شهید قنبر علی صمدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Eshoseini9802 در ‏۱۸ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۰۶

2019-11-09T10:06:42Z

Kheyri9803: /* وصیت نامه */

2019-10-20T08:13:15Z

‏وصیت نامه

Fazayemajazi: /* وصایا */

2019-08-17T12:19:46Z

‏وصایا

Bazi9802 در ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۱۵

2019-08-10T11:15:46Z

Rqyhfhlylny98: صفحه‌ای جدید حاوی « نام قنبر علی صمدی نام پدر صفر علی نام مادر طوبی محل شه...» ایجاد کرد

2019-08-10T09:55:43Z

صفحه‌ای جدید حاوی « نام قنبر علی صمدی نام پدر صفر علی نام مادر طوبی محل شه...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

نام قنبر علی صمدی
نام پدر صفر علی
نام مادر طوبی
محل شهادت هزار قلعه مریوان
محل تولد بوئین زهرا - مراد آباد تاریخ تولد ۱۳۴۷/۱۲/۲۵
محل شهادت هزار قلعه مریوان تاریخ شهادت ۱۳۶۶/۰۹/۲۴
استان محل شهادت کردستان شهر محل شهادت مریوان
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات پنجم ابتدائی رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - بوئین زهرا - مرادآباد-بخش دشتابی

زندگي نامه
صمدی، قنبرعلی: بیست و پنجم اسفند ۱۳۴۷، در روستای مرادآباد از توابع شهر بوئین‌زهرا به دنیا آمد. پدرش صفرعلی(فوت۱۳۶۲) کشاورز بود و مادرش طوبا نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم آذر ۱۳۶۶، در هزارقلعه مریوان هنگام درگیری با گروه‌های ضدانقلاب بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

