شهید سید تقی حسینی عبدل آبادی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۱۲ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۴۰

2020-07-02T12:40:45Z

Kheyri9803: /* خاطرات */

2019-10-08T08:26:46Z

‏خاطرات

Mehtari9705: صفحه‌ای جدید حاوی «تاریخ تولد : 1351/04/20 نام : سیدتقی‌ محل تولد : نیشابور نام خانوادگی : حسینی‌عب...» ایجاد کرد

2019-02-06T22:05:38Z

صفحه‌ای جدید حاوی «تاریخ تولد : 1351/04/20 نام : سیدتقی‌ محل تولد : نیشابور نام خانوادگی : حسینی‌عب...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

تاریخ تولد : 1351/04/20
نام : سیدتقی‌ محل تولد : نیشابور
نام خانوادگی : حسینی‌عبدل‌ابادی‌ تاریخ شهادت : 1367/03/30
نام پدر : سیدمحمد مکان شهادت :
تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
شغل : محصل یگان خدمتی :
گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

==خاطرات==
• به یاد دارم روز چهلم شهادت همسنگران سید تقی بود که فرمانده ایشان در کنار مزار شهیدان سخنرانی می کرد و ما هم در آنجا بودیم که او گفت : خوشا به حال مادر شهید سید تقی حسینی که گمنام شهید شد . عمویش فورا به فرمانده گفت : مادرش در آنجا حضور دارد و هنوز نمی داند که فرزندش شهید شده است . من هم تا این سخن را شنیدم از حال رفتم . بعد از مدتی که به هوش آمدم فرمانده سید تقی به طرف من آمد و گفت : مادر جنازه فرزندت را پیدا کردیم او سالم است و من از فردا آماده ام تا با هم بروی و جنازه او را بیاوریم . عمویش به منطقه رفت و مدت 5 روز در منطقه دنبال جنازه می گشت تا سرانجام او را در تهران پیدا کرد . وقتی برگشت من به دیدنش رفتم ، تا چشمش به من افتاد شروع کرد به گریه کردن گفتم : چرا جنازه پسرم را با خود نیاوردی ، گفت : تا او را دیدم قلبم گرفت و نتوانستم او را بیاورم . خودت برو ، چون پدر ندارد باید خودت بروی . من هم به تهران رفتم . ساعت 12 ظهر بود که به معراج شهدا رفتم و از آنجا وارد سرد خانه شدم . چشمم به جنازه تقی افتاد و دکمه های لباسش را باز کردم جورابهایش را در آوردم و تمام بدنش را نگاه کردم . دست راستش شکسته بود و خون تمام صورتش را گرفته بود . از حال رفتم و دیگر چیزی نفهمیدم . وقتی به هوش آمدم گفتند شما با قطار به نیشابور بروید . ما جنازه را با هواپیما به مشهد فرستادیم . هنگامی که می خواستند جنازه را تشییع به آنها گفتم : او پدر ندارد و برادر بزرگش هم در سربازی است صبر کنید تا برگردد . مدت 10 روز جنازه را در سردخانه نگه داشتند ولی چون از برادرش خبری نشد شایع کرده بودند که احتمالا او هم مفقود شده است . جنازه تقی را به خاک سپردند و پس از چهل روز برادرش از سربازی برگشت .
• به یاد دارم وقتی که تقی می خواست به جبهه برود او را به شهر بردند تا از آنجا اعزام کنند و بدون آنکه با ما خداحافظی کند رفت . چون من به او اجازه رفتن نمیدادم ، به مشهد رفتم تا بتوانم او را منصرف کنم . وقتی که به مشهد رسیدیم مشاهده کردم تقی با دیگر رزمندگان در صف ایستاده است و لباس بسیجی به تن دارد . تا چشمم به او افتاد اشک در چشمانم حلقه زد . او هم مرا دید و به طرفم آمد . گفتم : من راضی نیستم تو به جبهه بروی تو دو مرتبه به جبهه رفتی و هم اینک مجروح هستی بیا و این بار صرف نظر کن . ولی او اینقدر اصرار کرد و صورت مرا بوسید و گفت : مادر جان همین یک بار را اجازه بده بروم . بالاخره با اصرار زیاد او با رفتنش موافقت کردم . بلند گو ها بلند اسمها را می خواندند تا اسم تقی به گوشم رسید صورتش را بوسیدم و او هم دوان دوان بطرف صف حرکت کرد و راهی حرم امام رضا (ع) شدند تا از آنجا عازم جبهه شوند.
• هنگامی که سید تقی در جبهه بسر می برد در نامه هایش نوشته بود که دو نفر از بچه های روستا به نام های مصطفی باغشنی فرزند حاج عباس و علی باغشنی فرزند حاج عبد ا.... با او در یک سنگر هستند پس از چندی جنازه این دو شهید را به روستا آوردند تشییع کردند . من در همان موقع متوجه شدم که تقی به شهادت رسیده است ولی وقتی که به بنیاد شهید مراجعه کردم آنها گفتند ، ما خبری از سید تقی نداریم و ما بعدا فهمیدیم که تعداد هفت نفر از بچه ها در سنگر بوده اند از جمله سید تقی که گلوله به وسط سنگر خورده و همگی به درجه رفیع شهادت نائل شده اند . ولی چون مدارک سید تقی مفقود شده است جنازه او جزء شهدای گمنام تلقی شد . پس گذشت چهل روز که از تشیع جنازه همسنگران سید تقی گذشت ، جنازه سید تقی را منتقل کردند .
• به خاطر دارم وقتی که سید تقی برای اولین بار از جبهه به مرخصی آمده بود چنان جبهه و جنگ در روحیه او تاثیر گذاشته بود که دیگر نمی توانستیم جلوی او را بگیریم و ایشان اشتیاق بیشتری داشت که دوباره اعزام شود و هر چه ما می خواستیم مانع رفتن او شویم ولی ایشان در جواب ما می گفت : گر کسی یک بار به جبهه برود شور و شوق و اشتیاقی که در بین رزمندگان هست را ببیند ، دیگر نمی تواند در خانه بماند و در رختخواب راحت استراحت کند .
• به خاطر دارم وقتی که سید تقی برای اولین باری که می خواست به جبهه برود گویی به من الهام شده بود که دیگر بر نمی گردد . هر چه اصرار کردم که حالا نرو و چند روزی صبر کن ، حاضر نشد و خودش را در آغوش من انداخت و گفت : مادر جان من نمی توانم اینجا بمانم . من دلم آنجا پیش بچه ها ست هر چه زود تر باید برگردم و گویی خودش هم می دانست که دیگر بر نمی گردد . بالاخره رفت و آن آخرین دیدار ما بود و پس از چند وقت خبر شهادتش را آوردند .
منبع سایت یاران رضا
http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7286

