شهید عبدالله هاشمی نسب - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۲۴ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۲۱

2020-07-14T14:21:48Z

Birgani97 در ‏۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۰

2018-10-26T16:40:39Z

Jafarpor97 در ‏۳۰ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۴۳

2018-08-21T09:43:46Z

Jafarpor97: Jafarpor97 صفحهٔ شهید عبدالله هاشمی نصب را به شهید عبدالله هاشمی نسب منتقل کرد

2018-08-21T09:43:12Z

Jafarpor97 صفحهٔ شهید عبدالله هاشمی نصب را به شهید عبدالله هاشمی نسب منتقل کرد

Jafarpor97 در ‏۳۰ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۳۶

2018-08-21T09:36:15Z

Jafarpor97 در ‏۳۰ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۷

2018-08-21T09:27:01Z

Tajik9704 در ‏۱۵ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۱۰

2018-07-06T15:10:45Z

Birgani97: صفحه‌ای جدید حاوی «شهید عبدالله هاشمی نصب ==زندگینامه== شهيد هاشمي نصب در سال 1344 در روستاي دستجه...» ایجاد کرد

2018-07-04T08:15:22Z

صفحه‌ای جدید حاوی «شهید عبدالله هاشمی نصب ==زندگینامه== شهيد هاشمي نصب در سال 1344 در روستاي دستجه...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

شهید عبدالله هاشمی نصب

==زندگینامه==

شهيد هاشمي نصب در سال 1344 در روستاي دستجه به دنيا آمد. در خانواده اي مذهبي و متدين بزرگ شد و چهار ساله بود که به فسا آمدند. پدرش در سن 5 سالگي او را به مدرسه فرستاد، دوران ابتدايي را با موفقيت به پايان رسانيد، دوره ي راهنمايي را در مدرسه ابن يمين به تحصيلات خود ادامه داد، در سال سوم راهنمايي بود كه کم کم تظاهرات و راهپيمايي هاي مردم بر عليه نظام ستم شاهي شروع شد.
سيد عبدالله هم از جمله کساني بود که در راهپيمايي ها شرکت مي کرد، با وجود اين که نونهالي بيش نبود اما قلب سرکش، از روحيه ي بزرگ و عالي او حکايت مي کرد. بالاخره انقلاب به ياري ملت به پا خواسته به پيروزي رسيد و او وارد مرحله دبيرستان شد و ديپلم خود را با موفقيت گرفت.
بعد از گرفتن ديپلم به سربازي رفت و در تاريخ 1362/09/15 عازم کرمان شد و در پادگان 05 کرمان دوره ي آموزشي را ديد و از آن جا به تهران منتقل شد. پس از بيست روز آموزش تکاوري، با نشان دادن لياقت و رشادت، به عنوان گروهبان دوم، بي سيم چي فرمانده ي گردان شد و پس از 7 ماه خدمت صادقانه در جبهه ي گيلان غرب، در تاريخ 1363/03/01 به شهادت رسيد.

==وصیت نامه==

بسم الله الرحمن الرحيم
سلام بر تو اى پدر و مادرم
سلام بر شما پدر و مادر دلسوزم، سلام بر شما بهترين پدر و مادرها، من امروز مورخ 1362/06/21 به جبهه مي روم و اميدوارم كه از رفتن من هيچ ناراحتى نداشته باشيد. مادر! من به يك امتحان الهى مى روم، من به خاطر خدا مى روم. مادر! اميدوارم كه هر ناراحتى از من ديده اى نه به خاطر خودم بلکه به خاطر رضاى خدا، مرا حلال كنى و همچنين اى پدرم! من نتوانستم كارى از براى تو بكنم يا در زندگى خودم كمك حال تو باشم، اميدوارم مرا ببخشى و حلالم كنى و اميدوارم كه از اين حرفم نارحت نشويد چون هر كس عمرش تمام مي شود و مى ميرد، اگر كه خدا مرا از شما گرفت و شهيد شدم به رضايت شما دو نفر يعنى هم پدر و هم مادرم، چه در امامزاده حسن (عليه السلام) و چه در هر كجا صلاح شما باشد مرا به خاك بسپاريد و بر سنگ مزارم بنويسيد بعد از شهادت، اين كشته عاشق مهدى (عجل الله فرجه) است بياييد به مزارش. خلاصه من كه يك فرزند بى مفيد براى شما بيش نبودم اميدوارم مرا حلال كنيد خدانگهدار.
قربان شما فرزندتان سيد عبدالله
در ضمن از قول من از تمام همسايگان و قومان و خويشاوندان حلاليت طلب كنيد و در عزاى من هيچ ناراحتى نكنيد همچنين مادرم! در سوگ و عزاى من هيچ گونه ناراحتى نكن و نمى خواهد برايم گريه كنيد. اين آخرين سفارش من بود.
قربان پدر و مادر عزيزم

