شهیداحمد صمیمی ترک - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Bazi9802 در ‏۲۸ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۵۳

2019-10-20T19:53:48Z

Fazayemajazi در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۵۹

2019-09-22T12:59:51Z

Kheyri9803 در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۱۷

2019-09-22T10:17:55Z

Salehi98: Salehi98 صفحهٔ شهید احمد صمیمی ترک را به شهیداحمد صمیمی ترک منتقل کرد

2019-09-01T09:54:31Z

Salehi98 صفحهٔ شهید احمد صمیمی ترک را به شهیداحمد صمیمی ترک منتقل کرد

Sheykhmohammadi98 در ‏۲۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۵۴

2019-08-20T13:54:37Z

Bazi9802 در ‏۲۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۱۴

2019-08-20T06:14:04Z

نمایش تغییرات

Raesipoor98 در ‏۲۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۷

2019-08-18T20:47:22Z

Raesipoor98 در ‏۲۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۴

2019-08-18T20:44:16Z

نمایش تغییرات

Ghanbari98: صفحه‌ای جدید حاوی « احمدصمیمی ترک ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف گرچه در بسیاری از امور نظامی مه...» ایجاد کرد

2019-08-18T17:06:39Z

صفحه‌ای جدید حاوی « احمدصمیمی ترک ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف گرچه در بسیاری از امور نظامی مه...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۵۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	==~~زندگینامه~~==	+	==زندگی نامه==
	بیست و چهارمین روز از فروردین ماه سال [[۱۳۴۴]] در محلۀ جوادیه شهر [[بیرجند]] ، متولد شد. پدرش، حسین صمیمی ترک، نظامی بود. احمد نیز از همان ایام کودکی، روحیه ای نظامی داشت و گرایش، به مبارزه را در بازی های خود، که اغلب تفنگ بازی و شکار فرضی حیوانات وحشی بود، نشان می داد.		بیست و چهارمین روز از فروردین ماه سال [[۱۳۴۴]] در محلۀ جوادیه شهر [[بیرجند]] ، متولد شد. پدرش، حسین صمیمی ترک، نظامی بود. احمد نیز از همان ایام کودکی، روحیه ای نظامی داشت و گرایش، به مبارزه را در بازی های خود، که اغلب تفنگ بازی و شکار فرضی حیوانات وحشی بود، نشان می داد.

