شهید علی اکبر مسگری - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Pakniyat98 در ‏۱۱ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۱۴

2020-01-01T10:14:31Z

Hasani98: /* خاطرات */

2019-12-31T20:56:55Z

‏خاطرات

Hasani98: /* وصیت نامه */

2019-12-31T20:54:14Z

‏وصیت نامه

Hasani98: /* زندگی نامه */

2019-12-31T20:51:14Z

‏زندگی نامه

Bazi9802 در ‏۱۰ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۲۴

2019-12-31T06:24:55Z

Taghavi98 در ‏۹ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۲۵

2019-12-30T17:25:21Z

Salimpour98 در ‏۹ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۱۵

2019-12-30T16:15:26Z

Sghanbari97: صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام علی اکبر مسگری نام پدر رمضان نام مادر بی بی محل شهادت فاو محل ت...» ایجاد کرد

2019-12-30T15:32:09Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام علی اکبر مسگری نام پدر رمضان نام مادر بی بی محل شهادت فاو محل ت...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

بسمه تعالی
نام علی اکبر مسگری
نام پدر رمضان
نام مادر بی بی
محل شهادت فاو
محل تولد تهران تاریخ تولد ۱۳۴۶/۰۳/۲۹
محل شهادت فاو تاریخ شهادت ۱۳۶۴/۱۱/۲۵
استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت فاو
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات پنجم ابتدائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین

