شهید محمد کیائی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Arameshi9706 در ‏۳ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۲۷

2019-11-24T20:27:04Z

Sheykhmohammadi98 در ‏۲۲ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۳۲

2019-11-13T02:32:23Z

Raesipoor98 در ‏۱۸ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۳۱

2019-11-09T04:31:45Z

Barkhordari در ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۹

2019-11-08T10:49:57Z

Pakniyat98 در ‏۱۶ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۱۰

2019-11-07T17:10:13Z

Norsalehi9710: صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام محمد کیائی نام پدر علی آقا نام مادر مه لقا محل شهادت سومار محل...» ایجاد کرد

2019-11-07T14:52:09Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بسمه تعالی نام محمد کیائی نام پدر علی آقا نام مادر مه لقا محل شهادت سومار محل...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

بسمه تعالی
نام محمد کیائی
نام پدر علی آقا
نام مادر مه لقا
محل شهادت سومار
محل تولد قزوین - ملا کلایه-بخش رودبار الموت تاریخ تولد ۱۳۴۶/۰۳/۰۱
محل شهادت سومار تاریخ شهادت ۱۳۶۵/۱۰/۲۳
استان محل شهادت کرمانشاه شهر محل شهادت قصرشیرین
وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی
تحصیلات دوم راهنمائی رشته -
عملیات سال تفحص 1371
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - قزوین - ملا کلایه -بخش رودبار الموت

==زندگی نامه==
کیایی، محمد: یکم خرداد ۱۳۴۶، در روستای ملاکلایه از توابع شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی‌آقا، کشاورز بود و مادرش مه‌لقا نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و سوم دی ۱۳۶۵، در سومار توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۱ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

