شهید عباس جعفری نژادفردکهن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Arameshi9706 در ‏۳ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۳۴

2019-11-24T20:34:13Z

Sheykhmohammadi98 در ‏۲۲ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۲۶

2019-11-13T02:26:19Z

Shojaea98 در ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۳۴

2019-11-08T20:34:54Z

Barkhordari در ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۲

2019-11-08T10:42:07Z

Pakniyat98 در ‏۱۶ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۵۱

2019-11-07T16:51:45Z

Norsalehi9710: صفحه‌ای جدید حاوی «نام عباس جعفری نژادفردکهن نام پدر علی نام مادر بمانی محل شهادت ح...» ایجاد کرد

2019-11-07T15:01:31Z

صفحه‌ای جدید حاوی «نام عباس جعفری نژادفردکهن نام پدر علی نام مادر بمانی محل شهادت ح...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

نام عباس جعفری نژادفردکهن
نام پدر علی
نام مادر بمانی
محل شهادت حلبچه
محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۴۶/۰۸/۱۶
محل شهادت حلبچه تاریخ شهادت ۱۳۶۶/۱۲/۲۴
استان محل شهادت کردستان شهر محل شهادت -
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات چهارم متوسطه رشته مکانیک
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین
==زندگي نامه==
جعفری‌نژاد فردکهن، عباس: شانزدهم آبان ۱۳۴۶، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی، کارمند بود و مادرش بمانی نام داشت. دانش‌آموز چهارم متوسطه در رشته مکانیک بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۶، در حلبچه عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

==وصيت نامه==
شهید، عباس جعفری نژاد فردکهن: در ابتدا -من ناچیز- کوچکتر از آن هستم که بخواهم صحبتی یا وصیتی برای مردم داشته باشم؛ اما چون وظیفه ی هر مسلمان می باشد که پس از خود آنچه لازم می داند گفته و اتمام حجت کرده باشد، سخنی چند دارم: ای مردم! شخصی در زندگی دنیوی و اُخروی پیروز است که سعادت و قدر خود را بداند و راه سعادت واقعی پیش گیرد. ای مردم! بدانید سعادتمند کسی است که ترک گناه می کند و از خواسته های مادی و دنیوی، برای رضایت خداوند بزرگ، می گذرد. کسانی که طالب این بودند که خداوند از آنها راضی باشد، امروز وقت آن است که به سوی خدا بشتابند. آنهایی که با افسوس به امام حسین(ع) می گفتند: «یا لیتنا کنا معک»؛ ای کاش در صحرای کربلای تو بودیم! پس درنگ نکنند و -در کربلای ایران- پا در رکاب حسین زمان بگذارند. دنیا برای انسانهایی که طالب لقای دوست هستند، همانند زندان است و فقط با اسلحه ی تقوی و ایمان می توان، میله های فولادین و ضخیم زندان دنیا را شکست. آنان که دنبال گناه می روند و اوامر الهی را زیر پای می گذارند و از دستورات الهی و پیامبران و ائمه معصومین روی گردانند، اگر توبه نکنند، هیچ وقت به رستگاری نخواهند رسید. نماز نخواندن، روزه نگرفتن، انقلاب اسلامی را حمایت نکردن و از هر طرف به این انقلاب ضربه زدن، افتخار و رشادت نیست؛ بلکه حمایت کامل از مقام رهبری و ولایت فقیه جزو رستگاری است. راهی را که انتخاب کردم، آگاهانه بود و هیچگونه قید و بندی نمی تواند مرا از این راه به بی راهه بکشاند. از خداوند متعال می خواهم که مرا همچنان در این راه استوار بدارد و شهادت در راهش را نصیبم کند. ای مردم! در مقابل توطئه ی همه ی کسانی که می خواهند به این انقلاب ضربه بزنند -از هر قشری و گروهی که باشند- استوار و محکم بایستید. پیروزی انقلاب، نابودی تمامی ابرقدرت ها و برافراشتن پرچم اسلام بر کاخ های ظلم، همانا آرزوی تمامی شهدا می باشد که باید تحقیق یابد. تو ای مادر! وظیفه ای بس خطیر به عهده داری؛ از دامان تو انسانی به معراج می رود و انسان جنایتکار به اسفل السافلین واصل می گردد. پس تربیت فرزند، در سرنوشت او اصل مهمی است و باید بر طبق اصول اسلامی انجام گیرد. اگر من به سعادت واقعی -که همانا شهادت است- در راه خدا نایل گشتم، وظیفه ی خود را انجام داده ام و توانسته ام دِین خود را ادا نمایم که با مرگ سرخ، این امانت الهی را به صاحب اصلی آن (خدا) برگردانم. پدر، مادر، خواهر و برادرانم! همیشه در کارهای خود دو موضوع را در نظر داشته باشید: یکی اخلاق اسلامی و دیگری حجاب اسلامی؛ اگر این دو موضوع را رعایت کنید، توانسته اید مرا از خود راضی نگهدارید. پدر و مادر! اگر چه نتوانستم تکلیف خود را نسبت به شما ادا کنم؛ ولی شما مُسلَّم بدانید راهی را که من رفتم، حق است و تقاضای حلالیت از شما دارم.۱ (۱۱۸۹۴۶۳) عباس جعفری نژاد

پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2362

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 ==وصيت نامه==
-[[شهید عباس جعفری نژادفردکهن]]: در ابتدا -من ناچیز- کوچکتر از آن هستم که بخواهم صحبتی یا وصیتی برای مردم داشته باشم؛ اما چون وظیفه ی هر مسلمان می باشد که پس از خود آنچه لازم می داند گفته و اتمام حجت کرده باشد، سخنی چند دارم: ای مردم! شخصی در زندگی دنیوی و اُخروی پیروز است که سعادت و قدر خود را بداند و راه سعادت واقعی پیش گیرد. ای مردم! بدانید سعادتمند کسی است که ترک گناه می کند و از خواسته های مادی و دنیوی، برای رضایت خداوند بزرگ، می گذرد. کسانی که طالب این بودند که خداوند از آنها راضی باشد، امروز وقت آن است که به سوی خدا بشتابند. آنهایی که با افسوس به [[امام حسین(ع)]] می گفتند: «یا لیتنا کنا معک»؛ ای کاش در صحرای کربلای تو بودیم! پس درنگ نکنند و -در کربلای ایران- پا در رکاب حسین زمان بگذارند. دنیا برای انسانهایی که طالب لقای دوست هستند، همانند زندان است و فقط با اسلحه ی تقوی و ایمان می توان، میله های فولادین و ضخیم زندان دنیا را شکست. آنان که دنبال گناه می روند و اوامر الهی را زیر پای می گذارند و از دستورات الهی و پیامبران و ائمه معصومین روی گردانند، اگر توبه نکنند، هیچ وقت به رستگاری نخواهند رسید. نماز نخواندن، روزه نگرفتن، [[انقلاب اسلامی]] را حمایت نکردن و از هر طرف به این انقلاب ضربه زدن، افتخار و رشادت نیست؛ بلکه حمایت کامل از [[مقام رهبری]] و [[ولایت فقیه]] جزو رستگاری است. راهی را که انتخاب کردم، آگاهانه بود و هیچگونه قید و بندی نمی تواند مرا از این راه به بی راهه بکشاند. از خداوند متعال می خواهم که مرا همچنان در این راه استوار بدارد و شهادت در راهش را نصیبم کند. ای مردم! در مقابل توطئه ی همه ی کسانی که می خواهند به این انقلاب ضربه بزنند -از هر قشری و گروهی که باشند- استوار و محکم بایستید. پیروزی انقلاب، نابودی تمامی ابرقدرت ها و برافراشتن پرچم اسلام بر کاخ های ظلم، همانا آرزوی تمامی شهدا می باشد که باید تحقیق یابد. تو ای مادر! وظیفه ای بس خطیر به عهده داری؛ از دامان تو انسانی به معراج می رود و انسان جنایتکار به اسفل السافلین واصل می گردد. پس تربیت فرزند، در سرنوشت او اصل مهمی است و باید بر طبق اصول اسلامی انجام گیرد. اگر من به سعادت واقعی -که همانا شهادت است- در راه خدا نایل گشتم، وظیفه ی خود را انجام داده ام و توانسته ام دِین خود را ادا نمایم که با مرگ سرخ، این امانت الهی را به صاحب اصلی آن (خدا) برگردانم. پدر، مادر، خواهر و برادرانم! همیشه در کارهای خود دو موضوع را در نظر داشته باشید: یکی اخلاق اسلامی و دیگری حجاب اسلامی؛ اگر این دو موضوع را رعایت کنید، توانسته اید مرا از خود راضی نگهدارید. پدر و مادر! اگر چه نتوانستم تکلیف خود را نسبت به شما ادا کنم؛ ولی شما مُسلَّم بدانید راهی را که من رفتم، حق است و تقاضای حلالیت از شما دارم.۱ (۱۱۸۹۴۶۳) عباس جعفری نژاد