زندگی نامه
مسگری، علی‌اکبر: بیست و نهم خرداد ۱۳۴۶، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش رمضان، کارگری می‌کرد و مادرش بی‌بی (فوت۱۳۶۰) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. نقاش ساختمان بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد.
وصیت نامه
شهید، علی اکبر مسگری: مردم بدانند امام خمینی برحق است و او وارث ۱۴۰۰ سال رنج، زحمت، شلاق، شکنجه، تبعید و اعدام شیعیان است. آن مرد خودساخته و به خدا رسیده و تکیه زده بر مسند حضرت محمّد(ص) را قدر بدانید و از او تبعیت کنید؛ مبادا او را تنها بگذارید. اگر دنیا و آخرت را می خواهید، از راه امام -که همان راه الله است- پیروی کنید و من نیز افتخار می کنم که سرباز کوچک «روح الله» هستم و امیدوارم او در آخرت ما را شفاعت کند. تمام عُمْرم فدای یک لحظه عُمْر امام باد. من که خود را لایق شهادت نمی دانم؛ اما بنا به دستور خداوند در این راه گام نهادم. امیدوارم اگر شهادت نصیبم شد، به راه پُر عظمت شهادت عارف شده باشم. ای مردم! اگر مرا می شناسید، از شما حلالیت می طلبم؛ قصورات مرا ببخشید. پدرجان، مادر، برادران و خواهران مهربانم! شما باید افتخار کنید، که خواهید کرد! شما باید ابوالفضل گونه، یاسرگونه، عمارگونه و زینب گونه راه پُر افتخار شهادت را ادامه دهید و مزدوران خارجی و داخلی را در این راه نیست و نابود کنید. اگر می خواهید من آرامش داشته باشم، لحظه ای از دشمنان داخلی (منافقین و ملحدین) غافل نباشید؛ من هم سعی کردم در این راه گامی بردارم. ...و دیگر وصیتم این است که: قرآن زیاد بخوانید؛ دعا را فراموش نکنید؛ اخلاق اسلامی را یاد بگیرید و حتماً به آن عمل کنید. ...و صحبتی هم با مسؤولین و مجلسیان دارم؛ شما را به خدا و به خون پاک شهدای عزیزمان و به عظمت و عزّت حضرت امام قسم می دهم، مبادا لحظه ای از یاد مستضعفان و مردممان غافل شوید؛ تمام سعیتان را برای بهبودی اوضاع این مردم عزیز و بی نظیر بگذارید؛ مبادا طرز زندگی و رفتارتان همچون وضعیت قبل از انقلاب شود؛ مبادا چون طاغوتیان شوید، که اگر اینگونه شوید، شهدا در قیامت جلوی شما را خواهند گرفت. ...و اما سخنی با سپاهیان عزیز؛ شما سمبل انقلاب هستید؛ لحظه ای از جانفشانی در راه انقلاب اسلامی کوتاهی نکنید و همیشه در خط امام و مردم باشید. لحظه ای منافقین و ملحدین -به خصوص سازمان منافقین و حزب خائن توده و مارکسیست ها- را به خودشان وا مگذارید. مسؤولین قضایی، به خون شهدا و به خون سرور شهیدان انقلاب، شهید مظلوم دکتر بهشتی و یارانش و به خون شهیدان مدنی و دستغیب و دیگران خیانت نکنند. ...و اما صحبتی هم با دوستان تشکیلاتیِ تحت رهبری مستقیم روحانیت و شخصِ ولی فقیه دارم: از راه فقه و حوزه بیرون نروید!۱ (۱۷۰۶۴۰۱) علی اکبر مسگری
خاطرات
یوسف مسگری، برادر شهید علی اکبرمسگری: در منطقه ی عملیاتی فاو مسئوولیت پیک گردان را بعهده داشتم، یک روز یکی از رزمندگان اصفهانی که سراغ مرا از خیلی ها گرفته بود، به سراغم آمد و گفت: شما برادر شهید مسگری هستید. گفتم: بله، چطور؟ گفت: من فرمانده ی دسته ای هستم که اخوی شما نیروی من بود و شهادت عجیبی داشت. او ادامه داد: در حال عملیات بودیم که پای اخوی شما تیر خورد، شب بود و همه جا تاریک، امدادگر را صدا کردم تا پایش را ببندد. تیر در بالای زانویش خورده بود، اما چون خون پایش به پایین جاری شده بود، امدادگر به جای زانو، قسمت پایین زانوی او را با تخته بسته بود، بچه های دیگر رسیدند و وسایل او را از بدنش جدا کردند تا سبک شده و سپس به او گفته بودند برگردد عقب. نزدیکی های کارخانه نمک بودیم، درگیری ها با دشمن شدید شده بود، ما با نفر و آنها با تانک به میدان آمده بودند. بچه های ما با اسلحه ی کلاش و ژ۳ شلیک می کردند و آنها با گلوله های توپ و تانک جواب می دادند. در همین حال و به دلیل شدت حملات بعثی ها، بخصوص یکی از تانکها که به شدت بچه ها را به گلوله بسته بود، گفتم یکی از بچه ها برود و ترتیب خدمه ی آن تانک را بدهد. منتظر بودم که چه کسی این کار را انجام می دهد، با کمال ناباوری برادرت که لنگ لنگان داشت به سمت پشت جبهه می رفت، برگشت و به طرف تانک رفت. او بدون اینکه ببیند ما قبول می کنیم یا نه، به بالای تانک رفت و ترتیب خدمه ی تانکی را که بچه ها ی ما را به گلوله بسته بود، داد. اما در همان لحظه، از تانک بعدی او را به رگبار بستند که از روی تانک به زمین افتاد، او در همین حال کمی بلند شد و گفت: یا ابوالفضل (ع) و سپس به شهادت رسید.
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1399

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-بسمه تعالی
+{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
-نام	علی اکبر مسگری
+|نام فرد                = علی اکبر مسگری
-نام پدر	رمضان
+|تصویر                  =
-نام مادر	بی بی
+|توضیح تصویر            =
-محل شهادت	فاو
+|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
-محل تولد	تهران	تاریخ تولد	۱۳۴۶/۰۳/۲۹
+|شهرت                   =
-محل شهادت	فاو	تاریخ شهادت	۱۳۶۴/۱۱/۲۵
+|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
-استان محل شهادت	بصره	شهر محل شهادت	فاو
+|تولد                   = تهران[[زادروزهای|1346/03/29]]
-وضعیت تاهل	مجرد	درجه نظامی
+|شهادت                  = عراق، بصره،فاو[[الگو:شهدای 25بهمن|1364/11/25]]
-تحصیلات	پنجم ابتدائی	رشته	-
+|وفات                   =
-عملیات		سال تفحص
+|مرگ                    =
-محل کار		بنیاد تحت پوشش
+|محل شهادت              = [[عراق]]
-مزار شهید	قزوین - قزوین
+|محل دفن                = گلزار شهداى قزوین
+|مفقود                  =
 ==زندگی نامه==
 مسگری، علی‌اکبر: بیست و نهم خرداد ۱۳۴۶، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش رمضان، کارگری می‌کرد و مادرش بی‌بی (فوت۱۳۶۰) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. نقاش ساختمان بود. به عنوان [[بسیجی]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴، در [[فاو]] [[عراق]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به [[شهادت]] رسید. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد.

