ویرایش‌ها

د تاریخ تولد {{جعبه اطلاعات افراد نظامی |نام فرد = الهیار جابری|پدر =|تصویر = شهید جابری.jpg|توضیح تصویر = |ملیت = [[پرونده: پرچم ایران.png|22px]] ایرانی|شهرت = |دین و مذهب = |تولد = [[بیرجند-1339/01/02]]|شهادت = [[حاج عمران-1365/06/10]]|وفات = |مرگ = |محل دفن = |مفقود = |جانباز = |اسارت = |نیرو = |یگانهای خدمت = لشکر ویژه شهدا|طول خدمت = |درجه = فرماندهان رده دو|سمت‌ها = فرمانده گردان|جنگ‌‌ها = |نشان‌های لیاقت = |عملیات‌ = |فعالیت‌ها = |تحصیلات = |تخصص‌ها = |شغل = پاسدار|خانواده = پدر:محمد}}

- دفعة آخر که الله یار به جبهه رفت ، خواب دیده بود در یک مکانی افتاده و نمی تواند بلند شود ، در همین حال [[شهید ]] پیرامی می آید و دستش را می گیرد و از میان آدمها او را بلند می کند بعد از خواب ، او به ابراهیم جابری تلفن زده و گفته بود من امشب شهید می شوم ، همان شب به عملیات می روند اما قبل از رفتن ، تشت حنایی درست کرده و با چند نفر دیگر از رفقا از جمله شهید کاوه دست و پای خود را حنا می کنند .

- خاطره ای شهید از جبهه برایم تعریف کرد . می گفت: [[آرپی جی ]] را برداشتم و روی خاکریز رفتم تا [[تانک ]] دشمن را منهدم کنم . تیر مستقیم آمد و به کنارة لباسم و بدنم اصابت نمود. شهید می گفت این معجزه بود که از کنار من خارج شد. خیلی ناراحت شدم . آرپی جی را کنار گذاشتم و با [[کلاش ]] دشمن را هدف قرار دادم بعد آرپی جی را برداشته و تانک را منهدم کردم .

- سال 63 بود که می خواست جبهه برود. در حالی که نشسته بود، مرا صدا کرد و گفت : اگر شهید شدم بعد از 6 ماه ازدواج کن. من سرم را پایین انداختم و داخل آشپزخانه رفتم. در حین رفتن به آشپزخانه گفت: فرزند من از فرزندان دیگر [[شهدا ]] بهتر نیست و شما هم از دیگر همسران شهدا بهتر نیستید و خون من سرخ تر از خون دیگر شهدا نیست که من در خانه بمانم و دیگران در صف مقدم باشند و نباید از این که من در جبهه هستم یا شهید شوم و شما تنها می مانی ناراحت بشوی .

- در هنگام [[شهادت ]] به علّت عدم دسترسی به پیکر شهید جابری ، جسم پاک ایشان حدود 9 ماه که جنازة ایشان را آوردند ، دیدیم که پس از این مدّت مدید حتّی پوتین های ایشان تقریباً سالم ، و پیکر پاک و مطهّر شهید قابل شناسایی است .

- زمانی که من مجروح شدم ، بچّه ها برایم تعریف کردند که بچّه های سر ستون سنگرهای اصلی دشمن را مفهوم کرده بودند . فقط یک [[سنگر ]] کالیبر مانده بود و مرتّب کار می کرد . شهید جابری یک کلامش تیر بار و [[آر پی جی ]] برداشت و دشمن را هدف قرار داد ، در حین زدن آر پی جی به سنگر دشمن از همان سلاح کالیبر مورد اصابت [[گلوله ]] قرار گرفته و به شهادت می رسد و جنازة مطهّرشان چندین ماه روی ارتفاع مانده بود .

- در [[عملیّات والفجر 9 ]] که برادر خودم به عنوان [[بسیجی ]] در خدمت شهید بود . ایشان بعد از عملیّات با من تماس گرفت پس از احوالپرسی گفتم : برادر من کجاست و چی شد ؟ گفت : برادر شما را شهید کردیم . با همین لحن ساده و بدون مقدّمه چینی . من به شوخی به ایشان گفتم که : نوبت شما هم خواهد شد ، گفت : آرزوی من این نوبت هست .

