شهیدابراهیم غلام زاده - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Shamirzae9711 در ‏۱۵ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۴۹

2019-08-06T19:49:35Z

Salehi98: Salehi98 صفحهٔ شهید ابراهیم غلام زاده را به شهیدابراهیم غلام زاده منتقل کرد

2019-07-30T10:14:30Z

Salehi98 صفحهٔ شهید ابراهیم غلام زاده را به شهیدابراهیم غلام زاده منتقل کرد

Massume98: /* خاطرات */

2019-06-26T08:50:17Z

‏خاطرات

Massume98: /* زندگینامه */

2019-06-26T08:22:06Z

‏زندگینامه

Kolahkaj9706 در ‏۸ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۰۶

2018-09-30T10:06:10Z

Arameshi9706 در ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۱۲

2018-09-20T18:12:58Z

Atashbar97: صفحه‌ای جدید حاوی «شه ی د ابراه ی م غلام زاده زندگینامه در سال 1346 در روستا ی نوبندگان در خانواد...» ایجاد کرد

2018-09-06T12:17:06Z

صفحه‌ای جدید حاوی «شه ی د ابراه ی م غلام زاده زندگینامه در سال 1346 در روستا ی نوبندگان در خانواد...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

شه ی د ابراه ی م غلام زاده

زندگینامه

در سال 1346 در روستا ی نوبندگان در خانواده ا ی مذهب ی و متد ی ن به دن ی ا آمد. از همان دوران کودک ی ، ادب و آداب عشق ورز ی به پروردگار جهان ی ان را در محضر پدر و مادر متد ی ن ی اد گرفت و آن را تا پا ی ان زندگ ی ، سرلوحه کارها ی خود قرار داد.

ابراه ی م در سن 7 سالگ ی وارد مدرسه ابتدائ ی نوبندگان شد و از همان سال ها ی آغاز ی ن، درس خواندن و تلاش در ا ی ن زم ی نه را شروع کرد و از طرفی با شروع قیام ها و تظاهرات مردم علیه رژیم ستم شاهی، ابراه ی م ن ی ز با وجود سن کم ی که داشت به همراه معلمان و د ی گر همکلاس ی ها ی ش در ا ی ن راهپ ی مائ ی ها شرکت م ی کرد. او سال ها ی ابتدائ ی و راهنمائ ی را ی ک ی پس از د ی گر ی با موفق ی ت پشت سر گذاشت و از آنجا که علاقه ز ی اد ی به تحصیل داشت، خود را برای شرکت در دوره دبیرستان آماده می کرد که بنا به خواست پدر وارد ارتش شد.
وی با ورود به ارتش عازم جبهه شد. او عاشق جبهه شده بود و هر بار که به خانه باز می گشت، حال و هوا ی مناطق جنگ ی را داشت. آن دلیر مرد ارتش، پس از چندین بار حضور در جبهه های نبرد، در منطقه سومار دچار مجروح ی ت شد ی د از ناح ی ه پا و شکم شد و به علت وضع ی ت وخیمی که داشت، در ب ی مارستان ی زد بستری شد و بعد از مدت ی به ب ی مارستان اصفهان منتقل گشت.
ابراه ی م با توکل بر خداوند متعال، درد و رنج ز ی اد جراحت ها را به جان خرید تا روز ق ی امت در پ ی شگاه سرور و سالار شهیدان (علیه السلام) سربلند گردد و سرانجام در ب ی مارستان اصفهان بر اثر همین مجروح ی ت به شهادت رس ی د.
rId5