==وصیت نامه==
شهید، محمد کیایی: ای خدای من! لبیک... ای الله من! لبیک... ای عزیز من! لبیک و ای خدای من! عذاب الیم تو بر پوست نازک من بسیار سخت است و بسیار طاقت فرسا. ای خدای من! وای بر من از آتش غضبت... وای بر من از آتشی که از گناهانم برافروخته است؛ اما ای مونس من! به وقت وحشتم، وحشت منْ بیش از عذاب جهنم و آتش آن، از بی مهری توست و درباره ی خودم بی لطفی تو از من است! ای صاحب من! بی نوازشی توست، دل رنجورم... بی رحمت توست، غم زدگی ام... این برای من بسیار سخت است! افتاده ام بر خاک بندگی تو و از تو لطف و نوازش و رحمت دنیا و آخرت می خواهم. ای دهنده ی هدایا! تو به من هدیه ای ده؛ اما هدیه ای که قلبم روشن شود و مونس تو شوم و جمال تو خواهم و رضای تو طلبم. ای خدای بزرگوار من! تو را به عظمتت، غم مرا بگشای؛ من از تو انتظار نیکی دارم و تویی که باید رحم کنی بر حال بیچارگی من. وای بر من که محبت دیگری را ترجیح دهم به محبت تو و طاعت نفس را به طاعت تو و خواب مستانه را به راز و نیاز سحرگاهان به درگاه تو برگزیدم و بی هوشی در سحرگاهان را بر نالیدن و ساییدن سر بر سجده گاه ترجیح دادم. خدایا! همدمِ غیر تو گرفتم... خدایا! مونسِ غیر تو گرفتم؛ حال زمین تنگ آمده است و آسمان برایم کوچک و جهان برایم زندان می نماید! حال ای عزیز عزیزان و ای عزیز مؤمنین! آمدم؛ اما به حال ضعف و بیچارگی و فقر و درماندگی! دلم را مقابل تو خاشع کردم و با دست هایی دراز و فقیرانه، گرفتن لطف و محبت تو به آسمان و با اشک هایی بر گونه هایم و دلی شرمنده به درگاهت و گردنی کج از شرمساری به آستانت، ای خدای رحمان! تو به حضرت موسی فرمودی که نمک سفره ات را نیز از من بخواه، من نیز به فرمان تو نمک سفره ام را نیز از تو می خواهم. ای خدای من! آیا تو قسم های مرا رد خواهی کرد؟ گمان نمی کنم که تو چنین کنی. خدای من! تازه فهمیدم که مشرک بودم و می خواهم مُوَحِّد باشم. وای بر من!... شرم بر من! اما آن نور بزرگوار سماوات و الارضین و آن وجد الله را، به کفن حضرت زهرا(س) و آن دو یتیمش -که در بر گرفته بود- قسم می دهم، از دست من ناراحت نباشید و مرا برای طاعت خدا دعا فرمایید. ای خدای من! کاش از نایب بزرگوارت، حضرت امام خمینی -آن طوری که می باید- اطاعت می کردم. کاش می شد همان طور که او فرمان داده است در جبهه های جنگ جان بدهم؛ جان که ارزش ندارد، حاضرم ای خدای من! در راه تو تمام دلم را بدهم! اما خدای من! توفیق لازم است؛ رحمت و فضل تو لازم است و نظر و رحمت بزرگوارانه تو لازم است. ای خدای من و ای قهار! از قهاریت تو بدنم می لرزد؛ رحم کن به حق اشک های علی(ع) به وقت شهادت حضرت زهرا (س) رحم کن به حق لب های تشنه ی امام حسین(ع) و دست های نازنین حضرت عباس. رحم کن! رحم کن!... عفو کن! عفو کن! ای خدای عزیز من! رحم تو بر این است که مرا بنده ی خویش سازی و رسول اکرم(ص) بسیار عزیز و ائمه معصومین و امام عصر(عج) و نایبش را بر من بشناسانی و بعد از شناختن، مرا در اطاعت از خود و ائمه. و امام عصر(عج) و نایبش خالص گردانی. ای خدای من! دوستانم را ادامه دهنده ی راهم و برپا کننده ی پرچم «هل من ناصرٍ ینصرنی؟» سید الشهدا کن. ای خدای من! آخرین لحظه ی مرا لحظه ی دیدار خودت و دیدار امام زمان(عج) و دیدار امام حسین(ع) قرار ده و بعد از شهادتم مجلس ختم و چهلم مرا مجلس عزای حسین(ع) و فرزندانش قرار ده. در مجلس نظر کن که نه برای من، که برای شهدای کربلا گریسته شود؛ همان گونه که در تعجیل ظهور امام عصر(عج) دعا شود. پدر و مادر عزیزم و خواهر و برادران عزیزم! در شهادت من مبادا گریه کنید. ...و اینک وصیت نامه ی من به تمام دوستان و اقوام؛ برای من گریه نکنید و من از خداوند -تبارک و تعالی- آرزوی سعادت و سلامتی شما را مسألت دارم. ۱- قبرم در معلم کلایه؛ ۲- در کفنم تربت کربلا بگذارید؛ ۳- پارچه ی سیاه بر پیشانیم ببندید؛ ۴- برایم گریه نکنید و سیاه نپوشید.۱ (۱۶۴۰۰۳۵) محمد کیایی تاریخ اعزام: ۲۰/۰۱/۱۳۶۵ تاریخ نوشتن وصیت نامه: ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1879

