ویرایش‌ها

==خاطراتلحظه و نحوه شهادتموضوع لحظه و نحوه شهادتراوی محمد جواد عصارانمتن کامل خاطره==

یک روز صبح که از خطّ مقدّم رد شده بودیم در ارتفاعات رملی شویتییه که بعد به نام شهید شاهسوندی نامگذاری شد عراقیها در جلوی دهلاویه از این ارتفاعات عقب نشینی کردند و جلوی دهلاویه زرهی بسیار مستحکم تشکیل دادند . و یکسره با تیر مستقیم بچّه ها را می زد و چیزی را که جلوگیری می کرد از پیشروی نیروها میدان مین جهنده ای بود که کسی شناخت راجع این مین نداشت مین جهندة والمر ، مینی که اگر تحریک شود از زمین می پرد بالا به شعاع چهل پنجاه متری نفر و نفرات را کلّاً شهید و مجروح می کند در حین رفتن و شناسایی به منطقة جلوی دشمن بودیم که متوجّه شدیم تعدادی از برادران ارتشی در این میدان گرفتار شده بودند و جنازه هایشان افتاده بود شهید خیلی با تأثّر گفت : فلانی این میدان را کی می خواهی باز کنی تا کی می خواهد این میدان تلفات بگیرد . ما از مأموریّت اصلی مان باز مماندیم . شروع کردیم به خنثی کردن این میدان شهید قنّادان تبحّر خاصّی نسبت به مین و کلّاً سلاحهای جدیدی که به دستمان آمد داشت یک خطری که در میدان ما احساس می کردیم زدن گلوله های تانک عراقی بود . ما از گلولة مستقیم آن نمی ترسیدیم فقط آن ترکشهایی که می آمد در میدان تمام این خوشه های این میدان و میخکهایی که پنج تا و یکی آن عمود چهار تا در اطراف این نیمکره به صورت زاویة چهل و پنج درجه از خاک بیرون بود کافی بود یکی از این ترکشها به یکی از آن میخها بخورد ، مین می آمد بالا و خلاصه جهنّمی راه می انداخت و کار را تعطیل می کرد ما هر گلولة مستقیمی که عراق می زد یک مقداری حواسمان جمع بود که در میدان نخورد و یک جان پناهی بگیریم در حین خنثی کردن این مین آتش مستقیم عراق هم روی ما بود . * موضوع لحظه ای متوجّه یک انفجار نزدیک در کنارم شدم و بلند شدم دیدم مکانی که شهید قنّاداندر حین خنثی سازی مین بود انفجاری بوجود آمده و دودی فضا را گرفته که شهید دیده نمی شد . ابتدا فکر کردم گلولة مستقیم تانک بوده ، تا اینکه بعد از رفع شدن این دود نگاه کردم دیدم شهید روی زمین دراز کشیده به سمتش رفتم دست چپ شهید به فاصلة 3 متری افتاده بود که روی جنازه رفتم دیدم تمام این سر مثل سرورش اباعبدا...الحسین از بدن جدا شده بود . استخوان سر مثل ناخن و به بزرگی ناخن به اطراف پخش شده و افتاده بود وسط میدان مین جهنده ، تنها بودیم و اینجا دیگر جای ابراز احساسات نبود که بنشینیم ناله ای و گریه ای بکنیم و باید شهید را از معرکه سریع در می بردیم . اطرافمان چیزی نبود ، جز همین سنگرهای عراقی که در بالای ارتفاعات بود . رفتیم یک دانه از این روکشهای تشک ابری را در آوردیم و شهید را لایش پیچیدم و بغلش کردم . آمدم عقب . یک لندروری بود که عقب گذاشته بودم . آوردمش عقب . شهید را حدود دو کیلومتری که آوردیم عقب سر راه سردار مجید اخوان را دیدیم . اینها خیلی باهم مأنوس بودند ، گفت : فلانی چطوره آقای قنّادان ؟ کو ؟ گفتم : توی ماشین است . گفت : چطور من نمی بینمش ؟ گفتم : چرا برو رد را باز کن می بینی . ایشان وقتی در را باز کرد و جنازة شهید را دید بسیار ناله و فغان کرد صورت را گذاشت روی این گردن بریده و سر قطع شده و شروع کرد به مصیبت خواندن و نجوا کردن با شهید که جواد جان خوشا به حالت . جواد جان بالاخره به آرزویت رسیدی . جواد جان خوشا به حالت . خوشا به سعادتت . حالا این بچّه ها 17 - 16 سال بیشتر نداشتند .عشق نحوه شهادتموضوع عشق شهادتراوی فاطمه صفوی شاملومتن کامل خاطره

