شهیدحسین رجبی طالخونچه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Salehi98: Salehi98 صفحهٔ شهید حسین رجبی طالخونچه را به شهیدحسین رجبی طالخونچه منتقل کرد

2019-10-12T10:22:57Z

Salehi98 صفحهٔ شهید حسین رجبی طالخونچه را به شهیدحسین رجبی طالخونچه منتقل کرد

Kheyri9803 در ‏۱۱ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۵۷

2019-10-03T06:57:57Z

Kheyri9803: /* وصیت نامه */

2019-10-03T06:57:15Z

‏وصیت نامه

Ghanbari9706 در ‏۱۲ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۳۲

2019-01-02T23:32:05Z

Hejazi9708 در ‏۱۷ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۳۱

2018-12-08T08:31:21Z

Tajik9704 در ‏۹ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۱

2018-11-30T17:31:21Z

Tajik9704 در ‏۹ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۳

2018-11-30T17:23:02Z

Atashbar97: صفحه‌ای جدید حاوی « نام : رجبی طالخونچه / حسین نام پدر : حیدر تاریخ تولد : ۱۳۳۱-۱۲-۲۹ محل تولد :...» ایجاد کرد

2018-11-29T23:10:41Z

صفحه‌ای جدید حاوی « نام : رجبی طالخونچه / حسین نام پدر : حیدر تاریخ تولد : ۱۳۳۱-۱۲-۲۹ محل تولد :...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

نام : رجبی طالخونچه / حسین

نام پدر : حیدر

تاریخ تولد : ۱۳۳۱-۱۲-۲۹

محل تولد : اصفهان

تاریخ شهادت : ۱۳۶۴-۸-۹

محل شهادت : محور مریوان - پاوه

شهرستان : اصفهان

یگان :

مسئولیت : رزمی تبلیغی

تحصیلات :

محل تحصیل :

گلزار : گلستان شهدای اصفهان

زندگی نامه

شهید "حسین رجبی" به سال 1332 در قریه طالخونچه از توابع اصفهان به دنیای خاکی پا نهاد. پنج ساله بود که زادگاه را ترک گفت و همراه خانواده در اصفهان سکنی گزید. دوران ابتدایی و متوسطه را در پرتو هوش سرشار خدادادی سپری کرد و برای ادامه تحصیل به حوزهْ علمیهْ اصفهان رفت. ابتدا مدرسهْ"ذوالفقار" و چندی بعد مدرسهْ " صدر" اصفهان ، میزبان حسین عزیز در بهره گیری از خوان کرامت آستان فقه جعفری (ع) بودند. پنج سال تحصیل در اصفهان ، وی را آماده بهره گیری از حوزه بی کران قم نمود و او زیباترین کوچ خود را در این دنیا ، به آشیانهْ آل محمد (ص) آغاز کرد. روح پاک و طینت وی در همنشینی با خوبان و نکو سیرتان حجره نشین ، در کوتاه مدتی بر دریچهْ خزائن لطف حضرت حق ره یافت و به نور معرفت و معنویت مزین گشت. او که در دوران پر تب و تاب انقلاب ، همچون دیگر طلاب متکی بر شور و شعور به حمایت از یکه تاز عرصهْ مبارزه در راه حق، خمینی کبیر (ره) پرداخته بود ، پس از به ثمر رسیدن این نهال نورس ، همواره در تداوم راه أن ابراهیم بت شکن به نقاط مختلف کشور سفر می کرد و در هر سفر، بهاری جاودانه از خود به یادگار می نهاد . بلوچستان ، زاهدان ، کردستان ، مسجد سلیمان ، بندر عباس و کرمان همه و همه لذت حضور این یار صدیق امام و انقلاب را در خود چشیدند و مست بادهْ کلام شیوا و زبان گویایش گشتند. در لردگان استان چهار محال بختیاری ، حوزهْ علمیه ای تأسیس کرد که سالیان سال است ، صدقهای است جاوید برای آن سفر کرده و مأ وای مشتاقان راه سبز اوست. در عرصه پیکار ونبرد , نیز یدی طولا داشت و بارها در میادین مختلف جهاد حضور یافت . شهید رجبی علاقه ای عجیب به خاندان عصمت و طهارت داشت و با شنیدن نام مقدس بانوی پهلو شکسته , بی اختیار بلور اشک می فشاند و بر مصا ئب آن حضرت و فرزندانش اشک می ریخت . عملش گویای راه و مکتبش بود و اخلاص و ایثار ,سرمایهْ دنیا و آخرتش . بارها از خداوند مرگ سرخ را آرزو کرده بود و در رسیدن به آن بی تابی میکرد . و سرانجام پس از سال ها مجاهدت و تهذیب نفس روح پاکش آماده رستن از علایق و پیوستن به کاروان شقایق گشت و پس از چهار بار اعزام به جبهه های غرب وجنوب و سالها تبلیغ در راه سبز تشیع ,در جبههْ "مریوان" به دست شب پره های نفاق و کور دلان منافق در تاریخ 10/8/1364 به فیض عظمای شهادت نائل آمد . تیری خصمانه سرش را شکافت و روح سبکبارش را از خاکدان دنیا به بی نهایت ملکوت پرواز داد.