- در خصوص مجروحیت و سپس شهادت شهیدالله یار یکی از بچه ها تعریف می کرد که ایشان در [[عملیات کربلای 2 ]] در منطقه [[حاج عمران ]] قبل از شهادت ، مجروح شده بودند. بچه ها رفته بودند ایشان را بیاورند. به آنها گفته بود، مرا اینجا بگذارید و بروید. بچه ها قبول نمی کردند. مجدداً اصرارا کرده بود که مرا اینجا بگذارید چون زمان خیلی کمی بوده و ایشان می دانستند که اگر او را ببرند با آن وضعیت زمانی، جان آنها نیز در خطر است لذا با اصرار می گفت : مرا بگذارید و بروید. آنها نیز ایشان را گذاشته بودند که به شهادت رسیده بود .

- شهید 3 یا 4 ساله بود و ما روحانی و امام جماعتی به نام شیخ شاه مراد در روستا داشتیم . وقتی ما وضو می گرفتیم و به [[مسجد [[ می رفتیم شهید هم وضو می گرفت و به مسجد می آمد و علی رغم اصرار و ممانعت ما می رفت و زیر عبای شیخ قرار می گرفت و به اصطلاح نماز می خواند شیخ هم نمی خواست دلش را بشکند و مراعات حال او را می کرد و او را از خود نمی راند .

- موقع عملیات کربلای 2 ما مسیر ارتفاعات 2519 را که گردان امام علی (ع) می خواست فتح کند ، طی کردیم . شهید جابری را در بین راه دیدم که در کانالی بود . یک بی سیم چی هم در آنجا به شهادت رسیده بود . هنوز به زیر سخره نرسیده بودم که گردان الغدیر در محور تپه شهدا عملیات را شروع کرد و عراق متوجه شد که عملیات داریم . لذا منطقه را مثل روز با منور روشن کرد . ما ارتفاعات اول را کرفته بودیم و شهید جابری یک دسته ویژه انتخاب کرده بود در حال جلو رفتن بودیم که با روشن شدن منور متوجه شدم که یک مین والمر جلوی پایم است . با دستهایم نزدیک [[مین ]] را گرفتم تا نیروها بگذرند . وقتی به میدان مین رسیدیم ، نیروها از آنجا نیز گذشتن تا به یک سخره ای رسیدیم و من شهید را دیدم که داد می زد و بچه ها را تشویق به جنگ و [[جهاد ]] می کرد و می گفت : سنگر های عراقی ها را منهدم کنید . سعی می کرد با ایجاد سر و صدا به نیروها روحیه بدهد . سپس شهید رفت و آر پی جی را از دست برادر بسیجی گرفت و سنگر تیر بار دشما را هدف قرا داد و همانجا توسط تیر مستقیم دشمن به شهادت رسید . بلافاصله بی سیم چی دوم شهید جابری آر پی جی را برداشت و هم با بی سیم کار می کرد و هم آر پی جی می زد که او را هم با کالیبر زدن و ما مجروحین را به زیر سخره ای کشانده و در همان جا پناه گرفتیم .

- ئئئدر سال 63 به جبهه اعزام و مسئولیت آموزش نظامی یگان را به عهده داشتند . شب عملیات کل نیروها از اداری و آموزش جمع شدند ویک کردان و یک گروهان تشکیل دادند تا در حمله شرکت کنند . در آن شب شهید در [[عملیات آزاد سازی مهران ]] در [[ارتفاعات کله قندی ]] از ناحیه دست راست مجروح شد .

- وقتی که منطقه عملیاتی والفجر 9 را تصرف کرده بودیم و خط پدافندی محکم شد، پشت خط برگشتیم . هنوز به فرودگاه مشهد نرسیده بودیم که تماس گرفته بودند دشمن منطقة عملیاتی والفجر 9 را تصرف کرده است.اعلام شد هر کدام از بچه ها که داوطلب است برگردد. شهید جابری بچه ها را جمع کرد و موضوع را به اطلاع آنها رساند و گفت: هر کس داوطلب است ابتدا به زیارت آقا امام رضا (ع) می رویم وسپس به منطقه بر می گردیم، بچه ها چون علاقه خاصی به شهید جابری داشتند با شوق فراوان همگی داوطلب شدند و هیچکس از آن جمع به شهرستانهای خود نرفت و همگی برگه های مرخصی را پس دادند. پس از زیارت و صرف غذا حضرت به منطقه برگشتیم . وقتی وارد منطقه شدیم ، دیدیم قرارگاه تاکتیکی ما خط مقدم دشن شده است. شهید کاوه به شهید جابر گفتند: تمام نیروها را بسیج و تا پل شیلر باید عملیات کرده و پیش برویم و گرنه منطقة عملیاتی والفجر 4 را هم از ما می گیرد، چون شهر دیوان زیر آتش دشمن قرار خواهد گرفت . شهید جابری به بچه ها گفتند: ما دو ارتفاع بسیار مهم منطقه از جمله [[ارتقاعات کانی مانگاه ]] را فتح کنیم ، دشمن مجبور خواهد شد ارتفاعات شهر چوارته را ترک کند. با همّت و درایت نظامی این شهید بزرگوار ما توانستیم ارتفاعات مهم منطقه را فتح کنیم .