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 ==خاطرات==
-یوسف مسگری، برادر شهید علی اکبرمسگری: در منطقه ی عملیاتی فاو مسئوولیت پیک گردان را بعهده داشتم، یک روز یکی از رزمندگان اصفهانی که سراغ مرا از خیلی ها گرفته بود، به سراغم آمد و گفت: شما برادر شهید مسگری هستید. گفتم: بله، چطور؟ گفت: من فرمانده ی دسته ای هستم که اخوی شما نیروی من بود و شهادت عجیبی داشت. او ادامه داد: در حال عملیات بودیم که پای اخوی شما تیر خورد، شب بود و همه جا تاریک، امدادگر را صدا کردم تا پایش را ببندد. تیر در بالای زانویش خورده بود، اما چون خون پایش به پایین جاری شده بود، امدادگر به جای زانو، قسمت پایین زانوی او را با تخته بسته بود، بچه های دیگر رسیدند و وسایل او را از بدنش جدا کردند تا سبک شده و سپس به او گفته بودند برگردد عقب. نزدیکی های کارخانه نمک بودیم، درگیری ها با دشمن شدید شده بود، ما با نفر و آنها با تانک به میدان آمده بودند. بچه های ما با اسلحه ی کلاش و ژ۳ شلیک می کردند و آنها با گلوله های توپ و تانک جواب می دادند. در همین حال و به دلیل شدت حملات بعثی ها، بخصوص یکی از تانکها که به شدت بچه ها را به گلوله بسته بود، گفتم یکی از بچه ها برود و ترتیب خدمه ی آن تانک را بدهد. منتظر بودم که چه کسی این کار را انجام می دهد، با کمال ناباوری برادرت که لنگ لنگان داشت به سمت پشت جبهه می رفت، برگشت و به طرف تانک رفت. او بدون اینکه ببیند ما قبول می کنیم یا نه، به بالای تانک رفت و ترتیب خدمه ی تانکی را که بچه ها ی ما را به گلوله بسته بود، داد. اما در همان لحظه، از تانک بعدی او را به رگبار بستند که از روی تانک به زمین افتاد، او در همین حال کمی بلند شد و گفت: یا ابوالفضل (ع) و سپس به شهادت رسید.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1399 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و ۳۰۰۰شهید استان قزوین] </ref>
+یوسف مسگری، برادر [[شهید علی اکبر مسگری]]: در منطقه ی عملیاتی فاو مسئوولیت پیک گردان را بعهده داشتم، یک روز یکی از رزمندگان اصفهانی که سراغ مرا از خیلی ها گرفته بود، به سراغم آمد و گفت: شما برادر شهید مسگری هستید. گفتم: بله، چطور؟ گفت: من فرمانده ی دسته ای هستم که اخوی شما نیروی من بود و شهادت عجیبی داشت. او ادامه داد: در حال عملیات بودیم که پای اخوی شما تیر خورد، شب بود و همه جا تاریک، امدادگر را صدا کردم تا پایش را ببندد. تیر در بالای زانویش خورده بود، اما چون خون پایش به پایین جاری شده بود، امدادگر به جای زانو، قسمت پایین زانوی او را با تخته بسته بود، بچه های دیگر رسیدند و وسایل او را از بدنش جدا کردند تا سبک شده و سپس به او گفته بودند برگردد عقب. نزدیکی های کارخانه نمک بودیم، درگیری ها با دشمن شدید شده بود، ما با نفر و آنها با [[تانک]] به میدان آمده بودند. بچه های ما با اسلحه ی [[کلاش]] و [[ژ۳]] شلیک می کردند و آنها با [[گلوله]] های [[توپ]] و [[تانک]] جواب می دادند. در همین حال و به دلیل شدت حملات بعثی ها، بخصوص یکی از تانکها که به شدت بچه ها را به گلوله بسته بود، گفتم یکی از بچه ها برود و ترتیب خدمه ی آن تانک را بدهد. منتظر بودم که چه کسی این کار را انجام می دهد، با کمال ناباوری برادرت که لنگ لنگان داشت به سمت پشت جبهه می رفت، برگشت و به طرف تانک رفت. او بدون اینکه ببیند ما قبول می کنیم یا نه، به بالای تانک رفت و ترتیب خدمه ی تانکی را که بچه ها ی ما را به گلوله بسته بود، داد. اما در همان لحظه، از تانک بعدی او را به [[رگبار]] بستند که از روی تانک به زمین افتاد، او در همین حال کمی بلند شد و گفت: یا ابوالفضل (ع) و سپس به شهادت رسید.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1399 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و ۳۰۰۰شهید استان قزوین] </ref>
 ==پانویس==
 <references/>

