شهید مرتضی علی اجرایی اجیرلو - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Jafarnezhad98 در ‏۱۳ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۲۱

2020-08-03T02:21:22Z

Rasouli98 در ‏۱۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۴۶

2020-08-02T16:46:33Z

Fazayemajazi: /* خاطرات */

2018-09-11T13:08:22Z

‏خاطرات

Seyfi9706 در ‏۲۰ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۰۴

2018-09-11T13:04:09Z

Fazayemajazi در ‏۲۸ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۳۳

2018-08-19T11:33:24Z

نمایش تغییرات

Beiranvand97 در ‏۸ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۴۸

2018-05-29T04:48:51Z

Barzegar97: صفحه‌ای جدید حاوی «شهید مرتضی علی اجرایی اجیرلو تاریخ تولد :1347/08/01�تاریخ شهادت : 1367/01/25 محل شهادت...» ایجاد کرد

2018-05-27T17:23:41Z

صفحه‌ای جدید حاوی «شهید مرتضی علی اجرایی اجیرلو تاریخ تولد :1347/08/01�تاریخ شهادت : 1367/01/25 محل شهادت...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

شهید مرتضی علی اجرایی اجیرلو
تاریخ تولد :1347/08/01�تاریخ شهادت : 1367/01/25
محل شهادت : نامشخص�محل آرامگاه :اردبیل - بیله سوار - انجیرلو
زندگینامه
شهيد مرتضي علي اجرايي، دومين فرزند خانواده مذهبي و پر جمعيت (11 نفره) بود و در روستاي انجيرلو در تاريخ، 1347/08/05 به دنيا آمد، پدرش محمد و مادرش غريبه شاهي نام داشتند، پدرش بقالي داشت و دامداري و کشاورزي هم مي کرد و بدين ترتيب موجبات رفاه خانواده، فراهم مي شد، اکنون مرتضي علي شش ساله شده بود و زمان ثبت نامش در مدرسه ي روستا، تا علم و ادب ياد بگيرد، بچه اي تيز هوش و فعال بود و هميشه تکاليفش را به موقع انجام مي داد.
آقا محمد پدر شهيد، در حالي که چشم به گل هاي قالي دوخته بود از فرزندش سخن مي گفت: از همان دوران کودکي نماز خواندن را ياد گرفت و زماني که مرتضي ده، يازده ساله بود، چند تا فرش و گليم اضافي در خانه داشتيم مرتضي هميشه به مادرش اصرار مي کرد که چرا اين فرش های اضافي را در خانه نگه داشته ايد در حالي که مسجد روستا فاقد فرش است، آن قدر اصرار کرد تا اين که دو تا از فرش هايمان را به مسجد هديه کرديم.
در ايام نوجواني نيز نمازش را به موقع مي خواند و بيشتر وقتش را در مسجد با بچه هاي پايگاه مي گذراند و يا در کارهاي مزرعه به من کمک مي کرد، به بزرگتر از خودش احترام خاصي قائل بود و با اين که به دليل کمبود امکانات نتوانست بيشتر از پنجم ابتدايي تحصيل کند اما بيشتر از سنش مي دانست و درک مي کرد، به خاطر عشق به وطن و رهبر کبير انقلاب، آرام و قرار نداشت و احساس مي کرد بايد کاري براي وطنش انجام دهد، دوست داشتم زودتر دامادش کنم براي همين با مادرش به خواستگاري يکي از دخترهاي فاميل رفتيم و قول و قرارها را گذاشتيم، وقتي به مرتضي علي گفتيم تبسمي کرد و گفت: بزرگواري کرديد، در دوران جواني نيز با همان دوستان و همسن و سالان کودکی ارتباط داشت که همه آنها مومن و اهل نماز و روزه بودند.
با اين که سطح سوادش ابتدايي بود اما مطالعه زياد، قدرت درک و فهم او را زياد کرده بود، صبور و مقاوم بود و در مواجه با مشکلات سعي در حل مشکلات مي نمود، دوست داشت در آينده خدمتي به پدر و مادر و خانواده اش انجام دهد و آرزويش پيروزي در جنگ بود و اين که همه دوستانش به سلامت به خانه برگردند، عشق امام خميني در اعماق جانش نشسته بود، براي همين به دعوتش لبيک گفت و عازم جبهه و جنگ شد، در بهترين دوران زندگيش يعني 18 سالگي، زماني که تازه ازدواج کرده بود جبهه را ترجيح داد و گفت: ناموس و دينمان در خطر است و ما اجازه نداريم ساکت بنشينيم و نظاره گر باشيم، چند ماهي از رفتنش مي گذشت که براي مرخصي آمد، لاغر و نحيف شده بود، اما راضي بود، زماني که در خانه بود چيز درست و حسابي نمي خورد و مي گفت: همسنگرهايم گرسنه هستند، آنجا غذا کم است و موقع رفتن با خودش براي همرزمانش خرما مي برد.
7 ماه از اعزامش مانده بود که خود داوطلبانه به جبهه رفت، برادرش مي گويد: مدتي از رفتنش مي گذشت اما از مرتضي علي خبري نبود، نه زنگ مي زد و نه نامه مي فرستاد، هيچ کس خبري از او نداشت، صبح يک روز بهاري، ماشين سپاه در ميدان ده، جلوي پدرم ترمز کرد و من آن موقع شاهد بد شدن حال پدرم بودم، او شيميايي شده بود وقتي براي شناسايي جسدش رفتم چهره اش کبود شده بود و گوشت استخوانش ريخته بود.
سرانجام مرتضی علی، در تاريخ، 1367/01/25 در منطقه مريوان، در درگيري با نيروهاي بعثي عراق، با اصابت ترکش خمپاره به بدنش و آلودکی شيميايی در مريوان شهد شيرين شهادت را نوشيد و پيکر پاکش در گلزار روستاي انجيرلو به خاک سپرده شد.