وصایا
شهید، قنبرعلى صمدى: بارالها! حال که به تو روى آورده ام، مرا از خودت مران، که ما را در جهان غیر از تو معبودى نیست. به چه کسى روى نهیم که بتواند ما را اجابت کند و چه کسى را معشوق قرار دهیم که بتواند ما را اقناع کند، غیر از ذات کبریایی اَت؟! بارالها! این بنده ی کوچک و گناهکار خود را ببخش. خدایا! ترسانم از زمانى که روز رستاخیز مرا بیاورى و مقابل دشمنان مان به جرم و گناهى که مرتکب شده ام، به آتش بیفکنى؛ آن وقت است که من کلام مولا را فریاد زنم، که اگر مرا در آتش اندازى بگویم: «خدایا! دوستت دارم!» خدایا! ما را در قیامت مقابل انبیا و اولیا و شهدا شرمنده مساز که تنها غفار تویى و امیدمان به توست که تنها امید امیدوارانى و من امیدم را به لطف و کرم تو بسته ام. بارالها! خودت فرمودى هر که مرا صدا کند و بخواند، اجابت مى کنم؛ پس اجابت کن. قَسَمَت مى دهم به انبیا و اولیا و مقربان درگاهت که مرا در زمره ی بندگان خاص خود قرار بده و نور الهى را در دلم بتابان. بدین وسیله شهادت مى دهم که این بنده ی حقیر، با دیدگانی باز و شوق وافر، قدم در راهى نهاد که خدایش به این راه خوانده بود. به راهى گام نهادم که حسین(ع) پیشواى آن است و در راهى که سلمان، میثم، مالک، مقداد و ابوذر گام نهادند. در راهى که حسین(ع) و هفتاد و دو تن از یارانش در آن وارد شدند و خون خود را به شیعیان شان تزریق نمودند و خون شان با روح جامعه گره خورد و شعاع نورانى آن تا ابد پرتوافشانى خواهد کرد. اینک ما در این راه، بى باک به فوج دشمنان مى تازیم و مردانه در راه عشق جان مى بازیم. خدایا! حال که مرا به این راه رهنمون گشتى، پس در آن ثابت قدمم بدار. اى امام، اى نایب صاحب الزمان(عج)، اى تبلور و تجلى راستین اسلام، اى کسى که در نگاه و کلامت چهره رسول الله(ص) را مى توان دید و اى از سلاله حسین(ع)! به خون پاک تمام شهدا قسم یاد مى کنم که جز راه حق، راهى را نپویم و در این راه از جان خود بگذرم. در ابتدا سخنى با خانواده عزیزم دارم؛ پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید. شما را بسیار اذیت کردم و حتى نتوانستم حقى را که به گردنم بود، به اندازه ی سرسوزنى ادا کنم. در مرگ من صبر را پیشه سازید و بر خدا توکل نمایید. مرگ حق است و هیچ کس را راه گریزى از آن نیست و بهتر آن است که به جاى پشت کردن به آن، مردانه برایش آغوش بگشاییم و به لقاى حق بشتابیم و به سوى خدای مان برویم. مرا ببخشید اگر نتوانستم دستگیرى و کمکى به شما نمایم. ما به خاطر عهدى که با امامان بسته ایم در این راه ثابت قدم مى مانیم و مانند افراد سست ایمان به امام خویش پشت نمى کنیم و مانند یاران حسین(ع) از خدا مى خواهیم ما را بارها بمی راند و باز زنده کند تا در راه پیشوایمان بمیریم. در مرگ من از ناله و فغان خوددارى کنید و با استقامت خود دشمن را ناامید کنید. اگر خداوند به من مقام شهادت عطا نمود، حتماً شما را فراموش نمى کنم. برادران! نگذارید سلاحم بر زمین بماند. در هر سنگرى که هستید، پشتیبان انقلاب و امام باشید و با اتکا به قرآن، به قلب دشمنان اسلام و قرآن نشانه روید. با هم مهربان و در منزل یار و یاور پدر و مادر باشید. خواهران! حجاب خویش را حفظ کنید و زینب گونه عمل نمایید. مادر عزیزم! مگر زینب(س) داغ برادر و فرزند ندید؟ مگر هجر خاندان نچشید؟ مگر زینب (س)کمرش از بار مصیبت خم نشد؟ این زینب(س) است؛ خواهر امام حسین(ع) که در مجلس یزید و در مقابل دشمنان این چنین استوار ایستاد؛ پس چرا نمى گرید و بر سر و صورت نمى کوبد و ضجه نمی زند؟ خانواده ی عزیزم! شهادت من، دامادى من است و به خاطر این مسأله امور خیر خویش را به تأخیر نیندازید. از همسایگان و آشنایان و فامیل برایم حلالیت بگیرید و پیام مرا به گوش شان برسانید؛ باشد تا از آخرین صحبتم شاید استفاده اى ببرند. ما مى رویم و به دوستان مان ملحق مى شویم و مى رویم تا در جوار حق بیاساییم و این آرزویم بود و شما -ان شاء الله- راضى به خوشحالى من باشید. ...و صحبتى هم با ماندگان در راه دارم؛ اى کسانى که هنوز به اسلام ایمان نیاورده اید! مگر ندیدید چگونه پیروانِ دیار عاشقان و پاک باختگان، خویش را به آتش زدند و سوختند؟ مگر شما پدران را بر جنازه ی فرزندان خویش ندیدید؟ مگر کودکان گریان را بر جنازه ی پدران خویش ندیدید؟ مگر کارگران و کشاورزان را ندیدید که خون شان را بر زمین ریختند؛ پس چگونه ادعاى دفاع از حقوق کارگران مى نمایید؟ مگر ندیدید جوانان پُر شور و با ایمان را که در شعله هاى خشم و کینه منافقان سوختند؛ پس چگونه است که به این راه اعتقاد ندارید و ایمان نمى آورید؟ مقدارى به خود آیید و براى عبرت هم که شده، به شهرهاى جنگ زده بیایید. جاى جاىِ خاک جنوب و غرب کشور گلگون از خون عزیزان این امت است. به یاد بیاورید لحظه هایى را که مادران جنازه ی فرزندان خود را از زیر آوار بیرون مى کشند و به یاد بیاورید مردم مظلومى را که تنها گناه آنان فریاد حق طلبى شان بود. خدا شاهد است هر لحظه که کودکان یتیم منتظر پدر و یا پدر ندیده و کودکان شهدا را مى دیدم و یا چهره ی شکسته ی پدر و مادرهاى عزیزان به معراج رفته را مى دیدم، قلبم به درد مى آمد و خدا گواه است که در آن دنیا دستان شان را به سوی ما دراز مى نمایند و از ما حق خود را طلب خواهند کرد؛ حقى که باید شما ادا مى کردید و نکردید. اگر از شما پرسیدند: «خون پدرمان کجا رفته است و خون پسرمان را چگونه پاس داشتید؟» چگونه جواب مى دهید؟ ببینید انقلاب و اسلام از شما چه مى خواهد. نکند -خداى ناکرده- چشم دل شما بسته باشد. نکند -خداى ناکرده- خدا دل هاى شما را مُهر بکوبد. مسؤولیت کمرشکنى است؛ پس بسیار دقت کنید. خدا آخرین حجت خویش را بر ما عرضه کرده است؛ اگر به این دستاویز چنگ نزنید، «خسر الدنیا و الاخره» مى شوید.۱ (۱۴۷۵۳۰۶) ۱/۹/۶۶
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2141

