ویرایش‌ها

|تصویر = شهید حسن فنودی.jpg

|سمت‌ها = [[مبلغ ]]

[[شهيد حسن فنودي ]] در سال 1344 در خوسف از توابع شهرستان بيرجند در خانواده‌اي مذهبي و مستضعف ديده به جهان گشوده وي دوران تحصيل ابتدايي و راهنمايي را در خوسف گذرانده و دوران دبيرستان را در مرکز آموزشي کشاورزي واقع در محمديه در حد فاصل بيرجند به خوسف آغاز نمود. و در سال 64 با گوهي گواهي از بسيجيان شهرستان که عازم جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل بودند به منطقه عملياتي مريوان اعزام شد تا از مرزهاي ميهن اسلامي در برابر متجاوزان دفاع نمايد او به تلاش و جهاد ادامه داد و چندين بار مجروح و از ناحيه دست راست جانباز شده تا اين که در پنجم اسفند ماه سال 64 در مريوان به جمع [[شهدا ]] پيوست و پيکر مطهرش در خوسف به خاک سپرده شد و پايگاه مقاومت آن مرکز بنام [[شهيد ]] نامگذاري شده است.

بسمه تعالي ولاتحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتاً بل احياء ربهم يرزقون آنهايي که در راه خدا کشته مي‌شوند آنها را مرده نپنداريد بلکه آنها زنده هستند و نزد خدايشان روزي مي‌خورند. با درود و سلام فراوان بر پيشگاه مقدس آقا امام زمان(عج)و نائب بر حقش خميني کبير «روح خدا»اميد خدا» اميد مستضعفان جهان نور چشم ملت ايران وبا سلام بر شهيدان [[شهيد]]ان راه حق شهيدان [[شهيد]]ان صدر اسلام شهيدان جنگ تحميلي که با نثار خونشان نهال اسلام را آبياري نمودند و خط سرخ شهادت، [[شهادت]]، «محمد (ص) و علي(ع)»را » را پيشه خود ساختند با زماندگانم نمي‌دانم اين وصيت نامه را که مي‌نويسم در بين شما خواهم ماند يا نه. آنکس که تو را شناخت جان را چکند فرزند و عيال و خانمانرا چه کند براي اينکه بفرمان امام لبيک گفته باشم و قسمتي از وظيفه خودم را نسبت به دينم ادا کرده باشم خداوند تبارکو تعالي توفيق فرمودند تا به جبهه‌هاي حق عليه باطل روانه شوم. تذکر به پدر ومادر و مادر گراميم :پدر و مادر مهربانم اگر من [[شهيد ]] شدم ناراحت نباشيد و براي من گريه نکنيد و براي من لباس سياه نپوشيد چون اگر دشمن بشنود خوشحال مي‌شود. اگر که من [[شهيد ]] شدم در زادگاه خودم مرا دفن نماييد. من نمي‌خواهم همچ مظلومان در بستر بميرم مي‌روم همچو شيران در دل سنگر بميرم زندگي خوب است اما جرعه آب [[شهادت ]] مي‌روم تا به عزم خويش آرام بميرم از عموم کساني که بنده را مي‌شناسند اگر از من ناراحت هستند يا بدي ديده‌اند انشاءالله ان شاءالله مي‌بخشند. حسن فنودي

* موضوع خاطرات نحوه مجروحیتمجروحيت

یک روز برادرم محمد جاودانی * موضوع عشق به من تلفن زد وگفت :فرزندت زخمی شده ودر بیمارستان مشهد بستری است وما هم می خواهیم به مشهد برویم وداخل ماشین ما برای یک نفر جای خالی است ومن هم رفتم.پس از زیارت به بیمارستان رفتم ودیدم دست راست حسن از ناحیه کتف قطع شده است وفرزند دیگرم محمد نیز هنوز از جبهه نیامده بود.وچون حسن دستش را درراه خدا داده بود ما زیاد ناراحت نشدیم . جهاد

