شهید علی اکبر نور محمدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۲۷ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۲۷

2020-07-17T13:27:28Z

Sheykhmohammadi98 در ‏۱۳ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۲۰

2019-11-04T02:20:10Z

Kheyri9803: /* زندگی نامه */

2019-10-13T10:21:35Z

‏زندگی نامه

Bazi9802 در ‏۱۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۵۲

2019-08-05T05:52:08Z

Norsalehi9710: صفحه‌ای جدید حاوی «علی اکبر نور محمدی تاریخ تولد: 1331/10/02 تاریخ شهادت: 1362/12/08 ==زندگینامه== نورمحم...» ایجاد کرد

2019-08-04T12:36:46Z

صفحه‌ای جدید حاوی «علی اکبر نور محمدی تاریخ تولد: 1331/10/02 تاریخ شهادت: 1362/12/08 ==زندگینامه== نورمحم...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

علی اکبر نور محمدی
تاریخ تولد: 1331/10/02
تاریخ شهادت: 1362/12/08

==زندگینامه==
نورمحمدی، علی‌اکبر: دوم دی ۱۳۳۱، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش حسن و مادرش زهرا (فوت۱۳۵۲) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگر کارخانه بود. ازدواج کرد و صاحب چهار پسر شد. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. هشتم اسفند ۱۳۶۲، در جفیر بر اثر اصابت ترکش به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
وصیت نامه:
شهید، على اکبر نورمحمدى: به نام خدایی که از اوییم، براى اوییم، آمدن مان براى او و بازگشت مان نیز به سوی اوست؛ از تو آمرزش مى ‏خواهم و به سوى تو توبه مى ‏کنم. در بین مؤمنان، بزرگمردانى هستند که به عهد و پیمانی که با خداى خود بستند، کاملاً وفا کردند و بعضى هم بر آن عهد ایستادگى کردند و در راه او شهید شدند و برخى هم مقاومت کردند و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ‏اى است گران بها از جانب خداوندْ -تبارک و تعالى- براى بندگان خالص خود که نصیب هر کسى نمى ‏شود. انسان باید در راهى سیر کند که سعادتش در آن باشد و به خدا سوگند که من سعادت خویش را نمى ‏یابم مگر در پیمودن خط خونین ابا عبد الله الحسین(ع) که راه تمامى شهیدان انقلاب اسلامى نیز همین است. آنچه گذشت، هیچ است و معلوم نیست که چه پیش خواهد آمد و به راستى نمى ‏دانیم چه خواهد شد؛ پس اکنون من باید برخیزم و به فکر خویش باشم؛ چرا که امروز روز عملِ بدون حساب و فردا روز حسابِ بدون عمل است. از شما و هرکس که جنازه ی مرا مى ‏بیند، مى‏ خواهم یادى از شهداى کربلا کند و هرکس مى‏ خواهد براى من گریه کند، یادى از على اکبر امام حسین(ع) کرده و براى او گریه کند. من این راه را آگاهانه طى کردم؛ من با خود کمى خلوت کردم و اندیشیدم. زمانى مى‏ گفتم: اى کاش در زمانِ امام حسین(ع) زندگى مى‏ کردم و به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنی؟» او لبیک مى‏ گفتم و در راهش و در سرزمین کربلا شهید مى‏ شدم؛ اما افسوس! حال که کربلاى ایران پیش آمده است، خداوند این سعادت را نصیبم کرد. مى ‏دانم که هر کس در این راه قدم بَر ندارد و به خدا رو نکند، خداوند روز قیامت رحمت خود را از او دور خواهد کرد و او به عذاب الهى گرفتار خواهد شد. در آخر، من از اهالى شریف آباد مى ‏خواهم مرا به خاطر حضرت فاطمه زهرا(س) ببخشند و از من راضى باشند؛ من هم از خداوند مى‏ خواهم زیارت کربلا را نصیب همه ی شما کند. در نماز جمعه شرکت کنید؛ این نمازهاست که کمر دشمن اسلام را شکسته است. (۱۷۹۶۶۴۶) على اکبر نورمحمدى
منبع:سایت خط سرخ
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1029