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 ==وصیت نامه==
-شهید، علی اکبر مسگری: مردم بدانند امام خمینی برحق است و او وارث ۱۴۰۰ سال رنج، زحمت، شلاق، شکنجه، تبعید و اعدام شیعیان است. آن مرد خودساخته و به خدا رسیده و تکیه زده بر مسند حضرت محمّد(ص) را قدر بدانید و از او تبعیت کنید؛ مبادا او را تنها بگذارید. اگر دنیا و آخرت را می خواهید، از راه امام -که همان راه الله است- پیروی کنید و من نیز افتخار می کنم که سرباز کوچک «روح الله» هستم و امیدوارم او در آخرت ما را شفاعت کند. تمام عُمْرم فدای یک لحظه عُمْر امام باد. من که خود را لایق شهادت نمی دانم؛ اما بنا به دستور خداوند در این راه گام نهادم. امیدوارم اگر شهادت نصیبم شد، به راه پُر عظمت شهادت عارف شده باشم. ای مردم! اگر مرا می شناسید، از شما حلالیت می طلبم؛ قصورات مرا ببخشید. پدرجان، مادر، برادران و خواهران مهربانم! شما باید افتخار کنید، که خواهید کرد! شما باید ابوالفضل گونه، یاسرگونه، عمارگونه و زینب گونه راه پُر افتخار شهادت را ادامه دهید و مزدوران خارجی و داخلی را در این راه نیست و نابود کنید. اگر می خواهید من آرامش داشته باشم، لحظه ای از دشمنان داخلی (منافقین و ملحدین) غافل نباشید؛ من هم سعی کردم در این راه گامی بردارم. ...و دیگر وصیتم این است که: قرآن زیاد بخوانید؛ دعا را فراموش نکنید؛ اخلاق اسلامی را یاد بگیرید و حتماً به آن عمل کنید. ...و صحبتی هم با مسؤولین و مجلسیان دارم؛ شما را به خدا و به خون پاک شهدای عزیزمان و به عظمت و عزّت حضرت امام قسم می دهم، مبادا لحظه ای از یاد مستضعفان و مردممان غافل شوید؛ تمام سعیتان را برای بهبودی اوضاع این مردم عزیز و بی نظیر بگذارید؛ مبادا طرز زندگی و رفتارتان همچون وضعیت قبل از انقلاب شود؛ مبادا چون طاغوتیان شوید، که اگر اینگونه شوید، شهدا در قیامت جلوی شما را خواهند گرفت. ...و اما سخنی با سپاهیان عزیز؛ شما سمبل انقلاب هستید؛ لحظه ای از جانفشانی در راه انقلاب اسلامی کوتاهی نکنید و همیشه در خط امام و مردم باشید. لحظه ای منافقین و ملحدین -به خصوص سازمان منافقین و حزب خائن توده و مارکسیست ها- را به خودشان وا مگذارید. مسؤولین قضایی، به خون شهدا و به خون سرور شهیدان انقلاب، شهید مظلوم دکتر بهشتی و یارانش و به خون شهیدان مدنی و دستغیب و دیگران خیانت نکنند. ...و اما صحبتی هم با دوستان تشکیلاتیِ تحت رهبری مستقیم روحانیت و شخصِ ولی فقیه دارم: از راه فقه و حوزه بیرون نروید!۱ (۱۷۰۶۴۰۱) علی اکبر مسگری
+شهید، علی اکبر مسگری: مردم بدانند [[امام خمینی]] برحق است و او وارث ۱۴۰۰ سال رنج، زحمت، شلاق، شکنجه، تبعید و اعدام شیعیان است. آن مرد خودساخته و به خدا رسیده و تکیه زده بر مسند [[حضرت محمّد(ص)]] را قدر بدانید و از او تبعیت کنید؛ مبادا او را تنها بگذارید. اگر دنیا و آخرت را می خواهید، از راه امام -که همان راه الله است- پیروی کنید و من نیز افتخار می کنم که سرباز کوچک «روح الله» هستم و امیدوارم او در آخرت ما را شفاعت کند. تمام عُمْرم فدای یک لحظه عُمْر امام باد. من که خود را لایق شهادت نمی دانم؛ اما بنا به دستور خداوند در این راه گام نهادم. امیدوارم اگر شهادت نصیبم شد، به راه پُر عظمت شهادت عارف شده باشم. ای مردم! اگر مرا می شناسید، از شما حلالیت می طلبم؛ قصورات مرا ببخشید. پدرجان، مادر، برادران و خواهران مهربانم! شما باید افتخار کنید، که خواهید کرد! شما باید ابوالفضل گونه، یاسرگونه، عمارگونه و زینب گونه راه پُر افتخار شهادت را ادامه دهید و مزدوران خارجی و داخلی را در این راه نیست و نابود کنید. اگر می خواهید من آرامش داشته باشم، لحظه ای از دشمنان داخلی (منافقین و ملحدین) غافل نباشید؛ من هم سعی کردم در این راه گامی بردارم. ...