خاطرات بعد وقتی دست راستشان در [[والفجر 3]] قطع شده بود در جلسه ای در منزل پدر، ما نشسته بودیم و بحث می کردیم تا اینکه دایی ما گفت: شما - حسن فنودی - بس است هر چه جبهه رفته اید، حالا درس خود را بخوانید تا در آینده مشکل نداشته باشید. [[شهید]] گفت: زمان ما شبیه زمان امام حسین (ع) است و دنیا و آخرت در نظر ما در مقابل هم قرار دارد، هر کدام را برگزینیم آزادیم. من آخرت را برگزیده ام و شما دنیا را. وقتی جبهه رفتن واجب کفایی است تا نگفته اید بس است، باید برویم ولو با یک دست، مگر موقعی که گفتند برگردید و با یک دست ما را برگرداندند. ما همه سر به زیر انداخته و دگرگون شدیم و کمی خجالت کشیدیم و دایی ما گمانم از مجروحیتهمه بیشتر. راوی محمد فنودی

* موضوع خاطرات بعد از مجروحيتعشق به جهاد

آخرین مرتبه ای که می خواستیم با برادرم حسن به جبهه اعزام شوم بعضی از دوستان گفتند: یکی از شما دو برادر برگردید و به هر کدام از ما که می گفتند برگردید به حرف آنها نمی کردیم و من می گفتم چون مدت زیادی است که من از جبهه آمده ام می خواهم بروم و به حسن گفتم: تو برگرد و درسهایت را بخوان ، و وقتی دوستان گفتند برگرد گفت: من مجرد هستم و برادرم زن و بچه دارد باید برگردد. وقتی دوستان ناامید شدند به نزد پدر و مادرم رفتند و به آنها گفتند: شما به آنها بگویید یکی برگردد که دیدم پدرم در حالی که گریه می کرد گفت: من کاری ندارم اگر خودم هم می توانستم می رفتم. راوی محمد فنودی