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 ==وصیت نامه==
 شهید، قنبرعلى صمدى: بارالها! حال که به تو روى آورده ام، مرا از خودت مران، که ما را در جهان غیر از تو معبودى نیست. به چه کسى روى نهیم که بتواند ما را اجابت کند و چه کسى را معشوق قرار دهیم که بتواند ما را اقناع کند، غیر از ذات کبریایی اَت؟! بارالها! این بنده ی کوچک و گناهکار خود را ببخش. خدایا! ترسانم از زمانى که روز رستاخیز مرا بیاورى و مقابل دشمنان مان به جرم و گناهى که مرتکب شده ام، به آتش بیفکنى؛ آن وقت است که من کلام مولا را فریاد زنم، که اگر مرا در آتش اندازى بگویم: «خدایا! دوستت دارم!» خدایا! ما را در قیامت مقابل انبیا و اولیا و شهدا شرمنده مساز که تنها غفار تویى و امیدمان به توست که تنها امید امیدوارانى و من امیدم را به لطف و کرم تو بسته ام. بارالها! خودت فرمودى هر که مرا صدا کند و بخواند، اجابت مى کنم؛ پس اجابت کن. قَسَمَت مى دهم به انبیا و اولیا و مقربان درگاهت که مرا در زمره ی بندگان خاص خود قرار بده و نور الهى را در دلم بتابان. بدین وسیله شهادت مى دهم که این بنده ی حقیر، با دیدگانی باز و شوق وافر، قدم در راهى نهاد که خدایش به این راه خوانده بود. به راهى گام نهادم که حسین(ع) پیشواى آن است و در راهى که سلمان، میثم، مالک، مقداد و ابوذر گام نهادند. در راهى که حسین(ع) و هفتاد و دو تن از یارانش در آن وارد شدند و خون خود را به شیعیان شان تزریق نمودند و خون شان با روح جامعه گره خورد و شعاع نورانى آن تا ابد پرتوافشانى خواهد کرد. اینک ما در این راه، بى باک به فوج دشمنان مى تازیم و مردانه در راه عشق جان مى بازیم. خدایا! حال که مرا به این راه رهنمون گشتى، پس در آن ثابت قدمم بدار. اى امام، اى نایب صاحب الزمان(عج)، اى تبلور و تجلى راستین اسلام، اى کسى که در نگاه و کلامت چهره رسول الله(ص) را مى توان دید و اى از سلاله حسین(ع)! به خون پاک تمام شهدا قسم یاد مى کنم که جز راه حق، راهى را نپویم و در این راه از جان خود بگذرم. در ابتدا سخنى با خانواده عزیزم دارم؛ پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید. شما را بسیار اذیت کردم و حتى نتوانستم حقى را که به گردنم بود، به اندازه ی سرسوزنى ادا کنم. در مرگ من صبر را پیشه سازید و بر خدا توکل نمایید. مرگ حق است و هیچ کس را راه گریزى از آن نیست و بهتر آن است که به جاى پشت کردن به آن، مردانه برایش آغوش بگشاییم و به لقاى حق بشتابیم و به سوى خدای مان برویم. مرا ببخشید اگر نتوانستم دستگیرى و کمکى به شما نمایم. ما به خاطر عهدى که با امامان بسته ایم در این راه ثابت قدم مى مانیم و مانند افراد سست ایمان به امام خویش پشت نمى کنیم و مانند یاران حسین(ع) از خدا مى خواهیم ما را بارها بمی راند و باز زنده کند تا در راه پیشوایمان بمیریم. در مرگ من از ناله و فغان خوددارى کنید و با استقامت خود دشمن را ناامید کنید. اگر خداوند به من مقام شهادت عطا نمود، حتماً شما را فراموش نمى کنم. برادران! نگذارید سلاحم بر زمین بماند. در هر سنگرى که هستید، پشتیبان انقلاب و امام باشید و با اتکا به قرآن، به قلب دشمنان اسلام و قرآن نشانه روید. با هم مهربان و در منزل یار و یاور پدر و مادر باشید. خواهران! حجاب خویش را حفظ کنید و زینب گونه عمل نمایید. مادر عزیزم! مگر زینب(س) داغ برادر و فرزند ندید؟ مگر هجر خاندان نچشید؟ مگر زینب (س)کمرش از بار مصیبت خم نشد؟ این زینب(س) است؛ خواهر امام حسین(ع) که در مجلس یزید و در مقابل دشمنان این چنین استوار ایستاد؛ پس چرا نمى گرید و بر سر و صورت نمى کوبد و ضجه نمی زند؟ خانواده ی عزیزم! شهادت من، دامادى من است و به خاطر این مسأله امور خیر خویش را به تأخیر نیندازید. از همسایگان و آشنایان و فامیل برایم حلالیت بگیرید و پیام مرا به گوش شان برسانید؛ باشد تا از آخرین صحبتم شاید استفاده اى ببرند. ما مى رویم و به دوستان مان ملحق مى شویم و مى رویم تا در جوار حق بیاساییم و این آرزویم بود و شما -ان شاء الله- راضى به خوشحالى من باشید. ...و صحبتى هم با ماندگان در راه دارم؛ اى کسانى که هنوز به اسلام ایمان نیاورده اید! مگر ندیدید چگونه پیروانِ دیار عاشقان و پاک باختگان، خویش را به آتش زدند و سوختند؟ مگر شما پدران را بر جنازه ی فرزندان خویش ندیدید؟ مگر کودکان گریان را بر جنازه ی پدران خویش ندیدید؟ مگر کارگران و کشاورزان را ندیدید که خون شان را بر زمین ریختند؛ پس چگونه ادعاى دفاع از حقوق کارگران مى نمایید؟ مگر ندیدید جوانان پُر شور و با ایمان را که در شعله هاى خشم و کینه منافقان سوختند؛ پس چگونه است که به این راه اعتقاد ندارید و ایمان نمى آورید؟ مقدارى به خود آیید و براى عبرت هم که شده، به شهرهاى جنگ زده بیایید. جاى جاىِ خاک جنوب و غرب کشور گلگون از خون عزیزان این امت است. به یاد بیاورید لحظه هایى را که مادران جنازه ی فرزندان خود را از زیر آوار بیرون مى کشند و به یاد بیاورید مردم مظلومى را که تنها گناه آنان فریاد حق طلبى شان بود. خدا شاهد است هر لحظه که کودکان یتیم منتظر پدر و یا پدر ندیده و کودکان شهدا را مى دیدم و یا چهره ی شکسته ی پدر و مادرهاى عزیزان به معراج رفته را مى دیدم، قلبم به درد مى آمد و خدا گواه است که در آن دنیا دستان شان را به سوی ما دراز مى نمایند و از ما حق خود را طلب خواهند کرد؛ حقى که باید شما ادا مى کردید و نکردید. اگر از شما پرسیدند: «خون پدرمان کجا رفته است و خون پسرمان را چگونه پاس داشتید؟» چگونه جواب مى دهید؟ ببینید انقلاب و اسلام از شما چه مى خواهد. نکند -خداى ناکرده- چشم دل شما بسته باشد. نکند -خداى ناکرده- خدا دل هاى شما را مُهر بکوبد. مسؤولیت کمرشکنى است؛ پس بسیار دقت کنید. خدا آخرین حجت خویش را بر ما عرضه کرده است؛ اگر به این دستاویز چنگ نزنید، «خسر الدنیا و الاخره» مى شوید.۱ (۱۴۷۵۳۰۶) ۱/۹/۶۶
 منبع: سایت خط سرخ
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2141

