شهیداحمد آقا مجیدی
| احمد آقا مجیدی | |
|---|---|
 | |
| ملیت |  ایرانی
|
| دین و مذهب | مسلمان، شیعه |
| تولد | 1334 ، تهران ، |
| شهادت | 1361/03/03 |
| محل دفن | تهران - بهشت زهرا |
محتویات
زندگی نامه
شهید احمد آقا بیگی، در روستای عشق آباد شهر ری، ولادت یافت و تا دوم متوسطه تحصیل کرد، سپس به استخدام ارتش درآمد، در زمان انقلاب، به صفوف مردم پیوست و با لباس شخصی، در تظاهرات شرکت می نمود. پس از پیروزی انقلاب مجدد به ارتش اسلامی بازگشت و با شروع تجاوز دشمن به میهن اسلامی، از طریق یگان مربوطه، به صورت داوطلب راهی جبهه های جنوب گردید، در عملیات فتح المبین شرکت داشت و در ادامه عملیات بیت المقدس، او که راننده تانک بود و تانکش آسیب دید، اما شب را تا صبح در کنار تانک ماند و به هر صورت تانکش را تعمیر، و راه اندازی می کند، دوستانش به او می گویند: تو نمی خواهی بیایی و او در جواب می گوید: امروز روز شهادت من است و پس از آزادی خرمشهر، بر اثر اصابت موشک دشمن به تانکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
خاطرات
- از زبان برادر كوچكتر شهيد
در يكى از دفعاتى كه احمد به مرخصى آمده بود، يك باره در آخرين روزهاى مرخصى تصميم گرفت به زيارت امام رضا (ع) برود ولى مي گفت: دو روز، وقت كم دارم سرانجام قرار شد، به مشهد برود به من گفت: تلگراف بزن و دو روز مرخصى ام را تمديد كن.
پرسيدم، متن تلگراف چه باشه؟ جواب داد: يك چيزى بنويس. سؤال كردم: بنويسم علت گرفتارى خانوادگى؟ پاسخ داد: نه من كه گرفتارى ندارم مي خواهم بروم به زيارت، بالاخره رفت به پابوس امام رضا (ع) و درآخرين لحظات حركت هم گفت: فراموش نكنى براى تمديد مرخصى ام از گرفتارى نام نبرى فقط بنويس رفته است مشهد براى زيارت امام رضا (ع)، سرانجام روزى كه بايستى تلگراف مى زدم، فرارسيد، من كه خودم خدمت سربازى را انجام داده بودم و مى ديدم هميشه براى تمديد مرخصى، تلگراف مى زنند به علت گرفتارى خانوادگى، بيمارى و عناوينى نظير آن، عنوان تلگراف را گرفتارى خانوادگى ذكر نمودم وقتى از مشهد برگشت پرسيد تلگراف زدى؟ جواب دادم بلى. سؤال كرد چى نوشتى؟ گفتم: نوشتم به علت گرفتارى خانوادگى، احمد ناراحت شد و پرسيد مگر حقيقت چه عيبى داشت كه ننوشتى؟ بعداً گفت: ببين عبدالله، هيچ وقت در زندگى دروغ نگو، هميشه حقيقت را بگو، حتى اگر به زيانت باشد، چون كه خداوند تبارك و تعالى بر اعمال ما نظارت دارد و همان طوركه مي دانى، دروغگو دشمن خداست و اين عمل هم در مكتب ما به شدت منع شده است.
- و خواهر شهيد هم، چنين آورده است
يك بار كه شنيدم احمد به مرخصى آمده است، با پدر و مادرم براى ديدن وى به خانه اش رفتيم، از ديدن برادرم خيلى خوشحال شدم همان طور كه دور هم نشسته بوديم و صحبت مي كرديم، پسر برادرم (مهدى 6 ساله) گفت: بابا مرا به جبهه مى برى پيش خودت تا عراقى ها را بكشم؟ احمد گفت: نه بابا، وقتى من در جبهه هستم، تو بايد مرد خانه باشى و به مامانت كمك كنى، وقتى بزرگتر شدى مى توانى با دشمنان خدا و مردم، بجنگى و مقابله نمايى، آنگاه برادرم رو به ما كرد و گفت: دوست دارم پسرم، افسر شود، افسرى كه از مكتبش اسلام، الهام بگيرد و اضافه كرد اگر من شهيد شدم، بچه هايم را خوب تربيت كنيد و با مكتب اسلام آشنا سازيد، بگذاريد به خدمت ارتش اسلام در آيند، ولى فراموش نكنيد كه هدفشان خدمت به اسلام و ترويج احكام آن باشد و از انقلاب اسلامى حراست نمايند.
- برادر بزرگتر شهيد هم بيان نموده است كه
در فروردين ماه 1361 براى آخرين بار به مرخصى آمده بود، پس از يك روز استراحت و ديدار با همسر و فرزندانش، به اتفاق، به روستاى زادگاه خودمان، براى ديدن پدر و مادر رفته بوديم، پس از رسيدن به روستا و ديدار با پدر و مادر و كمى استراحت، احمد گفت: رضا، برويم و ببينيم كه درخت ها در چه وضعى هستند؟ به محلى كه درختكارى شده بود، رفتيم، در هنگام گشت بين درختان، خطاب به من اظهار داشت: آخر نتوانستى در اين دو سال كه من در جبهه بودم، به اين درخت ها، چند تا اضافه كنى؟ جواب دادم كه من منتظر بودم كه جنگ بر عليه كفر، با پيروزى تمام شود، يا اين كه ديگر تو به جبهه نروى و با هم درختكارى كنيم. احمد خنديد و گفت: به جبهه نروم؟ اين همه شهيد داده ايم كه پيروز شويم و صدام را سرنگون كنيم و من آرزو دارم، پس از سرنگون شدن صدام و پيروزى بر كافران بعثى، راه كربلا را با تانك طى كنم و تانك خود را جلوى حرم مطهر امام حسين(ع) متوقف كنم و به زيارت بپردازم و از طرف اقوام دوستان و هموطنان نايب الزياره باشم ...
وصیت نامه
شهيد احمد آقامجيدي، در قسمتى از وصيت نامه اش، چنين آورده است: « در حفظ و تداوم انقلاب اسلامى كوشا باشيد، حضور خود را در صحنه حفظ كنيد، با حضور در نماز جمعه و مجالس و محافل سياسى عبادى، به كسانى كه بخواهند سد راه انقلاب بشوند، نشان دهيد با انسجامى كه امت شهيد پرور ايران دارند، هيچ غلطى نمي توانند بكنند، امام عزيز، خمينى كبير را تنها نگذاريد، بر خون شهيدان ارج نهيد و راه آنها را ادامه دهيد، به پدر پيرم يارى رسانيد و او را در كارهايش كمك كنيد. به مادرم بگوييد برايم گريه نكند و باعث خوشحالى دشمن نشود؛ و به خواهرم بگوييد: مادرم، را تنها نگذارد؛ از برادرهاى كوچكم، مصطفى و مجتبى مواظبت كنيد، مصطفى را براى ادامه تحصيل به شهر بياوريد، همسرم، را دلدارى دهيد و تنهايش مگذاريد، پسرانم مهدى و محمود را با احكام اسلام و نماز آشنا سازيد و آنان را افرادى مفيد براى انقلاب و جامعه اسلامى بار آوريد.[۱]
پانویس
- ↑ سایت شهدای ارتش