وصیت نامه
گزيده اي از وصيت نامه شهيد اجرائي:�احترام به پدر و مادر را هميشه نگه داريد، با همسايه ها با محبت باشيد، حق آنها را حفظ کنيد، حجاب اسلامي را که توصيه ي حضرت فاطمه زهراست هميشه حفظ نماييد و به واجبات دين عمل کنيد، نماز و روزه را هميشه بپا داريد.

خاطرات
خاطرات همسر شهيد
شاه صنم مغاني همسر شهيد مي گويد:�چندان پاک و با حيا بود که اگر خواستگاري هر کس ديگر هم مي رفت جواب منفي نمي شنيد، من 15 ساله بودم و ايشان 17 سال که به عقد همديگر در آمديم، هميشه نماز اول وقت را به من سفارش مي کرد و مي گفت: با دوستان و همسايگان مهرباني کنيد، مبادا آنها آزرده خاطر شوند، همسري مهربان و خوشرو بود و در کارهاي خانه نيز کمک مي کرد، وقتي که براي مرخصي آمده بود موقع رفتن گفتم: آقا مرتضي، مي شود نرويد؟ گفت: تو بايد تشويقم کني نه اين که دلم را بلرزاني، اين دستور رهبرمان است پس درنگ جايز نيست و بايد برويم.
خاطره اي ديگر از همسر شهيد
يک بار که مرتضي از جبهه برگشت احساس کردم که يک پايش مشکل دارد و حالت عادي ندارد، حتي روز اول موقع خواب شلوارش را بيرون نياورد، من به رفتار او شک کردم که چرا اين طوري مي کند، به ما چيزي نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پايت مي لنگد؟ اول چيزي نگفت و منکر زخمي شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پايش در جبهه جراحت جزئي برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان مي کني مگر ما غريبه ايم؟ شهيد گفت: به اين خاطر من مسئله را پنهان مي کردم که شما ناراحت نشويد و وقتي عده اي جان خود را از دست مي دهند، در مقابل شهادت آنها اين گونه زخم ها بي اهميت است.
منبع: سایت شهدای ارتش

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 * راوی همسر شهید
-یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.<ref>سایت شهدای ارتش</ref>
+یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.<ref>سایت [https://ajashohada.ir/MartyrDetails/42044 سایت شهدای ارتش]</ref>
 ==پانویس==
 <references />
 == رده‌ها ==
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمدعلی_اجرایی اجیرلو}}

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 * راوی همسر شهید
-یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.
+یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.<ref>سایت شهدای ارتش</ref>
 == رده‌ها ==