خاطرات
* خاطره اول (از زبان مادر شهید):
پسرم از زمان ی که وارد ارتش شد در رسته درجه داران بود. او مدت زیادی بود که سر کار م ی رفت ول ی حقوق ی در ی افت نکرده بود ول ی ه ی چ گاه پ ی ش ن ی امد که از ا ی ن اتفاق صحبت ی کند و ی ا اعتراض ی به فرماندهان خود کند. حت ی ی ک بار که من توسط ی ک ی از دوستانش برا ی ش مقدار ی پول فرستادم آن را قبول نکرد و برا ی م پس فرستاد. او گفته بود که مادر و خانواده ام به ا ی ن پول ب ی شتر احت ی اج دارند. زمان ی که ابراه ی م مجروح و در ب ی مارستان بستر ی شده بود ی ک بار برا ی د ی دنش به ب ی مارستان رفتم. حالش خ ی ل ی بد بود، اما با د ی دن من حت ی ناله ضع ی ف ی هم که هر از چند گاه ی م ی کرد قطع شد. خودش را خ ی ل ی سلامت و قو ی نشان داد به طور ی که وقت ی من به خانه بازگشتم فکر م ی کردم هم ی ن روزها خوب م ی شود و به خانه باز م ی گردد. بار دیگر که به دیدنش رفته بودم، پس از عیادت، از من خواست که به خانه بازگردم. او خ ی ل ی ملاحظه حال من را م ی کرد و اصلاً دوست نداشت که در ب ی مارستان بمانم و درد کش ی دنش را بب ی نم.
rId6

* خاطره دوم (از زبان برادر شهید):
ابراه ی م علاقه شد ی د ی به درس خواندن داشت. هر روز که از مدرسه م ی آمد مستق ی م به اتاق خودش م ی رفت و از همان ساعات اول شروع به درس خواندن م ی کرد. بعد از اتمام دوران راهنمائ ی به خواست پدرم وارد ارتش شد و در اوقات فراغتش هم به کار کشاورز ی و دام پرور ی م ی پرداخت. او خ ی ل ی دوست داشت که خانواده از در آمدش استفاده کنند ول ی پدر و مادرم ه ی چ گاه پول او را خرج نکردند و برا ی زندگ ی آ ی نده اش پس انداز نمودند.
او هرگاه که برا ی مرخص ی به خانه م ی آمد، دستش پر بود. هر کجا که در راه برا ی استراحت پ ی اده م ی شدند مقدار ی سوغات ی م ی خر ی د و برا ی ما به فسا م ی آورد. ابراه ی م خ ی ل ی نج ی ب و کم رو بود. ه ی چ گاه به تنهائ ی ب ی رون نم ی رفت. اگر از طرف مدرسه دعوت نامه ا ی برا ی حضور پدر و مادر در مدرسه به او م ی دادند، خودش مستق ی ماً چ ی ز ی به آن ها نم ی گفت. او هم ی شه حرف ها ی ش را به من م ی زد تا من به پدر و ی ا مادر بگو ی م. در مورد مدرسه هم هم ی شه از من م ی خواست تا به پدر و مادر بگو ی م که با ی د فردا به مدرسه ابراه ی م برو ی د.
ابراه ی م هرگاه م ی خواست به جبهه برود به دل ی ل نجابتش ا ی ن مسئله را مستق ی ماً به پدر و مادر نم ی گفت. او نامه ا ی م ی نوشت و ز ی ر فرش م ی گذاشت و مادر ی ا خواهرم هنگام مرتب کردن اتاق، آن را پ ی دا م ی کردند. برادرم در همه نامه ها ی خداحافظ ی از ما حلال ی ت م ی طلب ی د.
شهید مدت ی در امام زاده عل ی ( ی ک ی از امام زاده ها ی نوبندگان) کار بنائ ی م ی کرد، اما ه ی چ گاه پول ی از آن ها در ی افت نکرد. او معتقد بود که ا ی ن جور کارها با ی د برا ی رضا ی خدا باشد و پول گرفتن در ا ی ن مواقع، کار درست ی ن ی ست. او هر بار که از جبهه به مرخص ی م ی آمد اول به امام زاده م ی رفت و بعد به خانه م ی آمد. هم ی شه به ما توص ی ه م ی کرد که نمازمان را در اول وقت به جا ب ی اور ی م و م ی گفت: کسی که نماز می خواند همچون شخص گرسنه ای است که سر سفره می نشیند و س ی ر م ی شود و توشه ا ی برا ی خود ذخ ی ره م ی کند.
rId7

