ویرایش‌ها

==خاطرات==

*روزی که شهید را به اسفراین آورده بودند، روز پنجم آذرماه 66 بود. اول به برادرش حسن قربانی که در سپاه کار می کرد خبر داده بودند. حسن رفته بود جنازه برادرش را دیده بود و برگشت خانه، و بدون این که چیزی بگوید و یا ناراحتی از خود نشان بدهد، عکس شهید را برداشت. پرسیدم چه می خواهی؟ جواب داد:" عکس را برای پرونده می خواهم." درحال رفتن از خانه پدرش را می بیند که در حال رفتن به راهپیمایی روز بسیج بود. به پدرش می گوید:" پدر بیا شما را کار دارم." وقتی پدرش حال نگران او را می بیند می گوید:" چیزی نگو، إنا لله و انا إلیه راجعون." و می فهمد که پسرش به شهادت رسیده است. می گوید:" الآن کجاست؟" حسن می گوید:" در سردخانه بیمارستان و با هم به دیدن او می روند. ولی پدرش با صبر و تحمل زیاد وقتی جنازه شهیدش را می بیند دست به آسمان بلند می کند و می گوید:" خدایا این هدیه ناقابل را به کرمت از من قبول کن و او را با شهدای صدراسلام و شهدای کربلا محشور گردان

*چند شب به عملیات و شهادت محمد مانده بود که من ایشان را درخواب دیدم که به سنگر من آمد وبه من سلام داد و روبوسی کرد . محمد از من پرسید رفیق دیگرم کجاست ؟ من گفتم : رفته بیرون . بعد اسلحه و وسایل خود را به من داد و گفت: این اسلحه را به شما می دهم و از شما می خواهم این اسلحه را روی زمین نگذارید وسایل مرا به خانواده ام بده و سلام مرا برسان . من گفتم : کجا می روید ؟ گفت : به دیدار رفقای خودم می روم .

*درعملیات کربلای 5 محمد قربانی در گردان به عنوان آرپی جی زن مشغول خدمت بود . آنها در مرحله ی اول عملیات شرکت کردند و من که درگردان امام حسین بودم می خواستم در مرحله ی دوم شرکت کنم گردان ما در دژ خرمشهر مستقر بود. وقت نماز ظهر بود بعد از اینکه نماز ظهر و عصر را خواندم متوجه شدم که گردان آنها برمی گردند تا استراحت کنند . من دوان دوان رفتم جلوی گردان و از همرزمان سوال کردم که برادرم را ندیده اید گفتند: چرا از پشت سر می آید . بعد از نیم ساعت چشم انتظاری چشمانم با آمدنش روشن شد . دستش را گرفتم دیدم از بس که آرپی جی زده از گوشهایش خون جاری است اول سوال کردم آیا توانستی تانکی شکار کنی ؟ با لبخند شیرین خود گفت: گلوله های آرپی جی را من مامور بودم شلیک کنم وکسی دیگر آنها را هدایت می کرد می گفت : در لحظه های آخر تانکی با سرعت زیاد به طرف ما آمد که گلوله ای را با فریاد یا مهدی (عج) شلیک کردم و با هدایت او این گلوله به زیر برجک تانک اصابت نمود و در قهر آتش خدا سوخت .

*روز پنجم آذرماه بود که خبرشهادت برادرم محمد قربانی را در داخل سپاه به من اعلام کردند رفتم سرد خانه و پیکر مطهرش را زیارت نموده و برگشتم منزل و عکس او را برداشتم تا برای تشییع آماده کنم داخل خیابان ولی عصر بود که پدرم را دیدم که به طرف بسیج برای راهپیمایی می رفت رفتم پیش او و بعد ازسلام کردن از حالات من فهمید که خبری است گفت : چی شده آیا برادرت شهید شده است؟ گفتم : بله . یکباره دست به دعا برداشت و گفت : خدایا این قربانی را از من قبول کن . بعد از دیدن شهید در سردخانه دوباره دست به سوی آسمان بلند کرد و گفت : خدایا این هدیه را قبول کن تو او را روزی به من دادی و امروز از من گرفتی او را به درگاه و پیشگاهت قبول کن واو را با شهدای صدر اسلام و شهدای کربلامحشور گردان . پدرم واقعاً می دانست که فرزندش با چه هدفی به جبهه رفته ودر راه چه آرمان بزرگی به شهادت رسیده است و لذا با تمام توان صبر را پیشه راه خود نمود و همیشه بعد از شهادت این سه عزیر (عبدا… ، محمد الهی ، محمد قربانی ) که هر سه جز فامیل بودند به ما دلداری می داد و می گفت : صبر کنید تا خدا به شما اجر دهد .

*زمان? که ما اعزام شدیم ما را به اهواز اردوگاه شهید بروجرد? بردند. من اطلاع نداشتم که محمد قربان? هم آنجاست. روز? من تو? پادگان مشغول قدم زدن بودم، که یک دست لباس بسیج? شسته شده رو? طناب پهن بود، پشت لباس بسیج? انواع عکسها? تانک و عکس شهید فهمیده کشیده شده بود و نوشته ? یا زیارت یا شهادت نوشته شده بود. من این لباس را برداشتم و بدون آنکه بدانم مال چه کس? است، چون به عکسها? رو? آن علاقه مند شده بودم، با خود به گردان آوردم. روز بعد همه ? بچه ها? گردان ما، این عکسها را رو? لباس خودشان کشیدند. محمد قربان? دیده بود که بچه ها این تصاویر را رو? لباس خود کشیده اند، و فهمیده بود که این تصاویر از رو? عکسها? لباس او چاپ شده است. سراغم را گرفته بود تا مرا پیدا کند. وقت? مرا پیدا کرد گفت:" شنیده ام این عکسها از رو? لباس شما کشیده شده، اگر امکان دارد برا? لباس من هم این تصاویر را نقاش? کن." بدون اینکه به من بگوید این لباس مال من است و چون ایشان را دیده بودم خیل? خوشحال شده بودم، همان لباس خودش را به خودش هدیه کردم. در ضمن نم? دانستم که این لباس مال خود اوست. بعد از دو روز ماجرا? لباس را تعریف کردم او گفت:" آن لباس مال من بوده است." به او گفتم: چرا همان اول نگفت?؟ گفت:" چون شما برداشته بودید نم? خواستم پیش دوستانت شرمنده شو? و بعد شروع به کشیدن تصاویر? رو? لباسم کرد" و گفت:" وقت? من این عکسها را م? کشیدم خودم را برا? شهادت صددرصد در راه خدا آماده م? کردم و با این عکسها پیمان شهادت با خدا بستم." بعد از یکسال و چند ماه که از این ماجرا گذشت، در محور? که ایشان و 4 نفر تخریب چ? رفته بودند تا محور را باز کنند با همان لباس به شهادت رسید. وقت? من رفتم کنارش دیدم با همان لباس به شهادت رسیده است.