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 نورمحمدی، علی‌اکبر: دوم دی [[۱۳۳۱]]، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش حسن و مادرش زهرا (فوت۱۳۵۲) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگر کارخانه بود. ازدواج کرد و صاحب چهار پسر شد. از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. هشتم اسفند [[۱۳۶۲]]، در [[جفیر]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
 وصیت نامه:
-[[شهید علی اکبر نور محمدی]]: به نام خدایی که از اوییم، براى اوییم، آمدن مان براى او و بازگشت مان نیز به سوی اوست؛ از تو آمرزش مى ‏خواهم و به سوى تو توبه مى ‏کنم. در بین مؤمنان، بزرگمردانى هستند که به عهد و پیمانی که با خداى خود بستند، کاملاً وفا کردند و بعضى هم بر آن عهد ایستادگى کردند و در راه او شهید شدند و برخى هم مقاومت کردند و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ‏اى است گران بها از جانب خداوندْ -تبارک و تعالى- براى بندگان خالص خود که نصیب هر کسى نمى ‏شود. انسان باید در راهى سیر کند که سعادتش در آن باشد و به خدا سوگند که من سعادت خویش را نمى ‏یابم مگر در پیمودن خط خونین ابا عبد الله الحسین(ع) که راه تمامى شهیدان [[انقلاب اسلامى]] نیز همین است. آنچه گذشت، هیچ است و معلوم نیست که چه پیش خواهد آمد و به راستى نمى ‏دانیم چه خواهد شد؛ پس اکنون من باید برخیزم و به فکر خویش باشم؛ چرا که امروز روز عملِ بدون حساب و فردا روز حسابِ بدون عمل است. از شما و هرکس که جنازه ی مرا مى ‏بیند، مى‏ خواهم یادى از شهداى کربلا کند و هرکس مى‏ خواهد براى من گریه کند، یادى از على اکبر امام حسین(ع) کرده و براى او گریه کند. من این راه را آگاهانه طى کردم؛ من با خود کمى خلوت کردم و اندیشیدم. زمانى مى‏ گفتم: اى کاش در زمانِ امام حسین(ع) زندگى مى‏ کردم و به نداى «[[هل من ناصرٍ ینصرنی]]؟» او لبیک مى‏ گفتم و در راهش و در سرزمین کربلا شهید مى‏ شدم؛ اما افسوس! حال که کربلاى ایران پیش آمده است، خداوند این سعادت را نصیبم کرد. مى ‏دانم که هر کس در این راه قدم بَر ندارد و به خدا رو نکند، خداوند روز قیامت رحمت خود را از او دور خواهد کرد و او به عذاب الهى گرفتار خواهد شد. در آخر، من از اهالى شریف آباد مى ‏خواهم مرا به خاطر حضرت فاطمه زهرا(س) ببخشند و از من راضى باشند؛ من هم از خداوند مى‏ خواهم زیارت کربلا را نصیب همه ی شما کند. در نماز جمعه شرکت کنید؛ این نمازهاست که کمر دشمن [[اسلام]] را شکسته است. (۱۷۹۶۶۴۶) على اکبر نورمحمدى
+[[شهید علی اکبر نور محمدی]]: به نام خدایی که از اوییم، براى اوییم، آمدن مان براى او و بازگشت مان نیز به سوی اوست؛ از تو آمرزش مى ‏خواهم و به سوى تو توبه مى ‏کنم. در بین مؤمنان، بزرگمردانى هستند که به عهد و پیمانی که با خداى خود بستند، کاملاً وفا کردند و بعضى هم بر آن عهد ایستادگى کردند و در راه او شهید شدند و برخى هم مقاومت کردند و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ‏اى است گران بها از جانب خداوندْ -تبارک و تعالى- براى بندگان خالص خود که نصیب هر کسى نمى ‏شود. انسان باید در راهى سیر کند که سعادتش در آن باشد و به خدا سوگند که من سعادت خویش را نمى ‏یابم مگر در پیمودن خط خونین ابا عبد الله الحسین(ع) که راه تمامى شهیدان [[انقلاب اسلامى]] نیز همین است. آنچه گذشت، هیچ است و معلوم نیست که چه پیش خواهد آمد و به راستى نمى ‏دانیم چه خواهد شد؛ پس اکنون من باید برخیزم و به فکر خویش باشم؛ چرا که امروز روز عملِ بدون حساب و فردا روز حسابِ بدون عمل است. از شما و هرکس که جنازه ی مرا مى ‏بیند، مى‏ خواهم یادى از شهداى کربلا کند و هرکس مى‏ خواهد براى من گریه کند، یادى از على اکبر امام حسین(ع) کرده و براى او گریه کند. من این راه را آگاهانه طى کردم؛ من با خود کمى خلوت کردم و اندیشیدم. زمانى مى‏ گفتم: اى کاش در زمانِ امام حسین(ع) زندگى مى‏ کردم و به نداى «[[هل من ناصرٍ ینصرنی]]؟» او لبیک مى‏ گفتم و در راهش و در سرزمین کربلا شهید مى‏ شدم؛ اما افسوس! حال که کربلاى ایران پیش آمده است، خداوند این سعادت را نصیبم کرد. مى ‏دانم که هر کس در این راه قدم بَر ندارد و به خدا رو نکند، خداوند روز قیامت رحمت خود را از او دور خواهد کرد و او به عذاب الهى گرفتار خواهد شد. در آخر، من از اهالى شریف آباد مى ‏خواهم مرا به خاطر حضرت فاطمه زهرا(س) ببخشند و از من راضى باشند؛ من هم از خداوند مى‏ خواهم زیارت کربلا را نصیب همه ی شما کند. در نماز جمعه شرکت کنید؛ این نمازهاست که کمر دشمن [[اسلام]] را شکسته است. (۱۷۹۶۶۴۶) على اکبر نورمحمدى.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1029 سایت خط سرخ]</ref>
 ==نگار خانه تصاویر==
 <gallery>
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 </gallery>
+==پانویس==
-منبع:سایت خط سرخ
+<references />
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1029

