شهید علی رضا آزمایش

کد شهید: 6500339 تاریخ تولد : 1341/10/01 نام : علیرضا محل تولد : گنبد کاووس نام خانوادگی : آزمایش‌ تاریخ شهادت : 1365/11/05 نام پدر : حسن‌ مکان شهادت : شلمچه

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : جنوب غرب شغل : پاسدار انقلاب اسلامی یگان خدمتی : لشکر 5 نصر - گردان حزب‌الله گروه مربوط : فرماندهان شهید خراسان نوع عضویت : فرمانده هان رده دو مسئولیت : فرمانده‌گردان‌ گلزار : بهشت‌رضا (ع) مشهد مقدس

• زندگینامه اول

“علیرضا آزمایش” سومین فرزند حسن در شهرستان “گنبد کابوس” و در سال 1341 در خانواده ای متوسط به دنیا آمد. در کودکی برای فراگیری قرآن و احکام به مکتب رفت و خواندن قرآن را فرا گرفت. در ایام کودکی به ورزش به خصوص کشتی علاقمند بود. وی تحصیلات ابتدایی را در گرگان آغاز کرد. در همان کودکی نسبت به اجرای فرائض دینی بسیار کوشا بود، به طوری که سعی می کرد قبل از سن تکلیف، در ماه مبارک رمضان روزه بگیرد.

د ر سال 1353 و زمانی که علیرضا تنها دوازده سال داشت، از نعمت پدر محروم شد و پس از گذشت یک سال و نیم به همراه خانواده به مشهد عزیمت کرد. رفتار او با مادر و خواهر و برادرانش بسیار خوب و محترمانه بود. به خصوص بعد از فوت پدرش این محبت و مهربانی به خانواده افزایش یافت.

اوقات فراغت را بیشتر با ورزش می گذراند. در مقطع دبیرستان تحصیل می کرد که انقلاب شروع شد و او هم فعالانه در تظاهرات شرکت می کرد. پس از پیروزی انقلاب، مدتی به تحصیل مشغول شد و پس از کسب دیپلم به جبهه رفت.قبل از جنگ در رشته کشتی در سطح دبیرستان و استان از افراد مطرح بود و مقاماتی کسب کرد. کتاب های متنوعی می خواند، اما بعد کتاب های شهید دستغیب را بیشتر مطالعه می کرد. شهید نسبت به مشکلات دیگران بی اعتنا نبود و تلاش وی برای رفع گرفتاری و مشکل دیگران قابل ستایش بود؛ مثلا وقتی یکی از دوستانش شهید می شد، به خانواده ایشان سر می زد و آنها را در حل مشکلات کمک می کرد.در جبهه ابتدا در مخابرات تیپ 21 امام رضا (ع) خدمت می کرد. سپس به واحد اطلاعات عملیات لشگر 5 نصر رفت. در سال 1362 که عملیات خیبر انجام شد، برادر ایشان مفقود الاثر شد.اما شهید با کمال خونسردی و صبر خیلی راحت این مسئله را پذیرفت.بسیار صبور بود و خانواده را به صبر دعوت می کرد و می گفت: پیرو امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) باشید. چه بلاهایی که بر سر آنها آمد و صبر کردند، شما هم صبر کنید و نکند که بعد از شهادتم گریه کنید. همه روزی می میریم. هیچ کس در دنیا باقی نمانده و نمی ماند. مادر شهید در پاسخ می گوید: مادر جان، داغ جوان سخت است و او جواب می دهد:

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

در جبهه نیز فرد صبور بود و به ندرت عصبانی می شد و همیشه تبسم بر لبهایش بود.در سال 1364 به عنوان معاون گردان حزب الله لشکر 5 نصر خدمت خود را ادامه داد. در این مدت انجام کارهای فرهنگی در گردان زیر نظر ایشان بود.در سال 1365، در عملیات کربلای 4 شرکت کرد و مجروح شد و در بیمارستان بستری شد، اما چند روز بعد با اینکه جراحات و زخمهای او التیام نیافته بود با همان لباس بیمارستان و عصا آمد. علی رغم اینکه دکتر به او اجازه مرخصی نداده بود، به جای اینکه در بیمارستان بستری باشد، به پادگان حمیدیه و سپس خط مقدم رفت تا بالا سر بچه ها باشد. زیرا عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه شروع شده بود و ایشان به عنوان فرمانده گردان حزب الله مسئولیت سنگین تری بر دوش داشت.علیرضا از اینکه در گردان حزب الله که از گردان های خط شکن در عملیات کربلای 4 بود تعداد زیادی از بچه ها و دوستان مثل شهید محبوی شهید شده بودند، خیلی ناراحت بود که چرا مجروح شده و به شهادت نرسیده است.سرانجام در 5 بهمن 1365 و پس از عملیات کربلای 5 در حالی که قرار بود خط را به نیروهای جدید تحویل بدهند با انفجار خمپاره ای به شهادت رسید.یکی از همرزمان شهید درباره نحوه شهادت او چنین می گوید: بعد از عملیات در سنگر نشسته بودیم. خط هم آرام بود. با بی سیم اطلاع دادند که باید گردان به عقب برگردد و خط را تحویل دهد. شهید آزمایش خیلی ناراحت بود؛ هم به خاطر شهادت دوستان و هم اینکه چرا او شهید نشده است. لذا بلند شد که پیراهنش را مرتب کند. همین که ایستاد خمپاره ای در نزدیکی سنگر ما که سقف نداشت منفجر شد. پس از فرو نشستن گرد و خاک دیدیم که او روی زمین افتاده و ترکشهای زیادی به صورت او خورده بود. ما همه به خاطر شهادت او مبهوت شده بودیم.پیکر پاک شهید پس از تشییع، در بهشت رضا (ع) مشهد و در کنار دیگر همرزمانش به خاک سپرده شد.^[۱]