@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۴: @@
 ==وصیت نامه==
-[[شهید محمد کیائی]]: ای خدای من! لبیک... ای الله من! لبیک... ای عزیز من! لبیک و ای خدای من! عذاب الیم تو بر پوست نازک من بسیار سخت است و بسیار طاقت فرسا. ای خدای من! وای بر من از آتش غضبت... وای بر من از آتشی که از گناهانم برافروخته است؛ اما ای مونس من! به وقت وحشتم، وحشت منْ بیش از عذاب جهنم و آتش آن، از بی مهری توست و درباره ی خودم بی لطفی تو از من است! ای صاحب من! بی نوازشی توست، دل رنجورم... بی رحمت توست، غم زدگی ام... این برای من بسیار سخت است! افتاده ام بر خاک بندگی تو و از تو لطف و نوازش و رحمت دنیا و آخرت می خواهم. ای دهنده ی هدایا! تو به من هدیه ای ده؛ اما هدیه ای که قلبم روشن شود و مونس تو شوم و جمال تو خواهم و رضای تو طلبم. ای خدای بزرگوار من! تو را به عظمتت، غم مرا بگشای؛ من از تو انتظار نیکی دارم و تویی که باید رحم کنی بر حال بیچارگی من. وای بر من که محبت دیگری را ترجیح دهم به محبت تو و طاعت نفس را به طاعت تو و خواب مستانه را به راز و نیاز سحرگاهان به درگاه تو برگزیدم و بی هوشی در سحرگاهان را بر نالیدن و ساییدن سر بر سجده گاه ترجیح دادم. خدایا! همدمِ غیر تو گرفتم... خدایا! مونسِ غیر تو گرفتم؛ حال زمین تنگ آمده است و آسمان برایم کوچک و جهان برایم زندان می نماید! حال ای عزیز عزیزان و ای عزیز مؤمنین! آمدم؛ اما به حال ضعف و بیچارگی و فقر و درماندگی! دلم را مقابل تو خاشع کردم و با دست هایی دراز و فقیرانه، گرفتن لطف و محبت تو به آسمان و با اشک هایی بر گونه هایم و دلی شرمنده به درگاهت و گردنی کج از شرمساری به آستانت، ای خدای رحمان! تو به حضرت موسی فرمودی که نمک سفره ات را نیز از من بخواه، من نیز به فرمان تو نمک سفره ام را نیز از تو می خواهم. ای خدای من! آیا تو قسم های مرا رد خواهی کرد؟ گمان نمی کنم که تو چنین کنی. خدای من! تازه فهمیدم که مشرک بودم و می خواهم مُوَحِّد باشم. وای بر من!... شرم بر من! اما آن نور بزرگوار سماوات و الارضین و آن وجد الله را، به کفن حضرت زهرا(س) و آن دو یتیمش -که در بر گرفته بود- قسم می دهم، از دست من ناراحت نباشید و مرا برای طاعت خدا دعا فرمایید. ای خدای من! کاش از نایب بزرگوارت، حضرت امام خمینی -آن طوری که می باید- اطاعت می کردم. کاش می شد همان طور که او فرمان داده است در جبهه های [[جنگ]] جان بدهم؛ جان که ارزش ندارد، حاضرم ای خدای من! در راه تو تمام دلم را بدهم! اما خدای من! توفیق لازم است؛ رحمت و فضل تو لازم است و نظر و رحمت بزرگوارانه تو لازم است. ای خدای من و ای قهار! از قهاریت تو بدنم می لرزد؛ رحم کن به حق اشک های علی(ع) به وقت شهادت [[حضرت زهرا]] (س) رحم کن به حق لب های تشنه ی [[امام حسین]](ع) و دست های نازنین حضرت عباس. رحم کن! رحم کن!... عفو کن! عفو کن! ای خدای عزیز من! رحم تو بر این است که مرا بنده ی خویش سازی و رسول اکرم(ص) بسیار عزیز و ائمه معصومین و امام عصر(عج) و نایبش را بر من بشناسانی و بعد از شناختن، مرا در اطاعت از خود و ائمه. و امام عصر(عج) و نایبش خالص گردانی. ای خدای من! دوستانم را ادامه دهنده ی راهم و برپا کننده ی پرچم «هل من ناصرٍ ینصرنی؟» سید الشهدا کن. ای خدای من! آخرین لحظه ی مرا لحظه ی دیدار خودت و دیدار [[امام زمان]](عج) و دیدار امام حسین(ع) قرار ده و بعد از شهادتم مجلس ختم و چهلم مرا مجلس عزای حسین(ع) و فرزندانش قرار ده. در مجلس نظر کن که نه برای من، که برای شهدای [[کربلا]] گریسته شود؛ همان گونه که در تعجیل ظهور امام عصر(عج) دعا شود. پدر و مادر عزیزم و خواهر و برادران عزیزم! در شهادت من مبادا گریه کنید. ...و اینک وصیت نامه ی من به تمام دوستان و اقوام؛ برای من گریه نکنید و من از خداوند -تبارک و تعالی- آرزوی سعادت و سلامتی شما را مسألت دارم. ۱- قبرم در معلم کلایه؛ ۲- در کفنم تربت کربلا بگذارید؛ ۳- پارچه ی سیاه بر پیشانیم ببندید؛ ۴- برایم گریه نکنید و سیاه نپوشید.۱ (۱۶۴۰۰۳۵) محمد کیایی تاریخ اعزام: ۲۰/۰۱/۱۳۶۵ تاریخ نوشتن وصیت نامه: ۲۷/۰۷/۱۳۶۵