==خاطرات==

* خاطره از زبان خانواده شهید:
یک بار سيد عبدالله از ناحیه پا ترکش خورده بود و او را برای درمان به بیمارستان برده بودند، بعد از بهبودی نسبی به فسا بازگشت. وقتی به خانه آمد از ما پنهان کرد که زخمی شده است. خیلی ضعیف و رنگ پریده شده بود، تعدادی از اقوام که به خانه ما آمدند او را نشناختند. به شدت برای او دلواپس و نگران بودیم، اما او می خندید و با اشاره به ترکش هایی که در بدنش بود می گفت: این ها سوغاتی جنگ است.
او همیشه آرزوی شهادت داشت و می گفت: اگر بتوانم به یاری الله در لباس مقدس سربازی خدمت به اسلام و مسلمین و انقلاب اسلامی بکنم خیلی خوب است و چه خوب است که در راه نیل به این هدف مقدس جانم را بدهم تا توشه ای در جهت آخرت و جهان عرفانی داشته باشم.
به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.
rId8

منبع:سایت نویدشاهد

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 یک بار سید عبدالله از ناحیه پا ترکش خورده بود و او را برای درمان به بیمارستان برده بودند، بعد از بهبودی نسبی به فسا بازگشت. وقتی به خانه آمد از ما پنهان کرد که زخمی شده است. خیلی ضعیف و رنگ پریده شده بود، تعدادی از اقوام که به خانه ما آمدند او را نشناختند. به شدت برای او دلواپس و نگران بودیم، اما او می خندید و با اشاره به ترکش هایی که در بدنش بود می گفت: این ها سوغاتی جنگ است.
 او همیشه آرزوی شهادت داشت و می گفت: اگر بتوانم به یاری الله در لباس مقدس سربازی خدمت به اسلام و مسلمین و انقلاب اسلامی بکنم خیلی خوب است و چه خوب است که در راه نیل به این هدف مقدس جانم را بدهم تا توشه ای در جهت آخرت و جهان عرفانی داشته باشم.
-به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.<ref>سایت نوید شاهد</ref>
+به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.<ref>[http://navideshahed.com/fa/news/429225 سایت نوید شاهد]</ref>
-−
-−
 ==پانویس==
 <references />
-	<references />