زمان ی که ابراه ی م در ب ی مارستان اصفهان بستر ی بود من از او مراقبت م ی کردم. همان شب ی که ابراه ی م شه ی د شده بود ول ی ما هنوز از شهادتش خبر نداشت ی م، من خوابم برده بود و در خواب به دنبال ابراه ی م م ی گشتم ول ی او را پ ی دا نم ی کردم. در همان لحظه ابراه ی م جلو ی در ظاهر شد و مرا صدا کرد و گفت: من ا ی ن جا هستم، برگرد و به پشت سرت نگاه کن. به او گفتم: ابراه ی م کجا بود ی ؟ من دنبال شما بودم. او گفت: من خوب شدم و د ی گر زخم ی ن ی ستم، حال من خوب است.
ابراه ی م انسان بس ی ار مستقل ی بود. هم چن ی ن به ورزش علاقه ز ی اد ی داشت و هر روز با وسایلی که خودش ساخته بود، ورزش م ی کرد. گاهی با او شوخ ی م ی کردم و می گفتم که تو د ی گر قو ی شده ا ی و م ی توان ی ما را هم بزن ی . او م ی گفت: من هرگز به برادر بزرگترم چن ی ن جسارت ی نم ی کنم.
rId8

منبع:سایت نویدشاهد

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-شه ی د ابراه ی م غلام زاده
+[[شهید]] [[ابراهیم غلام زاده]]
 ==زندگینامه==
-در سال 1346 در روستای نوبندگان در خانواده ای مذهبی و متدین به دنیا آمد. از همان دوران کودکی ، ادب و آداب عشق ورزی به پروردگار جهانیان را در محضر پدر و مادر متدین یاد گرفت و آن را تا پایان زندگی، سرلوحه کارها ی خود قرار داد.
+در سال [[1346]]
-ابراهیم در سن 7 سالگی وارد مدرسه ابتدائی نوبندگان شد و از همان سال های آغازین، درس خواندن و تلاش در این زمینه را شروع کرد و از طرفی با شروع قیام ها و تظاهرات مردم علیه رژیم ستم شاهی، ابراه ی م ن ی ز با وجود سن کم ی که داشت به همراه معلمان و د ی گر همکلاسی هایش در این  راهپیمائی ها شرکت میکرد. او سال های ابتدائی و راهنمائی را یکی پس از دیگری با موفقیت پشت سر گذاشت و از آنجا که علاقه زیادی به تحصیل داشت، خود را برای شرکت در دوره دبیرستان آماده می کرد که بنا به خواست پدر وارد ارتش شد.
+ابراهیم در سن 7 سالگی وارد مدرسه ابتدائی نوبندگان شد و از همان سال های آغازین، درس خواندن و تلاش در این زمینه را شروع کرد و از طرفی با شروع قیام ها و تظاهرات مردم علیه رژیم ستم شاهی، ابراهیم نیز با وجود سن کمی که داشت به همراه معلمان و دیگر همکلاسی هایش در این  راهپیمائی ها شرکت میکرد. او سال های ابتدائی و راهنمائی را یکی پس از دیگری با موفقیت پشت سر گذاشت و از آنجا که علاقه زیادی به تحصیل داشت، خود را برای شرکت در دوره دبیرستان آماده می کرد که بنا به خواست پدر وارد [[ارتش]] شد.
-وی با ورود به ارتش عازم جبهه شد. او عاشق جبهه شده بود و هر بار که به خانه باز می گشت، حال و هوای مناطق جنگی را داشت. آن دلیر مرد ارتش، پس از چندین بار حضور در جبهه های نبرد، در منطقه سومار دچار مجروحیت شدید از ناحیه پا و شکم شد و به علت وضعیت وخیمی که داشت، در بیمارستان یزد بستری شد و بعد از مدتی به بیمارستان اصفهان منتقل گشت.
