شهید حسین محمدیان
تاریخ تولد :1357/07/01
تاریخ شهادت : 1377/06/31
محل شهادت : نامشخص
محل آرامگاه :اردبیل - مشگین شهر - فخراباد2
زندگینامه
(( با سلام و صلوات به روح پاک و مقدس شهداء )) خانواده مذهبی و متدین و از پیروان مكتب سرخ تشیع روستای فخر آباد از توابع شهرستان مشگین شهر در سال 1357/07/01 همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری عالم فرزانه حضرت امام خمینی (ره)، انتظار تولد کودکی را کشیدند که ششمین فرزند خانواده 11 نفری بود تا به خانه آنها محبّت و صفا بیاورد این نوزاد خوش قدم به دنیا آمد و پدرش به خاطر عشق به سالار شهیدان نام فرزندش را حسین گذاشت. این کار گرزاده دوران خردسالی را در خانواده ای سپری کرد که از فقر به ستوه آمده بودند که همگی نشان از درد و رنج زمانه بود در دامن مادری پاک و پدری مؤمن پرورش یافت مادرش كه بانویی مانوس با قرآن و آشنای با دین و مذهب بود برای تربیت فرزندش كوشش فراوانی نمود. پدر بزرگ حسین، قاری قرآن بود نوه اش را با قرآن آشنا کرد.نبوغ و استعداد مهدی باعث شد كه او دراوان كودكی قرآن را یاد بگیرد و بر قرائت مستمر آن تلاش نماید. و چند جزء از آیات الهی را در دوره خردسالی حفظ کرد. پس از طی دوران خردسالی در دامان طبیعت زیبای زادگاهش با تشویق پدر و مادرش به دبستان زادگاهش رفت دوره دبستان را با موفقیت هر چه تمام تر سپری کرد در اوقات بیكاری به پدرش كه کشاورز بود، كمك میكرد و به عنوان یك فروند، پدر و مادر را در امور زندگی یاری میداد. در دوره اوّل راهنمایی ثبت نام کرد اما فقر و نبود امکانات این کودک خوش صدا را که گوشه حیاط مدرسه هنوز هم صدای قرآن این کودک را در خودش دارد از تحصیل محروم ساخت آدم مهربان و دلسوزی بود بخشّش زبانزد خاص و عام روستا بود برای تأمین معاش خانواده راهی تهران شد و باپولش برای همسایه ها و خانواده لباس می خرید آری این بزرگوار حاضر بود جان خود را در راه دوست از دست دهد به همه احترام می کرد به حلال و حرام اهمیت می داد اکبر پسر عمویش نقل می کند من در تهران با حسین کار می کردم ایشان هر کدام از اهالی روستا را که به شهر می آمدند مهمان خانه اجاره ایش می کرد اوقات فراغتش را بعد از کار کردن به مسجد می رفت چایی می ریخت و همه جا را تمیز می کرد حضورش در سنگر پایگاه گویی مبارزه با دشمن بود تا در این عرصه کوچک تمام پلیدی ها را ریشه کن کند اما این فعالیت انقلابی و مذهبی حسین را قانع نمی کرد شهید محمدیان نسبت به اصالت انقلاب تعصب داشت با هوشیاری خاصی ترفندهای دشمنان اسلام را شناسایی و در جهت خنثی نمودن آنها اقدام مینمود. با اینکه به انقلاب و امام عشق می ورزید اما هدفش را در جبهه ها جستجو می کرد به ارتش جمهوری اسلامی و لشکر 28 سنندج پیوست و عازم جبهه ها شد. انس ویژهای با قرآن داشت. روزانه حتماً آیاتی از كلام الله مجید را تلاوت می كرد. به تعقیبات نماز اهمیت می داد. همواره با وضو بود. در مجالس دعا، عموماً حالاتش دگرگون می شد. به ائمه طاهرین(ع) عشق می ورزید و از محبین و دلسوختگان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بود. برادرش چنین می گوید برادر شهیدم فردی بسیار قانع،صبور،متواضع و مدافع ولایت فقیه، ساده و عاشق مطالعه نهج البلاغه،اصول کافی،تفسیر المیزان و کتب شهید مطهری و حضرت امام (ره) بود.در رفع مشکلات ما و دیگر فامیل بسیار کوشا بود و در صورت عدم مرتفع شدن مشکل صبر و تحمّل پیشه می کرد شرکت در نماز جمعه،دعای کمیل و فعّالیّت در پایگاه های مقاومت بسیج از جمله توصیه های عملی او بود که خود را وقف انقلاب و اسلام نموده بود.بسیار وظیفه شناس بود. زندگی او مملو از عشق و ایمان بود او مسیر تکامل و تعالی خویش را پیدا کرده بود که به فرمان حضرت امام لبیک گفت تا از کیان و سرزمین اسلامی در مقابل هجوم ددمنشانه رژیم بعثی دفاع کند در جبهه که بود بسیار وظیفه شناس بود هیچ وقت از نماز و عبادت دست بر نمی داشت عاشق خواندن نماز شب بود و هیچ کس نمی دانست که او شبها نماز شب را کجا می خواند بعد از نماز شب شروع به واکس زدن کفش های رزمندگان می کرد صبح زود قبل از بیدار شدن بقیه همرزمانش برای آنها صبحانه حاضر می کرد. آخرین بار که به مرخصی می آید به پسر عمویش اکبر می گوید می خواهم به همه اقوام و خویشاوندان سر بزنم امامزاده سید سلیمان را زیارت کنم و در آنجا دعا کنم می دانم که این آخرین بار است که می روم و شهید خواهم شد و وصیت می کند که به مادرم بگو که هیچ وقت ناراحت نباشید چرا که اسمم را حسین گذاشت و باید قربانی شوم. شهید حسین محمدیان در تاریخ 1377/06/31 در منطقه عملیاتی مهران بر اثر اصابت تیر سهوی نیروهای خودی در حین آموزش سر در آستان جانان نهاد و به دیدار معشوقش شتافت و پیکر پاکش پس از تشییع در روستای زادگاهش فخر آباد به خاک سپرده شد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد [۱]
