ویرایش‌ها

حسین آقا وجه ی بسیار خوبی در میان کردهای [[عراق ]] پیدا کرده بود به نحوی که بعد از شهادت ایشان وقتی من وارد منطقه ی کردنشین عراق شدم آنقدر مرا عزت کردند که تا بحال آنقدر خجالت زده نشده بودم همه می گفتند این برادر شهید محمدی پور هست و واقعاً احترام ویژه ای برایم قائل بودند به یاد دارم در مراسم چهلم حسین نیز، تعدادی از کردهای حزب الله عراق شرکت کرده بودند.

از چگونگی شهادت حسین خبر نداشتیم. هر کی اخبار متفاوتی از نحوه شهادت ایشان نقل می کرد. یکی می گفت: کومله دمکراتها او را آتش زده اند، دیگری می گفت جنازه اش را تیرباران شده است عده ای می گفتند بر اثر [[ترکش ]] [[خمپاره ]] و غیره … ما که از این گونه حرفها خسته و ناراحت بودیم. شبی خوا ب حسین را دیدم که از داخل منزل وارد حیاط شد و از کنار من گذشت. با صدای بلند گفتم: حسین؛ حسین؛ ایستاد و به صورت من خیره شد. تنها صحبتی که با او داشتم این بود. گفتم حسین جان ما را از نحوه ی شهادتت مطلع کنید. هنوز جمله ام به پایان نرسیده بود که کلتی را که همیشه همراه داشت از زیر پیراهنش در آورد و 5 عدد [[تیر ]] شلیک کرد من هم آنها را مثل دانه ی تسبیح در مشت گرفتم ناگهان از خواب بیدار شدم و فهمیدم که حسین توسط 5 عدد تیر بدون اینکه احساس درد کند، به شهادت رسیده است از آن به بعد هیچ یک از شایعات را در مورد نحوه ی شهادت حسین باور نکردم.

پدرش برایم تعریف می کرد. یک روز که با حسین رفته بودیم سر زمین بعد از چند دقیقه ای که گذشت صدای گریه ای را شنیدم که بلند بلند ناله می زند. دنبال صدا را گرفتم نزدیک که شدم حسین را دیدم که سرش را روی موتور آب گذاشته و صورتش از اشک خیس شده است. با تعجب فراوان جلو رفتم گفتم: چه شده پسرم چرا گریه می کنی آیا حشره ای نیشت زده است؟ گفت: نه گفتم: سرت به جائی خورده؟ گفت: نخیر گفتم: پس چرا گریه می کنی؟ گفت: به دلیل اینکه می خواهم آزاد باشم. منظورش را متوجه نشدم. گفتم: آزاد! یعنی چه؟ مگر تو آزاد نیستی؟ گفت: نه. گفتم: مگر من هر آنچه تو گفته ای یا خواسته ای برایت فراهم نکرده ام؟ رویش را به من کرد و گفت: پدرم خلاصه کنم می خواهم به [[جبهه ]] بروم اما شما و مادر مخالفت می کنید. مگر شما نمی دانید آقا فرمان داده اند تا مردم به جبهه بروند من هم می خواهم با بقیه ی مردم یکسان باشم. پدرش در ادامه گفت: من که دیدم حسین اینقدر علاقه ی شدید و وافری به [[جنگ ]] و جبهه نشان می دهد تا حدی که تا به حال این گونه تضرع از حسین ندیده بودم، همانجا رو به قبله کردم و گفتم: خدایا این پسرم را در راه اسلام و [[قرآن ]] هدیه می کنم. بعد از آن رو به حسین کردم و گفتم: برو پسرم به خدا می سپارمت.

یک سال روز [[پاسدار ]] با روز جمعه مقارن شده بود . به مصلای [[نماز جمعه ]] رفتم تا در [[نماز ]] شرکت کرده باشم.بین نماز جمعه و عصر در حال گفتن ذکر تسبیحات [[حضرت زهرا ]] (س) بودم که ناگهان خواب بر چشمانم آمد . در همان حین حسین را دیدم که از دور وارد مصلی شد در حالی که همه ی مردم جلوی پایش بلند می شدند و صلوات می فرستادند دیدم که با همان لباسهای فرم که به رنگ سبز بود وارد جایگاه شد ناگهان با صدای صلوات مردم از خواب پریدم.