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 یک بار سید عبدالله از ناحیه پا ترکش خورده بود و او را برای درمان به بیمارستان برده بودند، بعد از بهبودی نسبی به فسا بازگشت. وقتی به خانه آمد از ما پنهان کرد که زخمی شده است. خیلی ضعیف و رنگ پریده شده بود، تعدادی از اقوام که به خانه ما آمدند او را نشناختند. به شدت برای او دلواپس و نگران بودیم، اما او می خندید و با اشاره به ترکش هایی که در بدنش بود می گفت: این ها سوغاتی جنگ است.
 او همیشه آرزوی شهادت داشت و می گفت: اگر بتوانم به یاری الله در لباس مقدس سربازی خدمت به اسلام و مسلمین و انقلاب اسلامی بکنم خیلی خوب است و چه خوب است که در راه نیل به این هدف مقدس جانم را بدهم تا توشه ای در جهت آخرت و جهان عرفانی داشته باشم.
-به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.
+به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.<ref>سایت نوید شاهد</ref>
-منبع:سایت نویدشاهد
+==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-شهید عبدالله هاشمی نصب
+شهید عبدالله هاشمی نسب
 ==زندگینامه==
-شهید هاشمی نصب در سال 1344 در [[روستای دستجه]] به دنیا آمد. در خانواده ای مذهبی و متدین بزرگ شد و چهار ساله بود که به [[فسا]] آمدند. پدرش در سن 5 سالگی او را به مدرسه فرستاد، دوران ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید، دوره ی راهنمایی را در مدرسه ابن یمین به تحصیلات خود ادامه داد، در سال سوم راهنمایی بود كه کم کم تظاهرات و راهپیمایی های مردم بر علیه نظام ستم شاهی شروع شد.
+شهید هاشمی نسب در سال 1344 در [[روستای دستجه]] به دنیا آمد. در خانواده ای مذهبی و متدین بزرگ شد و چهار ساله بود که به [[فسا]] آمدند. پدرش در سن 5 سالگی او را به مدرسه فرستاد، دوران ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید، دوره ی راهنمایی را در مدرسه ابن یمین به تحصیلات خود ادامه داد، در سال سوم راهنمایی بود كه کم کم تظاهرات و راهپیمایی های مردم بر علیه نظام ستم شاهی شروع شد.
 سید عبدالله هم از جمله کسانی بود که در راهپیمایی ها شرکت می کرد، با وجود این که نونهالی بیش نبود اما قلب سرکش، از روحیه ی بزرگ و عالی او حکایت می کرد. بالاخره انقلاب به یاری ملت به پا خواسته به پیروزی رسید و او وارد مرحله دبیرستان شد و دیپلم خود را با موفقیت گرفت.
 بعد از گرفتن دیپلم به سربازی رفت و در تاریخ 1362/09/15 عازم [[کرمان]] شد و در پادگان 05 کرمان دوره ی آموزشی را دید و از آن جا به تهران منتقل شد. پس از بیست روز آموزش تکاوری، با نشان دادن لیاقت و رشادت، به عنوان گروهبان دوم، بی سیم چی فرمانده ی گردان شد و پس از 7 ماه خدمت صادقانه در جبهه ی [[گیلانغرب]]، در تاریخ 1363/03/01 به شهادت رسید.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۴۳
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==زندگینامه==
-شهيد هاشمي نصب در سال 1344 در [[روستاي دستجه]] به دنيا آمد. در خانواده اي مذهبي و متدين بزرگ شد و چهار ساله بود که به [[فسا]] آمدند. پدرش در سن 5 سالگي او را به مدرسه فرستاد، دوران ابتدايي را با موفقيت به پايان رسانيد، دوره ي راهنمايي را در مدرسه ابن يمين به تحصيلات خود ادامه داد، در سال سوم راهنمايي بود كه کم کم تظاهرات و راهپيمايي هاي مردم بر عليه نظام ستم شاهي شروع شد.
+شهید هاشمی نصب در سال 1344 در [[روستای دستجه]] به دنیا آمد. در خانواده ای مذهبی و متدین بزرگ شد و چهار ساله بود که به [[فسا]] آمدند. پدرش در سن 5 سالگی او را به مدرسه فرستاد، دوران ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید، دوره ی راهنمایی را در مدرسه ابن یمین به تحصیلات خود ادامه داد، در سال سوم راهنمایی بود كه کم کم تظاهرات و راهپیمایی های مردم بر علیه نظام ستم شاهی شروع شد.
-سيد عبدالله هم از جمله کساني بود که در راهپيمايي ها شرکت مي کرد، با وجود اين که نونهالي بيش نبود اما قلب سرکش، از روحيه ي بزرگ و عالي او حکايت مي کرد. بالاخره انقلاب به ياري ملت به پا خواسته به پيروزي رسيد و او وارد مرحله دبيرستان شد و ديپلم خود را با موفقيت گرفت.
+سید عبدالله هم از جمله کسانی بود که در راهپیمایی ها شرکت می کرد، با وجود این که نونهالی بیش نبود اما قلب سرکش، از روحیه ی بزرگ و عالی او حکایت می کرد. بالاخره انقلاب به یاری ملت به پا خواسته به پیروزی رسید و او وارد مرحله دبیرستان شد و دیپلم خود را با موفقیت گرفت.
-بعد از گرفتن ديپلم به سربازي رفت و در تاريخ 1362/09/15 عازم [[کرمان]] شد و در پادگان 05 کرمان دوره ي آموزشي را ديد و از آن جا به تهران منتقل شد. پس از بيست روز آموزش تکاوري، با نشان دادن لياقت و رشادت، به عنوان گروهبان دوم، بي سيم چي فرمانده ي گردان شد و پس از 7 ماه خدمت صادقانه در جبهه ي [[گيلانغرب]]، در تاريخ 1363/03/01 به شهادت رسيد.