سوختن چادرها و تداعی روز عاشورا ( چگونگی قطع دست ) وقتی در تابستان 62 بعد از پایان عملیات ولفجر 3 در فتح مهران بار اول که با هم شرکت داشتیم مستقیمأ از من به جبهه می رفتم [[شهید]] با حسرت می گفت: خوشا به بیمارستان قائم ( عج ) مشهد حال شما که می توانید به دیدار ایشان رفتم پدر و مادرم و خانواده ام نیز جبهه بروید که بعد از خوسف آمده بودند وقتی اعزام من به جبهه ایشان را با اصرار به آموزش جبهه می روند و در بیمارستان دیدم ، دیدم [[والفجر 3]] که با هم در تابستان سال 62 اعزام شدیم به [[مهران]] که دست راستشان از کتف قطع است شد و زخمایی بعد از آن گاه گاهی جدا از هم به جبهه می رفتیم که باز در بدن دارند که وقتی احساس ناراحتی کردم ایشان گفتند چیزی نیست و مرا دلداری دادند مه [[والفجر 9]] با پدرم هم همینطور بر خورد کرده بودند اعزام شدیم منتها من با دو دست و ایشان همانند چند دفعه قبل با یکدست برای هشتمین بار که پدرم چون شنیده بود یکی از دوستان موقع اعزام پیش ما دو نفر زخمی شده بدون مقدمه می آمدند و آدرس می گفتند: شما دوتایی با هم اعزام نشوید یکی بر گردد من گفتم: دیر وقت است که جبهه نرفته ام و می خواهم به مشهد آمده بود عملیات بروم و بعد [[شهید]] می گفت: شما زن و بچه دارید بر گردید، وقتی دوستان از زیارت جریان را ما نا امید شدند پیش پدر ما رفتند و از ایشان تقاضا کردند که به نگهبانان آستان قدس می گو یند ما بگویند که بعد یک نفر از تماس با بیمارستان ها به او ما بر گردد. در حالیکه در خیابان می گویند که پسر بزرگ شما حسن فنودی زخمی شده رفتیم و جو خاصی در بیمارستان قائم مشهد شهر ما همانند تمام کشور اسلامی ما ایجاد شده بود، یادم هست و محمد سالم است که ایشان پدرم با سختی گریه گفت: اگر خودم هم می توانستم می رفتم و عجله به مشهد آمده بود گفتم بگذارید با هم برویم که خود داستانی دارد خواندنی که از آوردن آن عاجزم ( با توجه به اختصار نویسی ) هم رفتیم و جریان زخمی شدن ایشان چنین بود که بعد از حرکت از کنار رودخانه کنجان چم مهران جهت شرکت در شب عملیات والفجر 3 در نزدیک غروب در شهر مریوان در محل اسکان دنبال من آمدند که آخرین دیدار ما هم بود و گفتند: بیا با هم اعزام شدیم بیرون برویم و دوری بزنیم که من آنجا معاون گروهان بودم در گردان والنازعات هوای گرفته و من شهر غم و شهید ارواح مریوان در دو گروهان جدا خیابانها قدم می زدیم و دکانها پر از هم بودیم چون من قبلا به دوستان وسایل با درهای باز و مسئولین سفارش رها شده را دیدیم در حالیکه عجولانه همه فرار کرده بودم که برادرم حسن فنودی، طوری برنامه ریزی بودند و مقداری سیب درختی خریدیم و سازماندهی کنید که در گروهان کنار خیابان روی جدول کنار هم نشستیم و کمی خوردیم و ایشان ما نباشد و بعد از شکستن خط دشمن را همانند همیشه به ادامه راه در تابستان 62 ( والفجر 3 ) جهت استراحت به چادرهای نزدیک خط آمدیم که سحر رسیدیم صورت [[شهادت]] و برای صبهانه آمده کمک اسلام و امام و شفاعت سفارش و وصیت کردیم و حالت خاصی داشتیم کمتر صحبت می شدیم کردیم شاید قلب ما گواهی می داد که دیدیم هواپیماها تردد ایشان [[شهید]] می کند شوند و نزدیک ظهر هم برای آخرین بار هوا پیما های عراقی به چادرهای ما حمله کردند مه در آنجا ایشان دست راستشان از کتف قطع فیض محروم می شود و من آنجا نفهمیدم زخمی شده اند و شویم که بعد از آن که به چادرها رسیده بودیم خبر دادند که به خط دشمن پاتک زده زمانی با حالتی خاص عازم نماز مغرب و پاتک دشمن سنگین بوده عشاء و باید به خط برگردیم که دعا در محل اسکان شدیم که این حال تعدادی آخرین دیدار ما بود قبل از [[شهادت]] چون روز بعد موقع اعزام به خاطر زحماتی که برای فتح مهران کشیده بودند با پای پیاده به طرف خط می دویدند در حالی که گریه می کردند چون مقدم برای شکستن خط دشمن عملیات هر چه سراغ برادرم را گرفتم او را نیافتم و فتح مهران خون داده بودند آخر ناامید شده و متأسفانه در همین حال بعدادی جلوی چادر خط مقدم نزدیک غروب آخر