گر مرد رهی میان خون باید رفت

از پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به راه درنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

وصیت نامه

« الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصلة او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و ارادة بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ‌ ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار وسر افکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ‌ ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ ام بخاطر بی ‌ کسی ‌ ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم حسین (ع) من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همة امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعة تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصة دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همة افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و ولایت فقیه باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همة آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیدة احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64

منبع سایت شهدای خین

http://khayyen.ir/shahid/116

@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 « الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصله او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و اراده بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار و سرافکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ام بخاطر بی ‌کسی ‌ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم [[حسین(ع)]] من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همه امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعه تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصه دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همه افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و [[ولایت فقیه]] باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همه آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیده احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64
 <ref>[http://khayyen.ir/shahid/116 سایت شهدای خین]</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 « الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصله او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و اراده بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار و سرافکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ام بخاطر بی ‌کسی ‌ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم [[حسین(ع)]] من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همه امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعه تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصه دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همه افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و [[ولایت فقیه]] باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همه آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیده احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64
-<ref>[http://%20%20http://khayyen.ir/shahid/116 سایت شهدای خین]</ref>
+<ref>[http://khayyen.ir/shahid/116 سایت شهدای خین]</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 « الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصله او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و اراده بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار و سرافکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ام بخاطر بی ‌کسی ‌ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم [[حسین(ع)]] من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همه امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعه تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصه دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همه افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و [[ولایت فقیه]] باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همه آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیده احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64
+<ref>[http://%20%20http://khayyen.ir/shahid/116 سایت شهدای خین]</ref>
-منبع سایت شهدای خین
+==پانویس==
+<references />
 http://khayyen.ir/shahid/116

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۳۱
سطر ۳۹:		سطر ۳۹:


−	زندگی نامه	+	==زندگی نامه==
		+


سطر ۵۶:		سطر ۵۷:


−	وصیت نامه	+	==وصیت نامه==
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۱
سطر ۴۳:		سطر ۴۳:


