شهید محمد جواد جمشید بیگی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Bazi9802 در ‏۲۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۲

2020-01-18T22:02:55Z

Salimpour98 در ‏۲۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۹

2020-01-18T15:19:47Z

Taghavi98 در ‏۲۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۰

2020-01-18T11:30:21Z

Vazifeh98: صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام محمد جواد جمشید بیگی نام پدر محمد اسماعیل نام مادر مهین محل شه...» ایجاد کرد

2020-01-18T10:33:08Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام محمد جواد جمشید بیگی نام پدر محمد اسماعیل نام مادر مهین محل شه...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

بسمه تعالی
نام محمد جواد جمشید بیگی
نام پدر محمد اسماعیل
نام مادر مهین
محل شهادت فاو
محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۴۱/۱۲/۱۴
محل شهادت فاو تاریخ شهادت ۱۳۶۴/۱۱/۲۷
استان محل شهادت بصره شهر محل شهادت فاو
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات دیپلم رشته تجربی
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین

زندگی نامه
جمشیدبیگی، محمدجواد: چهاردهم اسفند ۱۳۴۱، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش محمد اسماعیل، عطار بود و مادرش مهین نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. کارگر کارخانه آلومینیوم سازی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و هفتم بهمن ۱۳۶۴، با سمت بی‌سیم‌چی در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

وصیت نامه
شهید، محمدجواد جمشیدبیگى: خداوندا! چگونه به درگاهت بیایم که تو از آشکار و نهان من آگاهى؟! خداوندا! تو خود بر قلب و اعمالم آگاهى دارى. عمرى را در معصیت و گناه و ناسپاسى به سر بُردم و اگر معصیّت مرا با کرامت خود نبخشى، چگونه در پیشگاهت حاضر شوم؟ خدایا! آن لحظه که همه ی دوستان و آشنایان تنهایم مى گذارند؛ در دل خاک، تک و تنها به جز تو کسى را ندارم. خدایا! به تو پناه مى‏ آورم، از نفسى که سیر نمى‏ شود. خدایا! توفیق شهادت در راهت را نصیبم و مرگ مرا باعث آمرزش گناهانم بگردان. خدایا! عشق به دنیا را در دل من بمیران. آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند؟/ فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟ دیوانه کنى، هر دو جهانش بخشى/ دیوانه ی تو، هر دو جهان را چه کند؟ سخنى چند با پدر مهربانم: پدرم! شما برایم بسیار زحمت کشیدید و حتى ذره ‏اى از زحمات شما را جبران نکردم و بلکه نافرمانى هم کردم؛ امیدوارم مرا ببخشید... خدا هم مى ‏بخشد! پدرم! اگر دوستانم به دیدارت آمدند -از قول من- از همگى حلالیّت بطلب. سخنى با مادر خوبم: مادرم! خواهش مى‏ کنم اگر من شهید شدم، گریه نکن؛ چون به راهى رفتم که خود انتخاب کرده بودم. از تو، مادرِ بزرگ! معذرت مى خواهم. مادر! مرا ببخش؛ من در زندگى خیلى تو را اذیت کردم و تو حرفى نمى زدى. الآن که در حال نوشتن این وصیّتنامه هستم، به این فکر هستم که آیا تو مرا خواهى بخشید؛ مى‏ دانم که خواهش تنها فرزند دلبندت را رد نمى‏ کنى! اگر شهید شدم، سرت را بالا بگیر و افتخار کن که تنها فرزندت را در راه اسلام و حسین عزیز(ع) دادى. مادر! مصیبت ما از مصیبت فاطمه زهرا(س) خیلى کمتر است. مادر! از تمام فامیل برایم حلالیت بطلب؛ از عموهاى گرامى، از زن عموها -که عمرى برایم زحمت کشیدند- و از دایى ها و... حلالیت بطلب. مقدارى پول در بانک دارم؛ براى روزه و نماز بدهید که خیلى قرض ‏دار هستم و اگر باقى ماند به فقرا و مستمندان بدهید. برایم از خداوند طلب مغفرت نمایید.۱ (۱۱۹۴۴۷۵) محمد جواد جمشیدبیگى ۱۵/۱/۶۳
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1489

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۲
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:
	==پانویس==		==پانویس==
	<references />		<references />
		+
		+
		+	== رده‌ها ==
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض: محمد_جواد_جمشید_بیگی}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان قزوین]]

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 مزار شهید	قزوین - قزوین
-زندگی نامه
+==زندگی نامه==
 جمشیدبیگی، محمدجواد: چهاردهم اسفند ۱۳۴۱، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش محمد اسماعیل، عطار بود و مادرش مهین نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. کارگر کارخانه آلومینیوم سازی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و هفتم بهمن ۱۳۶۴، با سمت بی‌سیم‌چی در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
-وصیت نامه
+==وصیت نامه==
 شهید، محمدجواد جمشیدبیگى: خداوندا! چگونه به درگاهت بیایم که تو از آشکار و نهان من آگاهى؟! خداوندا! تو خود بر قلب و اعمالم آگاهى دارى. عمرى را در معصیت و گناه و ناسپاسى به سر بُردم و اگر معصیّت مرا با کرامت خود نبخشى، چگونه در پیشگاهت حاضر شوم؟ خدایا! آن لحظه که همه ی دوستان و آشنایان تنهایم مى گذارند؛ در دل خاک، تک و تنها به جز تو کسى را ندارم. خدایا! به تو پناه مى‏ آورم، از نفسى که سیر نمى‏ شود. خدایا! توفیق شهادت در راهت را نصیبم و مرگ مرا باعث آمرزش گناهانم بگردان. خدایا! عشق به دنیا را در دل من بمیران. آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند؟/ فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟ دیوانه کنى، هر دو جهانش بخشى/ دیوانه ی تو، هر دو جهان را چه کند؟ سخنى چند با پدر مهربانم: پدرم! شما برایم بسیار زحمت کشیدید و حتى ذره ‏اى از زحمات شما را جبران نکردم و بلکه نافرمانى هم کردم؛ امیدوارم مرا ببخشید... خدا هم مى ‏بخشد! پدرم! اگر دوستانم به دیدارت آمدند -از قول من- از همگى حلالیّت بطلب. سخنى با مادر خوبم: مادرم! خواهش مى‏ کنم اگر من شهید شدم، گریه نکن؛ چون به راهى رفتم که خود انتخاب کرده بودم. از تو، مادرِ بزرگ! معذرت مى خواهم. مادر! مرا ببخش؛ من در زندگى خیلى تو را اذیت کردم و تو حرفى نمى زدى. الآن که در حال نوشتن این وصیّتنامه هستم، به این فکر هستم که آیا تو مرا خواهى بخشید؛ مى‏ دانم که خواهش تنها فرزند دلبندت را رد نمى‏ کنى! اگر شهید شدم، سرت را بالا بگیر و افتخار کن که تنها فرزندت را در راه اسلام و حسین عزیز(ع) دادى. مادر! مصیبت ما از مصیبت فاطمه زهرا(س) خیلى کمتر است. مادر! از تمام فامیل برایم حلالیت بطلب؛ از عموهاى گرامى، از زن عموها -که عمرى برایم زحمت کشیدند- و از دایى ها و... حلالیت بطلب. مقدارى پول در بانک دارم؛ براى روزه و نماز بدهید که خیلى قرض ‏دار هستم و اگر باقى ماند به فقرا و مستمندان بدهید. برایم از خداوند طلب مغفرت نمایید.۱ (۱۱۹۴۴۷۵) محمد جواد جمشیدبیگى ۱۵/۱/۶۳.<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1489 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
 ==پانویس==
 <references />