شهید جمشید جاودانیان

استاد بزرگ چتربازی، كوه نوردی، جودو، تكواندو، كاراته، غواصی، تكاوری و شیر بیشه ی سومار و ببر كوه های كردستان، در سال 1341 در مرودشت فارس زاده شد. در سال 1359 پا به دانشكده افسری گذاشت و لحظه لحظه ی عمر خود را در راه آرمانش فدا كرد. در سال 1363 به سمت فرمانده ی گروهان سوم گردان 101 تیپ 55 هوابرد شیراز تعیین شد و راهی مناطق عملیاتی كردستان گردید. در عملیات والفجر 9 مجروح شد و در عملیات های دیگر از جمله كربلای 4 و 5 شركت داشت.

مصاحبه ای تلویزیونی در والفجر 9، در زیر آتش رگبار مسلسل ها، هلی كوپترها، توپ ها و تانك های دشمن، چهره ی زیبا و با استقامت مردی را نشان می داد كه جمشید جاودانیان نام داشت. جمشید، مالِ دنیا نبود و هیچ گاه به زمین نچسبید. بدنش با رختخواب آشنایی نداشت و زیلو، زیرانداز عارفانه اش بود و هنگامی كه به شهادت رسید، پیكر پاكش 50 روز در زیر آفتاب داغ و سوزان سومار، عشق او را به معبودش به حد اعلا رساند. شهید جاودانیان در 31 تیر ماه 1366 در زیر قله ی «كهنه ریگ» در منطقه ی سومار، بر اثر اصابت تركش خمپاره زخمی شد و بر اثر درگیری شدید و حجم بالای آتش و نبودن امكانات نجات، جان به جان آفرین تسلیم نموده و به درجه رفیع شهادت نائل آمد و بدین سان جاودانیان، جاودانه شد. گلزار شهدای شیراز، پذیرای جسم سوخته و قلب شكسته ی این عارف به الله است. روحش شاد و یادش گرامی باد

فرازی از وصیت نامه آنان كه به ریسمان حق چنگ زدند آهـنگ بـرادری، همـاهنـگ زدنـد با بـت شـكن زمـانه بـیـعت كردند بر شیشه ی عمر اهرمن، سنگ زدند ای حسین! تو كه در كربلا یكایك شهدا را در آغوش می كشیدی و می بوسیدی و وداع می كردی، آیا ممكن است هنگامی كه من نیز به خاك و خون می غلطم، تو دست مهربانت را بر قلب من بگذاری و عطش عشق مرا به خود، سیراب كنی؟! خدایا! تو را شكر می كنم كه مرا در كوی غم گداختی و در دریای درد، آب دیده كردی و در برابر حوادث روزگار، رویین تنم نمودی تا سخت ترین مشكلات حیات و خطرناك ترین ضربه های تاریخ را عارفانه و عاشقانه تحمل كنم .

سرتیپ دوم ستاد «هاشم شهیدی» در منطقه سومار هم رزمی به نام ستوان یکم شهید "جمشید جاودانیان" داشتم که یک افسر ورزیده و باایمان بود و وقتی اسم ابوالفضل العباس(ع) که می آمد اشک از چشمانش جاری می شد، یک چهره نورانی و یک رزمنده به تمام معنا بود که درنهایت هم شهید شد