+وی با ورود به ارتش عازم جبهه شد. او عاشق جبهه شده بود و هر بار که به خانه باز می گشت، حال و هوای مناطق جنگی را داشت. آن دلیر مرد ارتش، پس از چندین بار حضور در جبهه های نبرد، در منطقه [[سومار]] دچار مجروحیت شدید از ناحیه پا و شکم شد و به علت وضعیت وخیمی که داشت، در بیمارستان یزد بستری شد و بعد از مدتی به بیمارستان اصفهان منتقل گشت.
-ابراهیم با توکل بر خداوند متعال، درد و رنج زیاد جراحت ها را به جان خرید تا روز قیامت در پیشگاه سرور و سالار شهیدان (علیه السلام) سربلند گردد و سرانجام در بیمارستان اصفهان بر اثر همین مجروحیت به شهادت رسید.
+ابراهیم با توکل بر خداوند متعال، درد و رنج زیاد جراحت ها را به جان خرید تا روز قیامت در پیشگاه سرور و سالار شهیدان (علیه السلام) سربلند گردد و سرانجام در بیمارستان اصفهان بر اثر همین مجروحیت به [[شهادت]] رسید.
   rId5
 ==خاطرات==
 * خاطره اول (از زبان مادر شهید):
-پسرم از زمانی که وارد ارتش شد در رشته درجه داران بود. او مدت زیادی بود که سر کار می رفت ولی حقوقی دریافت نکرده بود ولی هیچ گاه پیش نیامد که از این اتفاق صحبتی کند و  یا اعتراضی به فرماندهان خود کند. حتی یک بار که من توسط یکی از دوستانش برایش مقدار ی پول فرستادم آن را قبول نکرد و برایم پس فرستاد. او گفته بود که مادر و خانواده ام به این پول بیشتر احتیاج دارند. زمانی که ابراهیم مجروح و در بی پمارستان بستری شده بود یک بار برای دیدنش به بیمارستان رفتم. حالش خیلی بد بود، اما با دیدن من حتی ناله ضعیفی هم که هر از چند گاهی می کرد قطع شد. خودش را خیلی سلامت و قوی نشان داد به طوری که وقتی من به خانه بازگشتم فکر می کردم همین روزها خوب می شود و به خانه باز می گردد. بار دیگر که به دیدنش رفته بودم، پس از عیادت، از من خواست که به خانه بازگردم. او خیلی  ملاحظه حال من را می کرد و اصلاً دوست نداشت که در بیمارستان بمانم و درد کشیدنش را ببینم.
+پسرم از زمانی که وارد ارتش شد در رشته درجه داران بود. او مدت زیادی بود که سر کار می رفت ولی حقوقی دریافت نکرده بود ولی هیچ گاه پیش نیامد که از این اتفاق صحبتی کند و  یا اعتراضی به فرماندهان خود کند. حتی یک بار که من توسط یکی از دوستانش برایش مقدار ی پول فرستادم آن را قبول نکرد و برایم پس فرستاد. او گفته بود که مادر و خانواده ام به این پول بیشتر احتیاج دارند. زمانی که ابراهیم مجروح و در بیمارستان بستری شده بود یک بار برای دیدنش به بیمارستان رفتم. حالش خیلی بد بود، اما با دیدن من حتی ناله ضعیفی هم که هر از چند گاهی می کرد قطع شد. خودش را خیلی سلامت و قوی نشان داد به طوری که وقتی من به خانه بازگشتم فکر می کردم همین روزها خوب می شود و به خانه باز می گردد. بار دیگر که به دیدنش رفته بودم، پس از عیادت، از من خواست که به خانه بازگردم. او خیلی  ملاحظه حال من را می کرد و اصلاً دوست نداشت که در بیمارستان بمانم و درد کشیدنش را ببینم.