به سراغ فرمانده گردان جمع شده بودند و می گفتند ما عملیات کرده ایم و باید به شهر ودیارمان برگردیم رفتم چون برادرم پیک گردان بود و من چون معاون مسئول دسته ای در گروهان بودم که ایشان اول طفره می رفت بعد که گفتم هر چی هست به من بگوید من که بچه نیستم با ناراحتی گفتند : عصر که لیست را بخوانید تا نیروها بیایند برای آخرین بار برادر شما که پیک گردان بود و وسایلشان را بردارند و دوباره به [[بی سیم چی]] گردان برای بازدید آخر از خط برگردند من گفتم: رفتیم با توجه به آمدن هواپیماهای عراقی برای شناسائی خطر ناک است هر کس سلاحی را بردارد و با هم عوض کند [[خمپاره]]ای که تجمع خطر ناک است آمد وسط دو نفر [[شهید]] شدند و وقت شما حالا اگر می گیرد خواهید بر گردید ولی گفتند : لیست را بخوانید که ضمن خواندن اسامی و گرفتن هواپیماهای عراقی حمله کردند و چون هوای شب تاریک شد تعدادی شهید و زخمی شدند که نیروها با صدای ناله مجروهان بلند بود شما آشنایی دارند و همه هراسان ائمه شما را صدا می زدند شناسند و جهت حفظ جان به غارها پناهنده شدند در حالی نیاز هست که چادرها می سوخت در جواب گفتم: ایشان برای خود آمده بود و مهمات صدای انفجارشان پر دود من برای خودم و هوا را سیاه کرده بود که من بر نمی گردم ولی بعد از زمانی فرماندهی از طریق بلند گو اعلام کرد سقوط خط دشمن زودتر برخواهم گشت. که نیروها را سوار ماشین ما کنید ایشان خیلی خوشحال شدند و با هم رفتیم که بعد از اعلام فرمانده با توجه به حمله هواپیماها عملیات و زخمی و شهید شدن تعدادی و سوختن چادرها روحیه نیروها خیلی خراب شده بود و به حرف ما اول توجه نمی کردند که کم کم با صحبت و توجیه و تشویق : یکی یکی و گروه گروه از آنها سقوط خط دشمن همه [[شهدای]] بیرجند را سوار ماشین های لنکروز می یک روز تشییع کردیم و . که در حالی که دود از چادرها بلند جبهه [[شهید]] مصاحبه کرده بود و همه پدر و سایل بچه ها مادر من هم صدای او را شنیده بودند و مهمات و سلاح ها سوخته بود . ما با آخرین ماشین بعد از اطمینان از این که نیروها نمانده بابت او راحت بودند و پشت به خط برگشتیم قتی مرا عصر که من در آنجا به یاد برادرم افتادم و خبر نداشتم که دستشان قطع شده و در پشت خاک ریز بعد از برگشتن به خط سراغ مسجد نماز می خواندند جلوی مسجد دیدند خیلی تعجب نکردند چون صدای او را گرفتم چند روز قبل شنیده بودند و کسی به من گمان نمی گفت : زخمی کردند که [[شهید]] شده باشد و یا خبر نداشت یا اگر خبر داشت نمی گفت و آخر تعدادی که من هم وقتی با پدرم حال احوال کردم خودم را نمی شناختند بحث داشتند که حسن فنودی دست راستش از کتف به پوست آویزان بود و یک روحانی عمامه اش را به دستش پیچیده کنترل کردم ولی گمانم فایده ای نداشته باشد و وقتی در بیمارستان قائم مشهد جریان مادرم را از ایشان سؤال کردم گفتند وقتی حمله شد من توی چادرم بودم که می خواستم به خط بروم که دست راست من سوخت سینه چسباندم نتوانستم خودم را کنترل کنم و دیگر چیزی نفهمیدم که من ( نویسنده ) بعد از اطلاع از زخمی شدن ایشان چند روزی در خط ماندم که خاطراتی از تسلیم نیروهای عراقی بغض گلویم ترکید و حمله هلیکوپتر های عراقی بی اختیار شروع به نیروهای عراقی گریه کردم که می خواستند تسلیم شود مادرم فهمید و قتل عام آنها مرا دلداری داد و شکار تانک توسط دانشجویان عراقی گفت: حتما تو که با ما همکاری می کردند و سقوط هلیکوپترهایی از دشمن شاهد [[شهادت]] برادرت بوده ای غصه زیاد خورده ای او که برای نیروهای در محاصره شده ( کله قندی ) خود آب .مواد غذایی می برند زن و خاطراتی از نیروهایی که برای گذشتن از روی مین داوطلبانه ثبت نام نموده بودند بچه نداشت و مقاومت ده روزه نیروهای بسیج جایی درست کردن نیروهای تانک های خودی ( ارتش ) در بحبوحه آتش شدید دشمن و بر خورد فرماندهان بسیج با فرماندهان آن خاطرات زیاد است گرفتاریش کمتر بود ... که جایش نیست و باشد برای زمانی دیگر بلافاصله جهت دیدن جنازه برادرم عازم بیرجند شدیم.راوی محمد فنودی