• زندگی نامه دوم

عليرضا آزمايش - سومين فرزند حسن - در شهرستان گنبدكاووس و به سال 1341 در خانواده ‏اى متوسط به دنيا آمد. عليرضا در كودكى براى فراگيرى قرآن و احكام به مكتب رفت و خواندن قرآن را فرا گرفت. در ايّام كودكى به ورزش به خصوص كشتى علاقه‏ مند بود. وى تحصيلات ابتدايى را در گرگان آغاز كرد . در همان كودكى نسبت به اجراى فرايض دينى بسيار كوشا بود؛ به طورى كه سعى مى‏ كرد قبل از سنّ تكليف، در ماه رمضان روزه بگيرد. خواهر شهيد در اين باره مى ‏گويد: «عليرضا وقتى كودكى بيش نبود، سحرهاى ماه رمضان بيدار مى‏ شد و روزه مى ‏گرفت. امّا چون تحمّل گرسنگى و تشنگى را نداشت، بين روز به من مى‏ گفت: نمى ‏خواهم روزه ام را بخورم، امّا خيلى گرسنه ‏ام. من هم به او مى ‏گفتم: درست نيست كه روزه‏ ات را بشكنى. امّا روزه «كلّه گنجشكى» بگير و چون خوردن خرما در ماه مبارك رمضان ثواب دارد، چند خرما بخور تا گرسنگى ‏ات برطرف شود. او چند خرما مى‏ خورد و در عين حال دوست نداشت كه با خوردن غذا روزه ‏اش را خراب كند.» شهيد آزمايش دوره ابتدايى را در گرگان با موّفقيّت پشت سر گذاشت و در كنار تحصيل، در مغازه نجّارى برادر بزرگش مدّتى كار كرد. او در اين سنّ كم، هم نسبت به مسائل ارزشى بسيار حسّاس بود و هم از نظر شخصيتى از سنّ خودش بالاتر رفتار مى‏ كرد. مادر شهيد در اين باره مى‏ گويد«در دوران دبستان از من خواست تا كلاسش را عوض كنم و علّت آن را هم وضع نامناسب پوشش معلّم ذكر كرد. علاوه بر آن در مدرسه گفته بود كه مادرم فلج است و نمى‏تواند براى سؤال از درسهايم به مدرسه بيايد. علّتش هم اين بود كه مايل نبود من با معلّمين مرد كه در مدرسه بودند، برخوردى داشته باشم.» شهيد دوره راهنمايى را در مدرسه باباطاهر مشهد سپرى كرد. در سال 1353 و زمانى كه عليرضا تنها دوازده سال داشت، از نعمت پدر محروم شد و پس از گذشت يك سال و نيم به همراه خانواده به مشهد عزيمت كرد. رفتار او با مادر و خواهر و برادرانش بسيار خوب و محترمانه بود. به خصوص بعد از فوت پدرش اين محبّت و مهربانى به خانواده افزايش يافت. اوقات فراغت را بيشتر با ورزش مى ‏گذراند. در مقطع دبيرستان تحصيل مى ‏كرد كه انقلاب شروع شد و او هم فعّالانه در تظاهرات شركت مى‏ كرد. پس از پيروزى انقلاب، مدّتى به تحصيل مشغول شد و پس از كسب ديپلم به جبهه رفت. قبل از جنگ در رشته كُشتى در سطح دبيرستان و استان از افراد مطرح بود و مقاماتى كسب كرد. كتابهاى متنوّعى مى‏ خواند، امّا بعد كتابهاى شهيد دستغيب را بيشتر مطالعه مى ‏كرد. شهيد نسبت به مشكلات ديگران بى‏ اعتنا نبود و تلاش وى براى رفع گرفتارى و مشكل ديگران قابل ستايش بود؛ مثلاً وقتى يكى از دوستانش شهيد مى ‏شد، به خانواده ايشان سر مى ‏زد و آنها را در حلّ مشكلات كمك مى ‏كرد. در جبهه ابتدا در مخابرات تيپ 221 امام رضا(ع) خدمت مى ‏كرد. سپس به واحد اطّلاعات - عمليّات لشكر 5 نصر رفت. در سال 1362 - كه عمليات خيبر انجام شد - برادر ايشان مفقودالأثر شد، امّا شهيد با كمال خونسردى و صبر خيلى راحت اين مسئله را پذيرفت. خواهر شهيد مى‏ گويد: «در دهه فاطميّه - كه در خانه ما مجلس عزادارى برگزار مى‏شد - زمان ذكر مصيبتِ منبرى عليرضا آمد و خيلى راحت به مادرم گفت كه حميدرضا مفقود شده است و