و دیگر وصیتم این است که: [[قرآن]] زیاد بخوانید؛ دعا را فراموش نکنید؛ اخلاق اسلامی را یاد بگیرید و حتماً به آن عمل کنید. ...و صحبتی هم با مسؤولین و مجلسیان دارم؛ شما را به خدا و به خون پاک شهدای عزیزمان و به عظمت و عزّت حضرت امام قسم می دهم، مبادا لحظه ای از یاد مستضعفان و مردممان غافل شوید؛ تمام سعیتان را برای بهبودی اوضاع این مردم عزیز و بی نظیر بگذارید؛ مبادا طرز زندگی و رفتارتان همچون وضعیت قبل از [[انقلاب]] شود؛ مبادا چون طاغوتیان شوید، که اگر اینگونه شوید، [[شهدا]] در قیامت جلوی شما را خواهند گرفت. ...و اما سخنی با سپاهیان عزیز؛ شما سمبل انقلاب هستید؛ لحظه ای از جانفشانی در راه انقلاب اسلامی کوتاهی نکنید و همیشه در خط امام و مردم باشید. لحظه ای منافقین و ملحدین -به خصوص سازمان منافقین و حزب خائن توده و مارکسیست ها- را به خودشان وا مگذارید. مسؤولین قضایی، به خون شهدا و به خون سرور شهیدان انقلاب، شهید مظلوم دکتر بهشتی و یارانش و به خون شهیدان مدنی و دستغیب و دیگران خیانت نکنند. ...و اما صحبتی هم با دوستان تشکیلاتیِ تحت رهبری مستقیم روحانیت و شخصِ [[ولی فقیه]] دارم: از راه فقه و حوزه بیرون نروید!۱ (۱۷۰۶۴۰۱) علی اکبر مسگری
 ==خاطرات==
 یوسف مسگری، برادر شهید علی اکبرمسگری: در منطقه ی عملیاتی فاو مسئوولیت پیک گردان را بعهده داشتم، یک روز یکی از رزمندگان اصفهانی که سراغ مرا از خیلی ها گرفته بود، به سراغم آمد و گفت: شما برادر شهید مسگری هستید. گفتم: بله، چطور؟ گفت: من فرمانده ی دسته ای هستم که اخوی شما نیروی من بود و شهادت عجیبی داشت. او ادامه داد: در حال عملیات بودیم که پای اخوی شما تیر خورد، شب بود و همه جا تاریک، امدادگر را صدا کردم تا پایش را ببندد. تیر در بالای زانویش خورده بود، اما چون خون پایش به پایین جاری شده بود، امدادگر به جای زانو، قسمت پایین زانوی او را با تخته بسته بود، بچه های دیگر رسیدند و وسایل او را از بدنش جدا کردند تا سبک شده و سپس به او گفته بودند برگردد عقب. نزدیکی های کارخانه نمک بودیم، درگیری ها با دشمن شدید شده بود، ما با نفر و آنها با تانک به میدان آمده بودند. بچه های ما با اسلحه ی کلاش و ژ۳ شلیک می کردند و آنها با گلوله های توپ و تانک جواب می دادند. در همین حال و به دلیل شدت حملات بعثی ها، بخصوص یکی از تانکها که به شدت بچه ها را به گلوله بسته بود، گفتم یکی از بچه ها برود و ترتیب خدمه ی آن تانک را بدهد. منتظر بودم که چه کسی این کار را انجام می دهد، با کمال ناباوری برادرت که لنگ لنگان داشت به سمت پشت جبهه می رفت، برگشت و به طرف تانک رفت. او بدون اینکه ببیند ما قبول می کنیم یا نه، به بالای تانک رفت و ترتیب خدمه ی تانکی را که بچه ها ی ما را به گلوله بسته بود، داد. اما در همان لحظه، از تانک بعدی او را به رگبار بستند که از روی تانک به زمین افتاد، او در همین حال کمی بلند شد و گفت: یا ابوالفضل (ع) و سپس به شهادت رسید.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1399 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و ۳۰۰۰شهید استان قزوین] </ref>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==زندگی نامه==
