ویرایش‌ها

شهيد شهید رضا سيف سیف در تاريخ تاریخ 04/08/1346 در روستای قزالقارش، شب عاشوراي عاشورای حسینی به دنيا دنیا آمد. مردم طبق عادت پیشین سر خاک جمع شدند تا ادای حق کنند و یادی از گذشتگان، بر کسانی که چندی بر این خاک زیستند و ذکر خیری از رفتگان که نام نیک از خود باقی گذاردند.در آنجا در آن لحظه، خانمي خانمی می گوید: زنان به گوش باشید که هر کس در روز تاسوعا و عاشورا نوزادی به دنيا دنیا آورد، خواهد مرد. آری آن شب خداوند زمان تولد رضا را رقم زد. او شب عاشورا به دنیا آمد اما نه برای مردن، نه برای رفتن از این دیار، نه برای فنا شدن و بلکه برای شهادت، برای رسيدن رسیدن به حق به بهترين بهترین نحو.رضا پا به عرصه گیتی گذارد تا شروع یک زندگی و یا به عبارتي ديگر عبارتی دیگر یک امتحان الهی را آغاز نماید. وی به سال 1359 تحصیل را کنار گذاشت و بدین سان چند صباحی را به دنبال کار خیاطی رفت. تا اوائل خرداد ماه سال 1365 فرا رسید در این جا بود که احساس وظیفه و مسئولیت منبعث شده از ایمان و معرفت به ذات حق، باعث شد که به نظام وظیفه روی آورد. در ابتدای کار سه ماه آموزشي آموزشی را در تهران مشغول تعلیمات شد و سپس در اوائل مهر ماه به کیش عازم گرديدگردید.چیزی که خیلی واضح و روشن است و به دقت در لابه لای خدمت وظیفه به چشم می خورد مرارت ها و مشقت هايي هایی است که اگر گزاف و عبث نگفته باشم می توان به صراحت بیان نمود که این سیر و تکامل زندگی وی از اول یک ابتلاء و امتحان الهی بود. از گرمای شدید کیش گرفتهتا اعزام شدن او به آمل و در انتها به سرمای شدید سقز که باز به قول خود بزرگوارش «بخار نفس انسان در آنجا یخ می زد». اما به هر حال وجود وی آرام نمی گرفت و اصولاً معتقد به این بود که باید رزمید و اسلام اکنون رادمرد می خواهد و به قولی فصل، فصل جهاد است و بدین خاطر از سقز به خط ماهوت و حلبچه رفت و دررزم های آنجا شرکت نمود و چیزی که خیلی عیان بود نفس گرم، صورت شاداب و درخشان او بود که هیچ وقت از این حمله ها ترس و رعبي رعبی به خود راه نمی داد.شهيد سيف شهید سیف به مدت 5 الی 6 ماه در خط مسئول سایت شد و در این مدت بین حلبچه و اسلام آباد غرب در حرکت و تکاپو بود تا این که به مرخصی آمد. روزی با یکی از دوستان خود به خانه وارد می شوند و در آن روز دوست رضا شروع به صحبت می نماید از جهاد اکبر، از پیام امام، از ایثارها و از خود گذشتن ها و این که انسان باید جان را فدای راه امام نماید، مي گويدمی گوید. در این میان مادر رضا که خود بی خبر از بي مادري بی مادری سرباز بود مرتباً اشاره به حال و روز مادري مادری كه فرزند خود را از دست مي می دهد می کرد و دوست رضا را سفارش و پند به مراقبت از خودش می داد.بعد از رفتن او رضا گفت :مادر! دوست من، مادر نداشت که شما این چنین درباره ي ی حال و روز مادر وی گفتيد گفتید و بعد ادامه داد که مادر! سخني سخنی را می خواهم بر لب و زبان خود جاری نمایم، امیدوارم که بعد از اتمام سخنانم، مانع رسيدن رسیدن من به هدفم نشوی و آن وقت مسئله رفتن به خط را با او در ميان میان گذاشت.گویا رضا خوب مسیر و جهت حرکت را یافته بود و به همین خاطر گاه بی گاه به آن اشاره می نمود. آن روزی که به يكي یكی از اقوام گفته بود «به آقایم بگو همان خرجی را که می خواهد برای عروسیم بنماید در شهادتم صرف كند» باید به خوبی همه چیز را درک مینمودیم.

