شهید منصور وطن پور - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Rasouli98 در ‏۲۷ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۰۴

2020-08-17T03:04:11Z

Heydari9711: /* زندگی نامه */

2019-05-01T12:50:53Z

‏زندگی نامه

Norsalehi9710: صفحه‌ای جدید حاوی «شهید منصور وطن پور تاریخ تولد :1317/10/12 تاریخ شهادت : 1359/07/09 محل شهادت : نامشخص مح...» ایجاد کرد

2019-04-30T07:50:03Z

صفحه‌ای جدید حاوی «شهید منصور وطن پور تاریخ تولد :1317/10/12 تاریخ شهادت : 1359/07/09 محل شهادت : نامشخص مح...» ایجاد کرد

صفحهٔ جدید

شهید منصور وطن پور
تاریخ تولد :1317/10/12
تاریخ شهادت : 1359/07/09
محل شهادت : نامشخص
محل آرامگاه :تهران - بهشت زهرا

==زندگی نامه==
شهید منصور وطن پور در سال 1317 در شهر اراک متولد شد. از همان دوران کودکی باهوش، فعال، باتحرک و از ذهنی پویا و استعدادی بالا بهره مند بود. منصور نیز از همان دوران کودکی به ورزش علاقه داشت. در دوران نوجوانی هنگامی دبیرستان را طی می کرد از پدرش خواست که اجازه دهد برای ورزش و تقویت قوای جسمانی به باشگاه ورزشی برود. در آن سال ها در شهرستان اراک، بیشتر از یک یا دو باشگاه وجود نداشت که به منزل دور بود و به همین دلیل پدرش با رفتن منصور به باشگاه مخالفت می کرد.
ناخدا وطن پور (برادر شهید) می گوید: وقتی منصور برای رفتن به باشگاه اصرار کرد، پدرم گفت: اگه تو واقعاً به ورزش علاقه داری، می توانی به اتفاق دوستانت از یکی از اتاق های طبقه اول خانه به جای باشگاه استفاده کنی. برادرم از پیشنهاد پدر خوشحال شد و تمام وسایل ورزشی نظیر دمبل، هالتر و کیسه بوکس را به ابتکار خودش تهیه کرد و تعدادی از دوستان هم سن و سال و علاقه مند به ورزش، ساعاتی از روز را در باشگاه اختصاصی او به ورزش مشغول می شدند.
از آنجایی که منصور دوست داشت یک نظامی متعهد باشد در سال 1333 وارد نیروی زمینی ارتش شد و در دبیرستان نظام تهران، میدان پاستور، به تحصیلات خود ادامه داد. او بر این باور بود که در لباس مقدس سربازی، بهتر می تواند به وطنش خدمت کند.
وی در فراگیری دروس، پشتکار و انگیزه بالایی داشت و از لحاظ علمی، از دانش آموزان ممتاز دبیرستان نظام بود. منصور در تعطیلات تابستان به اراک می آمد و به بچه های بی بضاعت درس می داد. باشگاه ورزشی تبدیل به کلاس درس شد و محل مناسبی برای تقویت بنیه تحصیلی بچه های بی بضاعت ایجاد گردید. او با چند زیر انداز و قالیچه کوچک، کف اتاق را فرش و سپس تخته سیاهی تهیه و به دیوار نصب کرد.
او در این کلاس از دانش آموزان کلاس اول تا ششم ابتدایی ثبت نام می کرد. برنامه آموزشی تدریس را تنظیم و سپس بچه ها را کلاس بندی کرد. بر اساس این برنامه، هر دانش آموز، سه روز در هفته در کلاس های درس شرکت می کرد. این کلاس ها رایگان بود و منصور از این که توانسته بود کاری برای بچه های محل انجام بدهد، بسیارخوشحال بود و از تدریس در این کلاس ها لذت می برد.
پس از مدتی، منصور مدرک دیپلم را با موفقیت از دبیرستان گرفت و وارد دانشکده افسری شد و از دانشجویان مستعد، فعال و باهوش بود. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی و گذراندن دوره مقدماتی در شیراز، به نیروی مخصوص منتقل و به عنوان یکی از افسران تکاور، مشغول به خدمت شد.
