شهیدبهرام لشگری - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Shojaea98 در ‏۲۴ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۲۰

2019-11-15T18:20:23Z

Amosoltany98: Amosoltany98 صفحهٔ شهید بهرام لشگری را به شهیدبهرام لشگری منتقل کرد

2019-09-21T13:21:06Z

Amosoltany98 صفحهٔ شهید بهرام لشگری را به شهیدبهرام لشگری منتقل کرد

Sheykhmohammadi98 در ‏۱۸ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۳۱

2019-09-09T08:31:32Z

Shams98 در ‏۱۷ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۴۶

2019-09-08T16:46:38Z

Hoseininasab9802 در ‏۱۵ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۶

2019-09-06T14:16:15Z

Bagheri9711: صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام: بهرام لشگری نام: پدر یوسف نام: مادر زهرا محل شهادت: اروندرود...» ایجاد کرد

2019-09-06T07:19:26Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام: بهرام لشگری نام: پدر یوسف نام: مادر زهرا محل شهادت: اروندرود...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

بسمه تعالی

نام: بهرام لشگری

نام: پدر یوسف

نام: مادر زهرا

محل شهادت: اروندرود

محل تولد: تاکستان

تاریخ تولد: ۱۳۳۹/۱۱/۱۱

تاریخ شهادت: ۱۳۶۴/۱۱/۲۵

استان محل شهادت: خوزستان

شهر محل شهادت: آبادان

وضعیت تاهل: متاهل

درجه نظامی

تعداد پسر: ۰

تعداد دختر: ۱

تحصیلات: دوم راهنمائی

رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید: قزوین - تاکستان - ضیاء آباد

rId4

زندگی نامه

لشگری، بهرام : یازدهم بهمن ۱۳۳۹ ، در شهر تاکستان به دنیا آمد . پدرش یوسف، کشاورز بود و مادرش زهرا نام داشت . تا دوم راهنمایی درس خواند . کارگر بود . سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در اروندرود بر اثر اصابت ترکش به گردن، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .

وصیت نامه

شهید، بهرام لشگری : لحظه ها با ارزش و پُرعظمت اند . امشب، همچون شب عاشورای حسینی است و من باید راه خویش را انتخاب نمایم؛ یا به صف یاران حسین ( ع ) بپیوندم و یا او را تنها و میدان را برای یزیدیان باز بگذارم . نه، هرگز ! من این کار را نخواهم کرد !! چگونه کسی که به فرمان رهبرش و به دنبال پیام امامش در این راه قدم نهاده است، حالا از اینجا برگردد؟ چگونه میشود کسی که شادیها، آسایش و راحتی زندگی را رها کرده است، اینک - که زمان امتحان و آزمایش خداوندی فرا رسیده است - قدم به عقب بگذارد؟ ... و چگونه میشود کسی که همسرش - شریک زندگی، یاور و غمخوارش - را تنها گذاشته، به امید خدا رها کرده و به خدا سپرده است – اکنون در این برهه ی حساس که اسلام جز با خون پاکان پایدار نخواهد ماند و مکتب نیاز به خون دارد - به عقب برگردد و دعوت خدا را نپذیرد؛ آن هم در زیر خمپاره ها و گلوله های دشمن؟ ! پس، خدایا ! رحم کن، تا امشب در صحنه ی کارزار حاضر شوم و همچون یاران امام حسین ( ع ) بجنگم و به درجه ی رفیع شهادت - که آرزوی دیرینه ی من است - نایل گردم . پدر مهربانم ! من الآن درک میکنم چه سختی هایی به خاطر من کشیدی و روزها زیر آفتاب گرم و سوزان، عرق ریختی تا بتوانی مرا بزرگ کنی و رنجها بُردی تا من در کمال آرامش و راحتی بسر بَرَم؛ ولی اکنون زمان خداحافظی و وداع رسیده است . من به دیدار خدا میروم و از تو میخواهم برایم طلب عفو و بخشش نمایی؛ باشد که خدا از تقصیراتم درگذرد . مادر مهربانم ! در تربیت من، نقش بزرگی داشتی . چه شبها نخوابیدی و چه رنجها نکشیدی تا توانستی مرا بزرگ کنی و باز هم من، قدر تو را ندانستم؛ برایم از خدا طلب بخشش نما . همسر عزیزم ! تو را نیز - در یک سال زندگانیمان - رنج دادم و چه شبها تو را تنها گذاشتم . میدانم و درک میکنم که بعد از خدا، امیدت به من بود؛ اما اینک تو و بچه هایم را به خدا می سپارم که او تو را یاری خواهد کرد . میدانم که در غم دوری من، رنجها بُردی و عذاب کشیدی؛ اما - چون من به خاطر خدا قدم در این راه گذاشتم - در فراقم صبر داشته باش و قدم در راه شهیدان بگذار تا هم خدا خشنود گردد و هم من . ... و شما نیز، برادرانم ! امیدوارم از من - در این مدتی که نبودم - هر ناراحتی به شما رسیده است، مرا ببخشید و حلالم کنید و توصیه ام به شما برادران، این است که : همیشه به یاد خدا باشید و نماز بخوانید و از او یاری بخواهید، تا شما را یاری دهد و از اسلام - با جان و دل - دفاع نمایید و برای سلامتی امام دعا کنید .۱ (۱۶۵۲۹۶۸)

منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 ==زندگی نامه==
-لشگری، بهرام : یازدهم بهمن ۱۳۳۹ ، در شهر تاکستان به دنیا آمد . پدرش یوسف، کشاورز بود و مادرش زهرا نام داشت . تا دوم راهنمایی درس خواند . کارگر بود . سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در اروندرود بر اثر اصابت ترکش به گردن، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .
+لشگری، بهرام : یازدهم بهمن ۱۳۳۹ ، در شهر [[تاکستان]] به دنیا آمد . پدرش یوسف، کشاورز بود و مادرش زهرا نام داشت . تا دوم راهنمایی درس خواند . کارگر بود . سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد . از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در اروندرود بر اثر اصابت [[ترکش]] به گردن، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .
 ==وصیت نامه==
-شهید، بهرام لشگری : لحظه ها با ارزش و پُرعظمت اند . امشب، همچون شب عاشورای حسینی است و من باید راه خویش را انتخاب نمایم؛ یا به صف یاران حسین ( ع ) بپیوندم و یا او را تنها و میدان را برای یزیدیان باز بگذارم . نه، هرگز ! من این کار را نخواهم کرد !! چگونه کسی که به فرمان رهبرش و به دنبال پیام امامش در این راه قدم نهاده است، حالا از اینجا برگردد؟ چگونه میشود کسی که شادیها، آسایش و راحتی زندگی را رها کرده است، اینک - که زمان امتحان و آزمایش خداوندی فرا رسیده است - قدم به عقب بگذارد؟ ... و چگونه میشود کسی که همسرش - شریک زندگی، یاور و غمخوارش - را تنها گذاشته، به امید خدا رها کرده و به خدا سپرده است – اکنون در این برهه ی حساس که اسلام جز با خون پاکان پایدار نخواهد ماند و مکتب نیاز به خون دارد - به عقب برگردد و دعوت خدا را نپذیرد؛ آن هم در زیر خمپاره ها و گلوله های دشمن؟ ! پس، خدایا ! رحم کن، تا امشب در صحنه ی کارزار حاضر شوم و همچون یاران امام حسین ( ع ) بجنگم و به درجه ی رفیع شهادت - که آرزوی دیرینه ی من است - نایل گردم . پدر مهربانم ! من الآن درک میکنم چه سختی هایی به خاطر من کشیدی و روزها زیر آفتاب گرم و سوزان، عرق ریختی تا بتوانی مرا بزرگ کنی و رنجها بُردی تا من در کمال آرامش و راحتی بسر بَرَم؛ ولی اکنون زمان خداحافظی و وداع رسیده است . من به دیدار خدا میروم و از تو میخواهم برایم طلب عفو و بخشش نمایی؛ باشد که خدا از تقصیراتم درگذرد . مادر مهربانم ! در تربیت من، نقش بزرگی داشتی . چه شبها نخوابیدی و چه رنجها نکشیدی تا توانستی مرا بزرگ کنی و باز هم من، قدر تو را ندانستم؛ برایم از خدا طلب بخشش نما . همسر عزیزم ! تو را نیز - در یک سال زندگانیمان - رنج دادم و چه شبها تو را تنها گذاشتم . میدانم و درک میکنم که بعد از خدا، امیدت به من بود؛ اما اینک تو و بچه هایم را به خدا می سپارم که او تو را یاری خواهد کرد . میدانم که در غم دوری من، رنجها بُردی و عذاب کشیدی؛ اما - چون من به خاطر خدا قدم در این راه گذاشتم - در فراقم صبر داشته باش و قدم در راه شهیدان بگذار تا هم خدا خشنود گردد و هم من . ... و شما نیز، برادرانم ! امیدوارم از من - در این مدتی که نبودم - هر ناراحتی به شما رسیده است، مرا ببخشید و حلالم کنید و توصیه ام به شما برادران، این است که : همیشه به یاد خدا باشید و نماز بخوانید و از او یاری بخواهید، تا شما را یاری دهد و از اسلام - با جان و دل - دفاع نمایید و برای سلامتی امام دعا کنید .۱ (۱۶۵۲۹۶۸)
