شهید علمدار رحمنی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Arameshi9706 در ‏۱۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۳

2020-01-06T22:03:42Z

Arameshi9706 در ‏۱۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۲

2020-01-06T22:02:08Z

Arameshi9706 در ‏۱۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۱

2020-01-06T22:01:47Z

Arameshi9706 در ‏۱۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۰

2020-01-06T22:00:22Z

Arameshi9706 در ‏۱۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۵۹

2020-01-06T21:59:20Z

Pakniyat98 در ‏۱۲ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۰۷:۵۷

2019-12-03T07:57:32Z

Hoseininasab9802 در ‏۷ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۳

2019-11-28T10:43:42Z

Rajabi98: صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام: علمدار رحمنی نام پدر؛ علی میرزا نام مادر: مرجان بانو محل تو...» ایجاد کرد

2019-11-27T17:37:31Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام: علمدار رحمنی نام پدر؛ علی میرزا نام مادر: مرجان بانو محل تو...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

بسمه تعالی

نام: علمدار رحمنی

نام پدر؛ علی میرزا

نام مادر: مرجان بانو

محل تولد: تاکستان - اسفرورین تاریخ تولد: ۱۳۴۷/۰۱/۰۱

محل شهادت: جزیره مجنون تاریخ شهادت: ۱۳۶۳/۱۲/۲۴

استان محل شهادت: بصره شهر محل شهادت -

وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی

تحصیلات: دوم راهنمائی رشته -

عملیات سال تفحص

محل کار بنیاد تحت پوشش

مزار شهید قزوین - تاکستان – اسفرورین

rId4

زندگی نامه

شهید علمدار رحمنی ، یکم فروردین ۱۳۴۷ ، در روستای اسفرورین از توابع شهرستان تاکستان به دنیا آمد . پدرش علی میرزا و مادرش مرجان بانو نام داشت . تا دوم راهنمایی درس خواند . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و چهارم اسفند ۱۳۶۳ ، در جزیره مجنون عراق بر اثر اصابت ترکش به سر و پا، شهید شد . مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است .

وصیت نامه

شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳

منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین

http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳
+شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
+شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳
-==پانویس==
+http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250
-<references/>

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳
+شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250
+==پانویس==

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250|پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]]</ref>
+شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳
+http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250
-−
-==پانویس==
-<references/>

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳
+شهید، علمدار رحمانی : با درود و سلام به یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود (عج) و نایب بر حقش خمینی بت شکن و سلام به رزمندگان پر توان اسلام که در جبهه ها حماسه می آفرینند و چون کوه استوار در مقابل دشمنان ایستاده اند و سلام و درود بر شهیدان راه آزادی، از هابیل گرفته تا شهدای جنگ تحمیلی که با خونشان درخت اسلام را آبیاری نموده اند و هنوز هم آبیاری می کنند و بعد از این هم دیگران آبیاری خواهند کرد . آیا شما نمی گویید که اگر ما در صحنه کربلا بودیم، نمی گذاشتیم که دست یزیدیان به امام حسین ( ع ) برسد؟ و آیا شما نمی گفتید ای کاش ما هم در کربلا بودیم و حسین ( ع ) را یاری می کردیم و ای کاش ما بودیم و آب به فرزندان حسین ( ع ) می دادیم؟ ! حسین ( ع ) با امام خمینی چه تفاوتی دارد؟ مگر نه این است که هر دو برای دین و قرآن و برای خدا قیام کرده اند؟ چرا روز عاشورا می شود، حسین حسین می کنید؛ اما روز نبرد با دشمنان می شود، پسرم پسرم می کنید؟ ! مگر شما همان مردم عاشورایی نیستید؟ چرا به جبهه ها نمی روید؟ چرا ما باید در فکر مال دنیا بمیریم؟ چرا نباید به فکر مستمندان و رزمندگان باشیم و مثل آن ها بمیریم؟ چرا باید این قدر شهیدان ما وصیت کنند که امام را دعا کنید و به یاریاش بشتابید؟ ما باید به این شهیدان بگوییم : نه این وصیت را نکنید؛ ما عهده دار این نیستیم ! الآن ملت ما در جنگ است و ما یک لحظه از جنگ نباید فاصله داشته باشیم . به خدا قسم می خورم، این راهی را که من رفته ام، بزرگ ترین راهی است که در نماز می گفتم : اهدنا الصراط المستقیم؛ خدا بر من عنایت فرمود و اِلّا بهتر از این راه، راهی نیست که شما در پیش بگیرید . وصیت من به تمامی خواهران دانش آموز این است که : درس خود را فراموش نکنید و هر چه می توانید در فکر بالا رفتن فرهنگ و ازدیاد فرهنگ خواهران باشید . ای دانش آموزان پسر و ای جوانان محل و ای ملت همیشه در صحنه ! به پیش که فتح نهایی است و ای پیرمرد کشاورز ! از همه مهم تر ای پدر و مادرم و ای برادر و خواهرم ! پیروزی از آن مسلمانی است که همیشه به یاد خدا و امت واحده باشد؛ که شما همانا امت واحده هستید .۱ (۱۳۲۰۱۹۳) علمدار رحمانی بهمن ماه ۲۳/۱۱/۱۳۶۳<ref>[[ http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250|پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]]</ref>
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1250

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-بسمه تعالی
+ {{جعبه اطلاعات افراد نظامی
+|نام فرد                = علمدار رحمنی
-نام: علمدار رحمنی
+|تصویر                  = q3.jpg
+|توضیح تصویر            =
-نام پدر؛ علی میرزا
+|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
+|شهرت                   =
-نام مادر: مرجان بانو
+|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
+|تولد                   = تاکستان ، روستای اسفروین[[زادروزهای|1347/01/01]]
-محل تولد: تاکستان - اسفرورین  تاریخ تولد: ۱۳۴۷/۰۱/۰۱
+|شهادت                  = عراق، جزیره مجنون[[الگو:شهدای 24اسفند|1363/12/24]]
+|وفات                   =
-محل شهادت: جزیره مجنون  تاریخ شهادت: ۱۳۶۳/۱۲/۲۴
+|مرگ                    =
+|محل شهادت              = [[عراق]]
-استان محل شهادت: بصره شهر محل شهادت -
+|محل دفن                = گلزار شهداى تاکستان،روستای اسفروین
+|مفقود                  =
-وضعیت تاهل: مجرد درجه نظامی
+|جانباز                 =
+|اسارت                  =
-تحصیلات: دوم راهنمائی رشته -
+|نیرو                   =
+|یگانهای خدمت           =
-عملیات سال تفحص
+|طول خدمت               =
+|درجه                   =
-محل کار بنیاد تحت پوشش
+|سمت‌ها                  = بسیجی
+|جنگ‌‌ها                  =
-مزار شهید قزوین - تاکستان – اسفرورین
+|نشان‌های لیاقت          =
+|عملیات‌                 =
- rId4
+|فعالیت‌ها               =
+|تحصیلات                 =دوم راهنمایی
 ==زندگی نامه==