−	[[شهید حسین رجبی طالخونچه]] به سال 1332 در قریه طالخونچه از توابع [[اصفهان]] به دنیای خاکی پا نهاد. پنج ساله بود که زادگاه را ترک گفت و همراه خانواده در اصفهان سکنی گزید. دوران ابتدایی و متوسطه را در پرتو هوش سرشار خدادادی سپری کرد و برای ادامه تحصیل به حوزهْ علمیهْ اصفهان رفت. ابتدا مدرسهْ"ذوالفقار" و چندی بعد مدرسهْ " صدر" اصفهان ، میزبان حسین عزیز در بهره گیری از خوان کرامت آستان [[فقه جعفری(ع)]] بودند. پنج سال تحصیل در اصفهان ، وی را آماده بهره گیری از حوزه بی کران [[قم]] نمود و او زیباترین کوچ خود را در این دنیا ، به آشیانهْ آل [[محمد(ص)]] آغاز کرد. روح پاک و طینت وی در همنشینی با خوبان و نکو سیرتان حجره نشین ، در کوتاه مدتی بر دریچهْ خزائن لطف حضرت حق ره یافت و به نور معرفت و معنویت مزین گشت. او که در دوران پر تب و تاب انقلاب ، همچون دیگر طلاب متکی بر شور و شعور به حمایت از یکه تاز عرصهْ مبارزه در راه حق، [[خمینی]] کبیر (ره) پرداخته بود ، پس از به ثمر رسیدن این نهال نورس ، همواره در تداوم راه أن ابراهیم بت شکن به نقاط مختلف کشور سفر می کرد و در هر سفر، بهاری جاودانه از خود به یادگار می نهاد . [[بلوچستان]] ، [[زاهدان]] ، [[کردستان]] ، [[مسجد سلیمان]] ، [[بندر عباس]] و [[کرمان]] همه و همه لذت حضور این یار صدیق امام و انقلاب را در خود چشیدند و مست بادهْ کلام شیوا و زبان گویایش گشتند. در [[لردگان]] استان [[چهار محال بختیاری]] ، حوزهْ علمیه ای تأسیس کرد که سالیان سال است ، صدقه ای است جاوید برای آن سفر کرده و مأوای مشتاقان راه سبز اوست. در عرصه پیکار و نبرد , نیز یدی طولا داشت و بارها در میادین مختلف جهاد حضور یافت . شهید رجبی علاقه ای عجیب به خاندان عصمت و طهارت داشت و با شنیدن نام مقدس بانوی پهلو شکسته , بی اختیار بلور اشک می فشاند و بر مصائب آن حضرت و فرزندانش اشک می ریخت . عملش گویای راه و مکتبش بود و اخلاص و ایثار ,سرمایهْ دنیا و آخرتش . بارها از خداوند مرگ سرخ را آرزو کرده بود و در رسیدن به آن بی تابی میکرد . و سرانجام پس از سال ها مجاهدت و تهذیب نفس روح پاکش آماده رستن از علایق و پیوستن به کاروان شقایق گشت و پس از چهار بار اعزام به جبهه های غرب و جنوب و سالها تبلیغ در راه سبز تشیع ,در جبههْ "[[مریوان]] " به دست شب پره های نفاق و کوردلان منافق در تاریخ [[]]10/8/1364 به فیض عظمای شهادت نائل آمد . تیری خصمانه سرش را شکافت و روح سبکبارش را از خاکدان دنیا به بی نهایت ملکوت پرواز داد.	