عشق * موضوع امر به جهادمعروف و نهي از منکر

موضوع عشق یک روز به جهاداتفاق برادرم حسن و چند نفر دیگر از دوستان به یک مجلس عروسی رفتیم در آن مجلس نوار مبتذل گذاشته بودند. وقتی دید کسی مانع عمل آنها نشد به آنها تذکر داد تا نوار را خاموش کنند ولی به حرف او گوش نکردند و وقتی دید به حرف نکردند با آنها برخورد کرد به طوری که نوار را خاموش کردند. راوی محمد فنودی

وقتی دست راستشان در والفجر 3 قطع شده بود در جلسه ای در منزل پدر ، ما نشسته بودیم و بحث می کردیم تا اینکه دایی ما گفت : شما - * موضوع حسن فنودی - بس است هر چه جبهه رفته اید ، حالا درس خود را بخوانید تا در آینده مشکل نداشته باشید . شهید گفت : زمان ما شبیه زمان امام حسین (ع) است و دنیا و آخرت در نظر ما در مقابل هم قرار دارد ، هر کدام را برگزینیم آزادیم . من آخرت را برگزیده ام و شما دنیا را . وقتی جبهه رفتن واجب کفایی است تا نگفته اید بس است ، باید برویم ولو با یک دست ، مگر موقعی که گفتند برگردید و با یک دست ما را برگرداندند . ما همه سر به زیر انداخته و دگرگون شدیم و کمی خجالت کشیدیم و دایی ما گمانم از همه بیشتر .عشق به جهادبرخورد

موضوع عشق بعد از قطع دست راست از کتف در [[والفجر 3]] در [[مهران]] که با هم در عملیات شرکت داشتیم [[شهید]] و من گاهگاهی جدا از هم به جهادجبهه می رفتیم که قسمت شد که دو دفعه با هم اعزام شدیم. ما را به همدان بردند در حالی که [[شهید]] جانباز بود و یک دست داشت و من دو دست. در همدان برای عملیات شبهای زمستان در استخر آب گرم به آموزش شنا و روزها در کوههای پربرف به آموزش کوهپیمایی می رفتیم چون معلوم نبود که در عملیات جنوب [[والفجر8]] در آب عمل کنیم یا در [[عملیات والفجر9]] در مریوان (در منطقة کوهستانی) و چون برادرم یک دست داشت گاهی در پوشیدن لباس بعد از آموزش شنا به او کمک می کردم. چون دست راستشان از کتف قطع شده بود ([[والفجر 3]]) این بود که با مهربانی به من می گفت: برادر، شما من را دوست دارید و من ممنونم ولی بگذارید من خودم تمرین کنم و پخته شوم چون من یک عمر باید با یکدست زندگی کنم و همین مطالب را به برادر محترم پاسدار من محمد حسن رمضانی که ایشان نیز با ما بودند و به ایشان (جانباز حسن فنودی) در پوشیدن لباس کمک کرده بودند گفته بود که نامبرده برایم تعریف کردند. راوی محمد فنودی

متن کامل خاطرهاز همرزم [[شهید]]: (تحمّل سختیها) برای آموزش شنا با ایشان به همدان رفته بودیم و چون دست راستش را در زاه خدا هدیه کرده بود سعی می نمودم که به هنگام بیرون آمدن از آب در پوشیدن لباس به ایشان کمک کنم، که دیدم مرا به کنجی خلوت فرا خواند، و گفت: نیاز نیست که شما کمکم کنید، اجازه دهید که روی پای خود بایستم، چرا که چندین سال باید با همین وضعیت زندگی کنم، و همیشه کسی نخواهد بود که مرا کمک کند، امیدوارم که از این سخنم رنجیده خاطر شده باشد. راوی محمد فنودی