یک روز خواهرش آمد صبح که از خطّ مقدّم رد شده بودیم در ارتفاعات [[رملی شویتییه]] که بعد به نام [[شهید شاهسوندی]] نامگذاری شد عراقیها در جلوی [[دهلاویه]] از این ارتفاعات عقب نشینی کردند و گفت : جواد به جبهه می رود جلوی [[دهلاویه ]] [[زرهی]] بسیار مستحکم تشکیل دادند . ایندفعه معلوم نیست بیاید یا نه . بیایید خانه ما جواد و یکسره با [[تیر]] مستقیم بچّه ها را ببینید، من از دختر دایی ام خجالت می کشیدم که پس او جنازه اش آمده بود زد و پس من خودش ، سرش چیزی را گذاشته که جلوگیری می کرد از پیشروی نیروها میدان [[مین]] جهنده ای بود روی زانوی من دیدم موهایش چقدر زبر است گفتم : مگر حمام نرفتی ؟ خواهرش صابون داد من حمام را روشن کردم ، ولی گفت که : حوصله ندارم و نمی روم کسی شناخت راجع این مین نداشت [[مین جهنده والمر]] ، روز سوم شهید بود ومن داشتم ، دعای سمات می خواندم آنجایی مینی که حاجتما اگر تحریک شود از زمین می رسد انگار صد پرد بالا به شعاع چهل پنجاه متری نفر آمدند جلوی من و گفتند : بگو حاجت من این است که جواد نفرات را کلّاً [[شهید شود . خانمش هم پهلوی من نشسته بود ، بعد هم که گفتم ، همه ]] و مجروح می گفتند کند در حین رفتن و شناسایی به منطقة جلوی دشمن بودیم که اگر می خواستی او متوجّه شدیم تعدادی از برادران ارتشی در این میدان گرفتار شده بودند و جنازه هایشان افتاده بود [[شهید بشود پس چرا ]] خیلی با تأثّر گفت : فلانی این میدان را کی می خواستی او شهید بشود پس چرا دختر خواهی باز کنی تا کی می خواهد این میدان تلفات بگیرد . ما از مأموریّت اصلی مان باز مماندیم . شروع کردیم به خنثی کردن این خوبی را برایش گرفتی ؟ گفتم میدان [[شهید قنّادان]] تبحّر خاصّی نسبت به [[مین]] و کلّاً سلاحهای جدیدی که وقتی سرش را به دیوار میزند ، او لابد از شهادت چیزی فهمیده دستمان آمد داشت یک خطری که در میدان ما نفهمیده ایم او دوست دارد احساس می کردیم زدن [[گلوله]] های [[تانک]] عراقی بود . وقتی ما از [[گلوله]] مستقیم آن نمی ترسیدیم فقط آن ترکشهایی که می خواست برود من آمد در میدان تمام این خوشه های این میدان و میخکهایی که پنج تا و یکی آن عمود چهار تا در اطراف این نیمکره به خانه دخترم رفتم هی سرش صورت زاویه چهل و پنج درجه از خاک بیرون بود کافی بود یکی از این ترکشها به یکی از آن میخها بخورد ، [[مین]] می آمد بالا و خلاصه جهنّمی راه می انداخت و کار را روی ایم تعطیل می گذاشت ، هی دور کرد ما هر گلوله مستقیمی که [[عراق]] می زد یک مقداری حواسمان جمع بود که در میدان نخورد و برمن یک جان پناهی بگیریم در حین خنثی کردن این [[مین]] آتش مستقیم [[عراق]] هم روی ما بود صبح . لحظه ای متوجّه یک انفجار نزدیک در کنارم شدم و بلند شدم دیدم مکانی که می خواست برود برای اینکه بگویم [[شهید قنّادان]] در حین خنثی سازی [[مین]] بود انفجاری بوجود آمده و دودی فضا را گرفته که [[شهید]] دیده نمی شد . ابتدا فکر کردم [[گلوله]] مستقیم [[تانک]] بوده ، تا اینکه بعد از رفع شدن این دود نگاه کردم دیدم [[شهید]] روی زمین دراز کشیده به سمتش رفتم دست چپ [[شهید]] به فاصلة 3 متری افتاده بود که ناراحت نیستم روی جنازه رفتم دیدم تمام این سر مثل سرورش اباعبدالله الحسین از بدن جدا شده بود . استخوان سر مثل ناخن و به بزرگی ناخن به اطراف پخش شده و افتاده بود وسط میدان [[مین جهنده]] ، گفت : مادر جان جبهه می روم تنها بودیم و مادر از من راضی باش او وقتی اینجا دیگر جای ابراز احساسات نبود که بنشینیم ناله ای و گریه اش می گرفت لبهایش ای بکنیم و باید [[شهید]] را فشار از معرکه سریع در می داد بردیم . اطرافمان چیزی نبود ، گفتم : جواد می خواهی گریه کنی ؟ تو مردی ، چرا ناراحتی ؟ گفت شما ناراحت نیستید ، گفتم : به جان خودت ناراحت نیستم جز همین سنگرهای عراقی که در بالای ارتفاعات بود . گفت : رفتیم یک دعایی می کنید مامان جان ، گفتم : چه مامان جان ! یا دانه از این [[روکشهای تشک ابری]] را در آوردیم و [[شهید][ را لایش پیچیدم و بغلش کردم . آمدم عقب . یک لندروری بود که عقب گذاشته بودم . آوردمش عقب . [[شهید]] را حدود دو کیلومتری که آوردیم عقب سر نداشته باشم، یا تیر به قلبم بخورد ، یا پودر بشوم راه سردار مجید اخوان را دیدیم . گفتم اینها خیلی باهم مأنوس بودند ، گفت : این حرفها چیست فلانی چطوره آقای قنّادان ؟ برای چه می خواهی این طور باشی کو ؟ گفت گفتم : دوست ندارم مجروح بشوم ، دوست ندارم اسیر بشوم ، توی ماشین است . گفت : چطور من نمی خواهم بخاطر جنازه من چند نفر دیگر مجروح شوند ، سر که نداشته باشم می گذارند و می روند ، پودر که شدم به همین صورت ، بینمش ؟ گفتم : راضی هستم به رضای خدا پس از زیر قرآن رد شد و داخل راهرو مرا نگه داشت و نگذاشت بروم چرا برو در را باز کن می بینی. ایشان وقتی که در حیاط را باز کرد دیدم جواد و جنازه [[شهید][ را دید بسیار ناله و فغان کرد صورت را گذاشت روی این گردن بریده و سر ندارد یک لااله الا اقطع شده و شروع کرد به مصیبت خواندن و نجوا کردن با [[شهید]] که جواد جان خوشا به حالت .جواد جان بالاخره به آرزویت رسیدی .جواد جان خوشا به حالت . گفتم : و بدرقه کردم خوشا به سعادت .حالا این بچّه ها 17 - 16 سال بیشتر نداشتند . راوی محمد جواد عصارانعشق شهادت* موضوع عشق شهادتراوی فاطمه صفوی شاملومتن کامل خاطره

یک روز خواهرش آمد و گفت : جواد به من گفت: مامان یک استکان چای برای من بریزید؟ گفتم بله جبهه می ریزمرود . برایش چای ریختم و جلویش گذاشتم دیدم روی ایوان رفتایندفعه معلوم نیست بیاید یا نه . یک سرکی روی ایوان کشیدم، دیدم دارد لباس سپاه بیایید خانه ما جواد را ببینید، من از دختر دایی ام خجالت می پوشد تا آن موقع لباس سپاه تن این بچه ندیده بودم آنقدر خوشحال شدم کشیدم که نگو. منتظر نشستم که بیاید. چایش پس او جنازه اش آمده بود و پس من خودش ، سرش را بخورد، گذاشته بود روی زانوی من دیدم ساک به دست ایستاده است، موهایش چقدر زبر است گفتم: چایت مگر حمام نرفتی ؟ خواهرش صابون داد من حمام را بیا بخود روشن کردم ، ولی گفتکه : دارم حوصله ندارم و نمی روم ، روز سوم [[شهید]] بود و من داشتم ، دعای سمات می روم، گفتم: مامان مرا مسخره کردی؟ گفت: مامان جان یک کار فوری پیش آمده باید حتما بروم، گفت: مامان تا یک ماه دیگر نه نامه خواندم آنجایی که حاجتما می دهم نه تلفن می زنم، دلواپس نشوید، خداحافظ. رسد انگار صد نفر آمدند جلوی من و تا یک ماه خبر نداشتیم به خواهرش گفته بود به اعظم خانمم هم شما بگویید گفتند : بگو حاجت من این است که جواد [[شهید]] شود . خانمش هم پهلوی من رفتم، نشسته بود ، بعد از یک ماه از اهواز زنگ زد، پس از چهار ماه نوه دائیم هم که گفتم ، همه می گفتند که اگر می خواستی او [[شهید شده بود با جنازه ]] بشود پس چرا می خواستی او آمد، [[شهید]] بشود پس چرا دختر به این جواد املا جواد قبل نبود اشکی خوبی را برایش گرفتی؟ گفتم که این بچه می ریخت وقتی سرش را به این دیوارها دیوار میزند ، او لابد از [[شهادت]] چیزی فهمیده که ما نفهمیده ایم او دوست دارد . وقتی که می زد، خواست برود من گفتم: مادر چرا اینجوری به خانه دخترم رفتم هی سرش را روی ایم می کنی؟ گذاشت ، هی دور و برمن بود صبح که می خواست برود برای اینکه بگویم ، که ناراحت نیستم ، گفت: مجتبی 28 روز مادر جان جبهه بوده می روم و به هدفش رسیده، مادر از من به هدفم نرسیدم راضی باش او وقتی که گریه اش می گرفت لبهایش را فشار می داد ، گفتم: مگر مادر هدف فقط شهادت است؟ جواد می خواهی گریه کنی ؟ تو مردی ، چرا ناراحتی ؟ گفتشما ناراحت نیستید ، گفتم : نه، شهادت نیست ما ناظر بر شهادت هستیمبه جان خودت ناراحت نیستم .لحظه گفت : یک دعایی می کنید مامان جان ، گفتم : چه مامان جان ! یا سر نداشته باشم، یا [[تیر]] به قلبم بخورد ، یا پودر بشوم . گفتم : این حرفها چیست ؟ برای چه می خواهی این طور باشی ؟ گفت : دوست ندارم مجروح بشوم ، دوست ندارم اسیر بشوم ، گفت : نمی خواهم بخاطر جنازه من چند نفر دیگر مجروح شوند ، سر که نداشته باشم می گذارند و نحوه شهادتموضوع لحظه می روند ، پودر که شدم به همین صورت ، گفتم : راضی هستم به رضای خدا پس از زیر قرآن رد شد و نحوه شهادتداخل راهرو مرا نگه داشت و نگذاشت بروم . وقتی که در حیاط را باز کرد دیدم جواد سر ندارد یک لااله الا الله گفتم : و بدرقه کردم .راوی محمد جواد عصارانمتن کامل خاطرهفاطمه صفوی شاملو

یک روز جواد با ناراحتی و خیلی قاطع گفت : فلانی کی می خواهی این میدان را پاک کنی ؟ تا کی می خواهی شاهد شهادت بچه ها باشی ؟ چنان حرفش جدی بود که دو نفر تصمیم گرفتیم میدان مین را پاک کنیم . عراق هم با عقب نشینی که کرده بود و با تقویت نیروها و تانکها زیادی که در منطقه آورده بود . آرامش را کلاً سلب کرده بود و یکسره با تیر مستقیم تانک در میدان آتش داشت . شروع به پاک کردن مینی کردیم و مینها همه جهنده و مجهز به تله انفجاری و سیمهای کشویی بود و هر نوع تحریک باعث انفجار می شد . مینهای زیادی را با همدیگر خنثی کردیم . یکسره عراق با تیر مستقیم دور میدان می زد . که هر قطعه از ترکشها به سیخهای مین می خورد، مین را بالا می آورد با اصابت قطعات مین به مین های دیگر جهنمی به راه افتاده بود . در حین پاک کردن میدان بودیم با فاصله 20 الی 30 متری از همدیگر بودیم و انفجار اطراف زیاد بود . خیلی برایمان طبیعی شده بود و سرگرم کارمان بودیم که ناگاه صدای انفجاری از محدوده شهید قنادی بلند شد و من بلافاصله بلند شدم که ببینم قضیه چیست . دیدم دود سیاه رنگی محیط جواد را گرفته است چند لحظه بعد که دود کنار رفت . دیدم جواد خوابیده است . به سمت او رفتم دیدم ، دست چپ شهید با فاصله 3 متر از جنازه پرت شده و روی جنازه رفتم ، دیدم مثل سرورش حسین (ع) سر در بدن ندارد و سر پودر شده بود . قطعات استخوان سر به اندازه ناخن انگشت به اطراف پرت شده بود سر از سینه به بالا کلاً ریش ریش شده بود . رگهای گردن ریش شده بود و جنازه رو به قبله افتاده بود .پیش بینی شهادت* موضوع پيش بيني عشق شهادتراوی سید هاشم درچه ایمتن کامل خاطره

همشیرة یک روز جواد با به من تماس گرفته بود و گفت : حالا که او را نفرستادید بگویید حالش چطور است ؟ و مامان یک استکان چای برای من بریزید؟ گفتم بله می ریزم. برایش چای ریختم و جلویش گذاشتم دیدم روی ایوان رفت. یک سرکی روی ایوان کشیدم، دیدم دارد لباس [[سپاه]] می پوشد تا آن موقع لباس [[سپاه]] تن این بچه ندیده بودم آنقدر خوشحال شدم که نگو. منتظر نشستم که بیاید. چایش را بخورد، دیدم ساک به دست ایستاده است، گفتم: می خواستید خوب او چایت را ببینید ، چون از نظر بیا بخود گفت: دارم می روم، گفتم: مامان مرا مسخره کردی؟ گفت: مامان جان یک کار فوری پیش آمده باید حتما بروم، گفت: مامان تا یک ماه دیگر نه نامه می دهم نه تلفن می زنم، دلواپس نشوید، خداحافظ. و تا یک ماه خبر نداشتیم به خواهرش گفته بود به اعظم خانمم هم شما بگویید که من رفتم، بعد از لحاظ روحی وی یک ماه از [[اهواز]] زنگ زد، پس از چهار ماه نوه دائیم [[شهید است و گوشت و پوست و استخوانش ]] شده بود با جنازه او را چنگ و دندان نگاه داشته اند تا زمانی آمد، این جواد املا جواد قبل نبود اشکی که خداوند شهادت او این بچه می ریخت سرش را برساند و به این دیوارها می زد، من وقتی او را گفتم: مادر چرا اینجوری می بینم فکر کنی؟ می کنم یک شهید راه گفت: مجتبی 28 روز جبهه بوده و به هدفش رسیده، من به هدفم نرسیدم می رود .عشق گفتم: مگر مادر هدف فقط [[شهادتموضوع عشق ]] است؟ می گفت: نه، [[شهادت]] نیست ما ناظر بر [[شهادت]] هستیم.راوی صدیقه قنادیمتن کامل خاطرهفاطمه صفوی شاملو

مرا واسطه قرار داد که با آقای درچه ای که فرمانده بود تماس بگیرم و بگویم جواد گفته است انگشت کوچک ما را بگیر . در آن بازگشت می خواست خانمش را عقد کند با آمدن جواد به مشهد جنازه پسر دائیم را آوردند و خدا می داند وقتی پسر دائیم شهید شده بود جواد چه کرد سرش را به دیوار می زد و می گفت : چرا او توفیق شهادت را داشت و من نه. سه ماه در جبهه بودم این توفیق را ندارم و چند روزی که مشهد بود مدام گریه می کرد روز ختم پسر دائیم مادر دعای سمات می خواند، آخر دعا حاجتش این بود که خدایا ‍‍! پسر مرا شهید کن . همه فامیل دستهایشان پایین افتاد و گفتند : این چه دعایی است ؟ او گفت : وقتی پسرم برای شهادت گریه می کند من چرا برای او نخواهم و مادر برای آن چیزی که فرزندش آرزو می کرد دعا کردنوجوانی و جوانی* موضوع نوجواني لحظه و جوانيراوی فاطمه صفوی شاملومتن کامل خاطرهنحوه شهادت

پدر یک روز جواد در بست پایین خیابان قالی فروشی داشت وقتی ولییان مغازه های دور حرم را خراب کرده بود، جواد به پدرش می با ناراحتی و خیلی قاطع گفت: حالا فلانی کی می خواهی این میدان را پاک کنی ؟ تا کی می خواهی شاهد [[شهادت]] بچه ها باشی ؟ چنان حرفش جدی بود که مغازه دو نفر تصمیم گرفتیم میدان [[مین]] را خراب پاک کنیم . [[عراق]] هم با عقب نشینی که کرده اند، برویم بود و درهایش با تقویت نیروها و تانکها زیادی که در منطقه آورده بود . آرامش را بیاوریمکلاً سلب کرده بود و یکسره با تیر مستقیم [[تانک]] در میدان آتش داشت . پدرش شروع به پاک کردن مینی کردیم و مینها همه جهنده و مجهز به تله انفجاری و سیمهای کشویی بود و هر نوع تحریک باعث انفجار می گفت: اگر قرار شد . مینهای زیادی را با همدیگر خنثی کردیم . یکسره عراق با تیر مستقیم دور میدان می زد . که هر قطعه از ترکشها به سیخهای مین می خورد، مین را بالا می آورد با اصابت قطعات مین به مین های دیگر جهنمی به راه افتاده بود درهایش . در حین پاک کردن میدان بودیم با فاصله 20 الی 30 متری از همدیگر بودیم و انفجار اطراف زیاد بود . خیلی برایمان طبیعی شده بود و سرگرم کارمان بودیم که ناگاه صدای انفجاری از محدوده [[شهید قنادی][ بلند شد و من بلافاصله بلند شدم که ببینم قضیه چیست . دیدم دود سیاه رنگی محیط جواد را بیاوریم گرفته است چند لحظه بعد که پولی دود کنار رفت . دیدم جواد خوابیده است . به ما نمی دادندسمت او رفتم دیدم ، دست چپ [[شهید]] با فاصله 3 متر از جنازه پرت شده و روی جنازه رفتم ، دیدم مثل سرورش حسین (ع) سر در بدن ندارد و سر پودر شده بود . قطعات استخوان سر به اندازه ناخن انگشت به اطراف پرت شده بود سر از سینه به بالا کلاً ریش ریش شده بود . رگهای گردن ریش شده بود و جنازه رو به قبله افتاده بود .اثر شهادت بر دیگرانموضوع اثر شهادت بر ديگرانراوی محمد جواد عصارانمتن کامل خاطره

