شهیدحسین بازدار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Rasouli98 در ‏۲۱ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۵۵

2020-07-11T09:55:07Z

Hasani98: /* وصیت نامه */

2019-10-29T19:19:20Z

‏وصیت نامه

Hasani98: /* زندگي نامه */

2019-10-29T19:15:17Z

‏زندگي نامه

Khoshkenar9712: Khoshkenar9712 صفحهٔ شهید حسین بازدار را به شهیدحسین بازدار منتقل کرد

2019-10-04T20:35:14Z

Khoshkenar9712 صفحهٔ شهید حسین بازدار را به شهیدحسین بازدار منتقل کرد

Fazayemajazi: /* وصایا */

2019-08-17T12:31:55Z

‏وصایا

Hoseininasab9802 در ‏۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۳۲

2019-07-31T05:32:45Z

Rqyhfhlylny98: صفحه‌ای جدید حاوی « نام حسین بازدار نام پدر رمضان نام مادر نیم تاج محل شهادت شلم...» ایجاد کرد

2019-07-30T10:04:29Z

صفحه‌ای جدید حاوی « نام حسین بازدار نام پدر رمضان نام مادر نیم تاج محل شهادت شلم...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

نام حسین بازدار
نام پدر رمضان
نام مادر نیم تاج
محل شهادت شلمچه
محل تولد بوئین زهرا - رحیم آباد تاریخ تولد ۱۳۴۳/۰۱/۰۱
محل شهادت شلمچه تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۰/۲۷
استان محل شهادت خوزستان شهر محل شهادت خرمشهر
وضعیت تاهل متاهل درجه نظامی
تعداد پسر ۲ تعداد دختر ۰
تحصیلات دوم راهنمائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - بوئین زهرا - رحیم آباد

زندگي نامه
بازدار، حسین: یکم فروردین ۱۳۴۳، در روستای رحیم‌آباد از توابع شهر بوئین زهرا به دنیا آمد. پدرش رمضان، کشاورز بود و مادرش نیم‌تاج نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و هفتم دی ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
وصایا
شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به کردستان آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به اسلام و قرآن و مکتب، ادا کرده و قلب امام زمان (عج) را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون امام حسین(ع) و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش امیرالمؤمنین علی(ع): «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم کربلا را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، حسین بن علی(ع)را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵

شهداي ارتش
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2035

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به [[کردستان]] آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به [[اسلام]] و [[قرآن]] و مکتب، ادا کرده و قلب [[امام زمان (عج)]] را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون [[امام حسین(ع)]] و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش [[امیرالمؤمنین علی(ع)]]: «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم [[کربلا]] را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، [[حسین بن علی(ع)]]را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
+شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به [[کردستان]] آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به [[اسلام]] و [[قرآن]] و مکتب، ادا کرده و قلب [[امام زمان (عج)]] را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون [[امام حسین(ع)]] و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش [[امیرالمؤمنین علی(ع)]]: «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم [[کربلا]] را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، [[حسین بن علی(ع)]]را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2035 سایت خط سرخ]</ref>
+==پانویس==
-منبع سایت خاک سرخ
+<references />
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2035

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به کردستان آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به اسلام و قرآن و مکتب، ادا کرده و قلب امام زمان (عج) را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون امام حسین(ع) و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش امیرالمؤمنین علی(ع): «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم کربلا را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، حسین بن علی(ع)را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
+شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به [[کردستان]] آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به [[اسلام]] و [[قرآن]] و مکتب، ادا کرده و قلب [[امام زمان (عج)]] را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون [[امام حسین(ع)]] و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش [[امیرالمؤمنین علی(ع)]]: «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم [[کربلا]] را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، [[حسین بن علی(ع)]]را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
 منبع سایت خاک سرخ
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2035