عشق به جهاد موضوع عشق به جهاد راوی محمد فنودی متن کامل خاطره بار اول که من به جبهه می رفتم شهید با حسرت می گفت : خوشا به حال شما که می توانید به جبهه بروید که بعد از اعزام من به جبهه ایشان با اصرار به آموزش جبهه می روند و در والفجر 3 که با هم در تابستان سال 62 اعزام شدیم به مهران که دست راستشان قطع شد و بعد از آن گاه گاهی جدا از هم به جبهه می رفتیم که باز در والفجر 9 با هم اعزام شدیم منتها من با دو دست و ایشان همانند چند دفعه قبل با یکدست برای هشتمین بار که دوستان موقع اعزام پیش ما دو نفر می آمدند و می گفتند : شما دوتایی با هم اعزام نشوید یکی بر گردد من گفتم : دیر وقت است که جبهه نرفته ام و می خواهم به عملیات بروم و شهید می گفت: شما زن و بچه دارید بر گردید، وقتی دوستان از ما نا امید شدند پیش پدر ما رفتند و از ایشان تقاضا کردند که به ما بگویند که یک نفر از ما بر گردد. در حالیکه در خیابان می رفتیم و جو خاصی در شهر ما همانند تمام کشور اسلامی ما ایجاد شده بود، یادم هست پدرم با گریه گفت : اگر خودم هم می توانستم می رفتم و گفتم بگذارید با هم برویم که با هم رفتیم و در شب عملیات در نزدیک غروب در شهر مریوان در محل اسکان دنبال من آمدند که آخرین دیدار ما هم بود و گفتند : بیا با هم بیرون برویم و دوری بزنیم که در هوای گرفته و شهر غم و ارواح مریوان در خیابانها قدم می زدیم و دکانها پر از وسایل با درهای باز و رها شده را دیدیم در حالیکه عجولانه همه فرار کرده بودند و مقداری سیب درختی خریدیم و در کنار خیابان روی جدول کنار هم نشستیم و کمی خوردیم و ایشان ما را همانند همیشه به ادامه راه در صورت شهادت و کمک اسلام و امام و شفاعت سفارش و وصیت کردیم و حالت خاصی داشتیم کمتر صحبت می کردیم شاید قلب ما گواهی می داد که ایشان شهید می شوند و ما از فیض محروم می شویم که بعد از زمانی با حالتی خاص عازم نماز مغرب و عشاء و دعا در محل اسکان شدیم که این آخرین دیدار ما بود قبل از شهادت چون روز بعد موقع اعزام به خط مقدم برای عملیات هر چه سراغ برادرم را گرفتم او را نیافتم و آخر ناامید شده ودر خط مقدم نزدیک غروب آخر به سراغ فرمانده گردان رفتم چون برادرم پیک گردان بود ومن مسئول دسته ای در گروهان بودم که ایشان اول طفره می رفت بعد که گفتم هر چی هست به من بگوید من که بچه نیستم با ناراحتی گفتند: عصر که برای آخرین بار برادر شما که پیک گردان بود و بی سیم چی گردان برای بازدیدآخر از خط رفتیم با خمپاره ای که آمد وسط دو نفر شهید شدند و شما حالا اگر می خواهید بر گردید ولی نیروها با صدای شما آشنایی دارند و شما را می شناسند و نیاز هست که در جواب گفتم : ایشان برای خود آمده بود و من برای خودم و من بر نمی گردم ولی بعد از سقوط خط دشمن زودتر برخواهم گشت. که ایشان خیلی خوشحال شدند وبا هم رفتیم که بعد از عملیات و سقوط خط دشمن همه شهدای بیرجند را یک روز تشییع کردیم. که در جبهه شهید مصاحبه کرده بود و پدر و مادر من هم صدای اورا شنیده بودند و از بابت او راحت بودند و قتی مرا عصر که در مسجد نماز می خواندند جلوی مسجد دیدند خیلی تعجب نکردند چون صدای او را چند