+بعد از گرفتن دیپلم به سربازی رفت و در تاریخ 1362/09/15 عازم [[کرمان]] شد و در پادگان 05 کرمان دوره ی آموزشی را دید و از آن جا به تهران منتقل شد. پس از بیست روز آموزش تکاوری، با نشان دادن لیاقت و رشادت، به عنوان گروهبان دوم، بی سیم چی فرمانده ی گردان شد و پس از 7 ماه خدمت صادقانه در جبهه ی [[گیلانغرب]]، در تاریخ 1363/03/01 به شهادت رسید.
 ==وصیت نامه==
-بسم الله الرحمن الرحيم
+بسم الله الرحمن الرحیم
 سلام بر تو اى پدر و مادرم
-سلام بر شما پدر و مادر دلسوزم، سلام بر شما بهترين پدر و مادرها، من امروز مورخ 1362/06/21 به جبهه مي روم و اميدوارم كه از رفتن من هيچ ناراحتى نداشته باشيد. مادر! من به يك امتحان الهى مى روم، من به خاطر خدا مى روم. مادر! اميدوارم كه هر ناراحتى از من ديده اى نه به خاطر خودم بلکه به خاطر رضاى خدا، مرا حلال كنى و همچنين اى پدرم! من نتوانستم كارى از براى تو بكنم يا در زندگى خودم كمك حال تو باشم، اميدوارم مرا ببخشى و حلالم كنى و اميدوارم كه از اين حرفم نارحت نشويد چون هر كس عمرش تمام مي شود و مى ميرد، اگر كه خدا مرا از شما گرفت و شهيد شدم به رضايت شما دو نفر يعنى هم پدر و هم مادرم، چه در امامزاده حسن (عليه السلام) و چه در هر كجا صلاح شما باشد مرا به خاك بسپاريد و بر سنگ مزارم بنويسيد بعد از شهادت، اين كشته عاشق مهدى (عجل الله فرجه) است بياييد به مزارش. خلاصه من كه يك فرزند بى مفيد براى شما بيش نبودم اميدوارم مرا حلال كنيد خدانگهدار.
+سلام بر شما پدر و مادر دلسوزم، سلام بر شما بهترین پدر و مادرها، من امروز مورخ 1362/06/21 به جبهه می روم و امیدوارم كه از رفتن من هیچ ناراحتى نداشته باشید. مادر! من به یك امتحان الهى مى روم، من به خاطر خدا مى روم. مادر! امیدوارم كه هر ناراحتى از من دیده اى نه به خاطر خودم بلکه به خاطر رضاى خدا، مرا حلال كنى و همچنین اى پدرم! من نتوانستم كارى از براى تو بكنم یا در زندگى خودم كمك حال تو باشم، امیدوارم مرا ببخشى و حلالم كنى و امیدوارم كه از این حرفم نارحت نشوید چون هر كس عمرش تمام می شود و مى میرد، اگر كه خدا مرا از شما گرفت و شهید شدم به رضایت شما دو نفر یعنى هم پدر و هم مادرم، چه در امامزاده حسن (علیه السلام) و چه در هر كجا صلاح شما باشد مرا به خاك بسپارید و بر سنگ مزارم بنویسید بعد از شهادت، این كشته عاشق مهدى (عجل الله فرجه) است بیایید به مزارش. خلاصه من كه یك فرزند بى مفید براى شما بیش نبودم امیدوارم مرا حلال كنید خدانگهدار.
-قربان شما فرزندتان سيد عبدالله
+قربان شما فرزندتان سید عبدالله
-در ضمن از قول من از تمام همسايگان و قومان و خويشاوندان حلاليت طلب كنيد و در عزاى من هيچ ناراحتى نكنيد همچنين مادرم! در سوگ و عزاى من هيچ گونه ناراحتى نكن و نمى خواهد برايم گريه كنيد. اين آخرين سفارش من بود.
+در ضمن از قول من از تمام همسایگان و قومان و خویشاوندان حلالیت طلب كنید و در عزاى من هیچ ناراحتى نكنید همچنین مادرم! در سوگ و عزاى من هیچ گونه ناراحتى نكن و نمى خواهد برایم گریه كنید. این آخرین سفارش من بود.
-قربان پدر و مادر عزيزم
+قربان پدر و مادر عزیزم
 ==خاطرات==
 * خاطره از زبان خانواده شهید:
-یک بار سيد عبدالله از ناحیه پا ترکش خورده بود و او را برای درمان به بیمارستان برده بودند، بعد از بهبودی نسبی به فسا بازگشت. وقتی به خانه آمد از ما پنهان کرد که زخمی شده است. خیلی ضعیف و رنگ پریده شده بود، تعدادی از اقوام که به خانه ما آمدند او را نشناختند. به شدت برای او دلواپس و نگران بودیم، اما او می خندید و با اشاره به ترکش هایی که در بدنش بود می گفت: این ها سوغاتی جنگ است.
+یک بار سید عبدالله از ناحیه پا ترکش خورده بود و او را برای درمان به بیمارستان برده بودند، بعد از بهبودی نسبی به فسا بازگشت. وقتی به خانه آمد از ما پنهان کرد که زخمی شده است. خیلی ضعیف و رنگ پریده شده بود، تعدادی از اقوام که به خانه ما آمدند او را نشناختند. به شدت برای او دلواپس و نگران بودیم، اما او می خندید و با اشاره به ترکش هایی که در بدنش بود می گفت: این ها سوغاتی جنگ است.
 او همیشه آرزوی شهادت داشت و می گفت: اگر بتوانم به یاری الله در لباس مقدس سربازی خدمت به اسلام و مسلمین و انقلاب اسلامی بکنم خیلی خوب است و چه خوب است که در راه نیل به این هدف مقدس جانم را بدهم تا توشه ای در جهت آخرت و جهان عرفانی داشته باشم.
 به گفته همسنگرش، در هنگام شهادت با وجودی که در خون می غلتید دست ها را کنار خود گذاشت و این جمله را زیر لب زمزمه می کرد: به خدای خود رسیدم و جان به جان آفرین تسلیم کرد.