@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 ==خاطرات==
+*راوی همسر شهید
-−
-===خاطرات همسر شهید===
 شاه صنم مغانی همسر شهید  می گوید:چندان  پاک و با حیا بود که اگر خواستگاری هر کس دیگر هم می رفت جواب منفی نمی شنید، من 15 ساله بودم و ایشان 17 سال که به عقد همدیگر در آمدیم، همیشه نماز اول وقت را به من سفارش می کرد و می گفت: با دوستان و همسایگان مهربانی کنید، مبادا آنها آزرده خاطر شوند، همسری مهربان و خوشرو بود و در کارهای خانه نیز کمک می کرد، وقتی که برای مرخصی آمده بود موقع رفتن گفتم: آقا مرتضی، می شود نروید؟ گفت: تو باید تشویقم کنی نه این که دلم را بلرزانی، این دستور رهبرمان است پس درنگ جایز نیست و باید برویم.
 منبع: سایت شهدای ارتش
 == رده‌ها ==
 {{ترتیب‌پیش‌فرض:محمدعلی_اجرایی اجیرلو}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۰۴
سطر ۶۵:		سطر ۶۵:
	یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.		یک بار که مرتضی از جبهه برگشت احساس کردم که یک پایش مشکل دارد و حالت عادی ندارد، حتی روز اول موقع خواب شلوارش را بیرون نیاورد، من به رفتار او شک کردم که چرا این طوری می کند، به ما چیزی نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پایت می لنگد؟ اول چیزی نگفت و منکر زخمی شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پایش در جبهه جراحت جزئی برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان می کنی مگر ما غریبه ایم؟ شهید گفت: به این خاطر من مسئله را پنهان می کردم که شما ناراحت نشوید و وقتی عده ای جان خود را از دست می دهند، در مقابل شهادت آنها این گونه زخم ها بی اهمیت است.
	منبع: سایت شهدای ارتش		منبع: سایت شهدای ارتش
		+	== رده‌ها ==
		+	{{ترتیب‌پیش‌فرض:محمدعلی_اجرایی اجیرلو}}
		+	[[رده: شهدا]]
		+	[[رده: شهدای دوران دفاع مقدس]]
		+	[[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی ایران]]
		+	[[رده: شهدای ایران]]
		+	[[رده: شهدای استان اردبیل]]
		+	[[رده: شهدای شهرستان بیله سوار]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-شهید مرتضی علی اجرایی اجیرلو
-تاریخ تولد :1347/08/01�تاریخ شهادت : 1367/01/25
+تاریخ تولد :1347/08/01
-محل شهادت : نامشخص�محل آرامگاه :اردبیل - بیله سوار - انجیرلو
 زندگینامه
 شهيد مرتضي علي اجرايي، دومين فرزند خانواده مذهبي و پر جمعيت (11 نفره) بود و در روستاي انجيرلو در تاريخ، 1347/08/05 به دنيا آمد، پدرش محمد و مادرش غريبه شاهي نام داشتند، پدرش بقالي داشت و دامداري و کشاورزي هم مي کرد و بدين ترتيب موجبات رفاه خانواده، فراهم مي شد، اکنون مرتضي علي شش ساله شده بود و زمان ثبت نامش در مدرسه ي روستا، تا علم و ادب ياد بگيرد، بچه اي تيز هوش و فعال بود و هميشه تکاليفش را به موقع انجام مي داد.
 آقا محمد پدر شهيد، در حالي که چشم به گل هاي قالي دوخته بود از فرزندش سخن مي گفت: از همان دوران کودکي نماز خواندن را ياد گرفت و زماني که مرتضي ده، يازده ساله بود، چند تا فرش و گليم اضافي در خانه داشتيم مرتضي هميشه به مادرش اصرار مي کرد که چرا اين فرش های اضافي  را در خانه نگه داشته ايد در حالي که مسجد روستا فاقد فرش است، آن قدر اصرار کرد تا اين که دو تا از فرش هايمان را به مسجد هديه کرديم.
