شهید ابوالفضل منیری - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۷ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۱۵

2020-09-28T12:15:18Z

Majidi99 در ‏۷ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۱۱

2020-09-28T03:11:40Z

Gholami99: /* کدگزاری */

2020-07-14T14:56:10Z

‏کدگزاری

Gafari99 در ‏۳۰ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۰۳

2020-06-19T06:03:01Z

Jafarnezhad98 در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۱۸

2020-06-09T11:18:02Z

Kheyri9803 در ‏۷ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۳۳

2019-09-29T04:33:55Z

Ghalandari98 در ‏۲ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۱

2019-09-24T10:31:10Z

Bazi9802 در ‏۱۰ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۰۳

2019-07-01T23:03:13Z

Norsalehi9710: صفحه‌ای جدید حاوی «شهید ابوالفضل منیری تاریخ تولد :1339/01/20 تاریخ شهادت : 1360/12/23 محل شهادت : نامشخص م...» ایجاد کرد

2019-06-25T10:26:04Z

صفحه‌ای جدید حاوی «شهید ابوالفضل منیری تاریخ تولد :1339/01/20 تاریخ شهادت : 1360/12/23 محل شهادت : نامشخص م...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

شهید ابوالفضل منیری
تاریخ تولد :1339/01/20
تاریخ شهادت : 1360/12/23
محل شهادت : نامشخص
محل آرامگاه :آذربایجان شرقی - آذرشهر - ریاض الجنه

==زندگینامه==
شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.

منبع؛ سایت شهدای ارتش
http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 |عملیات‌               =
 |فعالیت‌ها               =
-|تحصیلات                 =
+|تحصیلات                 = پنجم ابتدایی
 |تخصص‌ها                 =
 |شغل                    =
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 }}
 ==زندگی نامه==
-شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.<ref>[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077 سایت شهدای ارتش]</ref>
+[[شهید ابوالفضل منیری]] در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. [[شهید]] منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع [[شهادت]] نایل آمد. [[شهادت]]ی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات [[شهید]] ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در [[کربلا]] بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا [[شهید]] شدن بود رسید.<ref>[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077 سایت شهدای ارتش]</ref>
 ==نگارخانه تصاویر==
 <gallery>
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۵: @@
 ==پانویس==
 <references />
-رده‌ها
+==رده‌ها==
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:ابوالفضل_منیری}}
 [[رده: شهدا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 ==زندگی نامه==
 شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.<ref>[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077 سایت شهدای ارتش]</ref>
@@ سطر ۲۸: / سطر ۵۲: @@
 [[رده: شهدای ایران]]
 [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 [[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]
 ==کدگزاری==
-jabe
+   jabe

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۰۳
سطر ۲۸:		سطر ۲۸:
	[[رده: شهدای ایران]]		[[رده: شهدای ایران]]
	[[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]		[[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]
		+	==کدگزاری==
		+	jabe

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 ==زندگی نامه==
-شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.
+شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.<ref>[http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077 سایت شهدای ارتش]</ref>
-−
-−
-−
 ==نگارخانه تصاویر==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۰: @@
 </gallery>
+==پانویس==
+<references />
-منبع؛ سایت شهدای ارتش
-http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077
-−
-−
 رده‌ها
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:ابوالفضل_منیری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۷ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۳۳
سطر ۱۱:	سطر ۱۱:


	+	==نگارخانه تصاویر==

	+	<gallery>
	+
	+	Image:1729227KAKA008-001.jpg
	+	Image:1729227KAKA006-001.jpg
	+	Image:1729227KAKA005-001.jpg
	+	Image:1729227KAKA007-001.jpg
	+	Image:1729227KAKA002-001.jpg
	+	Image:1729227KAKA001-001.jpg
	+
	+	</gallery>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۱
سطر ۱۶:		سطر ۱۶:
	منبع؛ سایت شهدای ارتش		منبع؛ سایت شهدای ارتش
	http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077		http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/26077
		+
		+
		+	رده‌ها
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض:ابوالفضل_منیری}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان آذربایجان شرقی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۰۳
سطر ۶:		سطر ۶:


−	==~~زندگینامه~~==	+	==زندگی نامه==
	شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.		شهید ابوالفضل منیری در سال 1339 دیده به جهان گشود. در 7 سالگی به دبستان رفت و تا پنجم ابتدایی در دبستان درس خواند و چون خانواده او از لحاظ استعداد مالی ضعیف بود بدان جهت از ادامه ی تحصیل در روزانه صرفنظر کرد و از آن به بعد روزها قالیبافی می کرد و عصرها به مدسه می رفت. شهید منیری در موقعی هم که روزانه درس می خواند در روزهای تعطیل و تعطیلات تابستانی قالیبافی می کرد تا این که کمکی به پدرش کرده باشد و هر وقت که روزها بعد از درس بیکار بود به مادرش کمک می کرد و در همه ی کارها با اهالی خانواده همکاری داشت. ابوالفضل همین طور روزها قالیبافی می کرد و شبها درس می خواند تا این که بعد از انقلاب خدمت سربازی او فرا رسید. او که همیشه دنبال چنین فرصتی می گشت که به اسلام خدمت کند و قبل از انقلاب نیز در همه ی تظاهرات شرکت فعال داشت و همیشه فکرش در این بود که چگونه به دین مبین اسلام خدمت کند تا این که فرست به دست آمد و برای خدمت به دین و مملکت اسلامی خویش به خدمت سربازی رفت. وی در تمام مدت خدمتش همه اش در جبهه ها و یا کردستان بود و همیشه در این منطقه ها با ضد انقلابیون و وابستگان به شرق و غرب در کردستان و در جبهه ها با صدامیان مبارزه می کرد تا این که در سال 60 به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد. شهادتی که همیشه آرزویش را داشت. اگر بخواهیم از خصوصیات شهید ابوالفضل منیری بگوییم و مثنوی هفتاد من کاغذ شود، اما به طور خلاصه از خصوصیات او را بیان می کنم. ابوالفضل چه در کودکی و چه در جوانی بسیار مهربان بود و با پدر و مادرش نیز همیشه مهربانی می کرد و به حرف پدر و مادرش گوش می کرد و هر چه آنان بر او صلاح می دانستند او نیز گوش به فرمان آنان بود. در مدرسه با همه ی شاگردان مهربانی می کرد. بیشتر با بچه هایی که نماز می خواندند و پدرشان مومن بود دوست می شد و خودش نیز از موقع کودکی هیچ وقت نیز نمازش را از یاد نمی برد و بیشتر سعی می کرد که نمازش را در مسجد بخواند. در کوچه با همه مهربان بود و با تمام بچه ها دوست بود. از وقتی که به طور کامل توانست کتاب بخواند هر وقت که فرصت پیدا می کرد از کتابهای مذهبی می خواند و قرآن را نیز یاد گرفته بود و قرآن خواندن را نیز خیلی دوست داشت. در ماه محرم همیشه با دستجات بود و نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیرزنی را خیلی دوست داشت و همیشه فکرش در این بود که بتواند به خوبی نوحه سرائی کند. موقعی که در خانه تنها بود به خودی خود نوحه سرائی می کرد. ابوالفضل مدام می گفت که ای کاش من نیز در کربلا بودم و علیه یزید و شمر می جنگیدم. درست است که ابوالفضل در کربلای حسین نبود که به او یاری نماید. اما او در کربلای ایران که ادامه ی جنگ همان یزیدیان با فرزند خلف امام حسین یعنی امام خمینی است، شرکت نمود و علیه یزیدیان زمان جنگید و عاقبت نیز به آرزوی دیرینه اش که همانا شهید شدن بود رسید.