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
-==وصایا==
+==وصیت نامه==
 شهید، قنبرعلى صمدى: بارالها! حال که به تو روى آورده ام، مرا از خودت مران، که ما را در جهان غیر از تو معبودى نیست. به چه کسى روى نهیم که بتواند ما را اجابت کند و چه کسى را معشوق قرار دهیم که بتواند ما را اقناع کند، غیر از ذات کبریایی اَت؟! بارالها! این بنده ی کوچک و گناهکار خود را ببخش. خدایا! ترسانم از زمانى که روز رستاخیز مرا بیاورى و مقابل دشمنان مان به جرم و گناهى که مرتکب شده ام، به آتش بیفکنى؛ آن وقت است که من کلام مولا را فریاد زنم، که اگر مرا در آتش اندازى بگویم: «خدایا! دوستت دارم!» خدایا! ما را در قیامت مقابل انبیا و اولیا و شهدا شرمنده مساز که تنها غفار تویى و امیدمان به توست که تنها امید امیدوارانى و من امیدم را به لطف و کرم تو بسته ام. بارالها! خودت فرمودى هر که مرا صدا کند و بخواند، اجابت مى کنم؛ پس اجابت کن. قَسَمَت مى دهم به انبیا و اولیا و مقربان درگاهت که مرا در زمره ی بندگان خاص خود قرار بده و نور الهى را در دلم بتابان. بدین وسیله شهادت مى دهم که این بنده ی حقیر، با دیدگانی باز و شوق وافر، قدم در راهى نهاد که خدایش به این راه خوانده بود. به راهى گام نهادم که حسین(ع) پیشواى آن است و در راهى که سلمان، میثم، مالک، مقداد و ابوذر گام نهادند. در راهى که حسین(ع) و هفتاد و دو تن از یارانش در آن وارد شدند و خون خود را به شیعیان شان تزریق نمودند و خون شان با روح جامعه گره خورد و شعاع نورانى آن تا ابد پرتوافشانى خواهد کرد. اینک ما در این راه، بى باک به فوج دشمنان مى تازیم و مردانه در راه عشق جان مى بازیم. خدایا! حال که مرا به این راه رهنمون گشتى، پس در آن ثابت قدمم بدار. اى امام، اى نایب صاحب الزمان(عج)، اى تبلور و تجلى راستین اسلام، اى کسى که در نگاه و کلامت چهره رسول الله(ص) را مى توان دید و اى از سلاله حسین(ع)! به خون پاک تمام شهدا قسم یاد مى کنم که جز راه حق، راهى را نپویم و در این راه از جان خود بگذرم. در ابتدا سخنى با خانواده عزیزم دارم؛ پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید. شما را بسیار اذیت کردم و حتى نتوانستم حقى را که به گردنم بود، به اندازه ی سرسوزنى ادا کنم. در مرگ من صبر را پیشه سازید و بر خدا توکل نمایید. مرگ حق است و هیچ کس را راه گریزى از آن نیست و بهتر آن است که به جاى پشت کردن به آن، مردانه برایش آغوش بگشاییم و به لقاى حق بشتابیم و به سوى خدای مان برویم. مرا ببخشید اگر نتوانستم دستگیرى و کمکى به شما نمایم. ما به خاطر عهدى که با امامان بسته ایم در این راه ثابت قدم مى مانیم و مانند افراد سست ایمان به امام خویش پشت نمى کنیم و مانند یاران حسین(ع) از خدا مى خواهیم ما را بارها بمی راند و باز زنده کند تا در راه پیشوایمان بمیریم. در مرگ من از ناله و فغان خوددارى کنید و با استقامت خود دشمن را ناامید کنید. اگر خداوند به من مقام شهادت عطا نمود، حتماً شما را فراموش نمى کنم. برادران! نگذارید سلاحم بر زمین بماند. در هر سنگرى که هستید، پشتیبان انقلاب و امام باشید و با اتکا به قرآن، به قلب دشمنان اسلام و قرآن نشانه روید. با هم مهربان و در منزل یار و یاور پدر و مادر باشید. خواهران! حجاب خویش را حفظ کنید و زینب گونه عمل نمایید. مادر عزیزم! مگر زینب(س) داغ برادر و فرزند ندید؟ مگر هجر خاندان نچشید؟ مگر زینب (س)کمرش از بار مصیبت خم نشد؟ این زینب(س) است؛ خواهر امام حسین(ع) که در مجلس یزید و در مقابل دشمنان این چنین استوار ایستاد؛ پس چرا نمى گرید و بر سر و صورت نمى کوبد و ضجه نمی زند؟ خانواده ی عزیزم! شهادت من، دامادى من است و به خاطر این مسأله امور خیر خویش را به تأخیر نیندازید. از همسایگان و آشنایان و فامیل برایم حلالیت بگیرید و پیام مرا به گوش شان برسانید؛ باشد تا از آخرین صحبتم شاید استفاده اى ببرند. ما مى رویم و به دوستان مان ملحق مى شویم و مى رویم تا در جوار حق بیاساییم و این آرزویم بود و شما -ان شاء الله- راضى به خوشحالى من باشید. ...و صحبتى هم با ماندگان در راه دارم؛ اى کسانى که هنوز به اسلام ایمان نیاورده اید! مگر ندیدید چگونه پیروانِ دیار عاشقان و پاک باختگان، خویش را به آتش زدند و سوختند؟ مگر شما پدران را بر جنازه ی فرزندان خویش ندیدید؟ مگر کودکان گریان را بر جنازه ی پدران خویش ندیدید؟ مگر کارگران و کشاورزان را ندیدید که خون شان را بر زمین ریختند؛ پس چگونه ادعاى دفاع از حقوق کارگران مى نمایید؟ مگر ندیدید جوانان پُر شور و با ایمان را که در شعله هاى خشم و کینه منافقان سوختند؛ پس چگونه است که به این راه اعتقاد ندارید و ایمان نمى آورید؟ مقدارى به خود آیید و براى عبرت هم که شده، به شهرهاى جنگ زده بیایید. جاى جاىِ خاک جنوب و غرب کشور گلگون از خون عزیزان این امت است. به یاد بیاورید لحظه هایى را که مادران جنازه ی فرزندان خود را از زیر آوار بیرون مى کشند و به یاد بیاورید مردم مظلومى را که تنها گناه آنان فریاد حق طلبى شان بود. خدا شاهد است هر لحظه که کودکان یتیم منتظر پدر و یا پدر ندیده و کودکان شهدا را مى دیدم و یا چهره ی شکسته ی پدر و مادرهاى عزیزان به معراج رفته را مى دیدم، قلبم به درد مى آمد و خدا گواه است که در آن دنیا دستان شان را به سوی ما دراز مى نمایند و از ما حق خود را طلب خواهند کرد؛ حقى که باید شما ادا مى کردید و نکردید. اگر از شما پرسیدند: «خون پدرمان کجا رفته است و خون پسرمان را چگونه پاس داشتید؟» چگونه جواب مى دهید؟ ببینید انقلاب و اسلام از شما چه مى خواهد. نکند -خداى ناکرده- چشم دل شما بسته باشد. نکند -خداى ناکرده- خدا دل هاى شما را مُهر بکوبد. مسؤولیت کمرشکنى است؛ پس بسیار دقت کنید. خدا آخرین حجت خویش را بر ما عرضه کرده است؛ اگر به این دستاویز چنگ نزنید، «خسر الدنیا و الاخره» مى شوید.۱ (۱۴۷۵۳۰۶) ۱/۹/۶۶
 http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=2141