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ==زندگی نامه==
-نورمحمدی، علی‌اکبر: دوم دی ۱۳۳۱، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش حسن و مادرش زهرا (فوت۱۳۵۲) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگر کارخانه بود. ازدواج کرد و صاحب چهار پسر شد. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. هشتم اسفند ۱۳۶۲، در جفیر بر اثر اصابت ترکش به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
+نورمحمدی، علی‌اکبر: دوم دی [[۱۳۳۱]]، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش حسن و مادرش زهرا (فوت۱۳۵۲) نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگر کارخانه بود. ازدواج کرد و صاحب چهار پسر شد. از سوی [[بسیج]] در [[جبهه]] حضور یافت. هشتم اسفند [[۱۳۶۲]]، در [[جفیر]] بر اثر اصابت [[ترکش]] به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
 وصیت نامه:
-شهید، على اکبر نورمحمدى: به نام خدایی که از اوییم، براى اوییم، آمدن مان براى او و بازگشت مان نیز به سوی اوست؛ از تو آمرزش مى ‏خواهم و به سوى تو توبه مى ‏کنم. در بین مؤمنان، بزرگمردانى هستند که به عهد و پیمانی که با خداى خود بستند، کاملاً وفا کردند و بعضى هم بر آن عهد ایستادگى کردند و در راه او شهید شدند و برخى هم مقاومت کردند و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ‏اى است گران بها از جانب خداوندْ -تبارک و تعالى- براى بندگان خالص خود که نصیب هر کسى نمى ‏شود. انسان باید در راهى سیر کند که سعادتش در آن باشد و به خدا سوگند که من سعادت خویش را نمى ‏یابم مگر در پیمودن خط خونین ابا عبد الله الحسین(ع) که راه تمامى شهیدان انقلاب اسلامى نیز همین است. آنچه گذشت، هیچ است و معلوم نیست که چه پیش خواهد آمد و به راستى نمى ‏دانیم چه خواهد شد؛ پس اکنون من باید برخیزم و به فکر خویش باشم؛ چرا که امروز روز عملِ بدون حساب و فردا روز حسابِ بدون عمل است. از شما و هرکس که جنازه ی مرا مى ‏بیند، مى‏ خواهم یادى از شهداى کربلا کند و هرکس مى‏ خواهد براى من گریه کند، یادى از على اکبر امام حسین(ع) کرده و براى او گریه کند. من این راه را آگاهانه طى کردم؛ من با خود کمى خلوت کردم و اندیشیدم. زمانى مى‏ گفتم: اى کاش در زمانِ امام حسین(ع) زندگى مى‏ کردم و به نداى «هل من ناصرٍ ینصرنی؟» او لبیک مى‏ گفتم و در راهش و در سرزمین کربلا شهید مى‏ شدم؛ اما افسوس! حال که کربلاى ایران پیش آمده است، خداوند این سعادت را نصیبم کرد. مى ‏دانم که هر