شهید فخراله کربلایی علی زاده
تاریخ تولد : 1341/12/01 تاریخ شهادت : 1367/04/04
محل شهادت : نامشخص محل آرامگاه : آذربایجان شرقی - شبستر - سیس
زندگینامه
بسمه تعالی شهید علیزاده از درجه داران سرافراز ارتش اسلام در اسفند ماه سال 1341 در یک خانواده ی مذهبی در شهر سیس از توابع شهرستان شبستر چشم به جهان گشود و پدرش به خاطر اعتقاداتی که داشت ایشان را فخراله نامگذاری کرد. او پس از رسیدن به هفت سالگی دوران تحصیل را آغاز نمود و با نداری و تهیدستی خانواده توانست تا مقطع دبیرستان کلاس دوم تحصیل نماید و در همان سال اقدام به ترک تحصیل می نماید و در سال 1361 وارد ارتش جمهوری اسلامی ایران میشود و به استخدام نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی در می آید که در آن زمان ارتش متجاوز صدام به میهن عزیزمان تاخته بود و تعدادی از متجاوزان هنوز در خطه میهن اسلامیمان بسر می بردند تصمیم گرفت بدین صورت به رویارویی متجاوزان برود. پس از گذراندن دوره آموزشی در پادگان 06 مرکز آموزش درجه داری نزاجا به درجه گروهبان دومی نایل می آید و پس از آن به دسته مخابرات در شیراز برای آموزش میرود و پس از اتمام دوره به لشکر 92 زرهی اهواز اعزام شده و در منطقه ی عملیاتی جنوب کشور در جبهه های جنوب مشغول خدمت می شود و مدت شش سال در آنجا خدمت می نماید و در اکثر عملیات منطقه جنوب شرکت داشت. ایشان س از سالها خدمت در جبهه در تیر ماه سال 1367 بعد از پذیرفتن قطعنامه 598 سازمان ملل از سوی ایران عملیاتی که ارتش مزدور بعثی و حامیان آمریکایی آنان در منطقه انجام گرفت در منطقه شهابیه به درجه رفیع شهادت نایل آمد. در سال 1362 اقدام به تشکیل خانواده داد که از ایشان دو فرزند به نامهای میثم و مهدی بر جای مانده است. ایشان فرد دلسوز و مهربان برای فرزندان و خانواده بود و همیشه به همسرش توصیه می نمود که مواظب تربیت فرزندانش باشد و بتواند فرزندان مفید در جامعه پرورش دهد. دلسوزی به فرزندان طوری بود که به ندرت می توانست بیش از 45 روز بدون دیدن فرزند دوام بیاورد. خاطره ای می توانم ذکر کنم که آخرین مرخصی آمده بود و هنوز فرزند کوچکش در بطن مادر شش ماه بود سئوال کردم، برادر موقعی که فرزند به دنیا آمد لااقل حضور داشته باش و ایشان می گوید اگر قسمت باشد خواهم بود و اگر شهادت قسمتمان باشد خداوند را بهترین حافظ فرزندانم میدانم. خاطره دیگر این که روزی از ایشان سوال نمودم برادر کی ما بر صدامیان و مزدورانش پیروز می شویم. در پاسخ می گویند این خون ماست که بر دشمنان تا بن و دندان مسلح پیروز خواهد شد تا ما خود را فدای میهن نکنیم و ایثار ننماییم پیروزی حاصل نخواهد شد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.[۱]