شهید حسن چوپاپاتی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Arameshi9706 در ‏۲۳ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۴

2020-03-13T20:14:15Z

Sheykhmohammadi98 در ‏۳ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۱۴

2019-12-24T04:14:06Z

Bazi9802 در ‏۱ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۵۵

2019-12-22T13:55:19Z

Arameshi9706 در ‏۲۸ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۲

2019-12-19T20:42:04Z

Arameshi9706 در ‏۲۸ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۰

2019-12-19T20:40:52Z

Dorostkar98: پانویس

2019-12-19T20:21:49Z

پانویس

Tozandajani98: صفحه‌ای جدید حاوی «حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب...» ایجاد کرد

2019-12-19T20:06:18Z

صفحه‌ای جدید حاوی «حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای پنج، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .
منبع: پیشانی سوخته، صفحه:13
موضوع : عبادی ، نماز

منبع نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات [[کربلای پنج]]، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم [[گلوله]] های [[توپ]] و [[خمپاره]] بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو [[انفجار]] روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و [[انفجار]]. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به [[انفجارهای]] اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "[[الابذکرالله تطمئن القلوب]]". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را [[شهید چوپانیان]] با نمازش به من آموخت .<ref>پیشانی سوخته، صفحه:13 ~~موضوع : عبادی ، نماز~~ </ref><ref>نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>	+	حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات [[کربلای پنج]]، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم [[گلوله]] های [[توپ]] و [[خمپاره]] بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو [[انفجار]] روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و [[انفجار]]. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به [[انفجارهای]] اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "[[الابذکرالله تطمئن القلوب]]". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را [[شهید چوپانیان]] با نمازش به من آموخت .<ref>پیشانی سوخته، صفحه:13</ref><ref>نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>
		+
		+	موضوع : عبادی ، نماز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۱۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای ~~پنج،~~ پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .<ref>پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>	+	حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات [[کربلای پنج]]، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم [[گلوله]] های [[توپ]] و [[خمپاره]] بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو [[انفجار]] روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و [[انفجار]]. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به [[انفجارهای]] اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "[[الابذکرالله تطمئن القلوب]]". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را [[شهید چوپانیان]] با نمازش به من آموخت .<ref>پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۵۵
سطر ۴:		سطر ۴:
	==پانویس==		==پانویس==
	<references/>		<references/>
		+	== رده‌ها ==
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای پنج، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .<ref>منبع: پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>منبع نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>
+حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای پنج، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .<ref>پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>
 ==پانویس==
 <references/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۰
سطر ۱:		سطر ۱:
	حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای پنج، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .<ref>منبع: پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>منبع نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>		حسین چوپانیان بین بچه ها معروف بود. به خاطر نمازهایی که می خواند، شده بود ضرب المثل. در عملیات کربلای پنج، پشت خاکریز همین طور پشت سر هم گلوله های توپ و خمپاره بود که فرود می آمد دور و برمان. تمام تنم شده بود پر از خاک. دهانم خشک شده بود. در هر ثانیه شاید یکی دو انفجار روی می داد. مخمصه ی غریبی بود. مضطرب شده بودم. نمی دانستم باید چه کار کنم! هر جا نگاه می کردم گرد و خاک بود و انفجار. حال عجیبی داشتم. توی همین هول و ولا بودم که نگاهم افتاد به چند سنگر آن طرف تر. حسین ایستاده بود به نماز. دستهایش را گرفته بود جلوی صورتش، رو به آسمان . توی آن شلوغی و گرد و خاک، انگار نه انگار. حتی به انفجارهای اطرافش هم توجه نداشت. همه حواسش معطوف به نمازش بود. از خودم خجالت کشیدم. سرم را انداختم پایین. یکهو احساس کردم که آرام شده ام. همه ی اضطراب و وحشتم رفته بود، طوری که انگار مسکنی بهم تزریق کرده باشند . ناخودآگاه لبهایم جنبیدند: "الابذکرالله تطمئن القلوب". فهمیدم که یاد خدا در هر شرایطی می تواند انسان را آرام کند و به او آرامش بدهد. این را شهید چوپانیان با نمازش به من آموخت .<ref>منبع: پیشانی سوخته، صفحه:13 موضوع : عبادی ، نماز </ref><ref>منبع نرم افزار نشانه ، کانون فاطمه الزهرا</ref>
		+
		+
		+	==پانویس==
		+	<references/>