کس در این راه قدم بَر ندارد و به خدا رو نکند، خداوند روز قیامت رحمت خود را از او دور خواهد کرد و او به عذاب الهى گرفتار خواهد شد. در آخر، من از اهالى شریف آباد مى ‏خواهم مرا به خاطر حضرت فاطمه زهرا(س) ببخشند و از من راضى باشند؛ من هم از خداوند مى‏ خواهم زیارت کربلا را نصیب همه ی شما کند. در نماز جمعه شرکت کنید؛ این نمازهاست که کمر دشمن اسلام را شکسته است. (۱۷۹۶۶۴۶) على اکبر نورمحمدى
+[[شهید علی اکبر نور محمدی]]: به نام خدایی که از اوییم، براى اوییم، آمدن مان براى او و بازگشت مان نیز به سوی اوست؛ از تو آمرزش مى ‏خواهم و به سوى تو توبه مى ‏کنم. در بین مؤمنان، بزرگمردانى هستند که به عهد و پیمانی که با خداى خود بستند، کاملاً وفا کردند و بعضى هم بر آن عهد ایستادگى کردند و در راه او شهید شدند و برخى هم مقاومت کردند و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ‏اى است گران بها از جانب خداوندْ -تبارک و تعالى- براى بندگان خالص خود که نصیب هر کسى نمى ‏شود. انسان باید در راهى سیر کند که سعادتش در آن باشد و به خدا سوگند که من سعادت خویش را نمى ‏یابم مگر در پیمودن خط خونین ابا عبد الله الحسین(ع) که راه تمامى شهیدان [[انقلاب اسلامى]] نیز همین است. آنچه گذشت، هیچ است و معلوم نیست که چه پیش خواهد آمد و به راستى نمى ‏دانیم چه خواهد شد؛ پس اکنون من باید برخیزم و به فکر خویش باشم؛ چرا که امروز روز عملِ بدون حساب و فردا روز حسابِ بدون عمل است. از شما و هرکس که جنازه ی مرا مى ‏بیند، مى‏ خواهم یادى از شهداى کربلا کند و هرکس مى‏ خواهد براى من گریه کند، یادى از على اکبر امام حسین(ع) کرده و براى او گریه کند. من این راه را آگاهانه طى کردم؛ من با خود کمى خلوت کردم و اندیشیدم. زمانى مى‏ گفتم: اى کاش در زمانِ امام حسین(ع) زندگى مى‏ کردم و به نداى «[[هل من ناصرٍ ینصرنی]]؟» او لبیک مى‏ گفتم و در راهش و در سرزمین کربلا شهید مى‏ شدم؛ اما افسوس! حال که کربلاى ایران پیش آمده است، خداوند این سعادت را نصیبم کرد. مى ‏دانم که هر کس در این راه قدم بَر ندارد و به خدا رو نکند، خداوند روز قیامت رحمت خود را از او دور خواهد کرد و او به عذاب الهى گرفتار خواهد شد. در آخر، من از اهالى شریف آباد مى ‏خواهم مرا به خاطر حضرت فاطمه زهرا(س) ببخشند و از من راضى باشند؛ من هم از خداوند مى‏ خواهم زیارت کربلا را نصیب همه ی شما کند. در نماز جمعه شرکت کنید؛ این نمازهاست که کمر دشمن [[اسلام]] را شکسته است. (۱۷۹۶۶۴۶) على اکبر نورمحمدى
 ==نگار خانه تصاویر==
 <gallery>