نمایش مبدأ برای شهید خداوردی معیت

شهید خداوردی معیت

تاریخ تولد :1341/04/07 
تاریخ شهادت : 1365/04/28

محل شهادت : نامشخص 
محل آرامگاه :اردبیل - مشگین شهر - عاشورا

 rId4


==زندگینامه==

بسم الله الرحمن الرحیم

شهید ستوان دوم وظیفه مهندس خداویردی معیت فرزند خان اوغلان در هفتم تیر ماه سال 1341 دریک خانواده متدین و مستضعف در روستای تازه کند جدید از توابع دشت مغان چشم به جهان گشود و از نخستین سالهای زندگی با طعم تلخ فقر ومحرومیت آشنا شد.تحصیلات ابتدایی خود را به نحو احسن در زادگاهش به پایان رساند و برای ادامه تحصیل در دوره راهنمایی به مشگین شهر آمد اگر چه مشکلات مادی و مسکن همواره او را تهدید می کرد. اما علاقه او را به علم، او را آنچنان شیفته کرده بود که معنویات این عشق به تمامی مشکلات غلبه می کرد و او طی این مدت تحصیل، در مقام یک دانش آموز هر سال ممتاز، ثابت نموده بود که انسانی لایق و مفید برای جامعه خواهد بود. و از همان ایام کودکی و نوجوانی روح او از یک اوج و کمال لا یتناهی حکایت می کرد و در سال 1352 ایشان پس از اتمام دوره متوسط راهنمایی قدم به دبیرستان گذاشت. کنجکاوی و اندیشمندی او در همان اوائل ورود به دبیرستان تعجب دبیران و همکلاسی هایش را  بر انگیخته بود. برای اثبات این بزرگواری و استعداد توانای خویش پس از قبولی در کلاسهای اول و دوم نظری در رشته علوم تجربی، در تابستان 1357 جهش تحصیل نمود و کلاس سوم تجربی را در سه ماه تعطیلی، با نهایت تلاش و غعالیت شبانه روزی مطالعه نموده و با بهترین معدل قبول شد و به دنبال این کوششها در همان سال پس از شرکت در کنکور سراسری، با توجه به معلومات همان سالش از رشته مهندسی کشاورزی قبول شد.

به راستی کیست که بدین گونه عظمت تحصیلی او را که در یک سال هم زمان به سه انقلاب علمی دست زده بود. بشنود و او را درک نکند؟در مهر ماه همان سال یعنی در 1358 وارد دانشگاه ارومیه شد و پس از یک سال تحصیل، دانشگاهها تعطیل شدند تعطیلی دانشگاهها فرصتی بود برای وارد شدن بیشتر در متن جامعه از آنجائی که طی این یک سال سطح علمی خداویردی بر تمامی استادان خویش معلوم شده بود.به جای حکم کار آموزی، در حکمی، از جانب دانشگاه مبنی بر کارشناسی امور زراعی و کشاورزی در اداره کشت و صنعت مغان و اداره اصلاح بذر و نهال استان و مراکز خدمات روستائی دشت مغان به کار اشتغال ورزید. با برخورد صحیح و توأم با اخلاق اسلامی توجه تمامی کارگران و کشاورزان را به خود جلب نموده بود چرا که کشاورز زاده بود و بیشتر از هر کسی دیگر از محرومیتها و درد دل کشاورزان اطلاع داشت. فداکاری و تلاش خستگی ناپذیر و شخصیت بارز او در روستاها زبانزد هر کوچک و بزرگ بود.

اما این کار هرگز برای او کافی نبود، چرا که عظمت روح او حاکی از کمال وبزرگی دیگری بود آن زمان ضمن اینکه روزها به اداره می ر پس از بازگشت به جای استراحت به تدریس رایگان دانش آموزان در مدارس راهنمائی در مواد درس علوم و ریاضیمی پرداخت. او سعی داشت که دانش آموزان خویش را مثل خودش تربیت نماید آنچه که بیش از هر چیز در تدریس او مشهود بود. سطح بالای علمی تدریس و چگونگی بر خورد ایشان با دانش آموزان بود و بی دلیل نیست که دیده این دانش آموزان در فراق دبیرشان اشکباران شده است.

