ویرایش‌ها

==خاطرات== عشق به جهاد* موضوع عشق به جهادراوی حسن پور عباسمتن کامل خاطره

یکبار قبل از اینکه او می خواست به جبهه برود به او گفتم: سما با داشتن چهار فرزند و همسر که اگر شما نباشید اینها حتی توانایی اینکه معاش خود را فراهم کنند را ندارند. چگونه راضی می شوید که به جبهه بروید به نظر من تلاش شما برای روزی خانواده کمتر از [[جهاد ]] در راه خدا نیست اما ایشان در جوابم گفتند: اول اینکه روزی و عمر همه دست خدا می باشد و اگر من در این راه [[شهید ]] شوم همگی باید خوشحال باشند که خداوند لیاقتی به من داده ولیکن در مورد حرفهای شما باید بگویم که مانند من هزاران نفر هستند. باز هم خدا را شکر ، شما هستید که از فرزندان من مراقبت کنید. در حالی که افرادی هستند از که جز خدا هیچ کس را ندارند که وقتی به جبهه می روند از آنها نگهداری کنند. ثانیاً مگر ما نمی گوئیم که باید اسلام زنده بماند با حرف که اسلام باقی نمی ماند . همانطور که برای اسلام ناب محمدی زحمت کشیدیم تا پیروز شدیم باید 10 برابر آن خون دهیم تا او زنده بماند. محبت و مهربانیموضوع محبت و مهربانيراوی لیلا حسن پور عباسمتن کامل خاطره

احمد رضا می گفت : خیلی دلم می خواهد که اولین فرزند ما دختر باشد و اسمی برای او انتخاب کرده بعد از مدتی که من باردار شدم . خداوند دختری به ما اعطا کرد و بسیار خوشحال بود وبه محض ورود به خانه ابتدا او را بوسید و بعد حال مرا پرسید ولی نمی دانم تقدیر در،چه بود که خداوند این امانت را خیلی زود از ما گرفت .دخترم چند سالی بیشتر نداشت که بر اثر صانحه دلخراش تصادف فوت کرد.شاید درخانه تنها کسی که این بچه را دوست داشت حتی بیشتراز من ،احمدرضا بود.وقتی دخترمان فوت کرد انگار گل شادی او خشکید.با این وجود وقتی به او گفتم حداقل مردیکه این کار را کرده از او تقاضای دیه داشته باشیم . او درجواب گفت :مگر مرگ وزندگی انسان دست من و تو است .خداوند امانتی را به من داده و حال هم گرفته است.من می گویم شاید خداوند می خواست دلبستگی ایشان را از دنیا کم کند. نوافل و نماز شب* موضوع نوافل محبت و نماز شبراوی لیلا پور عباسمتن کامل خاطرهمهرباني

تقریباً بعد از دو سال از ازدواجمان با احمد رضا گذشته بود که یک شب در منزل پدرم بودیم. از دنیا و آخرت صحبت می کرد (در مورد بهشت و جهنم) و در آخرت گفت: هر کسی نماز نافله و نماز شب را بخواند حتماً در دنیا و آخرت پاداش خوبی خیلی دلم می خواهد گرفت. من که اولین فرزند ما دختر باشد و او در یادگیری نماز شب مسابقه گذاشتیم و پدرم گفت: هر که زودتر یاد بگیر اسمی برای او هدیه می خرمانتخاب کرده بعد از مدتی که من باردار شدم . چون وقت زیادتری داشتم زودتر یاد گرفتم خداوند دختری به ما اعطا کرد و مسابقه را بردم. ولیکن با تلاش خود بسیار خوشحال بود وبه محض ورود به خانه ابتدا او و با کمک من او هم نماز را یاد گرفت بوسید و این بزرگترین هدیه ای بعد حال مرا پرسید ولی نمی دانم تقدیر در،چه بود که پدر به خداوند این امانت را خیلی زود از ما داد خلاصه گرفت .دخترم چند سالی بیشتر نداشت که بر اثر صانحه دلخراش تصادف فوت کرد.شاید در خانه تنها کسی که این نماز مانند نماز یومیه شده بچه را دوست داشت حتی بیشتراز من، احمدرضا بود . وقتی دخترمان فوت کرد انگار گل شادی او خشکید. با این وجود وقتی به او گفتم حداقل مردی که خود را ملزم می دانست و جالب این بود که بعضی وقتها هر کدام که بلند می شدیم، سعی می کردیم نماز کار را آهسته بخوانیم تا دیگری بلند نشود یک شب هنگامی که دخترم کرده از خواب بلند شد، آمدم او را ساکت کنم دیدم تقاضای دیه داشته باشیم . او به نماز ایستاده درجواب گفت: مگر مرگ و با تعجب گفتم: چرا زندگی انسان دست من و تو است. خداوند امانتی را بلند نکردی؟ گفت: از قیافه ات معلوم می شود که خیلی خسته ای ولی در شبهای گذشته زودتر از به من بلند می شد داده و نماز حال هم گرفته است. من می خواند و با لبخند گویم شاید خداوند می گفت: فکر کردی خیلی زرنگی بعد از چند ماه پدر از خواست دلبستگی ایشان پرسید نماز شب چگونه است؟ گفت: پدر بهترین چیز را به من یاد دادید و تا انسان خودش در این نماز غرق نشود نمی تواند معنی واقعی و آن را بفهمداز دنیا کم کند.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=17094 یاران رضا]</ref>راوی لیلا پور عباس