ویرایش‌ها

[[شهید فرامرز فلفلیان فینی]]

فضّه خانم در خانه تنها و مانند همیشه به کار روزانه و خانه داری مشغول بود. همسرش «محمود» آقا خارج از خانه، سر کار رفته بود. در آن روز، ششم آبان ماه سال 1339، ناگهان فضّه درد زایمان را احساس کرد، اما کسی در دسترس او نبود و به همسرش نیز دسترسی نداشت، تقدیر چنین بود که دومین فرزند خانواده فلفلیان در تنهایی مادر به دنیا آید. مادر که تجربه ای در قابله گری داشت، با تجربه خویش فرزندش را سالم به دنیا آورد. زمانی که همسرش محمود به خانه رسید، همسرش فضّه و نوزاد را سالم یافت. از این موضوع خوشحال و شکر گزار شد. او به سراغ آشنایی رفت که همسرش را در مراقبت پس از زایمان یاری و پرستاری کند.

خانواده فلفلیان نام فرزندشان را فرامرز گذاشتند. محمود به شغل بنّایی مشغول بود و به قول همسرش، کار بنّایی در آن زمان گاهی بود و گاهی نبود. به همین سبب زندگی خانواده فلفلیان به سختی اما با سادگی و صمیمیت می گذشت.

پیکر پاک او با شعارهای الله اکبر بر فراز دست های مردم قرار گرفت. خانواده اش در حالی که مردم محلّه و انقلابی آنها را در میان گرفته بودند، هنوز رفتن فرامرز را باور نمی کردند. فرامرز هجده ساله بود. او در میان دو خواهر و سه برادر دیگرش و در بین خانواده جایگاه خاصی داشت.

فردای آن روز، روز 22 بهمن ماه، روز پیروزی انقلاب اسلامی بود، روزی که پیکر پاک [[شهید فرامرز فلفلیان فینی]] در قطعه 29 شهدای بهشت زهرا در تهران با حضور انبوه مردم انقلابی به خاک سپرده شد.