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 •	هنگامی که سید تقی در جبهه بسر می برد در نامه هایش نوشته بود که دو نفر از بچه های روستا به نام های مصطفی باغشنی فرزند حاج عباس و علی باغشنی فرزند حاج عبد ا.... با او در یک سنگر هستند پس از چندی جنازه این دو شهید را به روستا آوردند تشییع کردند . من در همان موقع متوجه شدم که تقی به شهادت رسیده است ولی وقتی که به بنیاد شهید مراجعه کردم آنها گفتند ، ما خبری از سید تقی نداریم و ما بعدا فهمیدیم که تعداد هفت نفر از بچه ها در سنگر بوده اند از جمله سید تقی که گلوله به وسط سنگر خورده و همگی به درجه رفیع شهادت نائل شده اند . ولی چون مدارک سید تقی مفقود شده است جنازه او جزء شهدای گمنام تلقی شد . پس گذشت چهل روز که از تشیع جنازه همسنگران سید تقی گذشت ، جنازه سید تقی را منتقل کردند .
 •	به خاطر دارم وقتی که سید تقی برای اولین بار از جبهه به مرخصی آمده بود چنان جبهه و جنگ در روحیه او تاثیر گذاشته بود که دیگر نمی توانستیم جلوی او را بگیریم و ایشان اشتیاق بیشتری داشت که دوباره اعزام شود و هر چه ما می خواستیم مانع رفتن او شویم ولی ایشان در جواب ما می گفت : گر کسی یک بار به جبهه برود شور و شوق و اشتیاقی که در بین رزمندگان هست را ببیند ، دیگر نمی تواند در خانه بماند و در رختخواب راحت استراحت کند .
-•	به خاطر دارم وقتی که سید تقی برای اولین باری که می خواست به جبهه برود گویی به من الهام شده بود که دیگر بر نمی گردد . هر چه اصرار کردم که حالا نرو و چند روزی صبر کن ، حاضر نشد و خودش را در آغوش من انداخت و گفت : مادر جان من نمی توانم اینجا بمانم . من دلم آنجا پیش بچه ها ست هر چه زود تر باید برگردم و گویی خودش هم می دانست که دیگر بر نمی گردد . بالاخره رفت و آن آخرین دیدار ما بود و پس از چند وقت خبر شهادتش را آوردند .
+•	به خاطر دارم وقتی که سید تقی برای اولین باری که می خواست به جبهه برود گویی به من الهام شده بود که دیگر بر نمی گردد . هر چه اصرار کردم که حالا نرو و چند روزی صبر کن ، حاضر نشد و خودش را در آغوش من انداخت و گفت : مادر جان من نمی توانم اینجا بمانم . من دلم آنجا پیش بچه ها ست هر چه زود تر باید برگردم و گویی خودش هم می دانست که دیگر بر نمی گردد . بالاخره رفت و آن آخرین دیدار ما بود و پس از چند وقت خبر شهادتش را آوردند.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7286 سایت یاران رضا]</ref>
 ==نگارخانه تصاویر==
 <gallery>
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 </gallery>
+==پانویس==
-منبع سایت یاران رضا
+<references />
-http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7286