- در عملیات والفجر 9 من به عنوان [[خمپاره ]] انداز 60 در خدمت شهید جابری بودم. 13 یا 14 سال بیشتر نداشتم که حتی بنده را در پادگان شهید بهشتی بجنورد راه نمی دادند. موقعی که آنجا رفتم شهید آمد نیرو برای خود جدا کند. بین ما نگاه می کرد که چه کسی را جدا کند بنده چون بار اول بود که او را می دیدم، ایشان را نمی شناختم. من جزو افرادی بودم که ایشان جدا نمود .

- قبل از عملیّات واالفجر 2 وقتی به منطقه اعزام شدیم با اوّلین برخوردی که با شهید کاوه داشتیم یک از کسانی که مهرش در دل او نشست و انتخاب شد شهید جابری بود و از آن پس این شهید به جمع یگان ویژة [[شهدا ]] پیوست .

- وقتی به جبهه اعزام شدیم به محض رسیدن به یگان ویژة شهدا ، عملیّات آغاز شده بود . ما همه ناراحت شدیم ، که چرا ما را به عملیّات نمی برند . شهید جابری آمد و گفت : بچّه ها ناراحت نباشید . انشاء اللّه در عملیّات دیگر شرکت می کنید . ما گفتیم : حاج آقا اگر جبهه اینطوری است که ما برگردیم . ما نیامده ایم اینجا استراحت کنیم اینجا که صدای [[توپ ]] و صدای شلیّک [[گلوله ]] نمی آید . اینجا چه جور جبهه ای است . گفت : مشکلی نیست شما دفعة اوّ لتان است فکر می کنید از راه که رسیدید شما را به خطّ مقدّم می برند .

- پانزدهم مردادماه 65 بود که یک تغییر عجیبی در ایشان به وجود آمده بود . بعد از [[عملیّات والفجر 8 ]] بود که من از [[اهواز ]] آمده بودم . ایشان در عملیّات والفجر 9 شرکت کرده بود و می خواست عملیّات کربلای 2 انجام شود . جهت جذب نیرو آمده بود و می گفت : هر موقع نیاز باشد به ما زنگ می زنند. یک روز به تعاون رفتم ، آقای نمازی مسئول تعاون به من گفت : از منطقه تماس گرفته و گفته اند هرچه سریعتر برادرتان به جبهه برگردد . وقتی رسیدم بعدازظهر بود ، خودش در اتاق نشسته بود . گفت : چه خبر ؟ گفتم : هیچی . محمود زنگ زده ، گفته شما برگردید . وسط محوطه ایستاده بود و به طرف ما می آمد ، یعنی از طرف مغرب به طرف مشرق می آمد . یک مرتبه که این حرف را شنید به طرف غرب برگشت یک نگاهی به آسمان کرد . گویا همانجا یک تغیری در روحیه اش ایجاد شد مثل اینکه چیزی به او الهام شده بود . صبح روز بعد به سمت جبهه حرکت کرد و بعد به شهادت رسید .

