شهید علیرضا تدین - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۸ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۴۳

2020-07-29T13:43:38Z

Kheyri9803: /* خاطرات */

2019-10-15T08:05:50Z

‏خاطرات

Fazayemajazi: /* خاطرات */

2019-10-05T12:19:09Z

‏خاطرات

Ghanbari9706 در ‏۱۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۲

2019-01-08T21:22:58Z

Hejazi9708 در ‏۱۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۸

2018-12-02T14:58:10Z

Atashbar97: صفحه‌ای جدید حاوی «6604254 تاریخ تولد : 1346/03/04 نام : علیرضا محل تولد : مشهد نام خانوادگی : تدین‌ تاری...» ایجاد کرد

2018-11-07T09:04:06Z

صفحه‌ای جدید حاوی «6604254 تاریخ تولد : 1346/03/04 نام : علیرضا محل تولد : مشهد نام خانوادگی : تدین‌ تاری...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

6604254 تاریخ تولد : 1346/03/04

نام : علیرضا محل تولد : مشهد

نام خانوادگی : تدین‌ تاریخ شهادت : 1366/06/19

نام پدر : غلامرضا مکان شهادت :

تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت :

شغل : یگان خدمتی :

گروه مربوط : سایر شهیدان استان خراسان

نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : رزمنده‌

گلزار : بهشت‌رضا

rId6

خاطرات

- چند روز به عید مانده بود . فرزندم علیرضا جبهه بود و از او خبری نداشتیم منتظر بودم ناگهان درب حیاط به صدا درآمد درب را باز کردم دیدم علیرضا است . یک پلاستیک دارو دستش بود ، رنگ و رویش هم پریده بود . خیلی خوشحال شدم پرسیدم چه شده است. گفت هیچی چند روزی مرخصی آمده ام . می خواهم عید در کنار شما باشم . پرسیدم پس این پلاستیک دارو چیست . گفت: هیچی یک خورده چشمهایم ناراحت هستند . بعد از مدتی برادرم که با ما زندگی می کرد رفته بود خواجه ربیع سر خاک پدر و مادرمان وقتی به خانه آمد با دیدن علیرضا ناراحت شد و گریه زیادی کرد و گفت : دائی جان تو شیمیایی شده ای و به ما می گوئی چیزی نشده . ما باید از همرزم انت بفهمیم . علیرضا اشکهای دائی جان را پاک کرد و گفت : دائی جان من که مقابل شما ایستاده ام . پس برای چه ناراحتی : برادرم گفت امروز که رفته بودم سر خاک در خواجه ربیع به من گفتند علیرضا چشمهایش مجروح شد و مدتها در بیمارستان بستری بوده است. گفت : در بیمارستان بوده ام اما الان که حالم خوب است .

- یکی از همرزم مان برادرم که ظاهرا بی سیم چی او بوده برایم تعریف کرد : علیرضا را دیدم در حالی که بسیار آرام و کم صحبت شده بود و مسئولیت اطلاعات محور کاسه به خاکریز دشمن به عهده او گذارده شده بود به من و یک نفر تک تیر انداز گفت نماز بخوانیم تا برویم اوضاع را بررسی کنیم بعد از بجا آوردن نماز صبح دستور دستور حرکت داد ما سه نفر جلو راه افتادیم و بقیه پشت سر ما حرکت کردند به پشت خاکریز که رسیدیم دستور ایست داد . ما سه نفر وارد کانال شدیم . کانال بین ایران و عراق قرار داشت و بقیه پشت خاکریز سنگر گرفتند. بعد از مقداری راه رفتن به جلو گفت شما اینجا بمانید . بعد خودش به تنهائی می خواست ادامه کار را انجام دهد . هوا تقریبا روشن شده بود و دشمن ما را می دید به علیرضا گفتم در این وضعیت رفتن به جلو خطرناک است. لااقل اجازه بدهید یک نفر از ما با شما بیاییم . ایشان قبول نکرد . همینطور که ما به ایشان نگاه می کردیم حدود صد متر جلوتر رفت و اطراف را بررسی و یادداشت برداری می کرد . ناگهان دشمن علیرضا می بیند و چون از قبل گرای کانال را داشت او را زیر رگباری از گلوله های خمپاره می بندند. گرد و خاک زیدای به هوا بلند شد . وقتی دشمن آرام گرفت رفتیم جلو دیدیم علیرضا سر به سجده گذاشته است . تا تکانش دادم دیدم خون از پیشانی او جاری است و به شهادت رسید .