+	[[شهید حسین رجبی طالخونچه]] به سال 1332 در قریه طالخونچه از توابع [[اصفهان]] به دنیای خاکی پا نهاد. پنج ساله بود که زادگاه را ترک گفت و همراه خانواده در اصفهان سکنی گزید. دوران ابتدایی و متوسطه را در پرتو هوش سرشار خدادادی سپری کرد و برای ادامه تحصیل به حوزهْ علمیهْ اصفهان رفت. ابتدا مدرسهْ"ذوالفقار" و چندی بعد مدرسهْ " صدر" اصفهان ، میزبان حسین عزیز در بهره گیری از خوان کرامت آستان [[فقه جعفری(ع)]] بودند. پنج سال تحصیل در اصفهان ، وی را آماده بهره گیری از حوزه بی کران [[قم]] نمود و او زیباترین کوچ خود را در این دنیا ، به آشیانهْ آل [[محمد(ص)]] آغاز کرد. روح پاک و طینت وی در همنشینی با خوبان و نکو سیرتان حجره نشین ، در کوتاه مدتی بر دریچهْ خزائن لطف حضرت حق ره یافت و به نور معرفت و معنویت مزین گشت. او که در دوران پر تب و تاب انقلاب ، همچون دیگر طلاب متکی بر شور و شعور به حمایت از یکه تاز عرصهْ مبارزه در راه حق، [[خمینی]] کبیر (ره) پرداخته بود ، پس از به ثمر رسیدن این نهال نورس ، همواره در تداوم راه أن ابراهیم بت شکن به نقاط مختلف کشور سفر می کرد و در هر سفر، بهاری جاودانه از خود به یادگار می نهاد . [[بلوچستان]] ، [[زاهدان]] ، [[کردستان]] ، [[مسجد سلیمان]] ، [[بندر عباس]] و [[کرمان]] همه و همه لذت حضور این یار صدیق امام و انقلاب را در خود چشیدند و مست بادهْ کلام شیوا و زبان گویایش گشتند. در [[لردگان]] استان [[چهار محال بختیاری]] ، حوزهْ علمیه ای تأسیس کرد که سالیان سال است ، صدقه ای است جاوید برای آن سفر کرده و مأوای مشتاقان راه سبز اوست. در عرصه پیکار و نبرد , نیز یدی طولا داشت و بارها در میادین مختلف جهاد حضور یافت . شهید رجبی علاقه ای عجیب به خاندان عصمت و طهارت داشت و با شنیدن نام مقدس بانوی پهلو شکسته , بی اختیار بلور اشک می فشاند و بر مصائب آن حضرت و فرزندانش اشک می ریخت . عملش گویای راه و مکتبش بود و اخلاص و ایثار ,سرمایهْ دنیا و آخرتش . بارها از خداوند مرگ سرخ را آرزو کرده بود و در رسیدن به آن بی تابی میکرد . و سرانجام پس از سال ها مجاهدت و تهذیب نفس روح پاکش آماده رستن از علایق و پیوستن به کاروان شقایق گشت و پس از چهار بار اعزام به جبهه های غرب و جنوب و سالها تبلیغ در راه سبز تشیع ,در جبههْ "[[مریوان]] " به دست شب پره های نفاق و کوردلان منافق در تاریخ [[10/8/1364]] به فیض عظمای شهادت نائل آمد . تیری خصمانه سرش را شکافت و روح سبکبارش را از خاکدان دنیا به بی نهایت ملکوت پرواز داد.