+[[شهید محمد کیائی]]: ای خدای من! لبیک... ای الله من! لبیک... ای عزیز من! لبیک و ای خدای من! عذاب الیم تو بر پوست نازک من بسیار سخت است و بسیار طاقت فرسا. ای خدای من! وای بر من از آتش غضبت... وای بر من از آتشی که از گناهانم برافروخته است؛ اما ای مونس من! به وقت وحشتم، وحشت منْ بیش از عذاب جهنم و آتش آن، از بی مهری توست و درباره ی خودم بی لطفی تو از من است! ای صاحب من! بی نوازشی توست، دل رنجورم... بی رحمت توست، غم زدگی ام... این برای من بسیار سخت است! افتاده ام بر خاک بندگی تو و از تو لطف و نوازش و رحمت دنیا و آخرت می خواهم. ای دهنده ی هدایا! تو به من هدیه ای ده؛ اما هدیه ای که قلبم روشن شود و مونس تو شوم و جمال تو خواهم و رضای تو طلبم. ای خدای بزرگوار من! تو را به عظمتت، غم مرا بگشای؛ من از تو انتظار نیکی دارم و تویی که باید رحم کنی بر حال بیچارگی من. وای بر من که محبت دیگری را ترجیح دهم به محبت تو و طاعت نفس را به طاعت تو و خواب مستانه را به راز و نیاز سحرگاهان به درگاه تو برگزیدم و بی هوشی در سحرگاهان را بر نالیدن و ساییدن سر بر سجده گاه ترجیح دادم. خدایا! همدمِ غیر تو گرفتم... خدایا! مونسِ غیر تو گرفتم؛ حال زمین تنگ آمده است و آسمان برایم کوچک و جهان برایم زندان می نماید! حال ای عزیز عزیزان و ای عزیز مؤمنین! آمدم؛ اما به حال ضعف و بیچارگی و فقر و درماندگی! دلم را مقابل تو خاشع کردم و با دست هایی دراز و فقیرانه، گرفتن لطف و محبت تو به آسمان و با اشک هایی بر گونه هایم و دلی شرمنده به درگاهت و گردنی کج از شرمساری به آستانت، ای خدای رحمان! تو به حضرت موسی فرمودی که نمک سفره ات را نیز از من بخواه، من نیز به فرمان تو نمک سفره ام را نیز از تو می خواهم. ای خدای من! آیا تو قسم های مرا رد خواهی کرد؟ گمان نمی کنم که تو چنین کنی. خدای من! تازه فهمیدم که مشرک بودم و می خواهم مُوَحِّد باشم. وای بر من!... شرم بر من! اما آن نور بزرگوار سماوات و الارضین و آن وجد الله را، به کفن حضرت زهرا(س) و آن دو یتیمش -که در بر گرفته بود- قسم می دهم، از دست من ناراحت نباشید و مرا برای طاعت خدا دعا فرمایید. ای خدای من! کاش از نایب بزرگوارت، حضرت امام خمینی -آن طوری که می باید- اطاعت می کردم. کاش می شد همان طور که او فرمان داده است در جبهه های [[جنگ]] جان بدهم؛ جان که ارزش ندارد، حاضرم ای خدای من! در راه تو تمام دلم را بدهم! اما خدای من! توفیق لازم است؛ رحمت و فضل تو لازم است و نظر و رحمت بزرگوارانه تو لازم است. ای خدای من و ای قهار! از قهاریت تو بدنم می لرزد؛ رحم کن به حق اشک های علی(ع) به وقت شهادت [[حضرت زهرا]] (س) رحم کن به حق لب های تشنه ی [[امام حسین]](ع) و دست های نازنین حضرت عباس. رحم کن! رحم کن!... عفو کن! عفو کن! ای خدای عزیز من! رحم تو بر این است که مرا بنده ی خویش سازی و رسول اکرم(ص) بسیار عزیز و ائمه معصومین و امام عصر(عج) و نایبش را بر من بشناسانی و بعد از شناختن، مرا در اطاعت از خود و ائمه. و امام عصر(عج) و نایبش خالص گردانی. ای خدای من! دوستانم را ادامه دهنده ی راهم و برپا کننده ی پرچم «هل من ناصرٍ ینصرنی؟» سید الشهدا کن. ای خدای من! آخرین لحظه ی مرا لحظه ی دیدار خودت و دیدار [[امام زمان]](عج) و دیدار امام حسین(ع) قرار ده و بعد از شهادتم مجلس ختم و چهلم مرا مجلس عزای حسین(ع) و فرزندانش قرار ده. در مجلس نظر کن که نه برای من، که برای شهدای [[کربلا]] گریسته شود؛ همان گونه که در تعجیل ظهور امام عصر(عج) دعا شود. پدر و مادر عزیزم و خواهر و برادران عزیزم! در شهادت من مبادا گریه کنید. ...و اینک وصیت نامه ی من به تمام دوستان و اقوام؛ برای من گریه نکنید و من از خداوند -تبارک و تعالی- آرزوی سعادت و سلامتی شما را مسألت دارم. ۱- قبرم در معلم کلایه؛ ۲- در کفنم تربت کربلا بگذارید؛ ۳- پارچه ی سیاه بر پیشانیم ببندید؛ ۴- برایم گریه نکنید و سیاه نپوشید.۱ (۱۶۴۰۰۳۵) محمد کیایی تاریخ اعزام: ۲۰/۰۱/۱۳۶۵ تاریخ نوشتن وصیت نامه: ۲۷/۰۷/۱۳۶۵<ref>[http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1879 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref>
-منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
+==پانویس==
-http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1879
+<references/>
 == رده‌ها ==

