[[روستای ابوحمیظه ]] در بخش مرکزی شهرستان دشتآزادگان، [[دشتآزادگان]]، در پنج کیلومتری جنوبشرقی شهر [[سوسنگرد ]] و در مسیر راه اصلی سوسنگرد به [[اهواز ]] واقع است و [[رود کرخه ]] از دو کیلومتری شمال آن عبور میکند.
در اواخر آبان 1359 نیروهای لشکر 9 زرهی دشمن که حمله دوبارهی خود را به سوسنگرد تدارک دیده بودند، ابوحمیظه را تصرف و ارتباط جادهای سوسنگرد ـ اهواز را قطع کردند. در این اشغال، علیرغم مقاومت پرشور اهالی که بیشتر از قبیله مزرعه بودند، عراقیها با آتش توپخانه و حمله تانکها، [[تانک]]ها، ابتدا این روستا را محاصره و سپس تصرف کردند و حدود 96 نفر از اهالی آن را مظلومانه به [[شهادت ]] رسانده و یا به اسارت بردند و روستا را به ویرانهای مبدّل ساختند. شدت حمله و غارت عراقیها به حدی بود که در برخی از منابع آن را جنایات وحشیانه عراقیها به همراه آدمکشی، قتل و غارت خواندند و آن را به یکی از حوادث تلخ جنگ در این شهرستان تعبیر کردهاند.
نقل است که در کشتار دستهجمعی و وحشیانهی جوانان و خانوادههای این روستا، عراقیها یک خانواده شانزده نفری را که از آبادان به ابوحمیظه رفته بودند، یکجا به شهادت رساندند. در این ایام، رزمندگان در اطراف آبادی استقرار یافتند و در 25 آبانماه، پس از احداث پل شناور بر روی کرخه، خود را به آبادی گلبهار در جنوب شرقی ابوحمیظه رسانده و در پی بازپسگیری این روستا و شکستن محاصره سوسنگرد برآمدند. اندکی بعد، با تلاش و همت یاران دکتر چمران و دیگر رزمندگان، ابوحمیظه در 26 آبان 1359 آزاد شد. در این درگیریها دکتر چمران از ناحیهی پا مورد اصابت [[ترکش ]] قرار گرفت و مجروح شد.
در اوایل آذر 1359 نیروهای دشمن که در پی تصرف سوسنگرد بودند دوباره تا نزدیکی ابوحمیظه پیشروی کردند، اما مجبور به عقبنشینی شدند و ابوحمیظه و حومه آن تا پایان جنگ از تجاوز مستقیم دشمن در امان ماند. با خاتمه جنگ، بازسازی ابوحمیظه با احداث واحدهای مسکونی و مراکزی چون مرکز خدمات روستایی، شرکت تعاونی روستایی، مدرسه و نیز مرکز خدمات بهداشت و درمان آغاز شد. اکنون به یاد شهدای این روستا که بیش از پنجاه نفر از آنها مفقودالاثر هستند، یادمانی احداث شده است که میزبان یک شهید گمنام است.<ref>کتاب اطلس جغرافیای حماسه، ص 131 ـ 132</ref>==نگارخانه تصاویر==<gallery>
کتاب اطلس جغرافیای حماسه، ص 131 ـ 132Image:1.jpg </gallery> ==پانویس==<references/>