ویرایش‌ها

کد شهید : 6615064

==خاطرات==

یک روز که از مدرسه آمد دیدم رنگش پریده و به دستش چسب زده است . گفتم : چرا به دستت چسب زده ای ؟ گفت : " چیزی نیست ، شیشه دستم را بریده است ." گفتم : دروغ می گویی ، راستش را بگو . گفت :" مادر جان یک کلام به شما می گویم ولی به کسی نگو ." گفتم : باشه ، به کسی نمی گویم . گفت : " یکی از معلمین را دیدم که گریه می کند . به او گفتم چراگریه می کنی ؟ گفت : خواهرم احتیاج به خون دارد و گروه خونی او بسیار کمیاب است ." من با این حرف فهمیدم که او برای رضای خداوند خون داده است .

او در آخرین اعزام گفت : " من به جبهه می روم و این دفعه به شهادت می رسم . " و به خاله اش گفته بود : می خواهم جنازه ام را پیدا نکنند ، مدارک و کارت خود را به من داد . و این کار او این را می رساند که وی خود را برای شهادت آماده کرده بود

جواد در لشگر ویژه شهدا در گردان امام حسین بود . و در سمت آرپی جی زن مشغول خدمت بود . در یکی از عملیاتها دوست ایشان به نام خوش سیما مجروح شد . و ایشان برای کمک به او رفت . در حین کمک به دوستش در ارتفاعات به مسیر بر خورد می کند . که یک مسیر کانال و دیگری در تیر رس مستقیم دشمن بود . در حین حرکت در این مسیر جواد از ناحیة پا مجروح می شود . همرزمانش به او می گویند بیائید بر گردیم ولی جواد می گوید : من بر نمی گردم . آدرس محل را به دوستان خود می دهد و به آنها می گوید : شما بروید و خود را به گردان بر سانید و بعد برای ما کمک بفرستید . همرزمان جواد شب به گردان می رسند و وقتی به آن محل بر می گردند نمی توانند آنها را پیدا کنند . و به این نتیجه می رسند که یا در میدان مین و یا به وسیلة عراقیها به شهادت رسیده است . جنازه اش را بعد از 12 سال از سلیمانیه عراق آوردند.

یک روز جواد با بچه های همسایه بازی می کرد که یکی از بچه ها جواد را می زند و جواد هیچ چیز به او نمی گوید . مادر ان بچه هم وقتی آمد جواد را زد . جواد باز هم چیزی نگفت اما روزی که جنازه شهید را آوردند همان زن همسایه مثل باران اشک می ریخت و ناله می کرد . که چرا من آن بچه مظلوم و بی گناه را زده ام .

خواب دیدم در منطقه عملیاتی هستم و روی نقشه عملیاتی کار می کنم که در آن لحظه شهید آمد و کنارم نشست . و محل شهادتش را روی نقشه به من نشان داد.

==پانویس==

<references/>