+[[شهید، بهرام لشگری]] : لحظه ها با ارزش و پُرعظمت اند . امشب، همچون شب عاشورای حسینی است و من باید راه خویش را انتخاب نمایم؛ یا به صف یاران [[حسین ( ع )]] بپیوندم و یا او را تنها و میدان را برای یزیدیان باز بگذارم . نه، هرگز ! من این کار را نخواهم کرد !! چگونه کسی که به فرمان رهبرش و به دنبال پیام امامش در این راه قدم نهاده است، حالا از اینجا برگردد؟ چگونه میشود کسی که شادیها، آسایش و راحتی زندگی را رها کرده است، اینک - که زمان امتحان و آزمایش خداوندی فرا رسیده است - قدم به عقب بگذارد؟ ... و چگونه میشود کسی که همسرش - شریک زندگی، یاور و غمخوارش - را تنها گذاشته، به امید خدا رها کرده و به خدا سپرده است – اکنون در این برهه ی حساس که اسلام جز با خون پاکان پایدار نخواهد ماند و مکتب نیاز به خون دارد - به عقب برگردد و دعوت خدا را نپذیرد؛ آن هم در زیر خمپاره ها و گلوله های دشمن؟ ! پس، خدایا ! رحم کن، تا امشب در صحنه ی کارزار حاضر شوم و همچون یاران امام حسین ( ع ) بجنگم و به درجه ی رفیع شهادت - که آرزوی دیرینه ی من است - نایل گردم . پدر مهربانم ! من الآن درک میکنم چه سختی هایی به خاطر من کشیدی و روزها زیر آفتاب گرم و سوزان، عرق ریختی تا بتوانی مرا بزرگ کنی و رنجها بُردی تا من در کمال آرامش و راحتی بسر بَرَم؛ ولی اکنون زمان خداحافظی و وداع رسیده است . من به دیدار خدا میروم و از تو میخواهم برایم طلب عفو و بخشش نمایی؛ باشد که خدا از تقصیراتم درگذرد . مادر مهربانم ! در تربیت من، نقش بزرگی داشتی . چه شبها نخوابیدی و چه رنجها نکشیدی تا توانستی مرا بزرگ کنی و باز هم من، قدر تو را ندانستم؛ برایم از خدا طلب بخشش نما . همسر عزیزم ! تو را نیز - در یک سال زندگانیمان - رنج دادم و چه شبها تو را تنها گذاشتم . میدانم و درک میکنم که بعد از خدا، امیدت به من بود؛ اما اینک تو و بچه هایم را به خدا می سپارم که او تو را یاری خواهد کرد . میدانم که در غم دوری من، رنجها بُردی و عذاب کشیدی؛ اما - چون من به خاطر خدا قدم در این راه گذاشتم - در فراقم صبر داشته باش و قدم در راه شهیدان بگذار تا هم خدا خشنود گردد و هم من . ... و شما نیز، برادرانم ! امیدوارم از من - در این مدتی که نبودم - هر ناراحتی به شما رسیده است، مرا ببخشید و حلالم کنید و توصیه ام به شما برادران، این است که : همیشه به یاد خدا باشید و نماز بخوانید و از او یاری بخواهید، تا شما را یاری دهد و از [[اسلام]] - با جان و دل - دفاع نمایید و برای سلامتی امام دعا کنید .۱ (۱۶۵۲۹۶۸)
