شهید عباسعلی جابوزی مقدم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parsasirat98 در ‏۲۲ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۰۰

2020-07-12T05:00:13Z

Parsasirat98 در ‏۲۲ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۴:۴۲

2020-07-12T04:42:12Z

Fazayemajazi: /* خاطرات */

2019-09-29T13:28:27Z

‏خاطرات

Birgani97 در ‏۲۷ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۰۰

2018-11-18T18:00:50Z

Atashbar97: صفحه‌ای جدید حاوی «تاریخ تولد : 1349/08/09 نام : عباسعلی‌ محل تولد : کاشمر نام خانوادگی : جابوزی‌مقد...» ایجاد کرد

2018-11-11T06:38:00Z

صفحه‌ای جدید حاوی «تاریخ تولد : 1349/08/09 نام : عباسعلی‌ محل تولد : کاشمر نام خانوادگی : جابوزی‌مقد...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

تاریخ تولد : 1349/08/09

نام : عباسعلی‌ محل تولد : کاشمر

نام خانوادگی : جابوزی‌مقدم‌ تاریخ شهادت : 1366/01/18

نام پدر : حسین‌ مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : یگان خدمتی :

گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

==خاطرات==

- یکى از همسایه هایمان به نام محمد در جبهه دچار موج انفجار شده و جانباز شده بود یک روز عباسعلى به صحرا رفته بود و یک دسته هیزم جمع آورى کرده که دستهایش آبله کرده بودند وقتى علت را جویا شدم گفت: محمد براى ما به جبهه رفته و مجروح شده ما باید هواى او را داشته باشیم گفتم: تو دستهایت آبله کرده است گفت: من فقط دستهایم آبله کرده اما محمد موجى شده و جانش را داده است .

- برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر مى‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود. اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه مى‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمى‏پرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت. یک شب ساعت یک گفتند که گروهان از خط برگشته از جا بلند شدم و نشستم به دوستانم گفتم برادر من نیامده است آنها گفتند تو که نرفتى ببینى جواب دادم که اگر آمده بود اولین جایى که مى‏آمد سنگر من بود. وقتى رفتیم گفتند که او زخمى شده و ما به بیمارستان‏هاى اهواز رفتیم اما اثرى از او نبود حتى به محل معراج شهدا هم رفتیم اما آنجا هم نبودند تا اینکه بعد از هشت، نه سال بى خبرى از ایشان خبر شهادتش را آوردند .

منبع سایت یاران رضا

http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID= 5574

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 یکى از همسایه هایمان به نام محمد در جبهه دچار موج انفجار شده و جانباز شده بود یک روز عباسعلى به صحرا رفته بود و یک دسته هیزم جمع آورى کرده که دستهایش آبله کرده بودند وقتى علت را جویا شدم گفت: محمد براى ما به جبهه رفته و مجروح شده ما باید هواى او را داشته باشیم گفتم: تو دستهایت آبله کرده است گفت: من فقط دستهایم آبله کرده اما محمد موجى شده و جانش را داده است .
--برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر مى‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود.
+-برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر می ‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏ اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود.
-اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه مى‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمیپرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت.
+اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه می ‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمیپرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت.
 یک شب ساعت یک گفتند که گروهان از خط برگشته از جا بلند شدم و نشستم به دوستانم گفتم برادر من نیامده است آنها گفتند تو که نرفتى ببینى جواب دادم که اگر آمده بود اولین جایى که می آمد سنگر من بود. وقتى رفتیم گفتند که او زخمى شده و ما به بیمارستان‏هاى اهواز رفتیم اما اثرى از او نبود، حتى به محل معراج شهدا هم رفتیم اما آنجا هم نبودند، تا اینکه بعد از هشت، نه سال بى خبرى از ایشان خبر شهادتش را آوردند .<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5574 سایت یاران رضا]</ref>

