نمایش مبدأ برای جانباز شهید محمد جعفری منش

{{جعبه اطلاعات افراد نظامی 
|نام فرد                = محمد جعفری منش
|تصویر                  = jpg12 KBInsert link 
|توضیح تصویر            = 
|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
|شهرت                   = 
|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
|تولد                   =  
|شهادت                  = 
|وفات                   = 
|مرگ                    = 
|محل دفن                = 
|مفقود                  =  
|جانباز                 = 
|اسارت                  = 
|نیرو                   = 
|یگانهای خدمت          = 
|طول خدمت               = 
|درجه                   = 
|سمت‌ها                  =  
|جنگ‌‌ها                  = [[جنگ ایران و عراق]]
|نشان‌های لیاقت          = 
|عملیات‌               = 
|فعالیت‌ها               = 
|تحصیلات                 = 
|تخصص‌ها                 = 
|شغل                    = 
|خانواده                =  
}}




بسم الله الرحمن الرحیم

نام شهید: جانباز محمد جعفری منش

هنوز نمی دانم باید از شهادت کسی همچون«جانباز محمد جعفری منش» خوشحال بود یا ناراحت؟ همان جانباز ورامینی که سالها با درد و رنج مجروحیتش سوخت و ساخت و دم نزد چرا که این مسیر را ادامه مسیر جهادش در میادین جنگ می دانست. نمی دانم باید از درد نکشیدن امروزش خوشحال بود یا از فراقش اشک ریخت.
کسی که روزگاری در ارتفاعات 1904 شهید شد، اما چیزی نگذشت که یکی از دوستانش وقتی داشت برای او درون تابوت فاتحه می خواند فهمید که او دوباره نفس می کشد. و از همان روز روزگار پر درد و رنج اما غرورآفرین جانبازی، برای پاسدار سرافراز محمد جعفری منش آغاز شد و به او لقب" شهید زنده" دادند. جعفری منش بخصوص در میان مردم ورامین شهره بود. نه به خاطر جانبازی اش به خاطر مقاومتی که او سه دهه حفظ کرد و به قول همسرش" مرضیه اصفهانی" : " هیچ وقت هیچ چیز نخواست" دل پر دردی از بی مهری ها داشت اما از کسی کمکی نخواست.
او سال ها در جبهه های هشت سال جنگ تحمیلی جنگید و بعد از جنگ به تاریخ شفاهی این نبرد ناعادلانه تبدیل شد که فراز و نشیب رزم بسیجیان را روایت می کرد اما وقتی آن ترکش بزرگی که در عملیات والفجر 4 بر جمجمه اش نشست و آن را شکافت کم کم و ذره ذره آبش کرد کسی نپرسید حال و روزش به کجا رسیده است. کسی نپرسید شیر مرد کانی مانگا حالا در کدام بستر روزگار مجروحیت خود را می گذراند؟
موج انفجار و فشار ترکش به مغزش او را آزار می داد. وقت و بی وقت تشنج می کرد و این تشنج برایش بسیار حادثه آفرین بود. کم کم عوارض مجروحیت هم به سراغش آمدند.سمت چپ بدنش لمس شد.چشم چپش را تخلیه کرد. کامش را از دست داد.لگنش چندین بار عمل شد، کلیه هایش را از دست داد پای راستش از زیر زانو قطع شد. او 8 سال دیالیز شد اما سالها گذشت و خانواده او نتوانست با همه این مدارک و شواهد این مجروحیت ها را برای مسئولینی که پرونده بنیاد شهید زیر دستشان بود به اثبات برسانند. در صدش روی کارت جانبازی خورد 65 و کوهی از مشکلات که هیچکس مسئولیت کم کردنش را بر عهده نمی گرفت بر دوش خانواده سنگینی می کرد. نه تنها برخی کمکی به روال پرونده اش نمی کردند بلکه او را متهم به تمارض کرده و گاهی مجروحیتش را ناشی از دردهای روزمرگی می شمردند نه مجروحیت جانبازی. اما او مثل یک کوه در مقابل همه این حرف و حدیث ها ایستاد و فقط لبخند زد. او در راه ارزش های انقلاب هم دل داد؛ هم سلامتی اش را. چون دل سپرده بود دیگر این دنیا از چشمش افتاده بود و برایش رنگ و رویی نداشت.