   rId6
 * خاطره دوم (از زبان برادر شهید):
 ابراهیم علاقه شدیدی به درس خواندن داشت. هر روز که از مدرسه می آمد مستقیم به اتاق خودش می رفت و از همان ساعات اول شروع به درس خواندن می کرد. بعد از اتمام دوران راهنمائی به خواست پدرم وارد ارتش شد و در اوقات فراغتش هم به کار کشاورزی و دام پروری می پرداخت. او خیلی دوست داشت که خانواده از در آمدش استفاده کنند ولی پدر و مادرم هیچ گاه پول او را خرج نکردند و برای زندگی آینده اش پس انداز نمودند.
-او هرگاه که برای مرخصی به خانه می آمد، دستش پر بود. هر کجا که در راه برای استراحت پیاده می شدند مقداری سوغاتی می خرید و برا ی ما به فسامی آورد. ابراهیم خیلی نجیب و کم رو بود. هیچ گاه به تنهائی بیرون نمی رفت. اگر از طرف مدرسه دعوت نامه ای برای حضور پدر و مادر در مدرسه به او می دادند، خودش مستقیماً چیزی به آن ها نمی گفت. او همیشه حرف هایش را به من می زد تا من به پدر و ی ا مادر بگویم. در مورد مدرسه هم همیشه از من می خواست تا به پدر و مادر بگویم که باید فردا به مدرسه ابراهیم بروید.
+او هرگاه که برای مرخصی به خانه می آمد، دستش پر بود. هر کجا که در راه برای استراحت پیاده می شدند مقداری سوغاتی می خرید و برا ی ما به فسامی آورد. ابراهیم خیلی نجیب و کم رو بود. هیچ گاه به تنهائی بیرون نمی رفت. اگر از طرف مدرسه دعوت نامه ای برای حضور پدر و مادر در مدرسه به او می دادند، خودش مستقیماً چیزی به آن ها نمی گفت. او همیشه حرف هایش را به من می زد تا من به پدر و یا مادر بگویم. در مورد مدرسه هم همیشه از من می خواست تا به پدر و مادر بگویم که باید فردا به مدرسه ابراهیم بروید.
 ابراهیم هرگاه می خواست به جبهه برود به دلیل نجابتش این مسئله را مستقیماً به پدر و مادر نمی گفت. او نامه ای می نوشت و زیر فرش می گذاشت و مادر یا خواهرم هنگام مرتب کردن اتاق، آن را پیدا می کردند. برادرم در همه نامه های خداحافظی از ما حلالیت می طلبید.
 شهید مدتی در امام زاده علی ( یکی از امام زاده های نوبندگان) کار بنائی می کرد، اما هیچ گاه پولی از آن ها دریافت نکرد. او معتقد بود که این جور کارها باید برای رضای خدا باشد و پول گرفتن در این مواقع، کار درستی نیست. او هر بار که از جبهه به مرخصی می آمد اول به امام زاده می رفت و بعد به خانه می آمد. همیشه به ما توصیه می کرد که نمازمان را در اول وقت به جا بیاوریم و می گفت: کسی که نماز می خواند همچون شخص گرسنه ای است که سر سفره می نشیند و سیر می شود و توشه ای برای خود ذخیره می کند.