منبع سایت یاران رضا

http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID= 5159

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۴۳
سطر ۱۶:		سطر ۱۶:

	گلزار : بهشت‌رضا		گلزار : بهشت‌رضا
−
−
−	~~rId6~~
−

@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 -     یکی از همرزم مان برادرم که ظاهرا بی سیم چی او بوده برایم تعریف کرد : علیرضا را دیدم در حالی که بسیار آرام و کم صحبت شده بود و مسئولیت اطلاعات محور کاسه به خاکریز دشمن به عهده او گذارده شده بود به من و یک نفر تک تیر انداز گفت نماز بخوانیم تا برویم اوضاع را بررسی کنیم بعد از بجا آوردن نماز صبح دستور دستور حرکت داد ما سه نفر جلو راه افتادیم و بقیه پشت سر ما حرکت کردند به پشت خاکریز که رسیدیم دستور ایست داد . ما سه نفر وارد کانال شدیم . کانال بین ایران و عراق قرار داشت و بقیه پشت خاکریز سنگر گرفتند. بعد از مقداری راه رفتن به جلو گفت شما اینجا بمانید . بعد خودش به تنهائی می خواست ادامه کار را انجام دهد . هوا تقریبا روشن شده بود و دشمن ما را می دید به علیرضا گفتم در این وضعیت رفتن به جلو خطرناک است. لااقل اجازه بدهید یک نفر از ما با شما بیاییم . ایشان قبول نکرد . همینطور که ما به ایشان نگاه می کردیم حدود صد متر جلوتر رفت و اطراف را بررسی و یادداشت برداری می کرد . ناگهان دشمن علیرضا می بیند و چون از قبل گرای کانال را داشت او را زیر رگباری از گلوله های خمپاره می بندند. گرد و خاک زیدای به هوا بلند شد . وقتی دشمن آرام گرفت رفتیم جلو دیدیم علیرضا سر به سجده گذاشته است . تا تکانش دادم دیدم خون از پیشانی او جاری است و به شهادت رسید<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5159 سایت شهدای یاران رضا]</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 -     چند روز به عید مانده بود . فرزندم علیرضا جبهه بود و از او خبری نداشتیم منتظر بودم ناگهان درب حیاط به صدا درآمد درب را باز کردم دیدم علیرضا است . یک پلاستیک دارو دستش بود ، رنگ و رویش هم پریده بود . خیلی خوشحال شدم پرسیدم چه شده است. گفت هیچی چند روزی مرخصی آمده ام . می خواهم عید در کنار شما باشم . پرسیدم پس این پلاستیک دارو چیست . گفت: هیچی یک خورده چشمهایم ناراحت هستند . بعد از مدتی برادرم که با ما زندگی می کرد رفته بود خواجه ربیع سر خاک پدر و مادرمان وقتی به خانه آمد با دیدن علیرضا ناراحت شد و گریه زیادی کرد و گفت : دائی جان تو شیمیایی شده ای و به ما می گوئی چیزی نشده . ما باید از همرزم انت بفهمیم . علیرضا اشکهای دائی جان را پاک کرد و گفت : دائی جان من که مقابل شما ایستاده ام . پس برای چه ناراحتی : برادرم گفت امروز که رفته بودم سر خاک در خواجه ربیع به من گفتند علیرضا چشمهایش مجروح شد و مدتها در بیمارستان بستری بوده است. گفت : در بیمارستان بوده ام اما الان که حالم خوب است .
--     یکی از همرزم مان برادرم که ظاهرا بی سیم چی او بوده برایم تعریف کرد : علیرضا را دیدم در حالی که بسیار آرام و کم صحبت شده بود و مسئولیت اطلاعات محور کاسه به خاکریز دشمن به عهده او گذارده شده بود به من و یک نفر تک تیر انداز گفت نماز بخوانیم تا برویم اوضاع را بررسی کنیم بعد از بجا آوردن نماز صبح دستور دستور حرکت داد ما سه نفر جلو راه افتادیم و بقیه پشت سر ما حرکت کردند به پشت خاکریز که رسیدیم دستور ایست داد . ما سه نفر وارد کانال شدیم . کانال بین ایران و عراق قرار داشت و بقیه پشت خاکریز سنگر گرفتند. بعد