- در منطقة عملیّاتی والفجر 9 محوری در سمت چپ هزار قلعه ، [[رود شیلر ]] به شهید جابری محول شد و مقرر گردید ارتفاعات تپها نامگذاری شده 6 و 7 مسلّط بر شهر جوارته عراق 1 گردان امام علی (ع) عمل کند . موضوع از این قرار بود که 24 ساعت باید راهپیمایی می کردیم تا به پشت سر دشمن رسیده و در آنجا تا رسیدن دستور شروع عملیّات مخفی می شدیم . چون راه کوهستانی ، صعب العبور و دور بود ما پس از 48 ساعت به منطقه دشمن رسیدیم و طبق دستور مخفی شده و استراحت کردیم . قبلاً شهید کاوه توصیه هایی به شهید جابری کرده بودند و گفته بود که : در آنجا بچه ها حتی برای [[نماز ]] از سنگرهاییشان بیرون نروند . من و شهید جابری در یک صخره ای سنگر گرفته بودیم . وضعیت طوری بود که می شد بایستم ولی بنا به دستور ، ایشان نشسته نماز خواندم . الحمد ا... اب مدیریتی که ایشان داشتند ، عملیات انجام شد و منطقه فتح و حتی ما یک مجروح نداشتیم و تعدادی اسیر گرفتیم . سنگرهای کالیبر دشمن را سالم گرفتیم. در آنجا ما به شهید جابری پیشنهاد کردیم حالا که مجروح و تلفات نداده ایم ، اجازه دهید این تپه کاتو را به تصرف خود دربیاوریم اما از آنجا که ایشاان از مقام مافوق خود اطاعت پذیری داشت فرمود همانطور که به ما دستور داده اند عمل می کنیم . نه یک قدم بیشتر . چرا که اعتقاد داریم اطاعت از ما فوق اطاعت از ولایت است .

- شب عملیّات باید حرکت می کردیم . یک دستة ویژه ای هم داشتیم که از بچّه های کادر گردان بودند . من باید با دستة ویژه سر ستون حرکت می کردم و شهید جابری عقب با نیروهای بعدی پشت سر ما بود . بنا بود من سر ستون باشم و ایشان هم عقب ستون گردان باشند . رفتیم و میدان مین را باز کردیم و پشت سر کمین دشمن منتظر شدیم تا رمز عملیّات را اعلام کنند . بچّه های تپّة روبروی ما با دشنم درگیر شدند من تماس گرفتم با شهید جابری و گفتم چه کنیم ؟ ایشان با شهید کاوه تماس گرفتند و بعد از چند دقیقه با ما تماس گرفته و رمز عملیّات را دادند . در مرحلة اوّل عملیّات کلّة مار را زدیم ، به این شکل که سرباز عراقی از وجود ما اطّلاع پیدا کرد و یک [[نارنجک ]] جلوی ستون ما انداخت . یکی از بچّه ههای تخریب سریعاً نارنجک را برداشت داخل سنگر عراقی ها انداخت و سنگر متلاشی شد . وقتی جلو می رفتیم یک دفعه از پشت مورد اصابت تیر قرار گرفتم . بچّه ها زمین گیر شده بودند و من با همان وضعیّت آنها را هدایت می کردم لحظه به لحظه گزارش می کردم که مجدّداً از پشت سر مورد اصابت تیر قرار گرفتم و یاد آن موقع افتادم که شهید گفته بود دو بار مجروح می شوی . سریعاً با چفیه ای که داشتم خودم را پانسمان کردم . حرکت کردیم و در حین حرکت با شهید جابری در تماس و صحبت بودم که یک نارنجک از طرف عراقی ها پرتاب شد و پشت سر بی سیم چی ما منفجر شد و ما هیچ چیز نفهمیدیم . چند لحظه ای افتاده بودم و بعد به هوش آمدم بلند شدم که بایستم یک لحظه احساس کردم که شهید جابری بالای سرم است . وقتی به ایشان توسّط بی سیم گفته بودند که محمودآبادی مجروح شده ، سریعاً با بی سیم خود را به سر ستون رسانده بود . چون می دانست که اگر سر ستون بدون فرمانده باشد چه مصیبتی دارد . بچّه ها می گفتند : شهید هم ما را فرماندهی می کرد ، هم بی سیم را جواب می داد و با سه نوع سلاح تیر اندازی و شلّیک می کرد که در آخر مورد اصابت قرار گرفته و شهید شد .

- در کارهای جمعی ، شهید در جمع ما می نشست مثلاً فکر نمی کرد چون من [[بسیجی ]] هستم و کم سن ، سال شاید مطلبی را ندانم . اردوگاهی در ارومیه داشتیم . شهید جابری می آمد و کارهایی را که ما می خواستیم انجام بدهیم با ما مشورت می کرد می گفت : بچه ها ، بنظر شما کدام کار را انجام بدهیم بهتر است . این کار را یا آن کار سعی می کرد با مشورت و هم فکری کارها را انجام بدهد .