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 ==خاطرات==
 یکى از همسایه هایمان به نام محمد در جبهه دچار موج انفجار شده و جانباز شده بود یک روز عباسعلى به صحرا رفته بود و یک دسته هیزم جمع آورى کرده که دستهایش آبله کرده بودند وقتى علت را جویا شدم گفت: محمد براى ما به جبهه رفته و مجروح شده ما باید هواى او را داشته باشیم گفتم: تو دستهایت آبله کرده است گفت: من فقط دستهایم آبله کرده اما محمد موجى شده و جانش را داده است .
+-برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر مى‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود. اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه مى‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمى‏پرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت. یک شب ساعت یک گفتند که گروهان از خط برگشته از جا بلند شدم و نشستم به دوستانم گفتم برادر من نیامده است آنها گفتند تو که نرفتى ببینى جواب دادم که اگر آمده بود اولین جایى که مى‏آمد سنگر من بود. وقتى رفتیم گفتند که او زخمى شده و ما به بیمارستان‏هاى اهواز رفتیم اما اثرى از او نبود حتى به محل معراج شهدا هم رفتیم اما آنجا هم نبودند تا اینکه بعد از هشت، نه سال بى خبرى از ایشان خبر شهادتش را آوردند .<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5574 سایت یاران رضا]</ref>
--     برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر مى‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود. اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه مى‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمى‏پرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت. یک شب ساعت یک گفتند که گروهان از خط برگشته از جا بلند شدم و نشستم به دوستانم گفتم برادر من نیامده است آنها گفتند تو که نرفتى ببینى جواب دادم که اگر آمده بود اولین جایى که مى‏آمد سنگر من بود. وقتى رفتیم گفتند که او زخمى شده و ما به بیمارستان‏هاى اهواز رفتیم اما اثرى از او نبود حتى به محل معراج شهدا هم رفتیم اما آنجا هم نبودند تا اینکه بعد از هشت، نه سال بى خبرى از ایشان خبر شهادتش را آوردند .<ref>[http://%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%205574 سایت یاران رضا]</ref>
-−
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-تاریخ تولد : 1349/08/09
+بسمه تعالی
-نام : عباسعلی‌ محل تولد : کاشمر
+نام : عباسعلی‌
-نام خانوادگی : جابوزی‌مقدم‌ تاریخ شهادت : 1366/01/18
+نام خانوادگی : جابوزی‌مقدم‌
-نام پدر : حسین‌ مکان شهادت :
+تاریخ تولد : 1349/08/09
-تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :
+محل تولد : کاشمر
-شغل : یگان خدمتی :
+تاریخ شهادت : 1366/01/18
 گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان
-نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌
+نوع عضویت : سایر شهدا
 ==خاطرات==
 یکى از همسایه هایمان به نام محمد در جبهه دچار موج انفجار شده و جانباز شده بود یک روز عباسعلى به صحرا رفته بود و یک دسته هیزم جمع آورى کرده که دستهایش آبله کرده بودند وقتى علت را جویا شدم گفت: محمد براى ما به جبهه رفته و مجروح شده ما باید هواى او را داشته باشیم گفتم: تو دستهایت آبله کرده است گفت: من فقط دستهایم آبله کرده اما محمد موجى شده و جانش را داده است .
--برادر عزیزم عباسعلى پس از آموزش در تربت جام به منطقه اعزام شد و من هم که تازه از عملیات برگشته و مجروح شده بودم در حفاظت در دژبانى منطقه نگهبان بودم . وقتى آنجا بودم آنها را به گردان آوردند در این مدت ما به هم سر مى‏زدیم و از حال یکدیگر باخبر مى‏شدیم تا اینکه یک روز به اتفاق هم به اهواز رفتیم دوستان من که او را دیدند به من گفتند که برادرت جثه‏اش کوچک است و نگذار که به خط مقدم برود. اما او روحیه بالایى داشت وقتى برگشتیم به وى گفتم که تو بار اولى است که به جبهه مى‏آیى بهتر است که همین جا پست خط بمانى و به عملیات نروى و در همین جا خدمت کنى اما او گفت: اجازه بده که بروم اگر اینجا ماندم و یک ماشین زد به من بعد پدر از شما نمى‏پرسد که چرا نگذاشتى برود؟ تمام همرزمانش رفتند و حالا چرا نگذاشتى که او برود و همان جا شهید شود پس بگذار بروم من اگر خدا بخواهد که برمى گردم اگر هم که باز خداوند لیاقت شهادت بدهد که هرچه امرش باشد مطیعم و شروع کرد به گریه کردن که خلاصه من باید بروم من هم به او گفتم که رهطور که خودت مى‏خواهى و پس از پنج روز آمد که از من خداحافظى کند خداحافظى کرد و دست در گردن یکدیگر انداختیم و اشک ریختیم تا او رفت. یک شب ساعت یک گفتند که گروهان از خط برگشته از جا بلند شدم و نشستم به دوستانم گفتم برادر من نیامده است آنها گفتند تو که نرفتى ببینى جواب دادم که اگر آمده بود اولین جایى که مى‏آمد سنگر من بود. وقتى رفتیم گفتند که او زخمى شده و ما به بیمارستان‏هاى اهواز رفتیم اما اثرى از او نبود حتى به محل معراج شهدا هم رفتیم اما آنجا هم نبودند تا اینکه بعد از هشت، نه سال بى خبرى از ایشان خبر شهادتش را آوردند .<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5574 سایت یاران رضا]</ref>
 ==پانویس==