از مقداری راه رفتن به جلو گفت شما اینجا بمانید . بعد خودش به تنهائی می خواست ادامه کار را انجام دهد . هوا تقریبا روشن شده بود و دشمن ما را می دید به علیرضا گفتم در این وضعیت رفتن به جلو خطرناک است. لااقل اجازه بدهید یک نفر از ما با شما بیاییم . ایشان قبول نکرد . همینطور که ما به ایشان نگاه می کردیم حدود صد متر جلوتر رفت و اطراف را بررسی و یادداشت برداری می کرد . ناگهان دشمن علیرضا می بیند و چون از قبل گرای کانال را داشت او را زیر رگباری از گلوله های خمپاره می بندند. گرد و خاک زیدای به هوا بلند شد . وقتی دشمن آرام گرفت رفتیم جلو دیدیم علیرضا سر به سجده گذاشته است . تا تکانش دادم دیدم خون از پیشانی او جاری است و به شهادت رسید .
+-     یکی از همرزم مان برادرم که ظاهرا بی سیم چی او بوده برایم تعریف کرد : علیرضا را دیدم در حالی که بسیار آرام و کم صحبت شده بود و مسئولیت اطلاعات محور کاسه به خاکریز دشمن به عهده او گذارده شده بود به من و یک نفر تک تیر انداز گفت نماز بخوانیم تا برویم اوضاع را بررسی کنیم بعد از بجا آوردن نماز صبح دستور دستور حرکت داد ما سه نفر جلو راه افتادیم و بقیه پشت سر ما حرکت کردند به پشت خاکریز که رسیدیم دستور ایست داد . ما سه نفر وارد کانال شدیم . کانال بین ایران و عراق قرار داشت و بقیه پشت خاکریز سنگر گرفتند. بعد از مقداری راه رفتن به جلو گفت شما اینجا بمانید . بعد خودش به تنهائی می خواست ادامه کار را انجام دهد . هوا تقریبا روشن شده بود و دشمن ما را می دید به علیرضا گفتم در این وضعیت رفتن به جلو خطرناک است. لااقل اجازه بدهید یک نفر از ما با شما بیاییم . ایشان قبول نکرد . همینطور که ما به ایشان نگاه می کردیم حدود صد متر جلوتر رفت و اطراف را بررسی و یادداشت برداری می کرد . ناگهان دشمن علیرضا می بیند و چون از قبل گرای کانال را داشت او را زیر رگباری از گلوله های خمپاره می بندند. گرد و خاک زیدای به هوا بلند شد . وقتی دشمن آرام گرفت رفتیم جلو دیدیم علیرضا سر به سجده گذاشته است . تا تکانش دادم دیدم خون از پیشانی او جاری است و به شهادت رسید<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5159 سایت شهدای یاران رضا]</ref>
-−
-<ref>[http://%20%20http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=%205159 سایت شهدای یاران رضا]</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
- rId6
+rId6
-خاطرات
+==خاطرات==
 -     چند روز به عید مانده بود . فرزندم علیرضا جبهه بود و از او خبری نداشتیم منتظر بودم ناگهان درب حیاط به صدا درآمد درب را باز کردم دیدم علیرضا است . یک پلاستیک دارو دستش بود ، رنگ و رویش هم پریده بود . خیلی خوشحال شدم پرسیدم چه شده است. گفت هیچی چند روزی مرخصی آمده ام . می خواهم عید در کنار شما باشم . پرسیدم پس این پلاستیک دارو چیست . گفت: هیچی یک خورده چشمهایم ناراحت هستند . بعد از مدتی برادرم که با ما زندگی می کرد رفته بود خواجه ربیع سر خاک پدر و مادرمان وقتی به خانه آمد با دیدن علیرضا ناراحت شد و گریه زیادی کرد و گفت : دائی جان تو شیمیایی شده ای و به ما می گوئی چیزی نشده . ما باید از همرزم انت بفهمیم . علیرضا اشکهای دائی جان را پاک کرد و گفت : دائی جان من که مقابل شما ایستاده ام . پس برای چه ناراحتی : برادرم گفت امروز که رفته بودم سر خاک در خواجه ربیع به من گفتند علیرضا چشمهایش مجروح شد و مدتها در بیمارستان بستری بوده است. گفت : در بیمارستان بوده ام اما الان که حالم خوب است .