 <ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 شهید، بهرام لشگری : لحظه ها با ارزش و پُرعظمت اند . امشب، همچون شب عاشورای حسینی است و من باید راه خویش را انتخاب نمایم؛ یا به صف یاران حسین ( ع ) بپیوندم و یا او را تنها و میدان را برای یزیدیان باز بگذارم . نه، هرگز ! من این کار را نخواهم کرد !! چگونه کسی که به فرمان رهبرش و به دنبال پیام امامش در این راه قدم نهاده است، حالا از اینجا برگردد؟ چگونه میشود کسی که شادیها، آسایش و راحتی زندگی را رها کرده است، اینک - که زمان امتحان و آزمایش خداوندی فرا رسیده است - قدم به عقب بگذارد؟ ... و چگونه میشود کسی که همسرش - شریک زندگی، یاور و غمخوارش - را تنها گذاشته، به امید خدا رها کرده و به خدا سپرده است – اکنون در این برهه ی حساس که اسلام جز با خون پاکان پایدار نخواهد ماند و مکتب نیاز به خون دارد - به عقب برگردد و دعوت خدا را نپذیرد؛ آن هم در زیر خمپاره ها و گلوله های دشمن؟ ! پس، خدایا ! رحم کن، تا امشب در صحنه ی کارزار حاضر شوم و همچون یاران امام حسین ( ع ) بجنگم و به درجه ی رفیع شهادت - که آرزوی دیرینه ی من است - نایل گردم . پدر مهربانم ! من الآن درک میکنم چه سختی هایی به خاطر من کشیدی و روزها زیر آفتاب گرم و سوزان، عرق ریختی تا بتوانی مرا بزرگ کنی و رنجها بُردی تا من در کمال آرامش و راحتی بسر بَرَم؛ ولی اکنون زمان خداحافظی و وداع رسیده است . من به دیدار خدا میروم و از تو میخواهم برایم طلب عفو و بخشش نمایی؛ باشد که خدا از تقصیراتم درگذرد . مادر مهربانم ! در تربیت من، نقش بزرگی داشتی . چه شبها نخوابیدی و چه رنجها نکشیدی تا توانستی مرا بزرگ کنی و باز هم من، قدر تو را ندانستم؛ برایم از خدا طلب بخشش نما . همسر عزیزم ! تو را نیز - در یک سال زندگانیمان - رنج دادم و چه شبها تو را تنها گذاشتم . میدانم و درک میکنم که بعد از خدا، امیدت به من بود؛ اما اینک تو و بچه هایم را به خدا می سپارم که او تو را یاری خواهد کرد . میدانم که در غم دوری من، رنجها بُردی و عذاب کشیدی؛ اما - چون من به خاطر خدا قدم در این راه گذاشتم - در فراقم صبر داشته باش و قدم در راه شهیدان بگذار تا هم خدا خشنود گردد و هم من . ... و شما نیز، برادرانم ! امیدوارم از من - در این مدتی که نبودم - هر ناراحتی به شما رسیده است، مرا ببخشید و حلالم کنید و توصیه ام به شما برادران، این است که : همیشه به یاد خدا باشید و نماز بخوانید و از او یاری بخواهید، تا شما را یاری دهد و از اسلام - با جان و دل - دفاع نمایید و برای سلامتی امام دعا کنید .۱ (۱۶۵۲۹۶۸)
+<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
-منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
+==پانویس==
+<references />
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382
-−
 ==رده==
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:بهرام_لشگری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۴۶
سطر ۵۰:		سطر ۵۰:

	http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382		http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1382
		+
		+	==رده==
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض:بهرام_لشگری}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان قزوین]]
		+	[[رده: شهدای شهرستان تاکستان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۲۱
(بدون تفاوت)