پیکر شهید جواد قنادان را داخل روکش تشتک ماشین گذاشته بودیم و به عقب برمی گشتیم که در بین راه سردار مجید اخوان از من پرسید جواد کجاست؟ گفتم: در ماشین است. گفت: نمی بینم. گفتم: چرا در ماشین است. شما درب را باز کنید. وقتی درب عقب لندرور را باز کرد و چشمش به جنازه شهید افتاد درست صحنه ای که حضرت زینب بر سر جنازه برادرش امام حسین (ع) می آید به یاد می آورد. ایشان شروع کرد به گریه و عزاداری. چون اینها خیلی باهم مأنوس بودند. سر و صورت را گذاشت روی رگهایی که توسط انفجار ریش شده بود گفت: جواد جان مبارکت باشد. تازه من فهمیدم چی شده است. ایشان صحبتهایی با شهید می کرد که دل سنگ می ترکید. گفت: جواد جان مبارکباد به آرزویت رسیدی. دیگر به راه امام حسین پیوستی. یک عمر جواد حسین حسین! می گفت و به آرزویش رسید.اثر شهادت بر دیگران* موضوع اثر پيش بيني شهادت بر ديگرانراوی سید هاشم درچه ایمتن کامل خاطره

همشیرة جواد بعد از ظهر 5 شنبه از جبهه ا...اکبر حرکت می کند با من تماس گرفته بود و وقتی به مقر تیپ سوم لشکر 92 زرهی اهواز می رسد، جواد عصاران را می بیند. عصاران از وی می پرسد کجا می روی؟ جواد می گویدگفت : می خواهم ببیینم، سید آمده یا نه. جواد می گوید: نه. برمی گردد و سوار ماشین می شود. در ماشین به عصاران می گوید : این مین هایی حالا که دشمن کاشته و پشت سرماست، تا کی باید ناظر این باشیم که برادران ارتشی از روی بی خبری در میدان مین مجروح یا شهید بشوند، این کار ماست، بیایید آنها او را جمع کنیم، اگر فردا سید بیاید نفرستادید بگویید حالش چطور است ؟ و من بروم، تو تنها می مانی، جواد عصاران قبول می کند و داخل میدان مین می رود- ناظر شهادت آقای عصاران بوده است-. برای حفظ مسائل امنیتی با فاصله از هم حرکت می کنند و هر کدام از یک گوشه شروع به جمع آوری مین ها می کنند، مین ها والمر یا پنج شاخه بوده ا ند گفتم که اگر سر شاخک تکان خورد، انفجار اول صورت : می گرفت واز خاک نیم متر بیرون می پرید و چاشنی دوم در این زمان کار می کرد و انفجار تی ان تی بزرگی صورت می گرفت و استوانه تشکیل شده از مکعب های چهار میلی و آهنی منفجر می شد ظاهراً عراقی ها آنان خواستید خوب او را در میدان مین می بینند ببینید ، چون این میدان در جلوی منطقه ا...اکبر بود عراقی ها از روی تپه سبز آنها را زیر توپ گرفته بودند و آنان همچنان به کارشان ادامه می دهند و مینی که، نظر من از لحاظ روحی وی گرفته بود در مسیر یکی از شاخه ها تکان می خورد و انفجار اول صورت می گیرد و مین بالا می رود و انفجار دوم در بالا صورت می گیرد. در نتیجه سر و گردن [[شهید به طور کامل از بین رفته بود ]] است و هیچ چیز از سر گوشت و گردن او باقی نمانده بود که همراه جسدش کنیم پوست و تمام رگهای وی سوخته بود و از استخوانش او خونی نمی ریخت و دستهایش در حالی که مین را گرفته بود قطع شده بود. من که شب جمعه رسیدم، بعد از نماز مغرب چنگ و عشاء به همراه دوستان، دعای کمیل را خواندم. وقتی بچه ها خواستند بلند شوند، به من گفتند: جواد شهید شده است. من خیلی شهید دیده بودم و حتی گاهی در حین عملیات، شهیدان را دیده بودم. ولی به علت اولویت عملیات، عملیات را ادامه داده بودیم، ولی هنگامی دندان نگاه داشته اند تا زمانی که خبر خداوند [[شهادت جواد ]] او را شنیدم، گریه ای مرا فرا گفت که هر چه کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم، فرمانده همه نیروها برساند و من بودم و نباید وقتی یکی از نیروها شهید او را می بینم فکر می شد، تعادل ما به هم بخورد، ولی هر کاری کردم نتوانستم شانه هایم را نگه دارم، سریع به اتاق بالا رفتم. باز هم نتوانستم خود را کنترل کنم و تا فردا صبح که می خواستیم به سردخانه برویم، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. یکی