+[[شهید عباس جعفری نژادفردکهن]]: در ابتدا -من ناچیز- کوچکتر از آن هستم که بخواهم صحبتی یا وصیتی برای مردم داشته باشم؛ اما چون وظیفه ی هر مسلمان می باشد که پس از خود آنچه لازم می داند گفته و اتمام حجت کرده باشد، سخنی چند دارم: ای مردم! شخصی در زندگی دنیوی و اُخروی پیروز است که سعادت و قدر خود را بداند و راه سعادت واقعی پیش گیرد. ای مردم! بدانید سعادتمند کسی است که ترک گناه می کند و از خواسته های مادی و دنیوی، برای رضایت خداوند بزرگ، می گذرد. کسانی که طالب این بودند که خداوند از آنها راضی باشد، امروز وقت آن است که به سوی خدا بشتابند. آنهایی که با افسوس به [[امام حسین(ع)]] می گفتند: «یا لیتنا کنا معک»؛ ای کاش در صحرای کربلای تو بودیم! پس درنگ نکنند و -در کربلای ایران- پا در رکاب حسین زمان بگذارند. دنیا برای انسانهایی که طالب لقای دوست هستند، همانند زندان است و فقط با اسلحه ی تقوی و ایمان می توان، میله های فولادین و ضخیم زندان دنیا را شکست. آنان که دنبال گناه می روند و اوامر الهی را زیر پای می گذارند و از دستورات الهی و پیامبران و ائمه معصومین روی گردانند، اگر توبه نکنند، هیچ وقت به رستگاری نخواهند رسید. نماز نخواندن، روزه نگرفتن، [[انقلاب اسلامی]] را حمایت نکردن و از هر طرف به این انقلاب ضربه زدن، افتخار و رشادت نیست؛ بلکه حمایت کامل از [[مقام رهبری]] و [[ولایت فقیه]] جزو رستگاری است. راهی را که انتخاب کردم، آگاهانه بود و هیچگونه قید و بندی نمی تواند مرا از این راه به بی راهه بکشاند. از خداوند متعال می خواهم که مرا همچنان در این راه استوار بدارد و شهادت در راهش را نصیبم کند. ای مردم! در مقابل توطئه ی همه ی کسانی که می خواهند به این انقلاب ضربه بزنند -از هر قشری و گروهی که باشند- استوار و محکم بایستید. پیروزی انقلاب، نابودی تمامی ابرقدرت ها و برافراشتن پرچم اسلام بر کاخ های ظلم، همانا آرزوی تمامی شهدا می باشد که باید تحقیق یابد. تو ای مادر! وظیفه ای بس خطیر به عهده داری؛ از دامان تو انسانی به معراج می رود و انسان جنایتکار به اسفل السافلین واصل می گردد. پس تربیت فرزند، در سرنوشت او اصل مهمی است و باید بر طبق اصول اسلامی انجام گیرد. اگر من به سعادت واقعی -که همانا شهادت است- در راه خدا نایل گشتم، وظیفه ی خود را انجام داده ام و توانسته ام دِین خود را ادا نمایم که با مرگ سرخ، این امانت الهی را به صاحب اصلی آن (خدا) برگردانم. پدر، مادر، خواهر و برادرانم! همیشه در کارهای خود دو موضوع را در نظر داشته باشید: یکی اخلاق اسلامی و دیگری حجاب اسلامی؛ اگر این دو موضوع را رعایت کنید، توانسته اید مرا از خود راضی نگهدارید. پدر و مادر! اگر چه نتوانستم تکلیف خود را نسبت به شما ادا کنم؛ ولی شما مُسلَّم بدانید راهی را که من رفتم، حق است و تقاضای حلالیت از شما دارم.۱ (۱۱۸۹۴۶۳) عباس جعفری نژاد<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2362 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
-−
-پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2362
 == رده‌ها ==
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:عباس_جعفری_نژاد_فرد_کهن}}