او سپس در سال 1343 به آمریکا اعزام و دوره ی تکاوری و آموزش های ویژه در شرایط سخت و طاقت فرسا را در آن کشور گذراند. یک سال بعد به ایران برگشت و ازدواج نمود. پس از یک سال نیز به انگلستان اعزام شد تا دوره دیگری تکاوری را بگذراند. بعد از بازگشت به ایران، دوره آموزشی سقوط آزاد را شروع کرد و مدتی پس از اتمام این دوره، به دلیل لیاقت و توانمندی در این آموزش ها، استاد سقوط آزاد شد.
شهید منصور وطن پور پس از مدتی، دوره عالی رسته ای را به مدت 14 ماه در آمریکا گذراند که پس از بازگشت به ایران، در مرکز پیاده شیراز به مدت دو سال به عنوان استاد تکاور مشغول به خدمت شد.
پس از آن که فرماندهان ارتش تصمیم گرفتند هوانیروز را تأسیس کنند تا نیروی زمینی به انواع بالگردها و همچنین به ترابری هوایی مجهز شود، برای این منظور اقدام به انتخاب زبده ترین و شاخص ترین افسران نیروی زمینی کردند و در این گزینش، وطن پور در اولویت قرار داشت. به این ترتیب وقتی برای سازماندهی و آغاز به کار هوانیروز نیروی زمینی ارتش، تعدادی از افسران ممتاز به تهران فرا خوانده شدند، شهید وطن پور نیز در میان آنان حضور داشت.
بعد از تأسیس هوانیروز، منصور برای گذراندن دوره خلبانی بالگرد کبرا، یک بار دیگر به آمریکا اعزام شد. در واقع او جزء اولین خلبانان کبرا بود که همزمان با ورود بالگرد کبرا به سازمان ارتش ایران، خلبانی آن را عهده دار شد. وی پس از گذراندن آموزش خلبانی کبرا، به اصفهان منتقل شد. مرکز آموزش پایگاه هوانیروز اصفهان، با حضور و فرماندهی او تأسیس و آغاز به کار کرد و به همین خاطر این مرکز آموزش، هم اکنون به نام آن شهید بزرگوار «پایگاه سرلشکر شهید وطن پور» نام گرفته است.
بعد از گذشت دو سال و راه اندازی مرکز آموزشی اصفهان، مقرر شد که وطن پور، پایگاه هوانیروز کرمانشاه را نیز سازماندهی و فعال نماید؛ به همین منظور به کرمانشاه منتقل شد و ضمن آموزش های مختلف، به خلبانان آموزش می داد که در جنگ های چریکی چگونه با بالگرد پرواز کنند تا از حمله غافلگیرانه دشمن در امان باشند یا اگر موتور بالگرد از کار افتاد، چگونه روی زمین بنشیند.
در ابتدای تأسیس هوانیروز، چون تعداد استاد خلبانان ایرانی کم بود، گروهی از افسران خلبان آمریکایی برای تدریس به مراکز آموزشی هوانیروز اختصاص داده شده بودند که تعدادی از این افسران در پایگاه هوانیروز کرمانشاه تدریس می کردند. وطن پور به دقت کار اساتید آمریکایی را زیر نظر داشت و اگر در وظیفه ای که به آنان محول شده بود، سستی و بی توجهی مشاهده می کرد، تذکر می داد و می گفت: «شما در کشور ما برای همین کار پول می گیرید.» و به این ترتیب آنان را وادار می کرد آموزش های خلبانی را به نحو احسن برای دانشجویان نظامی تدریس کنند. او پایگاه هوانیروز کرمانشاه را سر و سامان داده و گروه رزمی سازماندهی شده و منظمی را تشکیل داد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نیروهای ضد انقلاب در کردستان با ایجاد بی نظمی، آشوب و اقدام مسلحانه و حمله به مراکز نظامی و اقتصادی، نظم و امنیت مردم را در کردستان دچار اختلال و اغتشاش کردند. وطن پور به همراه تعداد دیگری از خلبانان شجاع هوانیروز، به منطقه کردستان اعزام شد. او در مأموریت های مختلفی از جمله انتقال و جا به جایی فرماندهان و رزمندگان، شناسایی منطقه و محل استقرار نیروهای ضد انقلاب، تخلیه مجروحان و دفع تهاجم نیروهای ضد انقلاب شرکت کرد که در بیشتر این مأموریت ها، به طور داوطلب انجام وظیفه می نمود.