 در ايام نوجواني نيز نمازش را به موقع مي خواند و بيشتر وقتش را در مسجد با بچه هاي پايگاه مي گذراند و يا در کارهاي مزرعه به من کمک مي کرد، به بزرگتر از خودش احترام خاصي قائل بود و با اين که به دليل کمبود امکانات نتوانست بيشتر از پنجم ابتدايي تحصيل کند اما بيشتر از سنش مي دانست و درک مي کرد، به خاطر عشق به وطن و رهبر کبير انقلاب، آرام و قرار نداشت و احساس مي کرد بايد کاري براي وطنش انجام دهد، دوست داشتم زودتر دامادش کنم براي همين با مادرش به خواستگاري يکي از دخترهاي فاميل رفتيم و قول و قرارها را گذاشتيم، وقتي به مرتضي علي گفتيم تبسمي کرد و گفت: بزرگواري کرديد، در دوران جواني نيز با همان دوستان و همسن و سالان کودکی ارتباط داشت که همه آنها مومن و اهل نماز و روزه بودند.
 با اين که سطح سوادش ابتدايي بود اما مطالعه زياد، قدرت درک و فهم او را زياد کرده بود، صبور و مقاوم بود و در مواجه با مشکلات سعي در حل مشکلات مي نمود، دوست داشت در آينده خدمتي به پدر و مادر و خانواده اش انجام دهد و آرزويش پيروزي در جنگ بود و اين که همه دوستانش به سلامت به خانه برگردند، عشق امام خميني در اعماق جانش نشسته بود، براي همين به دعوتش لبيک گفت و عازم جبهه و جنگ شد، در بهترين دوران زندگيش يعني 18 سالگي، زماني که تازه ازدواج کرده بود جبهه را ترجيح داد و گفت: ناموس و دينمان در خطر است و ما اجازه نداريم ساکت بنشينيم و نظاره گر باشيم، چند ماهي از رفتنش مي گذشت  که براي مرخصي آمد، لاغر و نحيف شده بود، اما راضي بود، زماني که در خانه بود چيز درست و حسابي نمي خورد و مي گفت: همسنگرهايم  گرسنه هستند، آنجا غذا کم است و موقع رفتن با خودش براي همرزمانش خرما مي برد.
-ماه از اعزامش مانده بود که خود داوطلبانه به جبهه رفت، برادرش مي گويد: مدتي از رفتنش مي گذشت اما از مرتضي علي  خبري نبود، نه زنگ مي زد و نه نامه مي فرستاد، هيچ کس خبري از او نداشت، صبح يک روز بهاري، ماشين سپاه در ميدان ده، جلوي پدرم ترمز کرد و من آن موقع شاهد بد شدن حال پدرم بودم، او شيميايي شده بود وقتي براي شناسايي جسدش رفتم چهره اش کبود شده بود و گوشت استخوانش ريخته بود.
 سرانجام مرتضی علی، در تاريخ، 1367/01/25 در منطقه مريوان، در درگيري با نيروهاي  بعثي عراق، با اصابت ترکش خمپاره به بدنش و آلودکی شيميايی در مريوان شهد شيرين شهادت را نوشيد و پيکر پاکش در گلزار روستاي انجيرلو به خاک سپرده شد.
 وصیت نامه
 گزيده اي از وصيت نامه شهيد اجرائي:�احترام به پدر و مادر را هميشه نگه داريد، با همسايه ها با محبت باشيد، حق آنها را حفظ کنيد، حجاب اسلامي را که توصيه ي حضرت فاطمه زهراست هميشه حفظ نماييد و به واجبات دين عمل کنيد، نماز و روزه را هميشه بپا داريد.
 خاطرات
 خاطرات همسر شهيد
 شاه صنم مغاني همسر شهيد  مي گويد:�چندان  پاک و با حيا بود که اگر خواستگاري هر کس ديگر هم مي رفت جواب منفي نمي شنيد، من 15 ساله بودم و ايشان 17 سال که به عقد همديگر در آمديم، هميشه نماز اول وقت را به من سفارش مي کرد و مي گفت: با دوستان و همسايگان مهرباني کنيد، مبادا آنها آزرده خاطر شوند، همسري مهربان و خوشرو بود و در کارهاي خانه نيز کمک مي کرد، وقتي که براي مرخصي آمده بود موقع رفتن گفتم: آقا مرتضي، مي شود نرويد؟ گفت: تو بايد تشويقم کني نه اين که دلم را بلرزاني، اين دستور رهبرمان است پس درنگ جايز نيست و بايد برويم.
 خاطره اي ديگر از همسر شهيد
 يک بار که مرتضي از جبهه برگشت احساس کردم که يک پايش مشکل دارد و حالت عادي ندارد، حتي روز اول موقع خواب شلوارش را بيرون نياورد، من به رفتار او شک کردم که چرا اين طوري مي کند، به ما چيزي نگفت مجبور شدم خودم سوال کنم که چرا پايت مي لنگد؟ اول چيزي نگفت و منکر زخمي شدنش شد، بالاخره بعد از دو روز گفت: پايش در جبهه جراحت جزئي برداشته است و من ناراحت شدم، گفتم: چرا از ما پنهان مي کني مگر ما غريبه ايم؟ شهيد گفت: به اين خاطر من مسئله را پنهان مي کردم که شما ناراحت نشويد و وقتي عده اي جان خود را از دست مي دهند، در مقابل شهادت آنها اين گونه زخم ها بي اهميت است.
 منبع: سایت شهدای ارتش