ضمناً یک لحظه از آگاهی دادن به مردم در راهی که انتخاب کرده بودند غافل نبود زیرا او معتقد بود که مهمترین پشتوانه یک انقلاب، مردم آگاه و با ایمانی هستند که می توانند انقلاب ار در گذر از پیچ و خمهای مبارزه از انحراف نگهداشته و با ایثار و آگاهی و با الهام از مکتب تشییع آرمانهای انقلاب را تحقق بخشند لذا شبها در مساجد با سخنرانیهای مکرر به تبلیغ اسلام می پرداخت و در ستاد شورهای اسلامی روستاهای مغان کار می کرد. او با عشق و علاقه وصف ناپذیر در برپائی شوراهای اسلامی روستا ها همت می گماشت او آن چنان جائی در قلب روستائیان متطقه داشت که خداویردی را کوچک و بزرگ روستائی به اسم می شناختند و سخت به او علاقه مند بودند زندگی 24 ساله او در جهاد و عقیده استوار بود، و افتخار داشت که در راه عقایدش جانانه جهاد نماید تواضع و فروتنی خاصی نسبت به نزدیکان و یارانش داشت و با خوشروئی و صداقت و خلوص خویش همه را به سوی خود جذب می کرد قلبی صاف و در عین حال حساس داشت و برخورد های ریاکارانه و منافقانه را نمی توانست تحمل کند.

مجدداً همزمان با بازگشائی دانشگاهها به تحصیلاتش ادامه داد و بعداً از دانشگاه ارومیه به دانشگاه تبریز انتقال یافت، در دانشگاه نیز جزو فعال ترین دانشجویان در مراکز انقلاب فرهنگی و انجمن اسلامی دانشگاه بود علاقه و روحیه عالی او در تحصیلاتش در دانشگاه نیز همچنان مورد توجه دانشجویان و استادانش بود و بدینگونه پس از طی تمامی مراحل فراز و نشیب زندگانی و زحمات شبانه روزی، در انتظار آیند? درخشان، در بیست و چهارم تیر ماه سال 1364 ضمن یاد کردن سوگند بر اینکه فردای پر از مسئولیت و خدمتش قرآن را سرلوحه اعمالش قرار دهد، با اخذ مدرک مهندسی کشاورزی در گرایش گیاه پزشکی، از دانشگاه تبریز فارغ التحصیل شد. باشد که با کسب ایم مقام سختیها و دردهای طاقت فرسای تحصیلات رافراموش نموده و دل تمامی دوستان و طایفه و خانواده اش ار شاد نموده و آنها را به این افتخار، مفتخر فرماید و بتواند در این موقعیت حساس انقلاب، با خدمت در امر کشاورزی چرخ اقتصادی کشور ار سریعتر به جریان انداخته، دین خود را نسبت به میهن و انقلاب ادا نماید. اما. ..

- اما روح والا و جهاد گر، تقوی و ایمان آگاهانه و کامل، همچنین آه و ناله خانواده های شهدا و مسئولیت در مقابل خون آنها و در پیش بودن مسئله اسلام، حیثیت و شرف، موجب شد که هر چه زودتر به یاری رزمندگان اسلام شتافته و با دادن جان عزیز و ریختن خون پاکش، دین خود را نسبت به اسلام و مسلمین ادا نماید و یا به عبارت دیگر (آمنوا و عملوا) را در زندگی سراسر معنویش، تحقق عینی و واقعی ببخشد.

به دنبال این انتخاب آگاهانه و شایسته در اول آبان ماه، یعنی یک ماه پس از اتا=مام تحصیلات دانشگاهی، خود را به مرکز نظام وظیفه معرفی نمود و طی 6 ماه آموزشهای عمومی و تخصصی تاکتیکی، رزمی و فرماندهی، در اواخر اسفند ماه 1364 درجه ستوان دوم وظیفه را دریافت نمود. و بعد از12 فروردین سال 1365 ایشان را از پادگان سراب (که خودش انتخاب کرده بود ) به تیپ 40 سراب که در اسلام آباد غرب، منطقه سومار می باشد، به عنوان فرماندهی رسته پیاده نظام در خط مقدم جبهه مأموریت دادند.

چه مأموریتی؟!نخستین درخواستش از خداوند این بود که خدایا اینک که من فرماندهی گروهانی ازسربازان لشکر اسلام را به عهده دارم کمکم کن تا اشتباهی نکنم که، این برادران دور افتاده از پدر و مادر، به خاطر اشتباه من جانشان را از دست دهند، و خانواده هایشان تا ابد در عزا و سوگ عزیزانشان بنشینند !و به همین خاطر بود که همواره خود را پیشاپیش لشکر می دید. ودر آن منطقه با فرماندهی قاطع و مبارزات خستگی ناپذیر، وظیفه اسلامی خویش را به نحو احسن انجام می داد و اخلاق پسندسده و احترام متقابل او بر همه مشهود بود که اینک در این آشنائی کوتاه واژه های شجاعت و خاطره های عملیات های شبانه متفرقه و تدبیرات عالی فرماندهی و اخلاق و نگاه پسندیده اش در جبهه سومار به تمامی سربازان و افسران به ارمغان مانده است به قول یکی از سربازان، او اکثراً به لباس سربازی دیده می شد و درجه افسری نمی زد و وقتی که ما از روی احترام مجبور می کردیم که لباس افسری خویش را بپوشد، می گفت: من هم مثل شما ولی با مسئولیتی بیشتر از شما هستم. ..