معلوم نيست كه ايشان شهيد شده يا اسير يازخمى شده است و شما اصلاً نبايد خودت را اميدوار كنى كه او زنده است و بايد استقامت داشته باشى و صبر را پيشه كنى.» ايشان بسيار صبور بود و خانواده را به صبر دعوت مى ‏كرد و مى ‏گفت: «پيرو امام حسين(ع) و حضرت زينب(س) باشيد. چه بلاهايى كه بر سر آنها آمد و صبر كردند؛ شما هم صبر كنيد و نكند كه بعد از شهادتم گريه كنيد. همه روزى مى‏ ميريم. هيچ كس در دنيا باقى نمانده و نمى ‏ماند.» مادر شهيد در پاسخ مى ‏گويد: «مادر جان، داغ جوان سخت است.» و او جواب مى‏دهد: «مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك چند روزى قفسى ساخته ‏اند از بدنم» در جبهه نيز فردى صبور بود و به ندرت عصبانى مى ‏شد و هميشه تبسّم بر لبهايش بود. غلامرضا سالم - از همرزمان شهيد - در اين باره چنين مى ‏گويد: «من نديدم كه عصبانى شود و گاهى كه بچّه ‏ها در انجام دادن وظيفه‏ شان كوتاهى مى‏ كردند، صبور بود و به آنها يادآورى مى‏ كرد كه شما كه هستيد و وارث چه هستيد؟ و اگر بلند صحبت مى ‏كرد نه اينكه از روى غرور و خشم باشد يا بخواهد خودش را ارضا كند بلكه به خاطر همان تكليفى بود كه به عنوان مسئول بر دوش خود احساس مى ‏كرد.» در سال 1364 به عنوان معاون گردان حزب ‏اللّه لشكر 5 نصر خدمت خود را ادامه داد. در اين مدّت انجام كارهاى فرهنگى در گردان زير نظر ايشان بود. در سال 1365، در عمليّات كربلاى 4 شركت كرد و مجروح شد و در بيمارستان بسترى شد، امّا چند روز بعد با اينكه جراحات و زخمهاى او التيام نيافته بود، با همان لباس بيمارستان و عصا آمد. على‏رغم اينكه دكتر به او اجازه مرخصّى نداده بود، به جاى اينكه در بيمارستان بسترى شود، به پادگان حميديّه و سپس خطّ مقدّم رفت تا بالاى سربچّه‏ ها باشد. زيرا عمليّات كربلاى 5 در منطقه شلمچه شروع شده بود و ايشان به عنوان فرمانده گردان حزب ‏اللّه مسئوليّت سنگين ‏ترى بر دوش داشت. عليرضا از اينكه در گردان حزب‏ اللّه - كه از گردان هاى خطّ شكن در عمليّات كربلاى 4 بود - تعداد زيادى از بچّه ‏ها و دوستان مثل شهيد محبوب شهيد شده بودند، خيلى ناراحت بود كه چرا مجروح شده و به شهادت نرسيده است. سرانجام در 5 بهمن 1365 و پس از عمليّات كربلاى 5 - در حالى كه قرار بود خطّ را به نيروهاى جديد تحويل بدهند - با انفجار خمپاره‏ اى به شهادت رسيد. يكى از همرزمان شهيد درباره نحوه شهادت او چنين مى‏ گويد: «بعد از عمليّات در سنگر نشسته بوديم. ساعت حدود 9:30 صبح بود و صبحانه مى‏ خورديم؛ خط هم آرام بود. با بى‏ سيم اطّلاع دادند كه بايد گردان عقب برگردد و خطّ را تحويل دهد. شهيد آزمايش خيلى ناراحت بود؛ هم به خاطر شهادت دوستان و هم اينكه چرا او شهيد نشده است. لذا بلند شد كه پيراهنش را مرتّب كند، همين كه ايستاد خمپاره ‏اى در نزديكى سنگر ما - كه سقف نداشت منفجر شد. پس از فرو نشستن گرد و خاك، ديديم كه او روى زمين افتاده و تركشهاى زيادى به صورت او خورده بود. ما همه به خاطر شهادت او مبهوت شده بوديم.» پيكر پاك شهيد پس از تشييع، در بهشت رضا(ع) مشهد و در كنار ديگر همرزمانش به خاك سپرده شد.^[۲]

1. ↑ فرهنگ جاودانه های تاریخ ،زندگی نامه فرماندهان شهید خراسان"نوشته ی سید سعید موسوی ،نشر شاهد،تهران-1386
2. ↑ سایت نوید شاهد