ویرایش‌ها

يكى از همرزمانش از نحوه شهادت او مى ‏گويد: «در موقع حمله رژيم بعثى به مهران، ساعت يازده ظهر بود كه در مهران به پيشروى ادامه مى‏ داديم كه ناگاه بر اثر اصابت تير سيمينوف به ناحيه ران پا، ايشان مجروح شد و موقعى كه خواستيم ايشان را به عقب انتقال دهيم، شهيد گفت: شما به پيشروى ادامه دهيد و مرا رها كنيد، من خودم به عقب خواهم رفت. ما هر چه اصرار كرديم مؤثر واقع نشد و ما به پيشروى ادامه داديم و ايشان نيز همان جا بر اثر شدت جراحت به درجه رفيع شهادت نايل آمد.»

در يادداشتى كه همراهش بود و بعد از شهادتش به دست آمد، اين چنين بيان مى‏ كند: «خدايا،نمى‏ دانم چرا وقتى به جبهه مى‏ روم، غم حزب ‏الله مرا از خود بى خود مى‏ كند و باز وقتى كه از جبهه به خانه‏ ام بر مى‏ گردم، نمى‏ دانم چرا دورى همرزمان مرا بيچاره مى‏ كند؟ نمى‏دانم چرا قلبم آرام نمى‏ گيرد؟ راستى مرا چه مى‏ شود؟ آيا مى‏ شود روزى اين بنده حقير، از اين نبرد و غم راحت شوم؟ راستى، اين چند سال چه قدر بر من سخت گذشت؛ گويى صد سال از عمر من گذشته است، در حالى كه هنوز بيست و هشت سال بيشتر نمى ‏گذرد. آيا كسى درك مى‏ كند حرفهاى مرا؟ آيا كسى مرا جز خداوند اميد مى ‏دهد؟ راستى چه چيز مرا روى پا نگه داشته است؟ فقط مى‏ دانم كه يك دستى است كه جدا از دست خدا نيست، چيزى از غيب يا كسى از غيب به من اميد مى‏ دهد.»

==پانویس==

<references />