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ==خاطرات==
 * خاطره اول (از زبان مادر شهید):
-پسرم از زمان ی که وارد ارتش شد در رسته درجه داران بود. او مدت زیادی بود که سر کار م ی رفت ول ی حقوق ی در ی افت نکرده بود ول ی ه ی چ گاه پ ی ش ن ی امد که از ا ی ن اتفاق صحبت ی کند و ی ا اعتراض ی به فرماندهان خود کند. حت ی ی ک بار که من توسط ی ک ی از دوستانش برا ی ش مقدار ی پول فرستادم آن را قبول نکرد و برا ی م پس فرستاد. او گفته بود که مادر و خانواده ام به ا ی ن پول ب ی شتر احت ی اج دارند. زمان ی که ابراه ی م مجروح و در ب ی مارستان بستر ی شده بود ی ک بار برا ی د ی دنش به ب ی مارستان رفتم. حالش خ ی ل ی بد بود، اما با د ی دن من حت ی ناله ضع ی ف ی هم که هر از چند گاه ی م ی کرد قطع شد. خودش را خ ی ل ی سلامت و قو ی نشان داد به طور ی که وقت ی من به خانه بازگشتم فکر م ی کردم هم ی ن روزها خوب م ی شود و به خانه باز م ی گردد. بار دیگر که به دیدنش رفته بودم، پس از عیادت، از من خواست که به خانه بازگردم. او خ ی ل ی ملاحظه حال من را م ی کرد و اصلاً دوست نداشت که در ب ی مارستان بمانم و درد کش ی دنش را بب ی نم.
+پسرم از زمانی که وارد ارتش شد در رشته درجه داران بود. او مدت زیادی بود که سر کار می رفت ولی حقوقی دریافت نکرده بود ولی هیچ گاه پیش نیامد که از این اتفاق صحبتی کند و  یا اعتراضی به فرماندهان خود کند. حتی یک بار که من توسط یکی از دوستانش برایش مقدار ی پول فرستادم آن را قبول نکرد و برایم پس فرستاد. او گفته بود که مادر و خانواده ام به این پول بیشتر احتیاج دارند. زمانی که ابراهیم مجروح و در بی پمارستان بستری شده بود یک بار برای دیدنش به بیمارستان رفتم. حالش خیلی بد بود، اما با دیدن من حتی ناله ضعیفی هم که هر از چند گاهی می کرد قطع شد. خودش را خیلی سلامت و قوی نشان داد به طوری که وقتی من به خانه بازگشتم فکر می کردم همین روزها خوب می شود و به خانه باز می گردد. بار دیگر که به دیدنش رفته بودم، پس از عیادت، از من خواست که به خانه بازگردم. او خیلی  ملاحظه حال من را می کرد و اصلاً دوست نداشت که در بیمارستان بمانم و درد کشیدنش را ببینم.
   rId6
 * خاطره دوم (از زبان برادر شهید):
-ابراه ی م علاقه شد ی د ی به درس خواندن داشت. هر روز که از مدرسه م ی آمد مستق ی م به اتاق خودش م ی رفت و از همان ساعات اول شروع به درس خواندن م ی کرد. بعد از اتمام دوران راهنمائ ی به خواست پدرم وارد ارتش شد و در اوقات فراغتش هم به کار کشاورز ی و دام پرور ی م ی پرداخت. او خ ی ل ی دوست داشت که خانواده از در آمدش استفاده کنند ول ی پدر و مادرم ه ی چ گاه پول او را خرج نکردند و برا ی زندگ ی آ ی نده اش پس انداز نمودند.
+ابراهیم علاقه شدیدی به درس خواندن داشت. هر روز که از مدرسه می آمد مستقیم به اتاق خودش می رفت و از همان ساعات اول شروع به درس خواندن می کرد. بعد از اتمام دوران راهنمائی به خواست پدرم وارد ارتش شد و در اوقات فراغتش هم به کار کشاورزی و دام پروری می پرداخت. او خیلی دوست داشت که خانواده از در آمدش استفاده کنند ولی پدر و مادرم هیچ گاه پول او را خرج نکردند و برای زندگی آینده اش پس انداز نمودند.
-او هرگاه که برا ی مرخص ی به خانه م ی آمد، دستش پر بود. هر کجا که در راه برا ی استراحت پ ی اده م ی شدند مقدار ی سوغات ی م ی خر ی د و برا ی ما به فسا م ی آورد. ابراه ی م خ ی ل ی نج ی ب و کم رو بود. ه ی چ گاه به تنهائ ی ب ی رون نم ی رفت. اگر از طرف مدرسه دعوت نامه ا ی برا ی حضور پدر و مادر در مدرسه به او م ی دادند، خودش مستق ی ماً چ ی ز ی به آن ها نم ی گفت. او هم ی شه حرف ها ی ش را به من م ی زد تا من به پدر و ی ا مادر بگو ی م. در مورد مدرسه هم هم ی شه از من م ی خواست تا به پدر و مادر بگو ی م که با ی د فردا به مدرسه ابراه ی م برو ی د.