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-نام 	                قنبر علی صمدی
+نام 	                [[قنبر علی صمدی]]
 نام پدر           	    صفر علی
 نام مادر   	    طوبی
-محل شهادت 	   هزار قلعه مریوان
+محل شهادت 	  [[هزار قلعه مریوان]]
-محل تولد 	بوئین زهرا - مراد آباد 	تاریخ تولد 	۱۳۴۷/۱۲/۲۵
+محل تولد 	[[بوئین زهرا]]  - [[مراد آباد]]  	تاریخ تولد 	[[۱۳۴۷/۱۲/۲۵]]
-محل شهادت 	هزار قلعه مریوان  	تاریخ شهادت 	۱۳۶۶/۰۹/۲۴
+محل شهادت 	[[هزار قلعه مریوان]]   	تاریخ شهادت 	[[۱۳۶۶/۰۹/۲۴]]
-استان محل شهادت 	کردستان 	شهر محل شهادت 	مریوان
+استان محل شهادت 	کردستان 	شهر محل شهادت 	[[مریوان]]
 وضعیت تاهل 	مجرد                       	درجه نظامی
 تحصیلات 	پنجم ابتدائی 	            رشته 	-
 عملیات 		سال تفحص
 محل کار 	بنیاد تحت پوشش
-مزار شهید 	قزوین - بوئین زهرا - مرادآباد-بخش دشتابی
+مزار شهید 	[[قزوین]]  - [[بوئین زهرا]]  - [[مرادآباد]]-بخش دشتابی
 ==زندگي نامه==
-صمدی، قنبرعلی: بیست و پنجم اسفند ۱۳۴۷، در روستای مرادآباد از توابع شهر بوئین‌زهرا به دنیا آمد. پدرش صفرعلی(فوت۱۳۶۲) کشاورز بود و مادرش طوبا نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. بیست و چهارم آذر ۱۳۶۶، در هزارقلعه مریوان هنگام درگیری با گروه‌های ضدانقلاب بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
+[[صمدی، قنبرعلی]] : بیست و پنجم اسفند ۱۳۴۷، در روستای [[مرادآباد]]  از توابع شهر [[بوئین‌زهرا]]  به دنیا آمد. پدرش صفرعلی(فوت۱۳۶۲) [[کشاورز]] بود و مادرش طوبا نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان [[پاسدار وظیفه]]  در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و چهارم آذر ۱۳۶۶، در [[هزارقلعه مریوان]]  هنگام درگیری با گروه‌های ضدانقلاب بر اثر اصابت [[ترکش]]  به سر، [[شهید]]  شد. مزار او در گلزار [[شهدا]] ی زادگاهش واقع است.
 ==وصیت نامه==
-شهید، قنبرعلى صمدى: بارالها! حال که به تو روى آورده ام، مرا از خودت مران، که ما را در جهان غیر از تو معبودى نیست. به چه کسى روى نهیم که بتواند ما را اجابت کند و چه کسى را معشوق قرار دهیم که بتواند ما را اقناع کند، غیر از ذات کبریایی اَت؟! بارالها! این بنده ی کوچک و گناهکار خود را ببخش. خدایا! ترسانم از زمانى که روز رستاخیز مرا بیاورى و مقابل دشمنان مان به جرم و گناهى که مرتکب شده ام، به آتش بیفکنى؛ آن وقت است که من کلام مولا را فریاد زنم، که اگر مرا در آتش اندازى بگویم: «خدایا! دوستت دارم!» خدایا! ما را در قیامت مقابل انبیا و اولیا و شهدا شرمنده مساز که تنها غفار تویى و امیدمان به توست که تنها امید امیدوارانى و من امیدم را به لطف و کرم تو بسته ام. بارالها! خودت فرمودى هر که مرا صدا کند و بخواند، اجابت مى کنم؛ پس اجابت کن. قَسَمَت مى دهم به انبیا و اولیا و مقربان درگاهت که مرا در زمره ی بندگان خاص خود قرار بده و نور الهى را در دلم بتابان. بدین وسیله شهادت مى دهم که این بنده ی حقیر، با دیدگانی باز و شوق وافر، قدم در راهى نهاد که خدایش به این راه خوانده بود. به راهى گام نهادم که حسین(ع) پیشواى آن است و در راهى که سلمان، میثم، مالک، مقداد و ابوذر گام نهادند. در راهى که حسین(ع) و هفتاد و دو تن از یارانش در آن وارد شدند و خون خود را به شیعیان شان تزریق نمودند و خون شان با روح جامعه گره خورد و شعاع نورانى آن تا ابد پرتوافشانى خواهد کرد. اینک ما در این راه، بى باک به فوج دشمنان مى تازیم و مردانه در راه عشق جان مى بازیم. خدایا! حال که مرا به این راه رهنمون گشتى، پس در آن ثابت قدمم بدار. اى امام، اى نایب صاحب الزمان(عج)، اى تبلور و تجلى راستین اسلام، اى کسى که در نگاه و کلامت چهره رسول الله(ص) را مى توان دید و اى از سلاله حسین(ع)! به خون پاک تمام شهدا قسم یاد مى کنم که جز راه حق، راهى را نپویم و در این راه از جان خود بگذرم. در ابتدا سخنى با خانواده عزیزم دارم؛ پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید. شما را بسیار اذیت کردم و حتى نتوانستم حقى را که به گردنم بود، به اندازه ی سرسوزنى ادا کنم. در مرگ من صبر را پیشه سازید و بر خدا توکل نمایید. مرگ حق است و هیچ کس را راه گریزى از آن نیست و بهتر آن است که به جاى پشت کردن به آن، مردانه برایش آغوش بگشاییم و به لقاى حق بشتابیم و به سوى خدای مان برویم. مرا ببخشید اگر نتوانستم دستگیرى و کمکى به شما نمایم. ما به خاطر عهدى که با امامان بسته ایم در این راه