- در [[عملیّات والفجر 3 ]] بنده توفیق پیدا کردم به اصرار فرماندة گردان به عنوان فرماندة گروهان در گردان ولی الله مشغول خدمت شوم . روز قبل از عملیّات ما با نیروهای گردان خطّ مقدّم رفتیم . موقع غروب خورشید بود که شهید الله یار با یک کوله پشتی روی شانه ،‌سر ستون حرکت می کرد دیدیم یک تعداد از بچّه های آموزشی و مربّی ها پشت سر ایشان با یک حالت خیلی نظامی وار دارند از درّه بالا می آیند . وفتی به ما رسیدند باهم دیگر احوالپرسی کردیم و یکدیگر را بغل گرفتیم . بعد من گفتم : آقای جابری شما کجا ،‌اینجا کجا ؟ اینجا ماشاء الله نیرو زیاد است چرا شما ؟ ایشان گفتند : ما به شما مأمور شدیم . آماده ایم تا هرکجا بگوئید ما در خدمت شما باشیم . وقتی این حرف را شنیدم واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم . گفتم : خدایا منئ کجا و این بزرگوار کجا . ما کجا و این نیروهای مخلص ایثارگر کجا ! بعد من گفتم : شوخی می کنید ؟ نه ، جدّی می گویم . ما مأمور به گروهان شما شده ایم . من گفتم : از همین الان التماس دعا داریم . گفت : چطور ؟ گفتم : وقتی شما هستید ما کاره ای نیستیم . لذا ما تحت فرمان شما هستیم . گفت : اصلاً اینجوری نیست . شما بگوئید کجا بروم و چکار بکنم ، اصرار خیلی شد . ایشان گفتند : شما فرمانده گروهان هستید و ما نیروی شما هستیم . هرکار کردم فایده نداشت . در نهایت اصرار کردند نیروهائی که آورده ام را معرّفی کنید به جاهائی که می خواهند بروند . ما آنها را به دسته ها معرّفی کردیم و خود شهید جابری ماند . شب موقعی که عملیّات شروع شد ، خیلی اصرار کردم که آقای جابری آنجا در مقرّی که داشتیم بماند ، ولی فایده ای نداشت . ایشان اینقدر به من اصرار کرد که عملیّات برود تا اینکه بالاخره حاضر شدم ایشان را با یک دسته به تپّة 343 بفرستم . من هم با ایشان حرکت کردم . عملیّات شروع شده بود و در آن شب تنها ارتفاعی که سقوط کرد و عراقیها به درک واصل شدند همین قلّة 343 بود . ایشان آنچنان رشادت و ایثارگری از خود نشان داده بود که وقتی بچّه ها تعریف می کردند می گفتند : ما زیر ارتفاع ، نزدیک سلاح نیمه سنگین دشمن رفتیم ، دوشیکا و دولول داشت کار می کرد و با آنها آدمها را درو می کردند . بطوریکه به محض شلیّک نمودن همه زمین گیر شدند و ما دیدیم شهید بزرگوار آقای جابری همانجا ایستاده بود و نعرة الله اکبر می کشید . خلاصه بچّه ها یکی یکی بلند شدند و حرکت کردند . اوّلین کسی که بر سر آن آدمی که پشت سلاح بود زد این شهید بزرگوار بود . رفت وارد [[خاکریز ]] آنها شد و تک تکشان را درو کرد . من در حالی به ایشان رسیدم که 7 الی 8 نفر از ما بیشتر نمانده بود . بقیّه یا مجروح شده بودند یا زمین گیر . همه جا با مقداری فاصله پشت سر ایشان بودم به سنگر که رسیدیم ، یک عراقی هم شکل و قیافة خود شهید جابری باهم روبرو شدند و دست به یقه . شهید جابری اسلحه را گذاشته بود روی سینة این عراقی می گفت : اسلحه ات را بیانداز . وقتی دید او مقاومت می کند ، شهید جابری ماشه را چکاند امّا فشنگهایش تمام شده بود ،‌ تا آمد که خشاب را عوض کند ، عراقی یک تیری به بازوی سمت راست او زده بود و ظاهراً برادر بزرگوارمان آنجا می افتد . نمی دانم آن عراقی را نیروهای دسته زدند یا خود شهید برادر جابری . بلافاصله نیروها از آن منطقه برمی گردند ، چون که ما نتوانسته بودیم روی ارتفاع سمت چپ و راست را پاکسازی کنیم . شب ساعت 2 یا 3 نیمه شب برگشتیم ، شهید جابری را که مجروح شده بود به اورژانس منتقل کردیم و شب بعد آن ارتفاعات را مجدّداً گرفتیم .