	گر مرد رهی میان خون باید رفت		گر مرد رهی میان خون باید رفت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۲۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
-شهید "حسین رجبی" به سال 1332 در قریه طالخونچه از توابع اصفهان به دنیای خاکی پا نهاد. پنج ساله بود که زادگاه را ترک گفت و همراه خانواده در اصفهان سکنی گزید. دوران ابتدایی و متوسطه را در پرتو هوش سرشار خدادادی سپری کرد و برای ادامه تحصیل به حوزهْ علمیهْ اصفهان رفت. ابتدا مدرسهْ"ذوالفقار" و چندی بعد مدرسهْ " صدر" اصفهان ، میزبان حسین عزیز در بهره گیری از خوان کرامت آستان فقه جعفری (ع) بودند. پنج سال تحصیل در اصفهان ، وی را آماده بهره گیری از حوزه بی کران قم نمود و او زیباترین کوچ خود را در این دنیا ، به آشیانهْ آل محمد (ص) آغاز کرد. روح پاک و طینت وی در همنشینی با خوبان و نکو سیرتان حجره نشین ، در کوتاه مدتی بر دریچهْ خزائن لطف حضرت حق ره یافت و به نور معرفت و معنویت مزین گشت. او که در دوران پر تب و تاب انقلاب ، همچون دیگر طلاب متکی بر شور و شعور به حمایت از یکه تاز عرصهْ مبارزه در راه حق، خمینی کبیر (ره) پرداخته بود ، پس از به ثمر رسیدن این نهال نورس ، همواره در تداوم راه أن ابراهیم بت شکن به نقاط مختلف کشور سفر می کرد و در هر سفر، بهاری جاودانه از خود به یادگار می نهاد . بلوچستان ، زاهدان ، کردستان ، مسجد سلیمان ، بندر عباس و کرمان همه و همه لذت حضور این یار صدیق امام و انقلاب را در خود چشیدند و مست بادهْ کلام شیوا و زبان گویایش گشتند. در لردگان استان چهار محال بختیاری ، حوزهْ علمیه ای تأسیس کرد که سالیان سال است ، صدقهای است جاوید برای آن سفر کرده و مأ وای مشتاقان راه سبز اوست. در عرصه پیکار ونبرد , نیز یدی طولا داشت و بارها در میادین مختلف جهاد حضور یافت . شهید رجبی علاقه ای عجیب به خاندان عصمت و طهارت داشت و با شنیدن نام مقدس بانوی پهلو شکسته , بی اختیار بلور اشک می فشاند و بر مصا ئب آن حضرت و فرزندانش اشک می ریخت . عملش گویای راه و مکتبش بود و اخلاص و ایثار ,سرمایهْ دنیا و آخرتش . بارها از خداوند مرگ سرخ را آرزو کرده بود و در رسیدن به آن بی تابی میکرد . و سرانجام پس از سال ها مجاهدت و تهذیب نفس روح پاکش آماده رستن از علایق و پیوستن به کاروان شقایق گشت و پس از چهار بار اعزام به جبهه های غرب وجنوب و سالها تبلیغ در راه سبز تشیع ,در جبههْ "مریوان" به دست شب پره های نفاق و کور دلان منافق در تاریخ 10/8/1364 به فیض عظمای شهادت نائل آمد . تیری خصمانه سرش را شکافت و روح سبکبارش را از خاکدان دنیا به بی نهایت ملکوت پرواز داد.
+[[شهید حسین رجبی طالخونچه]] به سال 1332 در قریه طالخونچه از توابع [[اصفهان]] به دنیای خاکی پا نهاد. پنج ساله بود که زادگاه را ترک گفت و همراه خانواده در اصفهان سکنی گزید. دوران ابتدایی و متوسطه را در پرتو هوش سرشار خدادادی سپری کرد و برای ادامه تحصیل به حوزهْ علمیهْ اصفهان رفت. ابتدا مدرسهْ"ذوالفقار" و چندی بعد مدرسهْ " صدر" اصفهان ، میزبان حسین عزیز در بهره گیری از خوان کرامت آستان [[فقه جعفری(ع)]] بودند. پنج سال تحصیل در اصفهان ، وی را آماده بهره گیری از حوزه بی کران [[قم]] نمود و او زیباترین کوچ خود را در این دنیا ، به آشیانهْ آل [[محمد(ص)]] آغاز کرد. روح پاک و طینت وی در همنشینی با خوبان و نکو سیرتان حجره نشین ، در کوتاه مدتی بر دریچهْ خزائن لطف حضرت حق ره یافت و به نور معرفت و معنویت مزین گشت. او که در دوران پر تب و تاب انقلاب ، همچون دیگر طلاب متکی بر شور و شعور به حمایت از یکه تاز عرصهْ مبارزه در راه حق، [[خمینی]] کبیر (ره) پرداخته بود ، پس از به ثمر رسیدن این نهال نورس ، همواره در تداوم راه أن ابراهیم بت شکن به نقاط مختلف