-مسگری، علی‌اکبر: بیست و نهم خرداد ۱۳۴۶، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش رمضان، کارگری می‌کرد و مادرش بی‌بی (فوت۱۳۶۰) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. نقاش ساختمان بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد.
+مسگری، علی‌اکبر: بیست و نهم خرداد ۱۳۴۶، در شهر تهران به دنیا آمد. پدرش رمضان، کارگری می‌کرد و مادرش بی‌بی (فوت۱۳۶۰) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. نقاش ساختمان بود. به عنوان [[بسیجی]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴، در [[فاو]] [[عراق]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به [[شهادت]] رسید. مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد.
 ==وصیت نامه==
 شهید، علی اکبر مسگری: مردم بدانند امام خمینی برحق است و او وارث ۱۴۰۰ سال رنج، زحمت، شلاق، شکنجه، تبعید و اعدام شیعیان است. آن مرد خودساخته و به خدا رسیده و تکیه زده بر مسند حضرت محمّد(ص) را قدر بدانید و از او تبعیت کنید؛ مبادا او را تنها بگذارید. اگر دنیا و آخرت را می خواهید، از راه امام -که همان راه الله است- پیروی کنید و من نیز افتخار می کنم که سرباز کوچک «روح الله» هستم و امیدوارم او در آخرت ما را شفاعت کند. تمام عُمْرم فدای یک لحظه عُمْر امام باد. من که خود را لایق شهادت نمی دانم؛ اما بنا به دستور خداوند در این راه گام نهادم. امیدوارم اگر شهادت نصیبم شد، به راه پُر عظمت شهادت عارف شده باشم. ای مردم! اگر مرا می شناسید، از شما حلالیت می طلبم؛ قصورات مرا ببخشید. پدرجان، مادر، برادران و خواهران مهربانم! شما باید افتخار کنید، که خواهید کرد! شما باید ابوالفضل گونه، یاسرگونه، عمارگونه و زینب گونه راه پُر افتخار شهادت را ادامه دهید و مزدوران خارجی و داخلی را در این راه نیست و نابود کنید. اگر می خواهید من آرامش داشته باشم، لحظه ای از دشمنان داخلی (منافقین و ملحدین) غافل نباشید؛ من هم سعی کردم در این راه گامی بردارم. ...و دیگر وصیتم این است که: قرآن زیاد بخوانید؛ دعا را فراموش نکنید؛ اخلاق اسلامی را یاد بگیرید و حتماً به آن عمل کنید. ...و صحبتی هم با مسؤولین و مجلسیان دارم؛ شما را به خدا و به خون پاک شهدای عزیزمان و به عظمت و عزّت حضرت امام قسم می دهم، مبادا لحظه ای از یاد مستضعفان و مردممان غافل شوید؛ تمام سعیتان را برای بهبودی اوضاع این مردم عزیز و بی نظیر بگذارید؛ مبادا طرز زندگی و رفتارتان همچون وضعیت قبل از انقلاب شود؛ مبادا چون طاغوتیان شوید، که اگر اینگونه شوید، شهدا در قیامت جلوی شما را خواهند گرفت. ...و اما سخنی با سپاهیان عزیز؛ شما سمبل انقلاب هستید؛ لحظه ای از جانفشانی در راه انقلاب اسلامی کوتاهی نکنید و همیشه در خط امام و مردم باشید. لحظه ای منافقین و ملحدین -به خصوص سازمان منافقین و حزب خائن توده و مارکسیست ها- را به خودشان وا مگذارید. مسؤولین قضایی، به خون شهدا و به خون سرور شهیدان انقلاب، شهید مظلوم دکتر بهشتی و یارانش و به خون شهیدان مدنی و دستغیب و دیگران خیانت نکنند. ...و اما صحبتی هم با دوستان تشکیلاتیِ تحت رهبری مستقیم روحانیت و شخصِ ولی فقیه دارم: از راه فقه و حوزه بیرون نروید!۱ (۱۷۰۶۴۰۱) علی اکبر مسگری

