شهید حمید رضا نیاکی جیرندهی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafari9809 در ‏۳ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۲۸

2020-02-22T19:28:48Z

Hasani98: /* وصیت نامه */

2019-11-02T19:33:28Z

‏وصیت نامه

Hasani98: /* زندگی نامه */

2019-11-02T19:31:17Z

‏زندگی نامه

Bazi9802 در ‏۲۸ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۳۳

2019-10-20T20:33:50Z

Kheyri9803: /* وصیتنامه */

2019-10-05T09:06:56Z

‏وصیتنامه

Kheyri9803: /* وصیت */

2019-09-22T09:52:38Z

‏وصیت

Bazi9802 در ‏۱۳ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۹

2019-08-04T10:39:13Z

Ghanbari98: صفحه‌ای جدید حاوی «حمیدرضا نیاکی جیرندهی تاریخ تولد :1347/06/05 تاریخ شهادت :1362/08/13 زندگینامه : نیاک...» ایجاد کرد

2019-08-04T10:37:44Z

صفحه‌ای جدید حاوی «حمیدرضا نیاکی جیرندهی تاریخ تولد :1347/06/05 تاریخ شهادت :1362/08/13 زندگینامه : نیاک...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

حمیدرضا نیاکی جیرندهی
تاریخ تولد :1347/06/05
تاریخ شهادت :1362/08/13

زندگینامه :
نیاکی‌جیرندهی، حمیدرضا: پنجم شهریور ۱۳۴۷، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش علی، کارگری می‌کرد و مادرش بهجت نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم آبان ۱۳۶۲، در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین واقع است.
وصیت:
شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه شهادت؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در ایران، کربلا به وجود آورد؛ شهیدانِ هویزه، آبادان، سنندج و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به شهادت برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که گلوله هاى مزدوران، به طرف با ایمان ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» نماز را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى اسلام دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)
منبع:سایت خط سرخ
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1037

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه [[شهادت]]؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در [[ایران]]، [[کربلا]] به وجود آورد؛ شهیدانِ [[هویزه]]، [[آبادان]]، [[سنندج]] و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به [[شهادت]] برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که [[گلوله]] هاى مزدوران، به طرف با [[ایمان]] ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» [[نماز]] را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى [[اسلام]] دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)
+شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه [[شهادت]]؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در [[ایران]]، [[کربلا]] به وجود آورد؛ شهیدانِ [[هویزه]]، [[آبادان]]، [[سنندج]] و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به [[شهادت]] برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که [[گلوله]] هاى مزدوران، به طرف با [[ایمان]] ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» [[نماز]] را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى [[اسلام]] دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1037 سایت خط سرخ]</ref>
 ==نگارخانه تصاویر==
 <gallery>
-Image:min-picture (6).jpg
+Image:شهید حمید رضا نیاکی جیرندهی2.jpg
-Image:min-picture (5).jpg
+Image:شهید حمید رضا نیاکی جیرندهی3.jpg
-Image:min-picture (4).jpg
+Image:شهید حمید رضا نیاکی جیرندهی.jpg
 </gallery>
-منبع:سایت خط سرخ
+==پانویس==
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1037
+<references />

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه شهادت؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در ایران، کربلا به وجود آورد؛ شهیدانِ هویزه، آبادان، سنندج و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به شهادت برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که گلوله هاى مزدوران، به طرف با ایمان ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» نماز را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى اسلام دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)
+شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه [[شهادت]]؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در [[ایران]]، [[کربلا]] به وجود آورد؛ شهیدانِ [[هویزه]]، [[آبادان]]، [[سنندج]] و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به [[شهادت]] برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که [[گلوله]] هاى مزدوران، به طرف با [[ایمان]] ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» [[نماز]] را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى [[اسلام]] دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)
 ==نگارخانه تصاویر==
 <gallery>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==زندگی نامه==
-نیاکی‌جیرندهی، حمیدرضا: پنجم شهریور ۱۳۴۷، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش علی، کارگری می‌کرد و مادرش بهجت نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم آبان ۱۳۶۲، در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین واقع است.
+نیاکی‌جیرندهی، حمیدرضا: پنجم شهریور [[۱۳۴۷]]، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش علی، کارگری می‌کرد و مادرش بهجت نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. از سوی [[بسیج]] در جبهه حضور یافت. سیزدهم آبان ۱۳۶۲، در [[پنجوین]] عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به سر و صورت، [[شهید]] شد. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین واقع است.
 ==وصیت نامه==
 شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه شهادت؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در ایران، کربلا به وجود آورد؛ شهیدانِ هویزه، آبادان، سنندج و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به شهادت برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که گلوله هاى مزدوران، به طرف با ایمان ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» نماز را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى اسلام دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ==زندگی نامه==
 نیاکی‌جیرندهی، حمیدرضا: پنجم شهریور ۱۳۴۷، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش علی، کارگری می‌کرد و مادرش بهجت نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم آبان ۱۳۶۲، در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین واقع است.
-==وصیتنامه==
+==وصیت نامه==
 شهید، حمیدرضا نیاکى جیرندهی: عازم جبهه می شوم، در حالى که هدفم را می شناسم و مقصدى را که آرزوى دیرینه ام بود، مى دانم و با چشمى باز و اراده اى قوى و دلى پُرشور از عشقِ پیوستن به «لقاء الله» در این راه قدم مى گذارم. قدم در راهى که به سوى مرگ و پیروزى مى رود؛ اما نه مرگ! بلکه شهادت؛ یعنى کُشته شدن در راه دیدن خدا! قدم در راهى با کوله بارى از مسؤولیت؛ مسؤولیتِ خون و پیام شهیدانى که خونِ سرخشان در ایران، کربلا به وجود آورد؛ شهیدانِ هویزه، آبادان، سنندج و همه ی شهدای کربلای ایران. آرى! من عازم سرزمین حسینم تا به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» حسین(ع) -که هزار و چهار صد سال پیش ندا داد- لبیک گویم و در التزام رکابش به شهادت برسم. شهادت، به حیاتى مى گویند که همراه با هدف و به حق باشد و شخص در راه دین و حقیقت کُشته شود. به بزرگى خدا قسم نمى توان آن احساسى را که از خداپرستى به انسان دست مى دهد، با زبان بیان کرد. مادر و پدر عزیزم! واژه ی شهادت را وحشتی نیست و هر که را لیاقت شهادت نیست! نمى دانم چه سرِّى است که گلوله هاى مزدوران، به طرف با ایمان ترین فرزندان ایران هدایت مى شود. حتماً زمانى این وصیت نامه را مى خوانید که من دیگر در بین شما نیستم؛ ولى روى سنگ قبرم بنویسید: «خون سرخ را به مرگ سیاه ترجیح مى دهم!» نماز را ترک نکنید؛ براى جان امام دعا کنید؛ براى مؤمنین دعا کنید؛ براى رزمندگان دعا کنید؛ براى علماى اسلام دعا کرده و زیاد مطالعه کنید. (۱۸۰۴۰۴۳)
 ==نگارخانه تصاویر==