+او هرگاه که برای مرخصی به خانه می آمد، دستش پر بود. هر کجا که در راه برای استراحت پیاده می شدند مقداری سوغاتی می خرید و برا ی ما به فسامی آورد. ابراهیم خیلی نجیب و کم رو بود. هیچ گاه به تنهائی بیرون نمی رفت. اگر از طرف مدرسه دعوت نامه ای برای حضور پدر و مادر در مدرسه به او می دادند، خودش مستقیماً چیزی به آن ها نمی گفت. او همیشه حرف هایش را به من می زد تا من به پدر و ی ا مادر بگویم. در مورد مدرسه هم همیشه از من می خواست تا به پدر و مادر بگویم که باید فردا به مدرسه ابراهیم بروید.
-ابراه ی م هرگاه م ی خواست به جبهه برود به دل ی ل نجابتش ا ی ن مسئله را مستق ی ماً به پدر و مادر نم ی گفت. او نامه ا ی م ی نوشت و ز ی ر فرش م ی گذاشت و مادر ی ا خواهرم هنگام مرتب کردن اتاق، آن را پ ی دا م ی کردند. برادرم در همه نامه ها ی خداحافظ ی از ما حلال ی ت م ی طلب ی د.
+ابراهیم هرگاه می خواست به جبهه برود به دلیل نجابتش این مسئله را مستقیماً به پدر و مادر نمی گفت. او نامه ای می نوشت و زیر فرش می گذاشت و مادر یا خواهرم هنگام مرتب کردن اتاق، آن را پیدا می کردند. برادرم در همه نامه های خداحافظی از ما حلالیت می طلبید.
-شهید مدت ی در امام زاده عل ی ( ی ک ی از امام زاده ها ی نوبندگان) کار بنائ ی م ی کرد، اما ه ی چ گاه پول ی از آن ها در ی افت نکرد. او معتقد بود که ا ی ن جور کارها با ی د برا ی رضا ی خدا باشد و پول گرفتن در ا ی ن مواقع، کار درست ی ن ی ست. او هر بار که از جبهه به مرخص ی م ی آمد اول به امام زاده م ی رفت و بعد به خانه م ی آمد. هم ی شه به ما توص ی ه م ی کرد که نمازمان را در اول وقت به جا ب ی اور ی م و م ی گفت: کسی که نماز می خواند همچون شخص گرسنه ای است که سر سفره می نشیند و س ی ر م ی شود و توشه ا ی برا ی خود ذخ ی ره م ی کند.
+شهید مدتی در امام زاده علی ( یکی از امام زاده های نوبندگان) کار بنائی می کرد، اما هیچ گاه پولی از آن ها دریافت نکرد. او معتقد بود که این جور کارها باید برای رضای خدا باشد و پول گرفتن در این مواقع، کار درستی نیست. او هر بار که از جبهه به مرخصی می آمد اول به امام زاده می رفت و بعد به خانه می آمد. همیشه به ما توصیه می کرد که نمازمان را در اول وقت به جا بیاوریم و می گفت: کسی که نماز می خواند همچون شخص گرسنه ای است که سر سفره می نشیند و سیر می شود و توشه ای برای خود ذخیره می کند.
   rId7
-زمان ی که ابراه ی م در ب ی مارستان اصفهان بستر ی بود من از او مراقبت م ی کردم. همان شب ی که ابراه ی م شه ی د شده بود ول ی ما هنوز از شهادتش خبر نداشت ی م، من خوابم برده بود و در خواب به دنبال ابراه ی م م ی گشتم ول ی او را پ ی دا نم ی کردم. در همان لحظه ابراه ی م جلو ی در ظاهر شد و مرا صدا کرد و گفت: من ا ی ن جا هستم، برگرد و به پشت سرت نگاه کن. به او گفتم: ابراه ی م کجا بود ی ؟ من دنبال شما بودم. او گفت: من خوب شدم و د ی گر زخم ی ن ی ستم، حال من خوب است.
+زمانی که ابراهیم در بیمارستان اصفهان بستری بود من از او مراقبت می کردم. همان شبی که ابراهیم شهید شده بود ولی ما هنوز از شهادتش خبر نداشتیم، من خوابم برده بود و در خواب به دنبال ابراهیم می گشتم ولی او را پیدا نمی کردم. در همان لحظه ابراهیم جلوی در ظاهر شد و مرا صدا کرد و گفت: من اینجا هستم، برگرد و به پشت سرت نگاه کن. به او گفتم: ابراهیم کجا بودی ؟ من دنبال شما بودم. او گفت: من خوب شدم و دیگر زخمی نیستم، حال من خوب است.
-ابراه ی م انسان بس ی ار مستقل ی بود. هم چن ی ن به ورزش علاقه ز ی اد ی داشت و هر روز با وسایلی که خودش ساخته بود، ورزش م ی کرد. گاهی با او شوخ ی م ی کردم و می گفتم که تو د ی گر قو ی شده ا ی و م ی توان ی ما را هم بزن ی . او م ی گفت: من هرگز به برادر بزرگترم چن ی ن جسارت ی نم ی کنم.<ref>سایت نویدشاهد</ref>