تجاوز و تهاجم گسترده ارتش عراق، ابتدا با حمله های هوایی هواپیمای عراق به فرودگاه های چندین شهر، از جمله تهران، آغاز شد. هنگامی که حمله ناجوانمردانه ی هواپیماهای عراقی آغاز شد، منصور به اتفاق خانواده اش، در تعطیلات تابستانی میهمان برادرش در بندر انزلی بود. ناخدا وطن پور، برادر شهید، می گوید: «اواخر شهریور ماه سال 1359، من در بندر انزلی ساکن بودم که برادرم منصور به اتفاق خانواده، در روز سی ام شهریور ماه همان سال برای تعطیلات تابستانی به انزلی آمد. من، همسر و فرزندانم از ورود برادرم و خانواده اش خوشحال شدیم؛ اما این خوشحالی چندین ساعت بیشتر طول نکشید؛ چون ساعت 2 بعد از ظهر روز 31 شهریور، خبر حمله هوایی عراق از تلویزیون پخش شد و طی اطلاعیه ای از سوی امام خمینی (ره) مرخصی کلیه نظامیان لغو و همگی به پادگان ها فرا خوانده شدند. با شنیدن این خبر، برادرم درنگ را جایز ندانست و ساعت 4 بعد از ظهر همان روز سی و یکم، به اتفاق خانواده، انزلی را به مقصد تهران ترک کرد.»
منصور پس از ورود به تهران، بلافاصله به ستاد هوانیروز رفت و داوطلبانه خواستار اعزام به جبهه شد. او همیشه به همسرش می گفت: «مرگ من طبیعی نخواهد بود، من شهید می شوم.» پانزده روز قبل از شهادت، با همسرش از تحمل مشکلات زندگی و این که از کودکی روی پای خود ایستاده است و از فراق قریب الوقوعش سخن گفت. این برخورد ناگهانی و صحبت های غیر منتظره او، آن چنان عجیب بود که همسرش هنوز تحت تأثیر آن قرار دارد. همسرش می گوید: «بعد از بازگشت از انزلی و فقط یک روز بعد از حمله هواپیماهای عراقی به فرودگاه مهرآباد، شب که به منزل آمد، به من گفت: باید برای دفاع از کشور به منطقه مرزی خوزستان بروم. من برای چنین روزهایی وارد ارتش شدم و منتظر نمی مانم به من دستور بدهند.
آن شب تا صبح نخوابید و در اتاق قدم می زد و برای مهیا کردن مقدمات سفر، تلفنی با پادگان تماس گرفت. صبح روز بعد، پس از اقامه نماز، خداحافظی کرد و ابتدا به اصفهان و بعد هم به عنوان فرمانده گروه رزمی، به اهواز رفت و هوانیروز را در جبهه مقدم فعال کرد. هرگز فکر نمی کردم که خداحافظی منصور، آخرین خداحافظی از ما باشد.»
شهید وطن پور چند گروه پشتیبانی از گروهای پیشرو در مسجد سلیمان، کرمانشاه و اصفهان را به اهواز برد و یک واحد عملیاتی و رزمی را سازماندهی کرد و فرماندهی عملیات جنوب را بر عهده گرفت. این واحد عملیاتی، پس از یورش وسیع ارتش عراق و اشغال بخش هایی از خاک کشورمان، ابتدا مبادرت به شناسایی مواضع استقرار و استعداد نیروهای دشمن کرد. نیروهای مهاجم عراقی از چند محور به شهر اهواز نزدیک شده بودند و سرعت حرکت آنان به حدی بود که محل استقرار و استعداد یگان هایشان نامعلوم و مبهم بود؛ به طوری که در یکی دو روز اول جنگ تحمیلی، بحث تخلیه لشکر 92 زرهی نیز مطرح شد.
شهید وطن پور در دوره کوتاه حضورش در منطقه، در 9 روز ابتدای جنگ، تاکتیک عملیاتی خود را بر سه پایه استوار کرد:
1ـ عملیات شناسایی
2ـ یک پرواز با دو هدف