جانباز جعفری منش 31 سال مجروحیت را که سال به سال تحملش سخت تر می شد را به جان خرید. سال ها خانواده اش با قرض و سختی هزینه های درمانش را پرداخت کردند اما هیچکدام از مسئولین یا رسانه هایی که ادعای صداقتشان گوش فلک را کر کرده است برای انعکاس لحظاتی از درد کشیدنش حاضر نبودند.
چند فریم عکس و یکی دو مصاحبه همه آن چیزیست که رسانه ها به پای سه دهه مقاومت جانباز شهید محمد جعفری منش ریخته اند. به غیر از مسئولین شهرستان ورامین مسئول دیگری شاید حتی نامی از او نشنیده باشد. ده سالی طول کشید تا رفت و آمد و چانه زنی خانواده اش به راهروی تو در توی بنیاد شهید و بروکراسی کسل کننده اش جواب داد و 70 درصد جانبازی که حق چندین ساله او بود به او تعلق گرفت. اما این خانواده درد کشیده فقط توانستند 5 ماه از تهسیلات ویژه جانبازان 70 درصد استفاده کنند و او نهایتا به سوی یاران شهیدش پر کشید. همسرش در این راه سلامتی اش را گذاشت. فرزندش درسش را رها کرد تا به پدر برسد و خانواده همه هستی اش را با او تقسیم کرد تا کمبودهای مسئولینی که سوءظن به جانباز را جایگزین حسن ظن کرده اند جبران کنند.
یک ماه کما و در نهایت شهادت در اثر عفونت شدید باعث شد تا او رها شود از همه سختی ها، از همه دردها، از حرف و حدیث ها، از بیماری واگیردار فراموشی که اهالی شهر را فراگرفته است و از نامهربانی رسانه ها و مسئولینی که سالها از او سراغی نگرفتند. جعفری منش حالا دیگر درد نمی کشد. دیگر نفس هم نمی کشد. خانه او امشب در سکوت به خواب خواهد رفت. مثل شهری که مدتهاست به خواب رفته و سلسله اعصابش گز گز می کند. وقت آن است که اعلام کنیم : آقایان مسئول و رسانه های خاص که نور چشمی مسئولانید دیگر آسوده بخوابید که جعفری منش به شهادت رسید و جعفری منش های این شهر همه در آستانه از دست رفتن اند اما ملالی نیست. شما به هدیه ها و بده بستان های خبری تان فکر کنید.
زمستان می رود و روسیاهی به ذغال می ماند. ماجرای مردان بزرگی چون جعفری منش داستان امتحان یک نسل است. نسلی که دم از قدر دانی می زند اما به وقت عمل... در امتحان جعفری منش خیلی ها رد شدند و چیزی جز روسیاهی برایشان نماند و اجر واقعی را این میان آن کسانی بردند که روز و شبشان را با محمد جعفری منش تقسیم کردند. خانواده اش. همسرش که همچون پروانه تمام این 31 سال گردش چرخید و سوخت و ساخت و ذره ذره آب شد. و نه تنها گله نکرد و از او خسته نشد بلکه عاشقانه با دردهایش اشک ریخت. او این روزهای بعد از شهادت همسرش می گوید: هنوز باورم نمی شود که دیگر به خانه برنمی گردد همه اش می گویم اگر خدا دوستم داشت او را بیشتر نگه می داشت تا من بیشتر کنیزی اش را بکنم اما... و بغض امانش نمی دهد...
جانباز محمد جعفری منش دیگر نیست که وقت و بی وقت سراغ مولایش امام خامنه ای را از اعضای خانواده بگیرد یا برای شنیدن سخنرانی هایش با وجود مشکلات عدیده جسمی بی تابی کند. او سال ها آرزوی دیدن روی امامش را داشت تا جایی که همسرش می گوید این اواخر نامه ای برای بیت رهبری نوشتیم تا او را برای دیدن آقا ببریم اما دیگر وضعیت جسمانی اش خیلی وخیم شده بود و عملا کاری نمی شد کرد. او رفت بی آنکه روی آقایش را از نزدیک ببیند. او همچون " اویس قرنی" ندیده یار به سرای شهیدان پر کشید ... شهادت گوارای وجودش...<ref>فرازی از خاطرات شهدا 2</ref>
==پانویس==
<references />