ویرایش‌ها

==زندگی نامه==

هنوز چند روزی از بازگشت او به بوشهر نگذشته بود که برایش مأموریت برای بندرعباس پیش آمد. صبح که عازم مأموریت و رفتن به ناوچه شد. چند بار با همسر و بچه هایش خداحافظی کرد و تا در حیاط رفت و برگشت و مجدداً صورت بچه ها را بوسید. این آخرین دیدار [[شهید هافتی ]] با همسر و بچه هایش بود. او در همان روز عازم بندرعباس شد و دو روز بعد که مصادف بود با روز [[اول ماه مبارک رمضان ]] [[29 فروردین سال 1367 ]] بر اثر درگیری با [ناوگان ]] و [[هواپیماهای امریکای ]] و اصابت [[موشک ]] به [[ناوچه جوشن ]] و برخورد ترکش [[موشک ]] به شهادت رسید.ناگفته نماند روزی که [[شهید هاتفی ]] به [[ناوچه ]] رفت [[فرمانده ]] و پرسنل [[ناوچه ]] همگی اصرار داشتند که برگردد و استراحت کند ولی او قبول نکرد و گفت: ما همه با هم به این مأموریت می رویم، درست نیست که شما در این مأموریت مهم شرکت داشته باشید و من نباشم. به گفته دوستانش که مجروح شدند [[شهید هاتفی ]] یک [[فروند هواپیمایی امریکایی ]] را با دو سرنشین مورد هدف قرار می دهد و آن را سرنگون می کند. مزار این شهید سرافراز و شجاع میهن در استان خراسان رضوی، شهر نیشابور، بهشت فضل واقع شده است.

اول صبح که شد، به طرف محل استخدام [[نیروی دریایی ]] رفت و مدارکش را تحویل داد. پس از اتمام کار، تا نزدیکی های ناصر خسرو را پیاده رفت. در راه، نگاهش روی اولین تابلو متوقف شد؛ «مسافرخانه ی آسایش». در چوبی رنگ و رو رفته اش را فشار داد و داخل شد. گوشه ی راهرو، دو نفر ایستاده بودند و در حالی که پشتشان به او بود، با صاحب مسافرخانه صحبت می کردند.

فقط امشب، ان شاء الله فردا می رویم [[نیروی دریایی ]] و زحمت را کم می کنیم.و از آن لحظه بود که نگاه محمد در نگاه امیر و ناصر گره خورد. خودش را به آنها معرفی کرد و فردا صبح، هر سه نفر به سمت ستاد [[نیروی دریایی ]] به راه افتادند ...

هنگامی که به ایران بازگشت، اوج انقلاب بود. طولی نکشید که جنگ هم شروع شد و امیر و ناصر در تاریخ 1359/09/07 در حماسه ی [[پیکان ]] به شهادت رسیدند. از آن به بعد، محمد نیز حال و هوای دیگری پیدا کرد. مدام در خانه برای سه دخترش، لیلا و سمیه و سمانه، داستان امیر و ناصر را تعریف می کرد و آنها هم هیچ گاه از این داستان خسته نمی شدند. انتظار پیوستن به امیر و ناصر، انتظار شکننده ای بود که هشت سال طول کشید و او سرانجام با شکستن نفس خود، از عرشه ی [[ناو «سهند» ]] به سوی دوستان قدیمی پرواز کرد. پیکر مطهّرش را به نیشابور بردند و در کنار اشک های سه دختری که دیگر قصّه های بابا را نمی شنیدند، به خاک سپردند.

<references />==رده=={{ترتیب‌پیش‌فرض: محمد نوژه}}[[رده: شهدا]][[رده: شهدای دفاع مقدس]][[رده: شهدای ارتش جمهوری اسلامی]][[رده: شهدای ایران]][[رده: شهدای استان خراسان رضوی]][[رده: شهدای شهرستان نیشابور]]