3ـ زمین گیر کردن کامل ماشین جنگی دشمن

بعد از گذشت چند روز از آغاز جنگ تحمیلی به ابتکار شهید بزرگوار سید موسی نامجوی در سوم مهر ماه سال 1359، دانشجویان دانشکده افسری به منطقه خوزستان اعزام شدند و در دسته ها و گروه های متعدد در نقاط مختلف منطقه عملیاتی تقسیم شدند و به صورت گشتی های شناسایی و یا رزمی به نیروهای عراقی یورش بردند و با انهدام تانک ها و وارد کردن تلفات و خسارات به دشمن، در دل دشمن دلهره و ناامنی ایجاد می کردند.
در هشتمین روز مهر ماه، درست ده روز بعد از آغاز جنگ تحمیلی دسته ای از این دانشجویان که به وسیله یک بالگرد ترابری و با خلبانی شهید وطن پور به منطقه سوسنگرد و دهلاویه اعزام شده بودند، پس از چند کیلومتر راهپیمایی به سمت مواضع دشمن و هم زمان با تاریکی شب، ارتباط آنان با قرارگاه فرماندهی قطع شد. صبح روز بعد، شهید وطن پور به اتفاق سرگرد ذاکری، افسر اطلاعات لشکر 92 اهواز، یک مأموریت شناسایی در حوالی رود کرخه انجام دادند. پس از آن شهید وطن پور در یک عملیات نظامی، چند دستگاه از تانک های دشمن را منهدم کرد و در سومین مأموریت برای شناسایی وضعیت دانشجویان اعزامی به منطقه سوسنگرد، که خودش آنان را روز قبل به منطقه آورده بود و وضعیت نامعلومی داشتند، داوطلبانه اقدام به مأموریت شناسایی می کند که در حین انجام همین مأموریت، مورد هدف گلوله دشمن قرار گرفت و هدایت بالگرد از دستش خارج شد.
بالگرد وی هنگامی که از روی کابل های برق فشار قوی در حال عبور بود، به کابل ها برخورد کرد و با سر به زمین برخورد کرد. بالگرد منفجر شد و در شعله های آتش سوخت. متأسفانه وطن پور به دلیل مجروح و قفل شدن در بالگرد، موفق به خروج از اتاقک بالگرد نشد و مظلومانه در آتش سوخت و روح بی قرارش در جوار قرب الهی آرام گرفت.
اگر چه مدت زمان حضور وطن پور در جبهه کوتاه بود، اما در طول همین چند روز، نبردی بی امان و شجاعانه را با دشمن متجاوز انجام داد و حضوری مؤثر را در زمین گیر کردن ماشین جنگی دشمن بعثی به نمایش گذاشت و مؤثرتر از این حضور، تأثیرگذاری روش و منش شهید وطن پور در روحیه رزمی و شهامت رویارویی با دشمن بود که با گذشت سی سال از این حضور، هنوز هم تربیت شدگان و شاگردانش با تمام توان، ضمن تلاش در جهت خود کفایی نظامی، با روحیه مضاعف آماده دفاع از این آب و خاک هستند.
==خاطرات==
خاطراتی از زبان نزدیکان شهید
هوانيروز در جنگ تحميلي، شهداي گرانقدري را تقديم اسلام و انقلاب نمود، شهيدان غيور و شجاع با توانايي ها و تخصص هاي مختلف. در ميان آنان شهيد سرتيپ «منصور وطن پور» از پرسنل متعهد و متخصصي بود كه در همان اوايل جنگ با عشقي كه به اسلام و خاك وطنش داشت سفر به ديار شهيدان را با دل و جان ترجيح داد.
در تاريخ 1359/07/09 درست ده روز پس از آغاز جنگ تحميلي، در منطقه ي عمومي اهواز چند فروند هلي كوپتر جهت شناسايي و ضربه زدن به نيروهاي دشمن به پرواز درآمدند كه در ميان آنها شهيد بزرگوار سرتيپ موسي نامجو و همچنين سرتيپ حسني سعدي نيز حضور داشتند. هدايت يكي از هلي كوپترهاي جنگي را شهيد منصور وطن پور به عهده داشت كه در اثر بروز سانحه اي، هلي كوپتر سقوط كرد و منجر به شهادت وي شد. در واقع آزاد به دنيا آمد و آزاد نيز از اين دنياي فاني رخت بربست. مزار او اينك در بهشت زهرا قرار دارد.
بسياري از خلبانان هوانيروز، حاصل آموزش ها و زحمات اين شهيد عزيز هستند. شهيد منصور دوره هاي بسيار زيادي را چه در داخل و چه در خارج از كشور گذرانده كه از باب نمونه به بعضي از آنها اشاره مي كنيم: دانشكده ي افسري، نيرووي مخصوص، دوره ي رنجري، دانشكده ي فرماندهي و ستاد، آموزش غواصي، آموزش چتربازي، و... او نه تنها اين تخصص ها را داشت، بلكه پرونده ي او از نظر خدمت و فعاليت بسيار درخشان بود. به زيردستان بسيار احترام مي گذاشت و هميشه سعي مي كرد حقّي از آنها پايمال نشود. كمتر به مرخصي مي رفت و اكثراً اضافه خدمت داشت، مي گفت: مي خواهم پولي كه مي گيرم حلال باشد. هنگامي كه روي هلي كوپتر خاك مي نشت، خيلي ناراحت مي شد، و مي گفت: مثل اين كه اين خاك روي من نشسته است.
شهيد منصور وطن پور ذاتاً فعّال بود. از نظر اخلاقي انديشه هاي والايي داشت. هنگامي كه استاد مطهّري به شهادت رسيد، خطاب به همسرش گفت: «مرگ، يعني اين. من اگر روزي احساس پوچي كنم، خودم را مي كشم.»
به كتاب هاي سياسي و تاريخي علاقه ي بسياري داشت و تفسير قرآن نيز مي خواند.
هنگامي كه در اوايل جنگ فرودگاه تهران مورد حمله ي هواپيماهاي رژيم بعثي عراق قرار گرفت، بلافاصله به ستاد رفت و داوطلبانه خواستار اعزام به جبهه شد. او هميشه به همسرش مي گفت: «مرگ من طبيعي نخواهد بود، من شهيد مي شوم.»
پانزده روز قبل از شهادت، بدون مقدمه با همسرش از تحمل مشكلات زندگي، از كودكي كه تازه روي پاي خود ايستاده است و مسائل ديگر سخن گفت. از دو فرزندش محمدپاشا و پريان كه اينك اين دو دسته گل، يادگار اويند، سخن گفت. اين برخورد ناگهاني و صحبت هاي غير منتظره آن چنان عجيب بود كه هنوز همسرش تحت تأثير آن قرار دارد.
منبع سایت شهدای ارتش
http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/28946