- بخاطر دارم در [[عملیات خیبر ]] ایشان مجروح شده بود در حالی که هیچ کس از مجروحیت ایشان خبر نداشت و خود ایشان هم به گونه ای رفتار می کرد که کسی متوجه مجروحیتش نشود .

- ایشان شهید جابری دو مرتبه در جنگ مجروح شدند. دفعة اول که برگشتند حدوداً‌ اوایل دیماه سال 1359 بود. ایشان پس از ورود به مشهد مقدس به خانه ما آمد و مجروح بود. کسی هم متوجه نشد که مجروح است. ایشان در مورد شهادت، خلاقیت، رشادتهای بچه های بسیج و سپاه در [[دفاع مقدس ]] برای ما صحبت می کرد و در مورد مسائل نظامی اصلاً صحبت نمی کردند. زمانیکه در سپاه بودیم هم از مسائل نظامی صحبت نمی کرد و اگر هم صحبت می شد به صورت محرمانه بود و مسائل نظامی خاص خودش را هیچوقت مطرح نمی کرد که ما کجا هستیم. چکار می کنیم .

- در سال 60یا 63 خداوند یک فرزند به او عنایت کرد . بسیار علاقه مند به وی بود . رسم است که معمولاً پدر بزرگها اسم نوزاد را انتخاب می کردند ولی شهید گفت : اسم او را مسلم بگذارید . گفتیم چرا مسلم ؟ گفت : می خواهم مانند مسلم یاور [[امام حسین (ع ) ]] باشد . چون مسلم از یاران امام حسین (ع ) و تنها بود . منهم اسم تنها فرزندم را مسلم می گذارم .

- شب قبل از عملیات والفجر9 نزدیک 18 ساعت پیاده روی داشتیم تا اینکه به یک موقعیتی رسیدیم گفتند: همینجا استراحت کنید،‌ فردا شب به سمت خط می رویم . من رفتم و گفتم: آب نداریم. گفت: پسرجان آب جلوتر است. فردا در بین راه می رویم و آب برمی داریم. گفتم: بچه ها نیاز به آب دارند گفت: خسته هستید، کسی نیست که الان برود آب بیاورد. گفتم: من می روم. گفت: شما می روی؟ حاضرید قمقمه بچه را ببریدآب کنید. گفتم بله یادم است 25 قمقمه را به کمربستم و با یک نفردیگررفتیم و قمقمه ها را اب کردیم و آوردیم. وقتی بالا رسیدیم نزدیک 10 ساعت راه رفته بودیم. ایشان سؤال کردند: خسته نشوید؟ گفتم: نه، گفت : اگر خسته نیستید آماده شوید تا برویم. حرکت کردیم. من از همه کوچکتر بودم گفتم: کمک کنید، گلوله بردارید. نزدیک 30 کیلو بار بر پشت خودمان گذاشتیم و رفتیم. شهید بزرگوار یک نگاه به ما کرد و گفت: مگر کمک ندارید؟‌گفتم: نه . مقداری کمکم کردند تا به نقطه ای رسیدیم که جهت نماز و استراحت بطور موقت در آنجا مستقر شدیم تا بعد پای کار برویم. دیگر راه زیاد نبود، ولی خیلی راه صعب العبور بود. آنجا نشسته بودیم و هر کس زمزمه و حالت عجیبی با خود داشت یکی نماز می خواندو... ناگهان عراقیها به طرف ما شروع به زدن تیر رسام کردند. ما مجبور شدیم زمین گیر شویم. شهید بزرگوار دستور دادند جلو بروید کار از کار گذشته و عراقیها متوجه شده اند که ما می خواهیم عملیات کنیم، ولی نمی دانند از کدام نقطه است حیران مانده اند نمی دانند از کدام راه وارد عمل می شوند یا از پشت سر دور خواهند خورد همینطور مانده اند و الان از چهار طرف دارند گلوله می زنند. گفتیم: خوب چکار کنیم؟ گفت: متوسل به [[حضرت زهرا (س) ]] شوید و از بی بی زهرا (س) بخواهید که باران بیاید. بچه ها هم اشک می ریختند حتی خورشید گریه می کرد. آنقدر گریه کردند که نهایت نداشت . بچه ها راز و نیاز می کردند و می گفتند: یا زهرا درست این وضعیت 10 الی 15 دقیقه طول کشید. وضعیت طوری بود که نه راه عقب و نه راه جلو داشتیم. از هر طرف گلوله می بارید. بعد از یک ربع انبوهی ابر غلیظ از سمت قبله آسمان را فرا گرفت و شروع به باریدن کرد. باران عجیبی می ریخت. صدای گلوله ها خاموش شد. همه چیز آرام گرفت. انگار همه چیز در خواب رفته بود. در اینجا شهید عزیزاللهیار رو به نیروها کرد و گفت: توصیه ای که به شما دارم و برای همیشه یادتان باشد این است که دست از فاطمه زهرا(س) برندارید. اگر جایی گرفتار شدید و دیدید کسی جواب شما را نمی دهد، امام زمان را به مادرش قسم بدهید، یقیناً کاری برای شما خواهد کرد و من باورم شد که امداد غیبی چگونه به فریاد ما رسید و ما را از آن مهلکه نجات داد. در همین منطقه یک اسیر عراقی گرفته بودیم. می گفت: تعجب می کنم که شما چطور در عملیاتها پیروز می شوید؟ گفتیم: چطور؟ بسیجی های شما با یک الله اکبر یک قله را می گیرند، ولی ما با این همه امکانات صدها الله اکبر می گوییم ولی نمی توانیم قله را پس بگیریم .