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 ==خاطرات==
 یوسف مسگری، برادر شهید علی اکبرمسگری: در منطقه ی عملیاتی فاو مسئوولیت پیک گردان را بعهده داشتم، یک روز یکی از رزمندگان اصفهانی که سراغ مرا از خیلی ها گرفته بود، به سراغم آمد و گفت: شما برادر شهید مسگری هستید. گفتم: بله، چطور؟ گفت: من فرمانده ی دسته ای هستم که اخوی شما نیروی من بود و شهادت عجیبی داشت. او ادامه داد: در حال عملیات بودیم که پای اخوی شما تیر خورد، شب بود و همه جا تاریک، امدادگر را صدا کردم تا پایش را ببندد. تیر در بالای زانویش خورده بود، اما چون خون پایش به پایین جاری شده بود، امدادگر به جای زانو، قسمت پایین زانوی او را با تخته بسته بود، بچه های دیگر رسیدند و وسایل او را از بدنش جدا کردند تا سبک شده و سپس به او گفته بودند برگردد عقب. نزدیکی های کارخانه نمک بودیم، درگیری ها با دشمن شدید شده بود، ما با نفر و آنها با تانک به میدان آمده بودند. بچه های ما با اسلحه ی کلاش و ژ۳ شلیک می کردند و آنها با گلوله های توپ و تانک جواب می دادند. در همین حال و به دلیل شدت حملات بعثی ها، بخصوص یکی از تانکها که به شدت بچه ها را به گلوله بسته بود، گفتم یکی از بچه ها برود و ترتیب خدمه ی آن تانک را بدهد. منتظر بودم که چه کسی این کار را انجام می دهد، با کمال ناباوری برادرت که لنگ لنگان داشت به سمت پشت جبهه می رفت، برگشت و به طرف تانک رفت. او بدون اینکه ببیند ما قبول می کنیم یا نه، به بالای تانک رفت و ترتیب خدمه ی تانکی را که بچه ها ی ما را به گلوله بسته بود، داد. اما در همان لحظه، از تانک بعدی او را به رگبار بستند که از روی تانک به زمین افتاد، او در همین حال کمی بلند شد و گفت: یا ابوالفضل (ع) و سپس به شهادت رسید.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1399 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و ۳۰۰۰شهید استان قزوین] </ref>
 ==پانویس==
 <references/>