نمایش مبدأ برای شهید قاسم حیدری نژاد


==زندگینامه==
قاسم حيدرى ‏نژاد در چهارم ارديبهشت ماه سال 1341، در روستاى حسين‏ آباد - از توابع شهرستان فريمان - به دنيا آمد. دوران كودكى را در روستاى محل تولدش سپرى كرد و همان جا هم به مدرسه رفت، امّا در هفت سالگى به علّت ناامنى در روستا، مجبور به مهاجرت شد و به مشهد آمد. در مدرسه نويدواقع در كوى طّلاب - به تحصيل ادامه داد و در كنار تحصيل در مغازه عقيق‏تراشى كار مى‏ كرد، شبها نيز نزد پدرش (عباس)قرآن را فرامى‏گرفت.
پدرش در اين باره مى‏گويد: «از سن شش سالگى به فراگيرى قرآن پرداخت و در سنّ دوازده سالگى واجباتش را انجام مى‏داد. در روزهاى تاسوعا و عاشورا در خيابانها و مساجد به مردم چايى مى‏داد و وقتى مى‏خواست به مسجد برود از من اجازه مى‏گرفت. من مى‏گفتم: چرا از من اجازه مى‏گيرى؟ و او در جواب مى‏گفت: خدمت كردن من مستحب است ولى اجازه شما واجب.»
دوره راهنمايى را در مدرسه موثق عاملى گذراند و با نمرات عالى اين دوره را به پايان برد. سپس در هنرستان سيّد جمال الدين اسدآبادى و در رشته برق پذيرفته شد و در سال 1359 موفّق به اخذ ديپلم شد.
پدرش درباره فعاليتهاى او در اين دوره مى‏گويد: «او در دوران انقلاب به مجالس و محافلى كه توسط روحانيّت بر پا مى‏شد مى‏رفت و هميشه دنبال اخبار تازه بود و پس از آنكه اعلاميه‏اى از حضرت امام خمينى(ره) به دست مى‏آورد سريعاً آن را به دوستانش مى‏رساند، او همچنين در به تعطيلى كشاندن هنرستان و مدارس ديگر براى شركت در راهپيماييها نقش مهمّى داشت. در چهارم آبان ماه سال 1356 او همراه با هنر جويان ديگر تابلوى سر در هنرستان را - كه به نام رضا شاه بود - پايين كشيد و تظاهرات عظيمى به راه انداخت.»
پس از پيروزى انقلاب اسلامى، قاسم در مسجد المهدى سى‏مترى طلاب مشغول فعّاليّت شد و سپس به مسجد رضوى رفت و در بسيج و انجمن اسلامى اين مسجد عضو شد. او مسئول گشتِ شبانه بسيج منطقه يك مشهد بود و با دادگاه ويژه مبارزه با مواد مخدر همكارى نزديكى داشت‏ و همچنين با جهاد سازندگى همكارى مى‏كرد.
او يكى از مخالفين سرسخت منافقين و ضدّ انقلابيون بود و سعى مى‏كرد ماهيّت آنها را به مردم بشناساند. وقتى كه آنها اعلاميّه پخش مى‏كردند، او با مُهرى كه خودش ساخته بود روى اعلاميّه‏هاى آنها به جاى عبارت «مجاهدين خلق»، «منافقين خلق» را حك مى‏كرد.
با شروع جنگ در سال 1359، او اوّلين رزمنده بسيج مسجد رضوى بود كه به جبهه اعزام شد و در جبهه «سراب گرم» و پادگان ابوذر مشغول به خدمت شد. اودر اولين اعزام، مدّت سه ماه در جبهه حضور داشت و سپس عضو سپاه سرخس شد. قاسم شادمانه به سوى جبهه شتافت و هر بار كه به جبهه مى‏رفت بيشتر مشتاق مى‏شد. در عمليّات والفجر مقدّماتى، والفجر 1 و والفجر 3 شركت داشت و با سمت فرمانده گردان ياسين توانست ارتفاعات حسّاسى را از دشمن بگيرد. در عمليّات والفجر مقدّماتى دچار موج گرفتگى شد و از ناحيه كمر مجروح شد؛ در عمليّات والفجر 2 نيز از ناحيه گردن جراحتهايى برداشت. مادرش درباره اين دوران مى‏گويد: «يادم هست يك‏بار كه مجروح شده بود و به او مرخصى داده بودند كه براى استراحت به مشهد بيايد، راضى به استراحت نبود و با حال بدى كه داشت براى آمارگيرى از عشاير، با جهاد سازندگى همكارى مى‏كرد.»