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 }}
 ==زندگي نامه==
-جعفری‌نژاد فردکهن، عباس: شانزدهم آبان ۱۳۴۶، در شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش علی، کارمند بود و مادرش بمانی نام داشت. دانش‌آموز چهارم متوسطه در رشته مکانیک بود. از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۶، در حلبچه عراق بر اثر اصابت [[ترکش]] به سر و سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
+جعفری‌نژاد فردکهن، عباس: شانزدهم آبان [[۱۳۴۶]]، در شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش علی، کارمند بود و مادرش بمانی نام داشت. دانش‌آموز چهارم متوسطه در رشته مکانیک بود. از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و چهارم اسفند [[۱۳۶۶]]، در [[حلبچه عراق]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به سر و سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
 ==وصيت نامه==
-[[شهید، عباس جعفری نژاد فردکهن]]: در ابتدا -من ناچیز- کوچکتر از آن هستم که بخواهم صحبتی یا وصیتی برای مردم داشته باشم؛ اما چون وظیفه ی هر مسلمان می باشد که پس از خود آنچه لازم می داند گفته و اتمام حجت کرده باشد، سخنی چند دارم: ای مردم! شخصی در زندگی دنیوی و اُخروی پیروز است که سعادت و قدر خود را بداند و راه سعادت واقعی پیش گیرد. ای مردم! بدانید سعادتمند کسی است که ترک گناه می کند و از خواسته های مادی و دنیوی، برای رضایت خداوند بزرگ، می گذرد. کسانی که طالب این بودند که خداوند از آنها راضی باشد، امروز وقت آن است که به سوی خدا بشتابند. آنهایی که با افسوس به [[امام حسین(ع)]] می گفتند: «یا لیتنا کنا معک»؛ ای کاش در صحرای کربلای تو بودیم! پس درنگ نکنند و -در کربلای ایران- پا در رکاب حسین زمان بگذارند. دنیا برای انسانهایی که طالب لقای دوست هستند، همانند زندان است و فقط با اسلحه ی تقوی و ایمان می توان، میله های فولادین و ضخیم زندان دنیا را شکست. آنان که دنبال گناه می روند و اوامر الهی را زیر پای می گذارند و از دستورات الهی و پیامبران و ائمه معصومین روی گردانند، اگر توبه نکنند، هیچ وقت به رستگاری نخواهند رسید. نماز نخواندن، روزه نگرفتن، [[انقلاب اسلامی]] را حمایت نکردن و از هر طرف به این انقلاب ضربه زدن، افتخار و رشادت نیست؛ بلکه حمایت کامل از مقام رهبری و ولایت فقیه جزو رستگاری است. راهی را که انتخاب کردم، آگاهانه بود و هیچگونه قید و بندی نمی تواند مرا از این راه به بی راهه بکشاند. از خداوند متعال می خواهم که مرا همچنان در این راه استوار بدارد و شهادت در راهش را نصیبم کند. ای مردم! در مقابل توطئه ی همه ی کسانی که می خواهند به این انقلاب ضربه بزنند -از هر قشری و گروهی که باشند- استوار و محکم بایستید. پیروزی انقلاب، نابودی تمامی ابرقدرت ها و برافراشتن پرچم اسلام بر کاخ های ظلم، همانا آرزوی تمامی شهدا می باشد که باید تحقیق یابد. تو ای مادر! وظیفه ای بس خطیر به عهده داری؛ از دامان تو انسانی به معراج می رود و انسان جنایتکار به اسفل السافلین واصل می گردد. پس تربیت فرزند، در سرنوشت او اصل مهمی است و باید بر طبق اصول اسلامی انجام گیرد. اگر من به سعادت واقعی -که همانا شهادت است- در راه خدا نایل گشتم، وظیفه ی خود را انجام داده ام و توانسته ام دِین خود را ادا نمایم که با مرگ سرخ، این امانت الهی را به صاحب اصلی آن (خدا) برگردانم. پدر، مادر، خواهر و برادرانم! همیشه در کارهای خود دو موضوع را در نظر داشته باشید: یکی اخلاق اسلامی و دیگری حجاب اسلامی؛ اگر این دو موضوع را رعایت کنید، توانسته اید مرا از خود راضی نگهدارید. پدر و مادر! اگر چه نتوانستم تکلیف خود را نسبت به شما ادا کنم؛ ولی شما مُسلَّم بدانید راهی را که من رفتم، حق است و تقاضای حلالیت از شما دارم.۱ (۱۱۸۹۴۶۳) عباس جعفری نژاد