از بچه ها را فرستادم که به گلفروشی برود و حلقه گلی که لایق او باشد تهیه کند و بالای آمبولانس نصب کنیم. وقتی آن گل قشنگ را که شهید غلامی تهیه کرده بود و گلهای زیادی که برای او ریخته بودند را دیدم یک آرامش خاصی به من دست داد و من به این آرامش برای انجام مأموریت احتیاج داشتم ،نمی دانم چگونه اینطور شد، سپس قرار شد [[شهید را به مشهد بفرستیم او را تا فرودگاه آوردیم]] راه می رود . من در آمبولانس چند قطعه عکس با او گرفتم و او را به مشهد فرستادند. چند نفر از بچه ها نیز با او همراه شدند، من به علت گرفتاری نتوانستم با او باشم.خاطرات جنگیموضوع خاطرات جنگيراوی محمد جواد عصارانمتن کامل خاطرهسید هاشم درچه ای

* موضوع عشق شهادت مرا واسطه قرار داد که با آقای درچه ای که فرمانده بود تماس بگیرم و بگویم جواد گفته است انگشت کوچک ما را بگیر . در آن بازگشت می خواست خانمش را عقد کند با آمدن جواد به مشهد جنازه پسر دائیم را آوردند و خدا می داند وقتی پسر دائیم شهید شده بود جواد چه کرد سرش را به دیوار می زد و می گفت : چرا او توفیق [[شهادت]] را داشت و من نه. سه ماه در جبهه بودم این توفیق را ندارم و چند روزی که مشهد بود مدام گریه می کرد روز ختم پسر دائیم مادر دعای سمات می خواند، آخر دعا حاجتش این بود که خدایا ‍‍! پسر مرا شهید کن . همه فامیل دستهایشان پایین افتاد و گفتند : این چه دعایی است ؟ او گفت : وقتی پسرم برای [[شهادت]] گریه می کند من چرا برای او نخواهم و مادر برای آن چیزی که فرزندش آرزو می کرد دعا کرد.راوی صدیقه قنادی * موضوع نوجواني و جواني پدر جواد در بست پایین خیابان قالی فروشی داشت وقتی ولییان مغازه های دور حرم را خراب کرده بود، جواد به پدرش می گفت: حالا که مغازه را خراب کرده اند، برویم و درهایش را بیاوریم. پدرش می گفت: اگر قرار بود درهایش را بیاوریم که پولی به ما نمی دادند.راوی فاطمه صفوی شاملو * موضوع اثر شهادت بر ديگران پیکر [[شهید جواد قنادان]] را داخل روکش تشتک ماشین گذاشته بودیم و به عقب برمی گشتیم که در بین راه سردار مجید اخوان از من پرسید جواد کجاست؟ گفتم: در ماشین است. گفت: نمی بینم. گفتم: چرا در ماشین است. شما درب را باز کنید. وقتی درب عقب لندرور را باز کرد و چشمش به جنازه شهید افتاد درست صحنه ای که حضرت زینب بر سر جنازه برادرش امام حسین (ع) می آید به یاد می آورد. ایشان شروع کرد به گریه و عزاداری. چون اینها خیلی باهم مأنوس بودند. سر و صورت را گذاشت روی رگهایی که توسط انفجار ریش شده بود گفت: جواد جان مبارکت باشد. تازه من فهمیدم چی شده است. ایشان صحبتهایی با [[شهید]] می کرد که دل سنگ می ترکید. گفت: جواد جان مبارکباد به آرزویت رسیدی. دیگر به راه امام حسین پیوستی. یک عمر جواد حسین حسین! می گفت و به آرزویش رسید.راوی محمد جواد عصاران * موضوع اثر شهادت بر ديگران جواد بعد از ظهر 5 شنبه از جبهه الله اکبر حرکت می کند و وقتی به مقر [[تیپ سوم لشکر 92 زرهی]] [[اهواز]] می رسد، جواد عصاران را می بیند. عصاران از وی می پرسد کجا می روی؟ جواد می گوید: می خواهم ببیینم، سید آمده یا نه. جواد می گوید: نه. برمی گردد و سوار ماشین می شود. در ماشین به عصاران می گوید : این [[مین]] هایی که دشمن کاشته و پشت سرماست، تا کی باید ناظر این باشیم که برادران ارتشی از روی بی خبری در میدان [[مین]] مجروح یا [[شهید]] بشوند، این کار ماست، بیایید آنها را جمع کنیم، اگر فردا سید بیاید و من بروم، تو تنها می مانی، جواد عصاران قبول می کند و داخل میدان مین می رود- ناظر شهادت آقای عصاران بوده است-. برای حفظ مسائل امنیتی با فاصله از هم حرکت می