شهيد سيف شهید سیف در حالی که فقط 2 ماه از سربازیش مانده بود و بنا به حکم باید، به بابلسر مراجعت می کرد اما شمع وجودش آرام نمی گرفت. این بود که داوطلب مورخ 28/04/1367به خط مراجعت نمود و با پای استوار به اسلام آباد غرب عزیمت نمود و آنها را به اهواز رهسپار کردند و در آنجا دوباره تعدادی به سوی اسلام آباد و از آنجا به اندرون پادگان فرستاده شدند.

در مورخ 05/05/1367 ساعاتی پس از رسیدن به پادگان، منافقین از خدا بی خبر در فریب، حیله، نیرنگ و در قالب یک سپاهی به داخل شهر نفوذ کرده بودند و گویا پادگان داخل شهر را کم کم به محاصره خود در آوردند که فرمانده سپاهیان خدا رو به افراد خود کرده و می گوید: با اين این اوضاع چند داوطلب می بایست خود را پل دیگران برای گریز از این مهلکه قرار دهند چند مبارز می باید با ایثار خود راه یاران خود را بگشایند.و گویا هفتاد و چندی رزمجوي رزمجوی دلاور قدم به عرصه میدان گذارده و اعلام فداکاری و از خود گذشتگی می نمایند. بعد از دقایقی همگی از پادگان می روند و اينان مي اینان می مانند با چهره های درخشان که حاکی از درجات بالای ایمان است همگی اسلحه آماده کرده و در مکان هایی در داخل پادگان موضع می گیرند. مبارزه شروع می شود لحظه های ممزوج از شیون و غوغا، پندار که در آن میان چندین نفر از افراد بی دین ولا قید به هلاکت می رسند و در این میان تنی چند از یاران امام حسین (عليه علیه السلام) و لبیک گویان امام خمینی نیز شربت شهادت می نوشند. مبارزه همچنان با شدت تمام ادامه می یابد تا این که رهروان راه حسین (عليه علیه السلام) مهماتشان تمام می شود.چند لحظه بعد آنها را از پادگان بیرون کشیده و سپس با دست خود نارنجگی به نشانه قهر و كينه كینه به داخل مي می اندازند و بر حسب ظاهر شمع زندگی چند نفر از سربازان جان بر كف اسلام خاموش مي می شود و در نهایت بقیه را در صحن و محوطه پادگان به صورت دایره وار در آورده و ساق پاي پای آنها را به رگبار مي می بندند به اصطلاح خود آنها را زجركش مي می كنند.لحظاتی بعد به همه ي ی آنها به غير غیر از يكي، یكی، تک تک تیر خلاص مي می زنند كه آن يكی یكی تا سه روز زنده ماند و سپس به شهادت رسيدرسید.روحش شاد و يادش گرامي یادش گرامی باد

اینجانب رضا سیف فرزند شهاب الدین، پدر و مادر گران قدرم! حال که وصف در ضمن است عاجزانه تقاضا دارم که مرا عفو نمایيدنمایید. من قبل از عملیات لازم دیدم که چند کلمه به عنوان وصیت ذکر نمایم گرچه فرصت زیادی ندارم به چند نکته اشاره نمایم بدانید که فوق هر نیکی نیکوکاریست پس چه بهتر کس بتواند جان خود را در راه خدا هدیه نماید. وصیت دیگرم این است که امام زمان (عجل الله فرجه) خودتان را فراموش نکنید که او واسطه بین خالق و مخلوق است. دوم: دست از امام بزرگوار بر ندارید که او نماینده حجت بن الحسن (عجل الله فرجه) است سوم: این که از تمام فامیل، برادرم و خواهرم می خواهم که مرا حلال نمايید نمایید و اگر بدی از من دیدید مرا ببخشید.