به راستی بنگر به این همه فروتنی و خویشتن داری و به آن همه علم و آگاهی و عمل، تا خودت به حقانیت این شهیدان همیشه جاوید پی ببری والا هیچ قلم و کاغذ و قالبهای مادی نمی تواند زندگی شهیدان را باز گوید.

و بالاخره این انسان به تمام معنی کامل و نمونه انسانیت که در زندگانیش سعی داشت که جان خود را فدای آسایش دیگر نموده و این اسلام محمدی را زنده نگهدارد واگرفرصتی پیش بیاید، با تلاشهای نستوهش زحمات پدر و مادرش را جبران نموده و زندگی مستقلی را با کانونی گرم از زندگی جدیدش آغاز نماید در باور تمامی بی باوریهای جهان و جهانیان در صبح 28 تیرماه 65 پس از چهار ماه مبارزه و استقامت بی امان در جبهه سومار در اثر اصابت ترکش خمپاره به مغزش، مغزی که پر از طرحهائی عالی برای آینده و آیندگان بود، با تشخیص دقیق دشمن در خون تپید و آن اسو? انسانیت به درجه شهادت نائل گشته و خود را از غمهای دنیا خلاصی داده و جانش را خدائی کرد، و خون پاکش با شنهای گرم کوههای سومار آغشته شد و با انتخاب آگاهانه شهادت، زندان زمینی خویش را در پی اوج روحانی و پرواز همیشگی به سوی معبودش رها کرده تا در لقاءاله تشنه تر از پیش خود را سیراب کند او در خون خود غلطید و در شب تاریک.خورشید خلوص تقوی و......او آنچنان اوج گرفت که توانست اسوه اما مسلمان باشد بدین ترتیب در یکم مرداد تشییع جنازه و بار دیگر به جهشی دیگر در ادامه جهشهای زندگیش دست زد و خود را مصداق بارز دعای کریمه..... من عشقنی عشقته و من عشقته قتله  هر کس به من عشق ورزد، من عشقش می شوم و هر کس که من عاشق او شوم او را می کشم.

براستی او عاشق خدا بود که خدا عاشقش شد تا اینکه خداوند او را به آن دنیا لایقتر دید و به سوی خویش کشید و در فراق او عالمی را به سوگ نشاند.

روحش شاد و مستدام باد

ضمیمه ای از خصوصیات اخلاقی شهید

... اما اگراز خصوصیات اخلاقیش بپرسید، باید عرض کنم که به راستی من (برادر شهید ) او را نشناخته ام و حق هم دارم که نتوانم بشناسم چرا که او همیشه به دور از ما بود و یادم نمی آید که روزی با هم سفری و یا گردش داشته باشیم، اگر من او را دیده ام یا درمرخصی بود و یا عکسش بود. اگر با او صحبت کرده ام، در نامه یا تلفنی بود اگر به او گریسته ام، در تنهائی مطلق بوده و...من هم داغداری از میان این جمع هستم که کسی می خواهم خصوصیات او را به من تعریف کند.

خصوصیات اخلاقیش را باید از آن پیر مرد خسته و دست پینه بسته ای که در زیر آفتاب سوزان مزارع کشاورزی مغان کار می کند و هنوز هم منتظر است که او دوباره خواهد آمد، از آن دبیری بپرسم که او را تعلیم داده است، از آن همسنگری بپرسم که با هم در حجله عروسی دست از جان خویش شسته اند، باید از آن ناآشنا، سرباز غریبی بپرسم که در غم از دست دادن دوست مهربانش، دلش سوخته است. از آن ستارگان همیشه بدار آسمان لاجوردی بپرسم که شاهد بی خوابیها و ایثارگریهای او بوده است چرا که به قول خودش (برعکس ) "شیران شب و زاهدان روز "شده بودند، از آن دانشجو و یا نه از تو بپرسم که او که و چگونه بود! اگر می خواهی استقامت در سختیهای او را بدانی باید از کوههای استوار سومار بپرسی که خون پاک این شهید و هزاران شهید دیگر او را در استقامتش محکمتر کرده است، اگر می خواهی لیاقت او را درک کنی از همه بپرس که آیا شهادت از چهره و قامت او می بارید یا نه؟!به راستی چه روحی در چنان کالبدی و چه کالبدی در روحی چنان !