@@ سطر ۳۶۵: / سطر ۳۶۵: @@
 بالاخره یکی از برادران [[لشکر]] [[امام حسین]] (ع) با قایق به کمکمان آمد و ما را نجات داد. هیچ وقت آن روز را فراموش نمی کنم. نمی توانم آن صحنه را توصیف کنم و روی کاغد بیاورم. حتی اگر فوق لیسانس بگیرم.
 وقتی از بیمارستان مرخص شدم، به شهرستان رفتم. ناگفته نماند که اسمم را در لیست شهدا آورده بودند که الحمدالله به خیر گذشت. پس از مرخصی دوباره به فاو برگشتم و مسئولیت یگان دریایی را به عهده گرفتم. بعد از آن چون عملیات آبی و خاکی دیگر تمام شده بود، عملیات از خشکی و در [[مهران]] آغاز می شد. پس از درخواست زیاد و عدم موافقت مسئولین، بدون اجازۀ واحد، با هماهنگی ستاد، به ایلام رفتم. پس از این که در [[گردان رعد]]، ثبت نام کردم، به برادر نقره ای معاون معاون گردان گفتم:«من به خاطر [[آرپی جی]] زدن آمده ام، نه برای مسئولیت. تا زمانی که در گردان شما هستم، مثل یک بسیجی با من رفتار کنید!»
-−
 معاون فرمانده پدافند
-[ویرایش]
+=
 مرا در گروه ویژه و در دستۀ یک جا دادند. همین که می خواستیم وارد عمل شویم، برادر احمدی، معاون تیپ، در سخنرانی خود اعلام کردند که عملیات لغو شده است. ناچار به [[اهواز]] برگشتم و به عنوان فرمانده گردان دریایی مشغول خدمت شدم. پس از مدتی به پدافند هوایی رفتم و معاون فرمانده پدافند شدم.
@@ سطر ۳۸۲: / سطر ۳۸۲: @@
 جدایی: توفیق
 جنگ: عزت و شرف ما در گرو همین جنگ است
-غم و اندوه: در این حالت انسان دوست دارد که در خلوتگاهی سرسبز و خرم، روی بلندی و در کنار پاره سنگی بنشیند و عقدۀ دل را خالی کند و از نامردی دوستان و خویشان خود با پاره سنگ حرف بزند. چون می داند که این پاره سنگ، اهل غیبت، ترش رویی و خیانت نیست. در این هنگام است که می بیند این پاره سنگ چگونه عقدۀ دل را می گشاید، می شوید و پاک می کند.
+غم و اندوه: در این حالت انسان دوست دارد که در خلوتگاهی سرسبز و خرم، روی بلندی و در کنار پاره سنگی بنشیند و عقدۀ دل را خالی کند و از نامردی دوستان و خویشان خود با پاره سنگ حرف بزند. چون می داند که این پاره سنگ، اهل غیبت، ترش رویی و خیانت نیست. در این هنگام است که می بیند این پاره سنگ چگونه عقدۀ دل را می گشاید، می شوید و پاک می کند.<ref>بحربی ساحل،نوشته ی فهیمه محمدزاده، نشرکنگره ی بزرگداشت سرداران و۲۳۰۰۰شهید خراسان،مشهد-۱۳۸۱</ref>
-−
-−
 <ref>بحربی ساحل،نوشته ی فهیمه محمدزاده، نشرکنگره ی بزرگداشت سرداران و۲۳۰۰۰شهید خراسان،مشهد-۱۳۸۱</ref>
-−
-−
-پانویس
-[ویرایش]
-−
-−
-−
-۱. ↑  انفال(۸)آیه۱۷
-−
-−
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+==زندگینامه==
-−
-احمدصمیمی ترک
-ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
-−
-−
-−
-گرچه در بسیاری از امور نظامی مهارت فوق العاده ای داشت، کمتر حاضر می شد که مسئولیتی را بپذیرد. تنها در عملیات [[کربلای ۴]] و ۵ [[معاون فرمانده پدافند تیپ]] [[امام رضا]] (ع) را به عهده داشت.
-−
-−
-−
-−
-−
-−
-*تولد
-[ویرایش]
-−
 بیست و چهارمین روز از فروردین ماه سال [[۱۳۴۴]] در محلۀ جوادیه شهر [[بیرجند]] ، متولد شد. پدرش، حسین صمیمی ترک، نظامی بود. احمد نیز از همان ایام کودکی، روحیه ای نظامی داشت و گرایش، به مبارزه را در بازی های خود، که اغلب تفنگ بازی و شکار فرضی حیوانات وحشی بود، نشان می داد.
 تحصیلات ابتدایی را در دبستان «سندروس» به پایان رساند وارد مدرسه راهنمایی شد. دومین دوره از تحصیل او، با حرکت های ضد طاغوتی مردم ایران همزمان بود. او نیز از این حرکت عظیم دور نماند و با وجود این که کم سن و سال بود، در راهپیمایی ها و پخش اعلامیه و شب نامه، حضوری فعال داشت.
 پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با آغاز کار [[بسیج]] ، در آموزش های نظامی و عقیدتی شرکت کرد و به تدریج به عنوان عضو فعال این نهاد مردمی شناخته شد. [[مسجد]] محل، که جزء پایگاه های مردمی بسیجیان محسوب می شد، شب ها شاهد حضور عاشقانۀ احمد بود. او به همراه دوستان جوان و شجاعش در برنامه های نگهبانی پایگاه مقاومت [[شهید برگی]] و مالک اشتر شرکت می کرد. استعداد فوق العاده ای که در تمام امور از خود نشان می داد، در زمانی کوتاه، از او یک [[بسیجی]] تمام عیار ساخت.
 با شروع [[جنگ]] تحمیلی، بنا به احساس وظیفه ای که داشت، راهی [[جبهه]] شد و برای اولین بار در سال ۱۳۶۰ در [[کردستان]] حضور پیدا کرد. سپس به عنوان نیروی ثابت بسیج، فعالیت هایش را ادامه داد و بارها و بارها راه جبهه را در پیش گرفت.
-*ورودبه سپاه
-[ویرایش]
 از آن جا که پاسداری از دین و کشور را وظیفه خود می دانست، در سال ۱۳۶۲ به عضویت رسمی [[سپاه]] درآمد. از آن به بعد، با پوشیدن لباس سبز سپاه، که آن را مقدس می دانست و به آن عشق می ورزید، اهداف خود را مصرانه تر از قبل پی گرفت. زمانی که به مرخصی می آمد، نیز کار و تلاش را رها نمی کرد و با شرکت در برنامه های بسیج و سپاه، به سازماندهی نیروهای حزب الله می پرداخت.
 در دوره های مختلف آموزشی، از جمله: آموزش های آبی ـ خاکی و دورۀ عالی غواصی، شرکت کرد و با مهارت هایی که آموخته بود، در عملیات های متعددی حضور یافت. رزمندگانی که با او در عملیات های [[والفجر]] ، [[بیت المقدس]] ، [[خیبر]]، [[بدر]] و عملیات [[کربلای ۱]] تا ۵ شاهد حضور بی دریغ و جوانمردانه ای احمد بودند و همچون کوه های سر به فلک کشیدۀ کردستان و [[غرب]] و دشت ها و باتلاق های [[جنوب]]، خاطرات دلنشینی از او به یاد دارند.
 گرچه در بسیاری از امور نظامی مهارت فوق العاده ای داشت، کمتر حاضر می شد که مسئولیتی را بپذیرد. تنها در عملیات کربلای ۴ و ۵ معاون فرمانده پدافند تیپ ۲۱ امام رضا (ع) را به عهده داشت.
 او که در مبارزه با دشمن سراز پا نمی شناخت، بارها و بارها تا مرز شهادت پیش رفت و با جسمی مجروح بازگشت. تا این که به تاریخ [[۲۹/۱۰/۱۳۶۵]] در عملیات [[کربلای ۵]] ، در حالی که می کوشید، تانک های به جا مانده از دشمن فراری را جمع آوری کند، مورد اصابت [[ترکش]] [[خمپارۀ]] دشمن قرار گرفت و به شهادت رسید. پیکرش را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند.
@@ سطر ۵۷: / سطر ۲۶: @@
 ==خاطرات==
-[ویرایش]