روز قبل شنیده بودند و گمان نمی کردند که شهید شده باشد و من هم وقتی با پدرم حال احوال کردم خودم را کنترل کردم ولی وقتی مادرم را به سینه چسباندم نتوانستم خودم را کنترل کنم و بغض گلویم ترکید و بی اختیار شروع به گریه کردم که مادرم فهمید و مرا دلداری داد و گفت : حتما تو که شاهد شهادت برادرت بوده ای غصه زیاد خورده ای او که زن و بچه نداشت و گرفتاریش کمتر بود ... که بلافاصله جهت دیدن جنازه برادرم عازم بیرجند شدیم امر به معروف و نهی از منکر موضوع امر به معروف و نهي از منکر راوی محمد فنودی متن کامل خاطره یک روز به اتفاق برادرم حسن و چند نفر دیگر از دوستان به یک مجلس عروسی رفتیم در آن مجلس نوار مبتذل گذاشته بودند . وقتی دید کسی مانع عمل آنها نشد به آنها تذکر داد تا نوار را خاموش کنند ولی به حرف او گوش نکردند و وقتی دید به حرف نکردند با آنها برخورد کرد به طوری که نوار را خاموش کردند حسن برخورد موضوع حسن برخورد راوی محمد فنودی متن کامل فنوری خاطره بعد از قطع دست از کتف در عملیّات والفجر3 که باهم بودیم و باز دو برادری اعزام شدیم (والفجر9) و در همدان برای آمادگی عملیّات والفجر8 (جنوب) و یا والفجر9 (غرب) شبها به شنا در استخر آب گرم ، برای آموزش می رفتیم و روزها در کوههای پر برف به کوهپیمایی می پرداختیم که روزی بعد از مقدار زیادی راهپیمایی که بچّه ها حسابی خسته شده بودند فرماندة گردان امام موسی کاظم (ع) قلّه ای را از دور نشان داد و گفت : حالا داوطلبانه هرکس می تواند و مایل است به آن قلّه باهم برویم که تعداد زیادی گفتند ما نمی توانیم و نیامدند و تعدادی حدود سی نفر در نهایت خستگی بعد از تلاش زیاد خود را به قلّه رساندیم که دستهای من خونی شده بود و کمی هم غرور به ما دست داده بود که در سر قلّه در حالی که تمام گردان را بردم یکدفعه چشمم به برادرم (جانباز شهید حسن فنودی) که در آن زمان دست راستش هم از کتف قطع بود ، افتاد مثل این که سطلی پر از آب سرد بر رویم بریزند حالت غرور به حالت تحقیر و کوچکی مبدّل شد و کمی هم از خود خجالت کشیدم که من با دو دست با چه زحمتی آمدم و این جانباز با یک دست چطور آمده که وقتی از او سئوال کردم و جویا شدم گفت : ایثارگری در عاشورا ، که من تا توانی دارم باید در خدمت امام باشم و با توجّه به مسئولیّت در گردان باید عامل باشیم و عبّاس گونه های امروز اسلام باشیم که در جهان باید ما اسلام را با عمل خود زنده کنیم که همین مضمون را به آقای محمّدمهدی محمّدی پاسدار تیپ 3 انصارالرضا گفته بودند که برایم تعریف کردند وقتی که در مرکز آموزش محمّدیّه که شهید دانش آموز آنجا بوده اند در بین جلسه آموزش ایشان با یک دست وارد می شوند که وقتی او را معرّفی کردند او را خواستم و کنار خود نشاندم و بعد از جلسه شهید گفت : من هم با شما به ستاد ناحیّه شهید چمران خوسف می آیم که با نداشتن وسیله مناسب با موتور بی چراغ حرکت کردیم که در بین راه با آمدن ماشین و نداشتن چراغ و وجود جادّه نامناسب هر دو پرت شدیم و هرکدام به طرفی افتادیم که من در اینجا با خودم گفتم : عجب کسی با ما همراه شد که علاوه بر این که باری از دوش ما بر نمی دارد