ثابت قدم مى مانیم و مانند افراد سست ایمان به امام خویش پشت نمى کنیم و مانند یاران حسین(ع) از خدا مى خواهیم ما را بارها بمی راند و باز زنده کند تا در راه پیشوایمان بمیریم. در مرگ من از ناله و فغان خوددارى کنید و با استقامت خود دشمن را ناامید کنید. اگر خداوند به من مقام شهادت عطا نمود، حتماً شما را فراموش نمى کنم. برادران! نگذارید سلاحم بر زمین بماند. در هر سنگرى که هستید، پشتیبان انقلاب و امام باشید و با اتکا به قرآن، به قلب دشمنان اسلام و قرآن نشانه روید. با هم مهربان و در منزل یار و یاور پدر و مادر باشید. خواهران! حجاب خویش را حفظ کنید و زینب گونه عمل نمایید. مادر عزیزم! مگر زینب(س) داغ برادر و فرزند ندید؟ مگر هجر خاندان نچشید؟ مگر زینب (س)کمرش از بار مصیبت خم نشد؟ این زینب(س) است؛ خواهر امام حسین(ع) که در مجلس یزید و در مقابل دشمنان این چنین استوار ایستاد؛ پس چرا نمى گرید و بر سر و صورت نمى کوبد و ضجه نمی زند؟ خانواده ی عزیزم! شهادت من، دامادى من است و به خاطر این مسأله امور خیر خویش را به تأخیر نیندازید. از همسایگان و آشنایان و فامیل برایم حلالیت بگیرید و پیام مرا به گوش شان برسانید؛ باشد تا از آخرین صحبتم شاید استفاده اى ببرند. ما مى رویم و به دوستان مان ملحق مى شویم و مى رویم تا در جوار حق بیاساییم و این آرزویم بود و شما -ان شاء الله- راضى به خوشحالى من باشید. ...و صحبتى هم با ماندگان در راه دارم؛ اى کسانى که هنوز به اسلام ایمان نیاورده اید! مگر ندیدید چگونه پیروانِ دیار عاشقان و پاک باختگان، خویش را به آتش زدند و سوختند؟ مگر شما پدران را بر جنازه ی فرزندان خویش ندیدید؟ مگر کودکان گریان را بر جنازه ی پدران خویش ندیدید؟ مگر کارگران و کشاورزان را ندیدید که خون شان را بر زمین ریختند؛ پس چگونه ادعاى دفاع از حقوق کارگران مى نمایید؟ مگر ندیدید جوانان پُر شور و با ایمان را که در شعله هاى خشم و کینه منافقان سوختند؛ پس چگونه است که به این راه اعتقاد ندارید و ایمان نمى آورید؟ مقدارى به خود آیید و براى عبرت هم که شده، به شهرهاى جنگ زده بیایید. جاى جاىِ خاک جنوب و غرب کشور گلگون از خون عزیزان این امت است. به یاد بیاورید لحظه هایى را که مادران جنازه ی فرزندان خود را از زیر آوار بیرون مى کشند و به یاد بیاورید مردم مظلومى را که تنها گناه آنان فریاد حق طلبى شان بود. خدا شاهد است هر لحظه که کودکان یتیم منتظر پدر و یا پدر ندیده و کودکان شهدا را مى دیدم و یا چهره ی شکسته ی پدر و مادرهاى عزیزان به معراج رفته را مى دیدم، قلبم به درد مى آمد و خدا گواه است که در آن دنیا دستان شان را به سوی ما دراز مى نمایند و از ما حق خود را طلب خواهند کرد؛ حقى که باید شما ادا مى کردید و نکردید. اگر از شما پرسیدند: «خون پدرمان کجا رفته است و خون پسرمان را چگونه پاس داشتید؟» چگونه جواب مى دهید؟ ببینید انقلاب و اسلام از شما چه مى خواهد. نکند -خداى ناکرده- چشم دل شما بسته باشد. نکند -خداى ناکرده- خدا دل هاى شما را مُهر بکوبد. مسؤولیت کمرشکنى است؛ پس بسیار دقت کنید. خدا آخرین حجت خویش را بر ما عرضه کرده است؛ اگر به این دستاویز چنگ نزنید، «خسر الدنیا و الاخره» مى شوید.۱ (۱۴۷۵۳۰۶) ۱/۹/۶۶
+[[شهید]] ، [[قنبرعلى صمدى]] : بارالها! حال که به تو روى آورده ام، مرا از خودت مران، که ما را در جهان غیر از تو معبودى نیست. به چه کسى روى نهیم که بتواند ما را اجابت کند و چه کسى را معشوق قرار دهیم که بتواند ما را اقناع کند، غیر از ذات کبریایی اَت؟! بارالها! این بنده ی کوچک و گناهکار خود را ببخش. خدایا! ترسانم از زمانى که روز رستاخیز مرا بیاورى و مقابل دشمنان مان به جرم و گناهى که مرتکب شده ام، به آتش بیفکنى؛ آن وقت است که من کلام مولا را فریاد زنم، که اگر مرا در آتش اندازى بگویم: «خدایا! دوستت دارم!» خدایا! ما را در قیامت مقابل انبیا و اولیا و [[شهدا]]  شرمنده مساز که تنها غفار تویى و امیدمان به توست که تنها امید امیدوارانى و من امیدم را به لطف و کرم تو بسته ام. بارالها! خودت فرمودى هر که مرا صدا کند و بخواند، اجابت مى کنم؛ پس اجابت کن. قَسَمَت مى دهم به انبیا و اولیا و مقربان درگاهت که مرا در زمره ی بندگان خاص خود قرار بده و نور الهى را در دلم بتابان. بدین وسیله [[شهادت]]  مى دهم که این بنده ی حقیر، با دیدگانی باز و شوق وافر، قدم در راهى نهاد که خدایش به این راه خوانده بود. به راهى گام نهادم که [[حسین(ع)]]  پیشواى آن است و در راهى که سلمان، میثم، مالک، مقداد و ابوذر گام نهادند. در راهى که [[حسین(ع)]]  