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 ==زندگي نامه==
-بازدار، حسین: یکم فروردین ۱۳۴۳، در روستای رحیم‌آباد از توابع شهر بوئین زهرا به دنیا آمد. پدرش رمضان، کشاورز بود و مادرش نیم‌تاج نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و هفتم دی ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
+بازدار، حسین: یکم فروردین [[۱۳۴۳]]، در روستای رحیم‌آباد از توابع شهر بوئین زهرا به دنیا آمد. پدرش رمضان، کشاورز بود و مادرش نیم‌تاج نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان [[پاسدار]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و هفتم دی ۱۳۶۵، در [[شلمچه]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به سر، [[شهید]] شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
 ==وصیت نامه==
 شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به کردستان آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به اسلام و قرآن و مکتب، ادا کرده و قلب امام زمان (عج) را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون امام حسین(ع) و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش امیرالمؤمنین علی(ع): «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم کربلا را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، حسین بن علی(ع)را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 ==زندگي نامه==
 بازدار، حسین: یکم فروردین ۱۳۴۳، در روستای رحیم‌آباد از توابع شهر بوئین زهرا به دنیا آمد. پدرش رمضان، کشاورز بود و مادرش نیم‌تاج نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و هفتم دی ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
-==وصایا==
+==وصیت نامه==
 شهید، حسین بازدار: بنده، حسین بازدار که به فرمان امام امت -روحی فداه- روانه کردستان شدم. دیاری که از یک طرف توسط صدامیان از خدا بی خبر، مورد تجاوز واقع شده و از طرف دیگر گروهک ها، دیوانه وار به آنجا حمله کرده اند. به کردستان آمدم تا بتوانم، دین خود را نسبت به اسلام و قرآن و مکتب، ادا کرده و قلب امام زمان (عج) را از خود خشنود نموده باشم، تا من نیز در این پیروزی، نقشی داشته باشم و یا در این راه مقدس، خون خود را نثار کنم؛ زیرا خون من، از خون امام حسین(ع) و یارانش رنگین تر نمی باشد و درخت اسلام، احتیاج به خون دارد و باید سیراب گردد تا ثمره ی آن پابرجا شدن اسلام و صدور انقلاب، به جهان باشد. آری! ما وظیفه داریم، دست ابرقدرت ها، به خصوص آمریکای جنایت‎کار را از سر ملت های مظلوم، کوتاه کنیم، که در این راه، فداکاری و جانبازی لازم است. توصیه و سفارش بنده به شما پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر خویشاوندان و دوستان این است که: دست از امام و انقلاب نکشید و امام را تنها نگذارید. همیشه به یاد الله باشید، که در این صورت مشکلات حل و تمام امور، آسان خواهد شد. مساجد را خالی نگذارید که مساجد سنگرند. دعاها را باشکوه تر برگزار نمایید؛ زیرا دعا رابطه ی انسان با خالق است و انسانها را تکامل می بخشد و بدانید که مرگ در راه خدا، زندگی و سعادت است و افتخارآفرین. امیدوارم که مرا ببخشید و حلال کنید. خداوند به شما صبر و اجر مرحمت فرماید. فرزندانم را چنان تربیت کنید که در آینده، سربازی فداکار برای اسلام و قرآن باشند و حاضر باشند جان و مال و هستی خود را در راه خدا و فی سبیل الله، فدا نمایند و کلام‎شان همان کلام «علی اکبر»(ع) باشد، که فرمود: «اگر ما بر حق هستیم، از کشته شدن و جان فدا کردن چه باک داریم؟» پس شما هم صبر و استقامت داشته باشید، که اگر مؤمنی صبر نداشته باشد، ایمانش کامل نخواهد بود و به فرمایش امیرالمؤمنین علی(ع): «اگر کسی صبر نداشته باشد، مثل این است که جسدی سر نداشته باشد.» در پایان، امیدوارم، خدا شما را در تمام حالات و برنامه ها، موفق و مؤید بدارد. من که موفق نشدم کربلا را ببینم؛ اگر به کربلا مشرف شدید، از جانب من قبر مقدس سرور آزادگان، حسین بن علی(ع)را ببوسید.۱(۷۶۵۶۹۰۱) حسین بازدار ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
-شهداي ارتش
+منبع سایت خاک سرخ
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2035

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۲ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۳۵
(بدون تفاوت)