کشور سفر می کرد و در هر سفر، بهاری جاودانه از خود به یادگار می نهاد . [[بلوچستان]] ، [[زاهدان]] ، [[کردستان]] ، [[مسجد سلیمان]] ، [[بندر عباس]] و [[کرمان]] همه و همه لذت حضور این یار صدیق امام و انقلاب را در خود چشیدند و مست بادهْ کلام شیوا و زبان گویایش گشتند. در [[لردگان]] استان [[چهار محال بختیاری]] ، حوزهْ علمیه ای تأسیس کرد که سالیان سال است ، صدقه ای است جاوید برای آن سفر کرده و مأوای مشتاقان راه سبز اوست. در عرصه پیکار و نبرد , نیز یدی طولا داشت و بارها در میادین مختلف جهاد حضور یافت . شهید رجبی علاقه ای عجیب به خاندان عصمت و طهارت داشت و با شنیدن نام مقدس بانوی پهلو شکسته , بی اختیار بلور اشک می فشاند و بر مصائب آن حضرت و فرزندانش اشک می ریخت . عملش گویای راه و مکتبش بود و اخلاص و ایثار ,سرمایهْ دنیا و آخرتش . بارها از خداوند مرگ سرخ را آرزو کرده بود و در رسیدن به آن بی تابی میکرد . و سرانجام پس از سال ها مجاهدت و تهذیب نفس روح پاکش آماده رستن از علایق و پیوستن به کاروان شقایق گشت و پس از چهار بار اعزام به جبهه های غرب و جنوب و سالها تبلیغ در راه سبز تشیع ,در جبههْ "[[مریوان]] " به دست شب پره های نفاق و کوردلان منافق در تاریخ [[]]10/8/1364 به فیض عظمای شهادت نائل آمد . تیری خصمانه سرش را شکافت و روح سبکبارش را از خاکدان دنیا به بی نهایت ملکوت پرواز داد.
 گر مرد رهی میان خون باید رفت
@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
-« الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصلة او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و ارادة بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ‌ ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار وسر افکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ‌ ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ ام بخاطر بی ‌ کسی ‌ ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم حسین (ع) من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همة امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعة تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصة دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همة افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و ولایت فقیه باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همة آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیدة احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64
+« الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله » «والصلوه و السلام علی خیر خلقه محمد صلی الله علیه و اله و علی اهل بیت الطاهرین سیّما بقیه الله فی الارضین حجت بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین له الفداء » ستایش و سپاس خدایی را که رگ و پوستم به یگانگی او شهادت می ‌ دهد. او که خالق عالمیان و جان دهنده موجودات است. او که از هر عیب و نقصی منزه است. او که شریک و مانندی ندارد «و فعال ما یشاء» است . او که (ان من شیء الا یسبِّح بحمده) همه موجودات عالم او را بنهایت تسبیح می کنند. او که اراده اش، قدرتش ، همتش ، عظمتش، رحمتش ، رأفتش ، کرمش و همه صفاتش فوق درک و تصور ماست . حمد خدای را که فقط اوست خالق و رازق و نگهدار من و جز او معبودی نمی شناسم . مولای من است و من بنده حقیر، کوچک او. فاصله او تا من بی ‌ نهایت است. او بی ‌ نهایت عظیم، بزرگ، قدرتمند، غفور و رحیم و من بی ‌ نهایت کوچک، حقیر و عاجز، بخیل و لئیم » از مژه چشم واز رگ گردن به من نزدیکتر و از اعماق قلبم با خبر و آگاه. سمیع است و بصیر. بندگانش را دوست دارد و اراده بد نسبت به آنها ندارد.