زندگی مهندس معیت و چگونه زیستن او، از چگونه اندیشیدنش جدا نبود، او آنچه را که از اسلام و ارزشهای الهی می آموخت، عمل می کرد، و می گفت چه بدبختند کسانی که بین عمل و ادعاهایشان فرسنگها راه است، اینها چگونه می توانند آرامش داشته باشند.

او مؤمنی بود که هر گاه نگاه می کرد پند می گرفت چون خاموش می گشت می اندیشید چون سخن می گفت به یاد خدا بود و هر گاه چیزی به وی داده می شد سپاس می گذارد و چون گرفتار می شد، شکیبا و صبور بود و تکیه کلامش این بود که "هر چه خدا بخواهد همان می شود سرنوشت دست خداست و ما راضی به رضای او و تسلیم در برابر اوامر او هستیم " و التماس دعای خیر داشت در حالی که از ویژگیهای علمی و اخلاقی و سیاسی و اجتماعی ممتازی برخوردار بود ولی با این همه خود را کمتر از آنچه می خواست باشد می دانست، با حوصله تمام حرفهای دیگران را گوش می داد خوشروئی، نگاه عمیق، تیز هوشی، کم حرفی، حرف سنجیده زدن متانت در گفتار، احترام به بزرگ و کوچک، نظم و عاطفه و محبت، در اولین برخوردهایش با هر کسی نمود پیدا می کرد پیش قدم بودن و ایثار و دستگیری از مستضعفین و نمونه جوئی او در هر موقعیتی مشهور بود و حقیقتاً او راهنمای من در چگونه زندگی کردن و حدیث بودن، بود و هست. در آخر، شهادت این راست قامتان جاودانه تاریخ را به امام امت و کلیه خانواده های معظم شهدا که فرزندان برومند و گلچهره های عزیزانشان را نثا راسلام کرده اند، تبریک و تهنیت عرض می نمائیم.


==وصیتنامه==


آن‌كس كه تو را شناخت جان را چه كند    پدر و مادر و برادران و خواهران را چه كند دیوانه كنى، هر دو جهانش بخشى دیوانه تو هر دو جهان را چه كند مى‌روم امروز و خود از غم رهایى مى‌كنم از تو اى جسم و تنم دیگر جدایى مى‌كنم خود را كنار بگذارید و خدا را توجه كنید. اگر این مسئله درهر انسانى حل شود همه مسائلش حل شدنى است (امام خمینى)

درود بروح والاى امام امت، رهبر مستضعفین جهان، رهبر دردمندان و مصیبت دیدگان، رهبر زحمتكشان و رنجبران و مظلومین جهان.

بارالها! از تو خواهانم با كمك این ملت غیور و مسلمان انقلاب اسلامیمان برهبرى نائب امام زمان پرچمش فراتر از مرزها رود و نداى اسلام و اسلام محمدى سراسر منطقه را فرا گیرد و نمونه اى از حكومت على(ع) در این منطقه استقرار یابد.

بارالها! خدایا! مستضعفین جهان را بر مستكبرین پیروز فرما تا مستضعفین ما خود سرنوشت‌شان را بدست گیرند.

خدایا!ما را در برقرارى و پابرجا شدن راه على كمك كن، افسوس كه من بیشتر از یك جان در كالبد ندارم كه بتوانم با ایثار و از خودگذشتگى اسلام عزیز را یارى نمایم.

خدایا! من را ببخش اگر خداى ناكرده حرفى بر علیه اسلام، قدمى بر علیه اسلام برداشتم چرا كه از جهل و كوته بینى من بوده است.

خدایا! پروردگارا! من به خود مى بالم كهسرباز اسلامهستم، سرباز امام زمان و در ارتش حكومت اسلامى خدمتگزارم.

بارالها! مرا براى كمك به اهتزاز در آوردن پرچم مهدى، پرچم مستضعفین جهان یارى فرما.

بارالها!مرگ و شهادت من را در راه خودت قرار ده و شهادت مرا جزو شهداى صدر اسلام ثبت بنما، جزء شهداى زمان حضرت ختمى مرتبت كه اكمل موجودات، افضل انسانها و اشرف مخلوقات است.

خدایا! تشكر مى‌كنم كه تو این نعمت را به من عطا كردى كه بتوانم در برابر تو، در راه انقلاب حكومت اسلامى اذتها و محبتهاى دنیوى را فراموش كنم و فقط راه تو را در نظر داشته باشم.