+ابراهیم انسان بسیار مستقلی بود. همچنین به ورزش علاقه زیادی داشت و هر روز با وسایلی که خودش ساخته بود، ورزش می کرد. گاهی با او شوخی می کردم و می گفتم که تو دیگر قوی شده ای و میتوانی ما را هم بزنی . او می گفت: من هرگز به برادر بزرگترم چنین جسارت ی نمی کنم.<ref>سایت نویدشاهد</ref>
   rId8
 ==پانویس==
 <references/>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==زندگینامه==
-در سال 1346 در روستا ی نوبندگان در خانواده ا ی مذهب ی و متد ی ن به دن ی ا آمد. از همان دوران کودک ی ، ادب و آداب عشق ورز ی به پروردگار جهان ی ان را در محضر پدر و مادر متد ی ن ی اد گرفت و آن را تا پا ی ان زندگ ی ، سرلوحه کارها ی خود قرار داد.
+در سال 1346 در روستای نوبندگان در خانواده ای مذهبی و متدین به دنیا آمد. از همان دوران کودکی ، ادب و آداب عشق ورزی به پروردگار جهانیان را در محضر پدر و مادر متدین یاد گرفت و آن را تا پایان زندگی، سرلوحه کارها ی خود قرار داد.
-ابراه ی م در سن 7 سالگ ی وارد مدرسه ابتدائ ی نوبندگان شد و از همان سال ها ی آغاز ی ن، درس خواندن و تلاش در ا ی ن زم ی نه را شروع کرد و از طرفی با شروع قیام ها و تظاهرات مردم علیه رژیم ستم شاهی، ابراه ی م ن ی ز با وجود سن کم ی که داشت به همراه معلمان و د ی گر همکلاس ی ها ی ش در ا ی ن راهپ ی مائ ی ها شرکت م ی کرد. او سال ها ی ابتدائ ی و راهنمائ ی را ی ک ی پس از د ی گر ی با موفق ی ت پشت سر گذاشت و از آنجا که علاقه ز ی اد ی به تحصیل داشت، خود را برای شرکت در دوره دبیرستان آماده می کرد که بنا به خواست پدر وارد ارتش شد.
+ابراهیم در سن 7 سالگی وارد مدرسه ابتدائی نوبندگان شد و از همان سال های آغازین، درس خواندن و تلاش در این زمینه را شروع کرد و از طرفی با شروع قیام ها و تظاهرات مردم علیه رژیم ستم شاهی، ابراه ی م ن ی ز با وجود سن کم ی که داشت به همراه معلمان و د ی گر همکلاسی هایش در این  راهپیمائی ها شرکت میکرد. او سال های ابتدائی و راهنمائی را یکی پس از دیگری با موفقیت پشت سر گذاشت و از آنجا که علاقه زیادی به تحصیل داشت، خود را برای شرکت در دوره دبیرستان آماده می کرد که بنا به خواست پدر وارد ارتش شد.
-وی با ورود به ارتش عازم جبهه شد. او عاشق جبهه شده بود و هر بار که به خانه باز می گشت، حال و هوا ی مناطق جنگ ی را داشت. آن دلیر مرد ارتش، پس از چندین بار حضور در جبهه های نبرد، در منطقه سومار دچار مجروح ی ت شد ی د از ناح ی ه پا و شکم شد و به علت وضع ی ت وخیمی که داشت، در ب ی مارستان ی زد بستری شد و بعد از مدت ی به ب ی مارستان اصفهان منتقل گشت.
+وی با ورود به ارتش عازم جبهه شد. او عاشق جبهه شده بود و هر بار که به خانه باز می گشت، حال و هوای مناطق جنگی را داشت. آن دلیر مرد ارتش، پس از چندین بار حضور در جبهه های نبرد، در منطقه سومار دچار مجروحیت شدید از ناحیه پا و شکم شد و به علت وضعیت وخیمی که داشت، در بیمارستان یزد بستری شد و بعد از مدتی به بیمارستان اصفهان منتقل گشت.
-ابراه ی م با توکل بر خداوند متعال، درد و رنج ز ی اد جراحت ها را به جان خرید تا روز ق ی امت در پ ی شگاه سرور و سالار شهیدان (علیه السلام) سربلند گردد و سرانجام در ب ی مارستان اصفهان بر اثر همین مجروح ی ت به شهادت رس ی د.
+ابراهیم با توکل بر خداوند متعال، درد و رنج زیاد جراحت ها را به جان خرید تا روز قیامت در پیشگاه سرور و سالار شهیدان (علیه السلام) سربلند گردد و سرانجام در بیمارستان اصفهان بر اثر همین مجروحیت به شهادت رسید.
   rId5
 ==خاطرات==
 * خاطره اول (از زبان مادر شهید):

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۱۴
(بدون تفاوت)