ویرایش‌ها

کد شهید:6621200

نام :محمد

نام خانوادگی :یعقوبی

نام پدر :عباسعلی‌

محل تولد :مشهد

تحصیلات :نامشخص

گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.

نوع عضویت :سایر شهدا

مسئولیت :رزمنده‌

گلزار :بهشت‌رضا

درس را رها و ازدواج کرده بودم سرى آخر که پدر مى‏خواست به [[جبهه]] برود نزدم آمد و نماز را از من پرسید و من هم شانه خالى کردم بلند شدم و رفتم پدر دوباره پیشم آمد و گفت: چرا وقتى درباره نماز از شما سؤال مى‏کنم، بلند مى‏شوى و مى‏روى این طرف، آن طرف "گفتم: خوب کار دارم، گفت نه شما حتماً در نماز، مشکلى دارى یا اینکه خجالت مى‏کشى با پدرت صحبت کنى گفتم مقدارى در مشهد مشکل دارم. بعد شروع کرد و خاطره‏اى را از جبهه نقل کرد و گفت: یک پسر مسیحى که مسلمان شده بود پیش من آمد و نماز را یاد گرفت، آن وقت دخترم از من خجالت مى‏کشد کنجکاو شدم و گفتم ، خوب مسیحى دینش با ما فرق مى‏کند. چطورى شد که آمد پیش شما و نماز را یاد گرفت پدرم گفت مدتى در منطقه بودیم و آن پسر مسیحى بدون اجازه والدینش به جبهه آمده بود با اینکه بعضى از نیروهاى خودمان هنگام اعزام شدن به خط مقدم شانه خالى میکردند اما این پسر دائم به خط مى‏رفت یکروز آمد و گفت: آقاى یعقوبى اگر چیزى به شما بگویم گوش مى‏کنید. گفتم: بگو گوش مى‏کنم گفت: من دوست دارم نماز را از شما یاد بگیرم نشست و از صبح تا ظهر نماز را یاد گرفت. بعد از ظهر که عملیات شد رفت و در همان عملیات [[شهید]] شد. پدرم گفت: واقعاً جاى شرمندگى دارد یک مسیحى مسلمان شود و بیاید پیش من نمازش را اصلاح کند، آن وقت دخترم خجالت بکشد که بگوید در این قسمت از نمازم اشکال دارم.

زمانى که پسرم محمد به دنیاآمد آقاى یعقوبى به بیمارستان آمد بالاى سرم ایستاده بود و من را صدامى زد چشمانم را که باز کردم دیدم دستش را رو به آسمان دراز کرده و خدا را شکر مى‏نماید گفتم شما چه طورى و براى چه آمدى؟ دیدم دستش را بالا برد و گفت: باز از آن حرف هایى که خودت مى‏خواهى مى‏زنى، من فقط از خدا تشکر مى‏کنم. شما را سلامت مى‏بینم خدا پسرى به ما داده و اسمش محمد است، نام او را تغییر ندهى تا روزى که هم من را از بیمارستان آورد و بعد از 15 14 روز، دوباره به منطقه رفت فرزند بعدیمان که به دنیاآمد پسر بدر ایشان هم آن زمان حضور داشت اسم او را محمود گذاشت از منطقه که آمده بودند در بسیج نخریسى مدتى را مشغول به کار بود زمانى که پسر دیگرمان به دنیا آمد، ایشان از محل کارش آمد، گفت: خدا را شکر باز یک خدمتگزار به اسلام اضافه شد اینها مى‏توانند اسلام را آبیارى کنند، اسلام را پرورش دهند. گفتم: حالا شما خودت براى اسلام خدمت گردى و اسلامى هستى، بس است. گفت: انشاءا... همه اسلامى باشند. زمانى که رفته بود شناسنامه براى پسرم بگیرد اسم او را محسن گذاشته بود وقتى آمد گفتم: چرا "محسن" گذاشتى؟ شما که مى‏خواستى اسم دیگرى براى او بگذارى. گفت: با خودم فکر کردم شما رنج زیادى در زندگى متحمل شدى زحمت‏هاى فراوانى را کشیدى. به خاطر اینکه از شفاعت حضرت زهرا )س( محروم نباشى اسم این پسر را محسن گذاشتم تا همیشه به یاد حضرت زهرا )س( باشى، گفتم: هر طور دوست دارى، حالا که به 61 علاقه دارى، خوب کارى کردى. مدتى را پیش ما بود ولى باز عازم منطقه شد.