و هفتاد و دو تن از یارانش در آن وارد شدند و خون خود را به شیعیان شان تزریق نمودند و خون شان با روح جامعه گره خورد و شعاع نورانى آن تا ابد پرتوافشانى خواهد کرد. اینک ما در این راه، بى باک به فوج دشمنان مى تازیم و مردانه در راه عشق جان مى بازیم. خدایا! حال که مرا به این راه رهنمون گشتى، پس در آن ثابت قدمم بدار. اى [[امام]] ، اى نایب صاحب الزمان(عج)، اى تبلور و تجلى راستین اسلام، اى کسى که در نگاه و کلامت چهره رسول الله(ص) را مى توان دید و اى از سلاله حسین(ع)! به خون پاک تمام [[شهدا]]  قسم یاد مى کنم که جز راه حق، راهى را نپویم و در این راه از جان خود بگذرم. در ابتدا سخنى با خانواده عزیزم دارم؛ پدر و مادر عزیزم! امیدوارم مرا حلال کنید. شما را بسیار اذیت کردم و حتى نتوانستم حقى را که به گردنم بود، به اندازه ی سرسوزنى ادا کنم. در مرگ من صبر را پیشه سازید و بر خدا توکل نمایید. مرگ حق است و هیچ کس را راه گریزى از آن نیست و بهتر آن است که به جاى پشت کردن به آن، مردانه برایش آغوش بگشاییم و به لقاى حق بشتابیم و به سوى خدای مان برویم. مرا ببخشید اگر نتوانستم دستگیرى و کمکى به شما نمایم. ما به خاطر عهدى که با امامان بسته ایم در این راه ثابت قدم مى مانیم و مانند افراد سست ایمان به [[امام]]  خویش پشت نمى کنیم و مانند یاران [[حسین(ع)]]  از خدا مى خواهیم ما را بارها بمی راند و باز زنده کند تا در راه پیشوایمان بمیریم. در مرگ من از ناله و فغان خوددارى کنید و با استقامت خود دشمن را ناامید کنید. اگر خداوند به من مقام [[شهادت]]  عطا نمود، حتماً شما را فراموش نمى کنم. برادران! نگذارید سلاحم بر زمین بماند. در هر سنگرى که هستید، پشتیبان [[انقلاب]]  و [[امام]]  باشید و با اتکا به قرآن، به قلب دشمنان اسلام و قرآن نشانه روید. با هم مهربان و در منزل یار و یاور پدر و مادر باشید. خواهران! حجاب خویش را حفظ کنید و زینب گونه عمل نمایید. مادر عزیزم! مگر [[زینب(س)]]  داغ برادر و فرزند ندید؟ مگر هجر خاندان نچشید؟ مگر زینب (س)کمرش از بار مصیبت خم نشد؟ این زینب(س) است؛ خواهر امام حسین(ع) که در مجلس یزید و در مقابل دشمنان این چنین استوار ایستاد؛ پس چرا نمى گرید و بر سر و صورت نمى کوبد و ضجه نمی زند؟ خانواده ی عزیزم! [[شهادت]]  من، دامادى من است و به خاطر این مسأله امور خیر خویش را به تأخیر نیندازید. از همسایگان و آشنایان و فامیل برایم حلالیت بگیرید و پیام مرا به گوش شان برسانید؛ باشد تا از آخرین صحبتم شاید استفاده اى ببرند. ما مى رویم و به دوستان مان ملحق مى شویم و مى رویم تا در جوار حق بیاساییم و این آرزویم بود و شما -ان شاء الله- راضى به خوشحالى من باشید. ...و صحبتى هم با ماندگان در راه دارم؛ اى کسانى که هنوز به اسلام ایمان نیاورده اید! مگر ندیدید چگونه پیروانِ دیار عاشقان و پاک باختگان، خویش را به آتش زدند و سوختند؟ مگر شما پدران را بر جنازه ی فرزندان خویش ندیدید؟ مگر کودکان گریان را بر جنازه ی پدران خویش ندیدید؟ مگر کارگران و کشاورزان را ندیدید که خون شان را بر زمین ریختند؛ پس چگونه ادعاى دفاع از حقوق کارگران مى نمایید؟ مگر ندیدید جوانان پُر شور و با ایمان را که در شعله هاى خشم و کینه منافقان سوختند؛ پس چگونه است که به این راه اعتقاد ندارید و ایمان نمى آورید؟ مقدارى به خود آیید و براى عبرت هم که شده، به شهرهاى جنگ زده بیایید. جاى جاىِ خاک جنوب و غرب کشور گلگون از خون عزیزان این امت است. به یاد بیاورید لحظه هایى را که مادران جنازه ی فرزندان خود را از زیر آوار بیرون مى کشند و به یاد بیاورید مردم مظلومى را که تنها گناه آنان فریاد حق طلبى شان بود. خدا شاهد است هر لحظه که کودکان یتیم منتظر پدر و یا پدر ندیده و کودکان [[شهدا]]  را مى دیدم و یا چهره ی شکسته ی پدر و مادرهاى عزیزان به معراج رفته را مى دیدم، قلبم به درد مى آمد و خدا گواه است که در آن دنیا دستان شان را به سوی ما دراز مى نمایند و از ما حق خود را طلب خواهند کرد؛ حقى که باید شما ادا مى کردید و نکردید. اگر از شما پرسیدند: «خون پدرمان کجا رفته است و خون پسرمان را چگونه پاس داشتید؟» چگونه جواب مى دهید؟ ببینید [[انقلاب]]  و اسلام از شما چه مى خواهد. نکند -خداى ناکرده- چشم دل شما بسته باشد. نکند -خداى ناکرده- خدا دل هاى شما را مُهر بکوبد. مسؤولیت کمرشکنى است؛ پس بسیار دقت کنید. خدا آخرین حجت خویش را بر ما عرضه کرده است؛ اگر به این دستاویز چنگ نزنید، «خسر الدنیا و الاخره» مى شوید.۱ (۱۴۷۵۳۰۶) ۱/۹/۶۶
 ==نگارخانه تصاویر==
 <gallery>