که در یک مکانی برای تفحص هستیم و کسی نبود که ما را راهنمایی کند و از طرفی هم می خواستیم که دیده نشویم و کسی نفهمد که ما آنجا چکار می کنیم . یک لحظه حسین را دیدم که آمد و گفت:فلانی در این منطقه ما بودیم و اگر شما به ارتفاعات سمت چپ بروید شهدای مشهد هم همانجا هستند. من از خواب بیدار شدم و متوجه شدم که زمان کمی خوابیدم ما به سمت آن ارتفاعات رفتیم و به هر حال موفق شدیم تعداد 50ـ60 نفر از شهدا را پیدا کنییم. • یادم هست حسین یک شب در هوای سرد با توجه به سن کمی که داشت با کامیون به درب خانه ما آمد. من تعجب کردم و به او گفتم : حسین تو چگونه جرأت کردی و بدون گواهینامه این ماشین سنگین را تا اینجا آوردی ؟ گفت : وقتی کار برای رضای خدا باشد انسان از هیچ چیز نمی ترسد. آمدم که برویم و برای گازوًئیل تهیه کنیم . سریعتر برویم که وقت می گذرد. نزدیک خانة شما گازوئیل هست برویم ماشین را پر کنیم و برای شما و یکی دیگر از دوستان گازوئیل تهیه کنیم که بچه هایتان سرما نخورند . • یادم هست یک دفعه یک خانواده ای برای گرفتن مصالح ساختمانی به تعاون مراجعه کرده بودند . حسین یک نفر را برای تحقیقات فرستاد تا ببیند که آیا نیاز هست یا نه . وقتی فرستاده حسین به آنجا رفت مشخص کرد که چه مقدار مصالح ساختمانی نیاز هست . وقتی حسین مقداری مصالح ساختمانی را که برای آنها تعیین شده بود به آنها داد ، آنها اعتراض کردند و به حسین پرخاش کردند . اما حسین با صبر و حوصله خانواده را راضی کردند و گفتند که ما بیشتر از این در توانمان نیست که در اختیار خانواده ها قرار دهیم . • یکدفعه مادرش از او می پرسد : مادرجان ! شما الان در سپاه کارت چیست و چه مقامی داری؟ حسین در پاسخ می گوید: مادر من در آنجا کارم نظافت است . • روزی که برادرم حسین می خواست به جبهه اعزام شود من به همراه حسین به بدرقة برادرشان به راه آهن رفتیم. تا آخرین لحظه که قطار حرکت می کرد ایشان دنبال قطار می رفت و خداحافظی می کرد و شفاعت می خواست. آن جا من متوجه شدم که برای حسین فرقی نمی کرد و هر کس که به جبهه اعزام می شد همین کار را انجام می داد. • یک روز به همراه جمعی از برادران تصمیم گرفتیم که برای دیدن خانواده یک رزمنده به طرقبه برویم در بین راه که می رفتیم بعد از پمپ بنزین جاده طرقبه از طرف مقابل ما با سرعت عبور کرد و رفت. یک دفعه حسین گفت: این مردی که با ماشین از مقابل ما عبور کرد همان کسی است که عکسش در روزنامه ها چاپ شده و فراری است. برگردیم و برویم او را بگیریم ما گفتیم ماشینی که با آن سرعت عبور کرد چطوری شما تشخیص دادید که آن فرد کیست؟ گفت : مطمئن هستم گفتم: چطوری متوجه شدید؟ گفت: بهر حال برگردیم تا ببینیم . برگشتیم و یک مقدار که رفتیم او را دیدیم آن فرد ضمن اینکه سارق و آدم کش بود در دوران انقلاب نیز جنایت هم کرده بود همانجا ماشین را نگه داشتیم . آن فرد به داخل یک رستورا ن رفته بود. حسین داخل رستوران رفته بود و یک نگاهی کرد و آمد و گفت: خودش است حالا چکار کنیم . همگی با هم به سراغ آن فرد رفتیم و او را گرفتیم و به کمیته بردیم بعد فهمیدیم که آن فرد همان کسی بود که عکسش را در روزنامه چاپ شده بود. • در عملیات کربلای 10 هواپیمای عراقی بمب شیمیایی می زنند که یکی از بمب ها مقابل تویوتا وانت می خورد و به تپه ها می روند. حسین که خودش پشت فرمان بوده از ماشین که بیرون می آید ابتدا بررسی می کند که آیا بچه ها همه فرار کرده اند و به کسی ضربه وارد نشده است پس از اینکه اطمینان خاطر پیدا می کند بعد به روی تپه می رود.^[۱]

1. ↑ سایت یاران رضا