با اعتقاد به یگانگى خداى لایزال و قادر متعال علیم حكیم و رسالت انبیاى عظام الهى بالاخص خاتم الانبیاء پیامبر بزرگ اسلام و امامت دوازده امام معصوم و ولایت فقیه و اعتقاد به حقانیت مرگ و سوال در قبر و حساب و كتاب و میزان و صراط و بهشت و جهنم و امید به رحمت و غفران الهى وصیت خودم را آغاز مى كنم.

پدر بزرگوارم شما زحمت مرا فراوان كشیدید و هنوز هم فراوان تحمل مى كنید، من از محبت و زحمات شما نتوانستم حق‌شناسى كنم و حق شما را نتوانستم رعایت بنمایم.

پدر عزیزم، مى دانم كه محبت من در دل تو بسیار است و رنج و اندوه از دست رفتن من برایت سنگین استولى در راه الله و در راه به ثمر رسیدن حكومت اسلامى بسى ناچیز است و از درگاه خداوند متعال باید تشكر كنى كه این نعمت نصیب شما شده است و مانند سیدالشهداء امام حسین(ع) صبر كنید و با صبرت دل اولیاى اسلام را شاد و مایه عزت مومنین و سرافرازى اسلام را فراهم نما.

مادر عزیز و بزرگم:

همچون پدرم مى‌دانم كه غم از دست دادن فرزند براى مادر بسیار مشكل و دشوار است ولى باید بگویم كه مادر عزیزم! مهربانترین و عزیزترین موجود براى من هستى و من بوجود تو افتخار مى‌كنم كه چنین فرزندى را تربیت كردى كه افتخار اسلام باشد.

مادرم صبور باش چونكه عمر دنیا كوتاه است و همه ما شامل آیه «انا لله و انا الیه راجعون» هستیم، روزى بسوى خدا باز خواهیم گشت پس چه بهتر راه خونین را انتخاب كنم و حسین‌گونه زندگى كرده و حسین‌گونه به شهادت رسیم.

پدر و مادر، عزیزان و بزرگانم:

اولا حلالم كنید و ثانیا اگر خدا مرا لایق شهادت دید در عزایم جدا صبر كنید كه خدا با صابران است و صابران را دوست دارد و اجر صابران بى‌حساب است و به مادرم تأكید مى‌كنم كه در عزایم همچون زینب شیرزن كربلا صبر كند و بى‌تابى نكند.

برادران عزیزم:

امروز كربلاى انقلابمان خون مى‌خواهد و من میروم تا به یزید و یزیدیان زمان بفهمانم كه شهادت بالاترین آرزوى ماست میروم شاید نینوایى را بیابم و در عاشوراى دوران هدیه ناقابلى در راه پیروزى حق بر باطل و اسلام بر كفر در پیشگاه مولایم مهدى(عج) تقدیم نمایم و به پروانگان جاوید شمع ولایت بپیوندم... برادران و خانواده محترم (پدر و مادر) و خواهران بزرگ و عزیز چون كوه استوار و مقاوم بایستید و لحظه اى از نام و یاد خداوند غافل مباشید و در ضمن مرا حلال كنید.

برادر محترم و بزرگ محمد جان! گر چه از نظر سنى كوچكتر از من هستى ولى روح والاى تو در نظرم بزرگتر جلوه‌گر مى‌شود و از خداوند میخواهم كه به آرزوى دیرینه خودت برسى.

خواهران بزرگ و عزیزم:

از شما انتظارم این است كه در عزایم قهرمانى نشان بدهید و افتخار كنید كه برادرتان به شهداى راه خدا ملحق شده، خواهران بزرگ و عزیزم! مى‌دانم زحمتهاى زیاد و فراوان برایم كشیده اید امید است مرا حلال كنید.

خانواده محترم (پدر، مادر، برادران و خواهران)! شما زندگى مرا دیدید و دیدید كه من حتى یك روز آرام نبودم، دیدید همه‌اش را در تلاش و كار و خدمت بودم، اما من بجایى نرسیدم و كارى نتوانستم و جدا نتوانستم. همه امیدم تویى اى خدا.

از برادران و خواهران و پدر و مادر مومن خود میخواهم كه مرا حلال نمایند و از كوتاهیهایم بگذرند و هیچگاه از دعاى خیرشان بى‌نصیبم ننمایند.

در پایان هر چه هست او (خدا) است و از اوست و بازگشت همه بسوى او است.

                        خداویردى معیت

                        به تاریخ 1365/01/24


منبع

سایت شهدای ارتش

http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/ 25 595