- شبهای جمعه کهکه [[دعای کمیل ]] بود همیشه سعی می کردم پهلوی ایشان بنشینم و بعضی مواقع حواسم می رفت روی ایشان ، همیشه با خودمی گفت یا رب ارحم ضعیف بدنی همیشه این تکه دعا را شهید با خودش می خواند بهترین حرف شهید جابری این بود که می گفت : بچه ها بهترین تشکر از خدا میدانید چیست ؟ می گفت : همین نماز خواندن شماست. می خواهید از خدا تشکر کنید نماز اول وقت بخوانیداگر نماز اول وقت بخوانید شما هم دعا و نماز امام زمام (عج ) شریک خواهید شد ، چون امام زمان اول وقت نماز می خوانید .

- اولین روزی که وارد پادگان شدم خوب به عنوان یک انسان مبتدی بودیم. به ما گفتند : شما باید با این گروهان سلاح کلاش کار کنید، چه آشنایی دارید؟ من که سربازی خدمت کرده بودم یک سری اطلاعات از اسلحه [[ژ3 ]] داشتم. شهید فرمودند شما برو به عنوان مربی ژ-3 صحبت کن. یادم هست سر کلاس نیروهای بسیجی می رفتم صحبت بکنم در همان چهار یا پنج دقیقه اول گیر کردم، خودم را به بهانه ای به شهید جابری رساندم و موضوع را گفتم. شهید یک حرکتی انجام داد و صحبتی با من کرد و به من روحیه داد که می توانم بگویم، 180 درجه عوض شدم و به خودم جرأت دادم که سر کلاس بتوانم صحبت بکنم. در ادامه کار ایشان فرمودند که یک جلسه کلاس خمپاره می خواهم، آموزش بدهم. شما بیا بنشین و نحوه کلاسداری ببین وقتی آنحا نشستم ایشان همان قصه کلاس اولی که در تربت جام با نیروهای بسیجی داشتند و به همین شکل گیر کرده بودند را برای ما عنوان کرد و به من آموخت که کار مشکل نیست .

- یک گردان داشتیم بنام [[امام سجاد (ع) ]] متشکل از نیروهای دانشجو مه دارای سطح علمی بالایی بودند. این دانشجوها وقتی پای صحبت شهید جابری می نشستند، می گفتند: سطح علمی ایشان در حد فقه و خارج است می پرسیدند : آیا ایشان فوق لیسانس یا دکترا هستند؟ ما می گفتیم : ایشان 9 کلاس بیشتر سواد ندارند . اصلاً باورشان نمی شد و این باعث شده بود که نیروها جذب ایشان شوند .