@@ سطر ۴۱۶: / سطر ۴۱۶: @@
+<ref>بحربی ساحل،نوشته ی فهیمه محمدزاده، نشرکنگره ی بزرگداشت سرداران و۲۳۰۰۰شهید خراسان،مشهد-۱۳۸۱</ref>
-منبع
-[ویرایش]
-−
 بحربی ساحل،نوشته ی فهیمه محمدزاده، نشرکنگره ی بزرگداشت سرداران و۲۳۰۰۰شهید خراسان،مشهد-۱۳۸۱
@@ سطر ۴۳۴: / سطر ۴۳۰: @@
 رده‌های این صفحه : شهیدان استان خراسان جنوبی | شهیدان بیرجند | شهیدان تیپ21امام رضا(ع) | شهیدان سپاه | شهیدان عملیات کربلای5 | شهیدان متولد1344 | شهیدان1365 | فرماندهان شهید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۷
سطر ۱۶۶:		سطر ۱۶۶:
	← احمد احمدي		← احمد احمدي

−	بيش از دو سال بعد از شهادت [[~~شهيد~~ احمد ~~صميمي ترك~~]] و چند روز قبل از پذيرش قطعنامه ۵۹۸ شوراي امنيت توسط جمهوري اسلامي، شبي شهيد صميمي ترك را در عالم رؤيا ملاقات كردم و چه ملاقات زيبايي بود! بدين ترتيب كه كنار نهر بزرگ و زلال آبي ايستاده بودم و مشاهده مي كردم كه ستوني از لاله بر روي آب در حركتند و از پيش چشمان من عبور مي كنند و در ميان هر گل لاله، سر شهيدي قرار دارد و بسياري از شهداء به هنگام عبور به من لبخند مي زنند. دقت كه كردم، ديدم برخي از شهداء از آشنايان هستند و آنها را مي شناسم، تا اينكه ناگاه شهيد صميمي ترك (احمد صميمي ترك) را داخل ستون ملاحظه كردم. چون در دوران دوستي قبل از شهادت با يكديگر بسيار صميمي و همنام بوديم و يكديگر را به اسم كوچك (احمد) صدا مي زديم يكه اي خوردم و هيجان زده گفتم: احمد! اينجا چكار مي كني؟! شهيد به منم توجه كرد و از آن حالت گل بيرون آمد و كنار آب در مقابلم ايستاد و با يكديگر حرف زديم. از جمله از وي پرسيدم: احمد جان! جان دادن چگونه بود و شما الان كجا هستي و چكار مي كني؟ ايشان فرمود: من اصلاً متوجه جان دادن نشدم، فقط اندكي احساس درد كردم و سپس ديدم كه جنازه ام افتاده و خودم نظاره گر آن هستم و مي بينم كه جنازه خود من است.	+	بيش از دو سال بعد از شهادت [[شهید احمد صمیمی ترک]] و چند روز قبل از پذيرش قطعنامه ۵۹۸ شوراي امنيت توسط جمهوري اسلامي، شبي شهيد صميمي ترك را در عالم رؤيا ملاقات كردم و چه ملاقات زيبايي بود! بدين ترتيب كه كنار نهر بزرگ و زلال آبي ايستاده بودم و مشاهده مي كردم كه ستوني از لاله بر روي آب در حركتند و از پيش چشمان من عبور مي كنند و در ميان هر گل لاله، سر شهيدي قرار دارد و بسياري از شهداء به هنگام عبور به من لبخند مي زنند. دقت كه كردم، ديدم برخي از شهداء از آشنايان هستند و آنها را مي شناسم، تا اينكه ناگاه شهيد صميمي ترك (احمد صميمي ترك) را داخل ستون ملاحظه كردم. چون در دوران دوستي قبل از شهادت با يكديگر بسيار صميمي و همنام بوديم و يكديگر را به اسم كوچك (احمد) صدا مي زديم يكه اي خوردم و هيجان زده گفتم: احمد! اينجا چكار مي كني؟! شهيد به منم توجه كرد و از آن حالت گل بيرون آمد و كنار آب در مقابلم ايستاد و با يكديگر حرف زديم. از جمله از وي پرسيدم: احمد جان! جان دادن چگونه بود و شما الان كجا هستي و چكار مي كني؟ ايشان فرمود: من اصلاً متوجه جان دادن نشدم، فقط اندكي احساس درد كردم و سپس ديدم كه جنازه ام افتاده و خودم نظاره گر آن هستم و مي بينم كه جنازه خود من است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۵۴
(بدون تفاوت)