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 به كتاب هاي سياسي و تاريخي علاقه ي بسياري داشت و تفسير قرآن نيز مي خواند.
 هنگامي كه در اوايل جنگ فرودگاه تهران مورد حمله ي هواپيماهاي رژيم بعثي عراق قرار گرفت، بلافاصله به ستاد رفت و داوطلبانه خواستار اعزام به جبهه شد. او هميشه به همسرش مي گفت: «مرگ من طبيعي نخواهد بود، من شهيد مي شوم.»
-پانزده روز قبل از شهادت، بدون مقدمه با همسرش از تحمل مشكلات زندگي، از كودكي كه تازه روي پاي خود ايستاده است و مسائل ديگر سخن گفت. از دو فرزندش محمدپاشا و پريان كه اينك اين دو دسته گل، يادگار اويند، سخن گفت. اين برخورد ناگهاني و صحبت هاي غير منتظره آن چنان عجيب بود كه هنوز همسرش تحت تأثير آن قرار دارد.
+پانزده روز قبل از شهادت، بدون مقدمه با همسرش از تحمل مشكلات زندگي، از كودكي كه تازه روي پاي خود ايستاده است و مسائل ديگر سخن گفت. از دو فرزندش محمدپاشا و پريان كه اينك اين دو دسته گل، يادگار اويند، سخن گفت. اين برخورد ناگهاني و صحبت هاي غير منتظره آن چنان عجيب بود كه هنوز همسرش تحت تأثير آن قرار دارد.<ref>[http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/28946 سایت شهدای ارتش]</ref>
-منبع سایت شهدای ارتش
-http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/28946
+==پانویس==

