ویرایش‌ها

من در پادگان شهید برونسی [[اهواز ]] بودم و الاهیار نیز در لشگر ویژه شهدا خدمت می کرد یک روز جهت دیدن من به محل کار آمد به او گفتم : شما تازه ازدواج کرده ای و باید در کنار خانواده ات باشی و از او خواستم که به شهرستان برود . ایشان گفت: من روزی چند رکعت نماز شکر بجا می آورم که در لشگر ویژه شهدا هستم و از خدا خواسته ام که از جمله [[شهدا ]] باشم . من به اینکه در این لشگر هستم افتخار می کنم .ولی شما می خواهید من را به شهرستان بفرستید ؟ با لا خره با اصرار زیاد من پذیرفت که مدت سه ماه در شهرستان و در کنار خانواده باشد.

یک روز به اتفاق الهیار و چند تن از دوستان تصمیم گرفتیم بدون در جریان گذاشتن پدر و مادر به جبهه برویم. وقتی مینی بوس وارد روستا شد ما آماده شدیم که برویم اما پدران و مادران از موضوع مطلع شدند و با گریه و زاری مانع رفتن ما به جبهه شدند. هنگامی که مادر الهیار آمد باعث تعجب شد رو به فرزندش کرد و گفت: برو مادر خدا نگهدارت باشد و ایشان اولین کسی بود که از روستا به جبهه رفت و نیز اولین [[شهید ]] روستا است.