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 }}
 ==زندگی نامه==
-کیایی، محمد: یکم خرداد ۱۳۴۶، در روستای ملاکلایه از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش علی‌آقا، کشاورز بود و مادرش مه‌لقا نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان سرباز [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و سوم دی ۱۳۶۵، در [[سومار]] توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۱ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
+کیایی، محمد: یکم خرداد [[۱۳۴۶]]، در روستای ملاکلایه از توابع شهر [[قزوین]] به دنیا آمد. پدرش علی‌آقا، کشاورز بود و مادرش مه‌لقا نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان [[سرباز]] [[ارتش]] در [[جبهه]] حضور یافت. بیست و سوم دی [[۱۳۶۵]]، در [[سومار]] توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۱ پس از [[تفحص]] در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۹
سطر ۳۷:		سطر ۳۷:
	منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین		منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
	http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1879		http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1879
		+
		+	== رده‌ها ==
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض:محمد_کیائی}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان قزوین]]
		+	[[رده: شهدای شهرستان قزوین]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-بسمه تعالی
+{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
-نام	محمد کیائی
+|نام فرد                = محمد کیائی
-نام پدر	علی آقا
+|تصویر                  = م43.jpg
-نام مادر	مه لقا
+|توضیح تصویر            =
-محل شهادت	سومار
+|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
-محل تولد	قزوین - ملا کلایه-بخش رودبار الموت	تاریخ تولد	۱۳۴۶/۰۳/۰۱
+|شهرت                   =
-محل شهادت	سومار	تاریخ شهادت	۱۳۶۵/۱۰/۲۳
+|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
-استان محل شهادت	کرمانشاه	شهر محل شهادت	قصرشیرین
+|تولد                   = قزوین، روستای ملا کلایه[[زادروزهای|1346/03/01]]
-وضعیت تاهل	مجرد	درجه نظامی
+|شهادت                  = ایران،کرمانشاه،قصرشیرین،سومار[[الگو:شهدای 23دی|1365/10/23]]
-تحصیلات	دوم راهنمائی	رشته	-
+|وفات                   =
-عملیات		سال تفحص	1371
+|مرگ                    =
-محل کار		بنیاد تحت پوشش
+|محل شهادت              = [[ایران]]
-مزار شهید	قزوین - قزوین - ملا کلایه -بخش رودبار الموت
+|محل دفن                = گلزار شهداى قزوین،روستای ملاکلایه
+|مفقود                  =
 ==زندگی نامه==
 کیایی، محمد: یکم خرداد ۱۳۴۶، در روستای ملاکلایه از توابع شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش علی‌آقا، کشاورز بود و مادرش مه‌لقا نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و سوم دی ۱۳۶۵، در سومار توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۱ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.