باری است بر دوش ما که حال نداشتیم و زخمی هم شده بودیم و در همین فکر بودم که دیدم بالای سر ما آمد و سلاح هایی که پشت موتور بود و افتاده بود در شب پیدا کرده و به ما گفت : همین یک دست کارهای زیادی انجام داده که در آنجا ما خجالت کشیدیم که چنین فکری کرده بودیم و به شانس خود که چنین همراهی داشتیم ایراد می گرفتیم که امید است ماهم نیز همچون این جانباز شهید فنودی در هر حال عامل به وظیفه باشیم . ان شاء اللّه حسن برخورد موضوع حسن برخورد راوی محمد فنودی متن کامل خاطره بعد از قطع دست راست از کتف در والفجر 3 در مهران که با هم در عملیات شرکت داشتیم شهید و من گاهگاهی جدا از هم به جبهه می رفتیم که قسمت شد که دو دفعه با هم اعزام شدیم . ما را به همدان بردند در حالی که شهید جانباز بود و یک دست داشت و من دو دست . در همدان برای عملیات شبهای زمستان در استخر آب گرم به آموزش شنا و روزها در کوههای پربرف به آموزش کوهپیمایی می رفتیم چون معلوم نبود که در عملیات جنوب والفجر8 در آب عمل کنیم یا در عملیات والفجر9 در مریوان (در منطقة کوهستانی) و چون برادرم یک دست داشت گاهی در پوشیدن لباس بعد از آموزش شنا به او کمک می کردم . چون دست راستشان از کتف قطع شده بود (والفجر 3) این بود که با مهربانی به من می گفت : برادر، شما من را دوست دارید و من ممنونم ولی بگذارید من خودم تمرین کنم و پخته شوم چون من یک عمر باید با یکدست زندگی کنم و همین مطالب را به برادر محترم پاسدار من محمد حسن رمضانی که ایشان نیز با ما بودند و به ایشان (جانباز حسن فنودی) در پوشیدن لباس کمک کرده بودند گفته بود که نامبرده برایم تعریف کردند. بدون موضوع موضوع بدون موضوع راوی محمد فنودی متن کامل خاطره خاطره از همرزم شهید: (تحمّل سختیها) برای آموزش شنا با ایشان به همدان رفته بودیم و چون دست راستش را در زاه خدا هدیه کرده بود سعی می نمودم که به هنگام بیرون آمدن از آب در پوشیدن لباس به ایشان کمک کنم، که دیدم مرا به کنجی خلوت فرا خواند، و گفت: نیاز نیست که شما کمکم کنید، اجازه دهید که روی پای خود بایستم، چرا که چندین سال باید با همین وضعیت زندگی کنم، و همیشه کسی نخواهد بود که مرا کمک کند، امیدوارم که از این سخنم رنجیده خاطر شده باشد. بدون موضوع موضوع بدون موضوع راوی محمد فنودی متن کامل خاطره حسن فنوری خاطرة همرزم [[شهید ]] «درس ایثار» من مدّتی در خدمت [[شهید ]] بزرگوار در گردان امام موس کاظم (ع) در همدان و مریوان بودم که ایشان به ما می گفت من لیاقت [[شهادت ]] را نداشتم چرا که دست راستم در عملیات [[والفجر 3 ]] قطع شد و [[شهید ]] نشدم و ما ما گفتیم شما را نگه داسته است که به اسلام خدمت نمائید، او می گفت: راه ما را ادامه دهید و با گفتن این جمله مشخص بود که عاشق [[شهادت ]] و ولایت است، و می دانست که [[شهید ]] می شود، و خیلی شجاع و از جان گذشته بود و در نیمه های به نماز شب می پرداخت و قبل از اینکه ما برای نماز صبح بیدار شدیم با همان یک دست گالن ها را آب می کرد که برای وضو گرفتن ما آماده باشد.<ref>[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=16120 یاران رضا]</ref>