يكى از دوستانش - به نام رضا آذر كمال‏زاد مى‏ گويد: «در عملياتى از ناحيه گردن مجروح شده بود و براى استراحت به او مرخصّى داده بودند، ولى وقتى به مشهد آمد - با همان حال وقتى رسيد - اوّل به پايگاه بسيج رفت.»9همچنين مى‏گويد: «هميشه در گشتها و مأموريتها پيشقدم بود. همراه با جمع بود و در تقويت روحيه ديگران مؤثر بود.» 
او ازدواج نكرد و هر وقت به او پيشنهاد مى‏شد كه ازدواج كند امتناع مى‏ كرد و مى‏ گفت: «من الان كسى را اسير خودم نمى‏كنم و تا زمانى كه جنگ تمام نشود، من ازدواج نمى‏كنم چون مى‏دانم شهيد مى‏شوم.» از دوستان او مى‏توان شهيد كاوه، شهيد چراغچى و شهيد حسينى محراب را نام برد. بسيار قانع، متواضع و فروتن بود.
مادرش مى‏ گويد: «قاسم شلوارى درست كرده بود كه نظرم را گرفت. به او گفتم: مادر جان، مى‏خواستى از همين پارچه كتش را هم درست كنى و او در جواب گفت: مادر تو چه قدر ساده هستى، چگونه من كت و شلوارى را بپوشم در حالى كه جوانانى كه ندارند به من نگاه كنند و حسرت بخورند.» و همچنين درباره سلوك او اضافه مى‏كند: «قاسم خيلى خوب بود، خوش اخلاق و با ايمان، نماز را هميشه به موقع مى‏خواند، وقتى براى نماز شب بلند مى‏شد براى اينكه ما متوجّه نشويم كفشهايش را به دست مى‏گرفت و تا بيرون سالن مى‏رفت. كم حرف مى‏زد و بيشتر اهل عمل بود.»
يكى از خصوصيّات بارز قاسم، شجاعت و نترس بودن ايشان بود؛ او فقط از خدا مى‏ترسيد و از هيچ كس ترس نداشت. رضا آذر كمال‏زاد در اين باره مى‏گويد: «در عمليّات مهران موقعى كه دشمن نيروها را محاصره كرد، او با نيروهايى كه داشت ارتفاعات كلّه قندى و مهران را دور زد و نيروهاى بعثى را به محاصره خود در آورد و شجاعتها به خرج داد.»
قاسم حيدرى‏ نژاد - فرمانده گردان ياسين تيپ 21 امام رضا(ع) و معاونت ادوات اين تيپ - عاقبت در 8 مرداد 1362 در منطقه مهران و در حين عمليّات والفجر 3 بر اثر اصابت تركش خمپاره به سر، به شهادت رسيد. پيكر پاكش در 13 مرداد 1362 پس از انتقال به مشهد، در گلزار شهداى بهشت رضا(ع) دفن شد.
==وصیت نامه==
از خدا تقاضاى رستگارى نموده‏ام كه نهايت رستگارى، شهادت است و ان شاءاللَّه نصيب اين جانب خواهد شد. به خانواده‏ام مى‏گويم كه از شهادت اين حقير دلگير و محزون نباشيد، چرا كه اسلام خون مى‏خواهد و اين خون شهداست كه باعث رشد و پيشرفت مى‏شود.»
==نگارخانه تصاویر==
[[File:1470290010_mng_5450.jpg]]
منبع سایت نوید شاهد
 HYPERLINK "http://navideshahed.com/fa/news/434240" http://navideshahed.com/fa/news/434240