هر کس بدی دارد یا بدی می ‌ بیند از خودش هست. خداوند فوق تصورهاست و فوق تصور اینکه به کسی ظلمی روا دارد. او عادل و نفس عدل است. اراده ‌ اش و حکمتش فوق تصور ذهنی ماست. راضی ام آنچه او راضی است و امیدوارم تا پایان عمر لحظه ای شکایتش را پیش مخلوقش نبرم. از او تمنا دارم که لحظه ای مرا بخودم و به غیر خودم وا مگذارد. عمری از من گذشت و همین قدر فهمیدم که جز او هیچ چیز نیست و همه چیز فانی است و فقط او باقی است (ما عندکم یَنفذُ و ما عندالله باقٍ ) و همین قدر به مضمون آیه شریفه رسیدم که «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و ا ن الدار الاخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون » این زندگانی چند روزه دنیا اگر در پرستش حق و سعادت آخرت صرف نشود، بازیچه ‌ ای بیش نیست و مردم بدانند زندگانی حقیقی در آخرت است که حیاتش جاوید و نعمتش زوال ناپذیر است. من بنده خوبی برای خالق و مولایم نبودم خود را شرمنده و شرمسار و سرافکنده در پیشگاهش می ‌ بینم و تنها از او امید عفو و بخشش دارم . برای رفتن بسویش توشه ای ندارم مگر اقرار به روسیاهی ‌ام (و قد جعلت الاعتراف بذنبی) واز او گریزانم بخاطر بدی ‌ ام و به او پناهنده ‌ام بخاطر بی ‌کسی ‌ام (الهی و ربی من لی غیرک ) امیدوارم که مولایم [[حسین(ع)]] من را به نوکری بپذیرد و اگر من لیاقت نوکری ابی عبدالله را ندارم، از شفاعتش محروم نکند که بیچاره ام زیرا در این دنیا فقط این یکی را پذیرفتم که نوکرش باشم. اینکه می توانستم در مسیرهای دیگر قدم گذارم و از همه امکانات تا حدی برخوردار بودم ولی عشق به او و اشعه تابناک ولایت او مرا به سمت خود کشید. ناگهان خود را درعرصه دیگری یافتم ولی افسوس که نتوانستم سپاسگزاری و قدردانی کنم زیرا عمر کوتاه بود و دریا پرخروش و پُرتلاطم، دنیا بی ‌ ساحل و کشتی اعمال شکسته وبی ناخدا . برای تنّبه خود و همه دوستان نکاتی را تذکر می ‌ دهم باشد که بعون خدای تعالی موفق و مؤید به کسب سعادت دنیا و آخرت بگردیم . 1ـ در هر شبانه روز ساعتی را با خدای عالم و رب العالمین ارتباط مستقیم داشته باشیم واز یاد او غفلت نکنیم وشکر نعمت های بی کرانش را بجا آوریم . 2ـ همه افتخار ما در این دنیا اسلام است و به مسلمانی مفتخریم، لذا از اسلام حمایت کامل کنیم و مظهر کامل اسلام را که جمهوری اسلامی است تقویت کنیم و شکر این نعمت عظمی را بجا می ‌ آوریم. 3ـ پیرو و مطیع لایزال ولایت ائمه طاهرین و [[ولایت فقیه]] باشیم و با دوستان اماممان دوست و با دشمنانش دشمن باشیم و از خداوند طول عمر شریفش را بخواهیم و شکر آن نعمت بزرگ را که ما در زمانی زندگی می ‌ کنیم که خداوند بنده صالح و عزیزش را برای ما گذاشته و رهبری ما را بدست مبارکش نهاده است، بجا آوریم . 4ـ قدر آن عزیزانی که همه آمال و آرزوهایشان را فدای اعتلای کلمه حق کرده ‌ اند و در میدان مبارزه سر از جان نشناخته را بدانیم و به دیده احترام به آنها بنگریم و ادامه دهنده را هشان باشیم که راه آنها راه اولیای خداست. اگر چه من اولاد خوبی برای پدر و مادرم نبودم و همیشه شرمنده آنها بوده و هستم ولی امیدوارم که چنانچه آنها را رنجانده ام آنها مرا عفو کنند و مسلم خدای ‌ تعالی اجری نیکو به آنها عنایت می ‌ فرماید . سعی من بر این بوده که شوهر خوبی برای همسرم باشم ولی اقرار می کنم که چنین نبوده، امید است که مرا ببخشید و صدماتی که در زندگی من کشیده ای عفو و بچه های مرا بخوبی تربیت کنی و بعد از بلوغ از جانب من از آنها بخصوص فاطمه عزیزم عذر خواهی کنی که مرا ببخشند . از همه دوستان طلب عفو می کنم و همه را سفارش به تقوا و پرهیزکاری می ‌ نمایم. والسلام علکیم و علی عباد الله الصالحین و رحمه اله و برکاته شیخ حسین رجبی 30/2/64
 منبع سایت شهدای خین
 http://khayyen.ir/shahid/116