ویرایش‌ها

به خاطر دارم بار آخری که همسرم غلامحسین روشنایی می خواست به جبهه برود مقداری نان روغنی برای ایشان پختم تا همراه خود به جبهه ببرد. در کنار تنور بودم و در حال نان پختن که ایشان نزدیک من آمد و گفت: سکینه جان الان هنگام اذان مغرب است. بیا نمازت را بخوان بعد برو نان پخته کن. من هم نان پختن را تعطیل کردم و با هم به خانه رفتیم. چایی درست کردم و باهم نشستیم و شروع کردیم به صحبت کردن. ایشان آهی از ته دلشان کشید و گفت، در این نوبت که به جبهه بروم دیگر بر نمی گردم. و اگر لیاقت داشته باشم به درجه ی رفیع شهادت نائل خواهم آمد از شما می خواهم سرپرست بچه ها باشید و از آنها مراقبت کنید. در ادامه به من گفت: شما الان حامله هستید اگر فارغ شودی و بچه ام دختر بود نامش را زهرا بگذار ولی اگر پسر بود هر اسمی خودت دوست داری انتخاب کن.