+[[شهید عباس جعفری نژادفردکهن]]: در ابتدا -من ناچیز- کوچکتر از آن هستم که بخواهم صحبتی یا وصیتی برای مردم داشته باشم؛ اما چون وظیفه ی هر مسلمان می باشد که پس از خود آنچه لازم می داند گفته و اتمام حجت کرده باشد، سخنی چند دارم: ای مردم! شخصی در زندگی دنیوی و اُخروی پیروز است که سعادت و قدر خود را بداند و راه سعادت واقعی پیش گیرد. ای مردم! بدانید سعادتمند کسی است که ترک گناه می کند و از خواسته های مادی و دنیوی، برای رضایت خداوند بزرگ، می گذرد. کسانی که طالب این بودند که خداوند از آنها راضی باشد، امروز وقت آن است که به سوی خدا بشتابند. آنهایی که با افسوس به [[امام حسین(ع)]] می گفتند: «یا لیتنا کنا معک»؛ ای کاش در صحرای کربلای تو بودیم! پس درنگ نکنند و -در کربلای ایران- پا در رکاب حسین زمان بگذارند. دنیا برای انسانهایی که طالب لقای دوست هستند، همانند زندان است و فقط با اسلحه ی تقوی و ایمان می توان، میله های فولادین و ضخیم زندان دنیا را شکست. آنان که دنبال گناه می روند و اوامر الهی را زیر پای می گذارند و از دستورات الهی و پیامبران و ائمه معصومین روی گردانند، اگر توبه نکنند، هیچ وقت به رستگاری نخواهند رسید. نماز نخواندن، روزه نگرفتن، [[انقلاب اسلامی]] را حمایت نکردن و از هر طرف به این انقلاب ضربه زدن، افتخار و رشادت نیست؛ بلکه حمایت کامل از [[مقام رهبری]] و [[ولایت فقیه]] جزو رستگاری است. راهی را که انتخاب کردم، آگاهانه بود و هیچگونه قید و بندی نمی تواند مرا از این راه به بی راهه بکشاند. از خداوند متعال می خواهم که مرا همچنان در این راه استوار بدارد و شهادت در راهش را نصیبم کند. ای مردم! در مقابل توطئه ی همه ی کسانی که می خواهند به این انقلاب ضربه بزنند -از هر قشری و گروهی که باشند- استوار و محکم بایستید. پیروزی انقلاب، نابودی تمامی ابرقدرت ها و برافراشتن پرچم اسلام بر کاخ های ظلم، همانا آرزوی تمامی شهدا می باشد که باید تحقیق یابد. تو ای مادر! وظیفه ای بس خطیر به عهده داری؛ از دامان تو انسانی به معراج می رود و انسان جنایتکار به اسفل السافلین واصل می گردد. پس تربیت فرزند، در سرنوشت او اصل مهمی است و باید بر طبق اصول اسلامی انجام گیرد. اگر من به سعادت واقعی -که همانا شهادت است- در راه خدا نایل گشتم، وظیفه ی خود را انجام داده ام و توانسته ام دِین خود را ادا نمایم که با مرگ سرخ، این امانت الهی را به صاحب اصلی آن (خدا) برگردانم. پدر، مادر، خواهر و برادرانم! همیشه در کارهای خود دو موضوع را در نظر داشته باشید: یکی اخلاق اسلامی و دیگری حجاب اسلامی؛ اگر این دو موضوع را رعایت کنید، توانسته اید مرا از خود راضی نگهدارید. پدر و مادر! اگر چه نتوانستم تکلیف خود را نسبت به شما ادا کنم؛ ولی شما مُسلَّم بدانید راهی را که من رفتم، حق است و تقاضای حلالیت از شما دارم.۱ (۱۱۸۹۴۶۳) عباس جعفری نژاد
 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۲
سطر ۳۷:		سطر ۳۷:
	پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین		پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
	http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2362		http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2362
		+
		+	== رده‌ها ==
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض:عباس_جعفری_نژاد_فرد_کهن}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان قزوین]]
		+	[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-نام 	           عباس جعفری نژادفردکهن
+{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
-نام پدر        	علی
+|نام فرد                = عباس جعفری نژاد فرد کهن
-نام مادر  	بمانی
+|تصویر                  =م39.jpg
-محل شهادت 	حلبچه
+|توضیح تصویر            =
-محل تولد 	قزوین 	تاریخ تولد 	۱۳۴۶/۰۸/۱۶
+|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
-محل شهادت 	حلبچه 	تاریخ شهادت 	۱۳۶۶/۱۲/۲۴
+|شهرت                   =
-استان محل شهادت 	کردستان 	شهر محل شهادت 	-
+|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
-وضعیت تاهل 	مجرد 	درجه نظامی
+|تولد                   = قزوین[[زادروزهای|1346/08/16]]
-تحصیلات 	چهارم متوسطه 	رشته 	مکانیک
+|شهادت                  = ایران،کردستان،حلبچه[[الگو:شهدای 24اسفند|1366/12/24]]
-عملیات 		سال تفحص
+|وفات                   =
-محل کار 	بنیاد تحت پوشش
+|مرگ                    =
-مزار شهید 	قزوین - قزوین
+|محل شهادت              = [[ایران]]
 ==زندگي نامه==
 جعفری‌نژاد فردکهن، عباس: شانزدهم آبان ۱۳۴۶، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی، کارمند بود و مادرش بمانی نام داشت. دانش‌آموز چهارم متوسطه در رشته مکانیک بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۶، در حلبچه عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.