همه ناراحت بودیم هیچ خبرى از آقاى یعقوبى نداشتیم نه نامه‏اى به دستمان رسیده بود و نه تماسى گرفته بود شب بود و همراه همسر ایشان در خانه بودیم همه بچه‏ها خواب بودند ساعت تقریباً 1 بعد از نیمه شب بود که زنگ خانه به صدادر آمد. گفتم: حاجیه خانم بلند شد که بى بى غلام رضا آمد. درب را که باز کردم آقاى بعقوبى را دیدم که چغبه‏اى دور گردنش است و سر و صورتش مثل زغال سیاه است بعداز احوالپرسى گفتم: شیخ شما که ما را نصف جان کردى گفت: نگو ما را نصف جان کردى بگو از کجا مى‏آیى از کدام بهشت مى‏آیى، اینها را ازمن بپرس مى‏خندید و مى‏گفت: از جاهاى خوب از من پرسید شبش در خانه هر چه گفتم از جبهه براى ما تعریف کن، گفت: چى را تعریف کنم هر چه تعریف کنم کم است. آنجا که مى‏روى نمى‏دانى در چه حال و هوایى هستى نمى‏دانى چطور دلت پر مى‏زند. بعد از دو روز رفتیم و لحظه رفتن ایشان به ما گفت: من اگر سیدم دوباره مى‏آیم و از آنجا خبرى مى‏گیرم اگر نرسیدم سلام ما را برسانید. 16 15 روز بعد خبر شهادتش را براى ما آوردند و آقاى یعقوبى دیگر جاى ما نیامد.

یکى، دو ماهى بود که خبرى از آقاى یعقوبى نداشتیم، دلواپس شده بودیم، در خانه بودم که خبر دادند آقاى یعقوبى از منطقه آمده است به منزل ایشان آمدیم و بعد از احوالپرسى گفتم: شما کجا بودى، ما را دلواپس کردى، گفت: دلواپس چى مى‏خواهید باشید. نهایتش شهید مى‏شدم بالاتر از این که نیست چرا اینقدر جوش مى‏زنید. گفتم: شاید آنجا به شما خوش مى‏گذردکه فکر این بچه‏ها را نمى‏کنى گفت: این بچه‏ها را خدا به من داده و خدا هم آنها را نگه مى‏دارد.

آخرین سفر پدرم بود ناهار را خوردیم و بعد ازآن سوار موتور شدیم و به سوى راه آهن حرکت کردیم. به آنجا که رسیدیم من را پیاده کرد و گفت: من بروم نان بگیرم، بر مى‏گردم. مادرم مقدارى غذا براى پدرم آماده کرده بود و در سفره‏اش بسته بود تا در بین راه میل نماید. نشسته بودیم که پدرم برگشت و گفت بیا بنشینیم و همین چند لقمه نان را با هم بخوریم. مشغول خوردن شدیم و به قدرى خوشمزه بود که به جانمان نشست. بعد از این که تمام شد رو به من کرد و گفت: مواظب مادرت باش، مادرت اخلاص خاص خودش را دارد ایشان را گهگاهى راه ببرید. من هم، حرفهاى پدر را به جان و دل پذیرفتم. قطار که به راه افتاد باخودم گفتم این آخرین سفر اوست، اما نمى‏خواستم قبول کنم. او رفت و شاید 15 10 روز بعد بود که خبر شهادتش را آوردند.

<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=22189 سایت یاران رضا]</ref>

==پانویس==

<references />

==رده==