کنند و هر کدام از یک گوشه شروع به جمع آوری مین ها می کنند، مین ها والمر یا پنج شاخه بوده ا ند که اگر سر شاخک تکان خورد، انفجار اول صورت می گرفت واز خاک نیم متر بیرون می پرید و چاشنی دوم در این زمان کار می کرد و انفجار تی ان تی بزرگی صورت می گرفت و استوانه تشکیل شده از مکعب های چهار میلی و آهنی منفجر می شد ظاهراً عراقی ها آنان را در میدان مین می بینند چون این میدان در جلوی [[منطقه الله اکبر ]] بود عراقی ها از روی تپه سبز آنها را زیر [[توپ]] گرفته بودند و آنان همچنان به کارشان ادامه می دهند و مینی که، وی گرفته بود در مسیر یکی از شاخه ها تکان می خورد و انفجار اول صورت می گیرد و مین بالا می رود و انفجار دوم در بالا صورت می گیرد. در نتیجه سر و گردن [[شهید]] به طور کامل از بین رفته بود و هیچ چیز از سر و گردن او باقی نمانده بود که همراه جسدش کنیم و تمام رگهای وی سوخته بود و از او خونی نمی ریخت و دستهایش در حالی که مین را گرفته بود قطع شده بود. من که شب جمعه رسیدم، بعد از نماز مغرب و عشاء به همراه دوستان، دعای کمیل را خواندم. وقتی بچه ها خواستند بلند شوند، به من گفتند: جواد [[شهید]] شده است. من خیلی شهید دیده بودم و حتی گاهی در حین عملیات، شهیدان را دیده بودم. ولی به علت اولویت عملیات، عملیات را ادامه داده بودیم، ولی هنگامی که خبر [[شهادت]] جواد را شنیدم، گریه ای مرا فرا گفت که هر چه کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم، فرمانده همه نیروها من بودم و نباید وقتی یکی از نیروها [[شهید]] می شد، تعادل ما به هم بخورد، ولی هر کاری کردم نتوانستم شانه هایم را نگه دارم، سریع به اتاق بالا رفتم. باز هم نتوانستم خود را کنترل کنم و تا فردا صبح که می خواستیم به سردخانه برویم، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. یکی از بچه ها را فرستادم که به گلفروشی برود و حلقه گلی که لایق او باشد تهیه کند و بالای آمبولانس نصب کنیم. وقتی آن گل قشنگ را که [[شهید غلامی]] تهیه کرده بود و گلهای زیادی که برای او ریخته بودند را دیدم یک آرامش خاصی به من دست داد و من به این آرامش برای انجام مأموریت احتیاج داشتم ،نمی دانم چگونه اینطور شد، سپس قرار شد [[شهید]] را به مشهد بفرستیم او را تا فرودگاه آوردیم. من در آمبولانس چند قطعه عکس با او گرفتم و او را به مشهد فرستادند. چند نفر از بچه ها نیز با او همراه شدند، من به علت گرفتاری نتوانستم با او باشم.راوی سید هاشم درچه ای * موضوع خاطرات جنگي برای شناسایی به منطقه رفتیم . بنده و شهید حمدی و سردار شهید قنّادان و سردار درچه ای بودیم . به اتّفاق با دو تا موتور سیکلت به سمت راست الله اکبر ، [[دهلاویه ]] در عمق سمت چپمان بود و در سمت راستمان ارتفاعات [[میش داغ ]] . منطقه غیر قابل عبور بود ، بخاطر وجود رمل و شنهای روان ، منطقة کویری و بدون آب . حتّی اگر علامتی می گذاشتی چون وزش باد بود ، اثر عبور موتور را پر می کرد . ما سر شاخه های درخت علامتهایی می گذاشتیم تا برگشت خودمان را پیدا کنیم . به منطقه ای رسیدیم که روستای «ام الدوبس» بود از آنجا آدرس می خواستیم سر ظهر بود ، ما را نگه ئتشتند داشتند و ما اینکه روستای بینا بین بود ، ولی کمتر رزمنده دیده بودند . از ما خیلی استقبال کردند و هنگام ظهر فرا رسید اذانی گفتند و پشت سر امیرخانی نماز خواندیم ،‌ بعد سفره را انداختیم و خان بالا نشست و اطراف سفره دو نفر با برگهای نخل ما را باد می زدند . گوسفندی کشتند ، هرچه ما اصرار کردیم که کار داریم و بچّه ها منتظرند . گفتند : نه شما مهمانید و میهمان حبیب خداست.راوی محمد جواد عصاران