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
-بعد از گذشت چند روز از آغاز جنگ تحمیلی به ابتکار شهید بزرگوار سید موسی نامجوی در سوم مهر ماه سال 1359، دانشجویان دانشکده افسری به منطقه خوزستان اعزام شدند و در دسته ها و گروه های متعدد در نقاط مختلف منطقه عملیاتی تقسیم شدند و به صورت گشتی های شناسایی و یا رزمی به نیروهای عراقی یورش بردند و با انهدام تانک ها و وارد کردن تلفات و خسارات به دشمن، در دل دشمن دلهره و ناامنی ایجاد می کردند.
+بعد از گذشت چند روز از آغاز جنگ تحمیلی به ابتکار شهید بزرگوار سید موسی نامجوی در سوم مهر ماه سال 1359، دانشجویان دانشکده افسری به منطقه [[خوزستان]] اعزام شدند و در دسته ها و گروه های متعدد در نقاط مختلف منطقه عملیاتی تقسیم شدند و به صورت گشتی های شناسایی و یا رزمی به نیروهای عراقی یورش بردند و با انهدام تانک ها و وارد کردن تلفات و خسارات به دشمن، در دل دشمن دلهره و ناامنی ایجاد می کردند.
-در هشتمین روز مهر ماه، درست ده روز بعد از آغاز جنگ تحمیلی دسته ای از این دانشجویان که به وسیله یک بالگرد ترابری و با خلبانی شهید وطن پور به منطقه سوسنگرد و دهلاویه اعزام شده بودند، پس از چند کیلومتر راهپیمایی به سمت مواضع دشمن و هم زمان با تاریکی شب، ارتباط آنان با قرارگاه فرماندهی قطع شد. صبح روز بعد، شهید وطن پور به اتفاق سرگرد ذاکری، افسر اطلاعات لشکر 92 اهواز، یک مأموریت شناسایی در حوالی رود کرخه انجام دادند. پس از آن شهید وطن پور در یک عملیات نظامی، چند دستگاه از تانک های دشمن را منهدم کرد و در سومین مأموریت برای شناسایی وضعیت دانشجویان اعزامی به منطقه سوسنگرد، که خودش آنان را روز قبل به منطقه آورده بود و وضعیت نامعلومی داشتند، داوطلبانه اقدام به مأموریت شناسایی می کند که در حین انجام همین مأموریت، مورد هدف گلوله دشمن قرار گرفت و هدایت بالگرد از دستش خارج شد.
+در هشتمین روز مهر ماه، درست ده روز بعد از آغاز جنگ تحمیلی دسته ای از این دانشجویان که به وسیله یک بالگرد ترابری و با خلبانی شهید وطن پور به منطقه سوسنگرد و [[دهلاویه]] اعزام شده بودند، پس از چند کیلومتر راهپیمایی به سمت مواضع دشمن و هم زمان با تاریکی شب، ارتباط آنان با قرارگاه فرماندهی قطع شد. صبح روز بعد، شهید وطن پور به اتفاق سرگرد ذاکری، افسر اطلاعات لشکر 92 اهواز، یک مأموریت شناسایی در حوالی رود کرخه انجام دادند. پس از آن شهید وطن پور در یک عملیات نظامی، چند دستگاه از تانک های دشمن را منهدم کرد و در سومین مأموریت برای شناسایی وضعیت دانشجویان اعزامی به منطقه [[سوسنگرد]] ، که خودش آنان را روز قبل به منطقه آورده بود و وضعیت نامعلومی داشتند، داوطلبانه اقدام به مأموریت شناسایی می کند که در حین انجام همین مأموریت، مورد هدف گلوله دشمن قرار گرفت و هدایت بالگرد از دستش خارج شد.
 بالگرد وی هنگامی که از روی کابل های برق فشار قوی در حال عبور بود، به کابل ها برخورد کرد و با سر به زمین برخورد کرد. بالگرد منفجر شد و در شعله های آتش سوخت. متأسفانه وطن پور به دلیل مجروح و قفل شدن در بالگرد، موفق به خروج از اتاقک بالگرد نشد و مظلومانه در آتش سوخت و روح بی قرارش در جوار قرب الهی آرام گرفت.
 اگر چه مدت زمان حضور وطن پور در جبهه کوتاه بود، اما در طول همین چند روز، نبردی بی امان و شجاعانه را با دشمن متجاوز انجام داد و حضوری مؤثر را در زمین گیر کردن ماشین جنگی دشمن بعثی به نمایش گذاشت و مؤثرتر از این حضور، تأثیرگذاری روش و منش شهید وطن پور در روحیه رزمی و شهامت رویارویی با دشمن بود که با گذشت سی سال از این حضور، هنوز هم تربیت شدگان و شاگردانش با تمام توان، ضمن تلاش در جهت خود کفایی نظامی، با روحیه مضاعف آماده دفاع از این آب و خاک هستند.
 ==خاطرات==
 خاطراتی از زبان نزدیکان شهید